Σχεδόν δυο.

Σήμερα έβαλα vista.Είναι πολύ χαριτωμένα.Δεν ξέρω τι μου γίνεται κι ολη την ώρα πετάγονται εικονίδια από το πουθενά αλλά είναι χαριτωμένα εικονίδια.

Χθες πήγα στο χασάπη για να πάρω κρέας για σούπα, έπαιζε depeche mode και μια γιαγιά λικνιζόταν.Μου λίκνισε το μυαλό.
Και σήμερα πήγα για καφέ με μια φίλη μου πάνω στο Ολύμπιον και κοιτάζαμε τη θεα απο ψηλά.Θάλασσα κι ενα κομμάτι Αριστοτέλους.Και μιλούσαμε για σχέσεις και χωρισμούς και για νέες ζωές.Και για την καινούρια ταινία του Φατίχ Ακίν που πρέπει να δούμε auf jeden Fall!Οι φιλοσοφίες του καφέ.
Και το highlight της εβδομάδας.
Κάθε φορά που βγαίνω από το σπίτι μου νιώθω σαν να μπαίνω μέσα σε κάτι.Οχι έξω.Η πόλη δεν είναι κάτι έξω μου.Μου ποτίζει τα μάτια και με διαπερνάει και με κάνει να χαμογελάω στα κτίρια κι αυτός είναι ο λόγος που δε μπορώ να ζήσω σε μη-πόλη.


Ξέμεινα από τσιγάρα.
Θυμήθηκα οτι μέσα σε μια τσάντα είχα ενα πακέτο από πρόπερσι το πάσχα που δεν το κάπνισα ποτέ γιατί ήταν τρισάθλιο.Σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις οι χαρακτηρισμοί παύουν, οπότε ξεκίνησα να το ψάχνω πίσω απ'το ψυγείο-ματαίως- γιατί μια φορά στην Αθήνα είχε πέσει ενας καπνός πίσω από το ψυγείο μου και τον ανακάλυψα πολύ αργότερα-μια μέρα που είχα ξεμείνει από τσιγάρα κι από λεφτά.
Αυτή τη φορά εχω ξεμείνει επισήμως.

Τείνω να επαναλαμβάνω τις κινήσεις μου.Κι επειδή η επανάλειψη είναι η μητέρα της μάθησης,το πρώτο μέρος που ψάχνω είναι τα ψυγεία.Και μετά κόβω βόλτες κυκλικές.


Πάχυνα κι άλλο νομίζω αλλά συνεχίζω να τρώω κι αφού χορτάσω.Από κεκτημμένη ταχύτητα.Το μόνο που μπορεί να με σταματήσει είναι μια γερή ίωση.Να μου κάνω ενα φορμάτ και να μου κολλήσω χαριτωμένα εικονίδια στο μέτωπο.
Μου είναι το ίδιο δύσκολο-εως το "ίδιο" σκέτο- το να σταματήσω να τρώω με το να σταματήσω την απραξία σχετικά με τα της πτυχιακής.Πώς είναι δυνατόν να νιώθω ακριβώς το ίδιο για δυο τόσο άσχετα πράγματα; Να έχω την ίδια συμπεριφορά; Τόσο πολύ έχω φοβηθεί γαμώτο μου και κρύβομαι πίσω από μια ωραία γεύση; πίσω από ολόκληρες σεζόν από σήριαλ; Δηλαδή, Ο,ΤΙΔΗΠΟΤΕ προκειμένου να μην κάνω αυτό που πρέπει αλλά να αφοσιωθώ στους αντιπερισπασμούς.Κι ανάθεμά με αν αυτός ο φόβος έχει ένα μόνο όνομα.5 ψυχολόγοι μου χρειάζονται να τους τη λέω κιόλας γιατί μόνο εγω ξέρω.


Ο Α. τόσο καιρό μου έλεγε οτι στη Γερμανία απαιτούνται εξειδικευμένες σπουδές για οποιοδήποτε επάγγελμα, για παράδειγμα, και σε ταμείο φούρνου να θες να δουλέψεις πρέπει να έχεις σπουδάσει κάτι σχετικό με πωλήσεις.Και δεν το πίστευα γιατί το θεωρούσα πολύ υπερβολικό.Σε σχέση με το εδώ μας μπάχαλο δηλαδή.Ισχύει τελικά.Οπότε αφού δεν ξέρω άπταιστα γερμανικά και το πτυχίο μου-αν και όποτε έτσι;- υπάρχει περίπτωση να μην αναγνωρίζεται καν στη Γερμανία, μάλλον θα πρέπει να ξεχάσω τη μετανάστευση στο άμεσο μέλλον.Είμαι πολύ απογοητευμένη.Προς το παρόν.Καλά ήταν να έχω plan B.Δε βαριέσαι..
Έχω χαμηλή αυτοπεποίθηση οπότε μέσα στους επόμενους μήνες θα έχω πείσει τον εαυτό μου οτι δε μου αξίζει να ζω σε καλύτερη χώρα γιατί δεν προσπαθώ να ζήσω καλά σε αυτήν που βρίσκομαι.Όπως μου αξίζει το οτι ξέμεινα 3 η ώρα από τσιγάρα-τώρα που τα χρειάζομαι δηλαδή-αφού κάπνιζα από κεκτημμένη ταχύτητα όλη μέρα.
Κυκλικά κι επαναλειπτικά να μην τα ξεχνάω.Αν ήμουν θρησκόληπτη θα ήμουν πολύ επικίνδυνη μαλάκα μου.Ευτυχώς που δεν είμαι.

-Λεω να κλείσω το μπλογκ μου.
-....
-Με κούρασα και δεν...
-Σε καταλαβαίνω.

Πάντα με καταλαβαίνει αυτή η φίλη μου.

-Αλλά δεν ξέρω πώς να το κάνω.
Δε θέλω να γράψω κανένα χαζοδακρύβρεχτο χαζομελοδραματικό χαζοαποχαιρετιστήριο πόστ.Αλλά ούτε και στα μουλωχτά.




Leaves are falling all around, It's time I was on my way.
Thanks to you, I'm much obliged for such a pleasant stay.


Υποκλίνομαι και σας χαιρετώ.