Μισό κιλό αυτοσαρκασμός σε πλαστική μη βιοδιασπώμενη σακούλα

Μια φίλη μου,μου είπε ότι της αρέσει πολύ που μπορώ να αυτοσαρκάζομαι.
Η πρώτη μου αντίδραση ήταν να χαμογελάσω με ικανοποίηση για τον εαυτό μου.Φυσικά, η μετριοφροσύνη μου δε μου επιτρέπει να απαντήσω,ναι μπράβο μου τι καταπληκτική που είμαι, αλλά αυτό δε σημαίνει πως ακόμη και για ενα δευτερόλεπτο δε θα θαυμάσω τον εαυτό μου.
Ενα δευτερόλεπτο είναι αρκετό.
Τι σκατά αυτοσαρκασμός είναι αυτός αν είναι μισός; αν κοροιδεύω τα μισά στραβά μου; αν τα άλλα μισά τα παραβλέπω ή τα κρύβω; πώς γίνεται να μην παίρνει κανείς το μισό του εαυτό στα σοβαρά;Θα μου πεις,πώς γίνεται να μην τον πάρεις στα σοβαρά ολόκληρο; πρέπει να είσαι πολύ γαμώ τα άτομα με γαμάτη αίσθηση του χιούμορ ή να είσαι σχιζοειδής προσωπικότητα με γαμάτη αίσθηση του χιούμορ.
Ε, δεν είμαι ούτε το ενα, ούτε το άλλο.
Και θα μου πεις επίσης,αν δεν έχεις την ικανότητα να θαυμάσεις έστω κι ενα κάτι στον εαυτό σου,πόσο διαταραγμένη προσωπικότητα μπορείς να'σαι; γιατί δε γίνεται.Κάτι θα γουστάρεις πάνω σου.
Καλό είναι αυτό,δε λέω,αλλά άμα το γουστάρεις πολύ αυτό το κάτι αναμενόμενο είναι να το παίρνεις και στα σοβαρά.Αυτομάτως,το κάτι σου γίνεται σημαντικό και ξεχωριστό και ευάλωτο στην κριτική των άλλων,στην κριτική του εαυτού σου αν την κάνεις, γιατί είπαμε,αυτό το κάτι είναι σε βάθρο,γίνεται το ασφαλές σου καταφύγιο όταν μισείς τα υπόλοιπα κάτι σου,τα κάτι τα οποία σαρκάζεις.Είναι μια ισορροπία.
Το έχεις για να μπορείς να παραμένεις λογικός.Δεν το πειράζεις.Δεν το σαρκάζεις.
Σαρκάζεις επιλεκτικά λοιπόν.Αυτά που δεν πονάνε τόσο πολύ.
Που πονάνε αλλά όχι τόσο,που δε θα σε φέρουν σε δυσαρμονία με τον εαυτό σου όπως τον αντιλαμβάνεσαι και δε θα σε κάνουν άνω κάτω ψυχολογικά.Θα ταράξουν λίγο την επιφάνεια.Άντε και λίγο πιο βαθειά αλλά μέχρι εκεί.Ελεγχόμενος σαρκασμός,σαν πείραμα εργαστηρίου.
Θα μπορούσα να πω κι άλλες παρομοιώσεις αλλά δεν είμαι και τόσο έξυπνη.Και να'τος ο σαρκασμός ινδικό χειρίδιο.Μπορώ να λέω ότι δεν είμαι έξυπνη ακριβώς επειδή πιστεύω ότι είμαι.Ούτε το αφτί μου δεν ιδρώνει.
Και μπορώ να σαρκάζω τον σαρκασμό μου σε ενα ποστ ολόκληρο με απόλυτη φυσικότητα και χωρίς καν να προσπαθώ.Μαντέψτε για ποιό λόγο.
Είμαι σκέτη απάτη ρε πούστη μου.
Απο δω και πέρα θα θαυμάζω τον ανυπέρβλητο εαυτό μου.Μη σας πώ ότι θα αγοράσω και καθρέφτη.Για να με φτύνω.Να'το πάλι.Ορκίζομαι,δεν το ελέγχω καν.Raw fucking talent.

