7 αλήθειες

Μετά την κρεμάλα και το "ονόματα, ζώα, φυτά" που παίζω κάθε μέρα τηλεφωνικώς, ήρθε η ώρα και για ένα σοβαρό παιχνίδι. Ευχαριστώ she μου.

7 Αλήθειες για μένα(και στα γρήγορα γιατί είμαι σε ιντερνετ καφέ πάλι,ενάντια στον όρκο μου και παίζει λαΐκοτράγουδα)

1.Το αγαπημένο μου κομμάτι της μέρας είναι η νύχτα.

2.Καπνίζω πολύ και όταν δεν καπνίζω τρώω τα μάγουλά μου.Από μέσα.

3.Βλέπω εφιάλτες και σεξο-όνειρα μόνο. Ξυπνάω ή θυμωμένη ή καυλωμένη. Συνήθως και τα δυο ταυτόχρονα.

4.Πιστεύω όλα όσα μου λένε οι άνθρωποι. Για ενα διάστημα πίστευα ότι ο "Μονομάχος" επρόκειτο για ταινία δράσης με ελικόπτερα.

5.Έχω υψοφοβία. Ακόμα και σε ταινία κινουμένων σχεδίων αν δω το καρτούν να είναι κάπου ψηλά, ιδρώνουν τα χέρια και τα πόδια μου.

6.Στο λεωφορείο(τρόλλεΰ, μετρό, ηλεκρικό κλπ) κοιτάζω την αντανάκλασή μου στο παράθυρο. Πάντα.

7.Είμαι πάντα πολύ καθαρή. Σε στιγμές απελπισίας έχω λουστεί σε καφετέρια και πλύνει τα δόντια μου σε γκούντυς αφού πρώτα καθάρισα το νιπτήρα με σαπούνι.


Παρακαλώ να παίξουν οι : vermilion και fightback (αν θέλει να τον ψηφίσω για πρόεδρο) και όποιος άλλος γουστάρει βασικά.

Ναι ρε.., τσαμπουκά.

Είσαι ένα ανέκδοτο. Μόνο που είθισται στα ανέκδοτα να γελάει κανείς, ακόμη και αν το ανέκδοτο είναι αυτοαναφορικό, αν έχεις χιούμορ δηλαδή.

Εσύ είσαι αυτό με το σπασμένο δάχτυλο που όπου κι αν πιάσει ο άνθρωπος πονάει και νομίζει ότι το πρόβλημα είναι παντού. Ή μάλλον ότι υπάρχουν πολλά προβλήματα. Ενώ, το αληθινό πρόβλημα είναι το πονεμένο δάχτυλο. Αυτό, μόνο αυτό.
Εσύ λοιπόν, είσαι ολόκληρος ένα σπασμένο δάχτυλο. Εσύ, μόνος σου, μόνο εσύ.

Πρέπει να είσαι μακράν ο πιο