Closer *

Διάφανος
και σκοτεινός
και δε μιλά πολύ
μα όταν ακούει
τεντώνεται και φτάνει τον ουρανό μου

μπορεί να μου φέρει αστέρια
για να με στολίσει
και σύννεφα
για να με πνίξει

καμμιά φορά όταν κοιτάω αλλού
γεμίζει πράσινο το πρόσωπό μου

μου αρκεί το δέρμα του
για να είμαι ζεστή

μου αρκεί να είμαι εκεί

πώς γίνεται να με τυλίγει
σε μια μυρωδιά
και η σιωπή του
να με κουφαίνει και να μου σπάει τη μύτη και να με τυφλώνει
και να με γεμίζει;

είμαι το μαχαίρι
που σκίζει τη μυρωδιά σου
και η σιωπή μου
φωνάζει στη δικιά σου











εσύ με πονάς πιο πολύ

σου έδειξα ποιά στ'αλήθεια είμαι
και με δέχτηκες.




Through every forest.
Above the trees.
Within my stomach.
Scraped off my knees.
I drink the honey inside your hive.
You are the reason I stay alive.

Post-card

Συνήθως κρεμόμαστε από μια κλωστή. Και λέω συνήθως για να μη με πει κανείς απόλυτη.Και τις περισσότερες φορές,αρκεί να μην πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μας και θα'μαστε ικανοποιημένοι.
Σήμερα δεν έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι μου.
Σήμερα έχει λιακάδα.
Έκανα τη δεύτερη φωνή στο bohemian rapsody των Queen και ψιλοχτυπήθηκα λίγο με το hard to come back των madrugada,έστειλα μια περίληψη στην καθηγήτρια,μίλησα με ανθρώπους,μαγείρεψα,άπλωσα τα ρούχα,θα κάνω μπάνιο και μετά θα δω ταινία.

Έχω πρόγραμμα που δεν θα τηρήσω αλλά πριν δεν το είχα καν.Και σχεδόν όλα τα κουτάκια του μυαλού μου είναι στη θέση τους.

Θα είμαι καλά,πολύ καλά.Μόνο μη μου πειράξει κανείς τα κουτάκια.
Τα κουτάκια μου.

--------

Και καλά δουλεύω.Δε θα ξαναπάω,τέρμα.Θα ψάξω να βρω κάτι άλλο.Φανταστείτε το χειρότερο πιάσιμο που είχατε ποτέ, σε όλο το σώμα από το λαιμό και κάτω.Ό,τι κίνηση κι αν κάνω ακούω το σώμα μου.Ακούω τα κόκκαλά μου, τους μύες,τα ακούω.Τεντώνω το χέρι να πιάσω τον αναπτήρα και ακούω "κρακ" τον ώμο μου.Ωραία.Κι αυτός ο κοκάκιας το αφεντικό μου που ξεχνάει τι είπε πριν ενα δευτερόλεπτο με έβαλε να πλένω τα ποτήρια με ενα χαζο χημικό απορρυπαντικό και έκαψα το χέρι μου.Δυο μέρες πέρασαν από τότε που πήγα στη δουλειά τελευταία φορά και ακόμα κόκκινο είναι και τσούζει.
Όταν πήγα για οντισιόν, γιατί οντισιόν θέλει για να γίνεις σερβιτόρα επαιζε κάτι ωραία ροκάκια,μια χαρά λέω, εδώ είμαι, είναι και κοντά στο σπίτι.Ε, άκουσα τα άπαντα Γονίδη και κάτι άλλων τελευταίων.Υποκουλτούρα.Αει συχτίρ.
Σήμερα πήρα πόσα τηλέφωνα για δουλειά.Έχω εμπειρία σε πωλήσεις ρούχων; ναι και βέβαια. Είμαι άνω των 30 ετών. Έχω εμπειρία στην εξυπηρέτηση πελατών μέσω τηλεφώνου. Έχω εμπειρία στην πώληση βιβλίων. Έχω γραμματειακή εμπειρία. Έχω εκπληρωμένες στρατιωτικές υποχρεώσεις. Τα έχω όλα, είμαι ικανότατη. Αρκεί κάποιος να με προσλάβει και θα το δει.
Η πτυχιακή στάσιμη, όπως πάντα.Εγώ φταίω φυσικά.Μόλις σκέφτομαι πτυχιακή παθαίνω υψοφοβία.Ιδρώνω, τρέμω, τέτοια.Αν δεν έχω τελειώσει μέχρι το Μάιο θα με πετάξουν απ΄τη σχολή. Θα με ρωτάνε τα μπάζα τι έχω τελειώσει και θα λέω τίποτα.Είμαι μια άχρηστη. Ξεπέρασα τα 8 χρόνια στο κωλοΤΕΙ και με διώξανε.Μετά θα πιάσω δουλειά στα μακντόναλντς και θα περνάω τα πρωινά μου κοιτάζοντας τους συνταξιούχους να πίνουν καφέ με ενα ευρώ.Σκατά σκατά σκατά σκατά.
Έτσι την έχω κάνει τη ζωή μου.Εγώ, μόνο εγώ.
Και μετά κοιτάω εκείνα τα παιδάκια στη Γάζα,τα ματωμένα,τα ακρωτηριασμένα,τα σκοτωμένα.Κι εγώ κλαίω τη μοίρα μου.Αει συχτίρ κι εγώ κι οι μαλακίες μου.
Αυτά σκέφτομαι και δε γράφω τίποτα τόσες μέρες.Και τί να πω.Και τί να κάνω.Ακριβώς γι'αυτό το λόγο,για την αδράνειά μου,στην επόμενη ζωή μου θα γυρίσω σαν αυτά τα σκαθάρια στην Αφρική που ζούν μέσα στα σκατά από τους ελέφαντες και κάνουν μπαλίτσες τα σκατάκια και τα σέρνουν εδώ κι εκεί.
Το ξέρω ότι έτσι είναι ο κόσμος, είναι μια ζούγκλα εκεί έξω, εγώ θα πάω να μείνω στην Ολλανδία να φοράω εκείνα τα ξύλινα παπούτσια και να πίνω μπάφους όλη μέρα.Θα είμαι χαρούμενη,θα είμαι πολύ καλή,θα είμαι και γαμώ.Δε χρειάζεται να έχω πτυχίο για να είμαι χαρούμενη.
Μόνο που χρειάζεται.Γιατί μόνο τα όνειρά μου είναι τολμηρά,όχι εγώ. Ούτε να αντιμετωπίσω μια αδικία σε βάρος μου δε μπορώ.Δε μπορώ να πω ρε μαλάκα μου φέρθηκες άσχημα,οοοοοοχι,το ράβω μέχρι να χάσω το όποιο δίκιο μου και μετά να ψάχνομαι.Έτσι είναι οι δειλοί άνθρωποι.
Δεν ξέρω στα πόσα χαστούκια θα αρχίσω να αντιστέκομαι.Προς το παρόν τα τρώω και μυξοκλαίω.Και μπράβο μου γιατί όπως φαίνεται αντέχω.Αλλά, επίσης μουτζώστε με γιατί είμαι drama queen και βολεμένη κιόλας.
Αυτά. Έτσι, γκρίνιες γκρίνιες, δεν είμαι υπεράνω, δεν είμαι και γαμώ, είμαι η χειρότερη εκδοχή μου, σπασμένη, πιασμένη και με καμμένο χέρι.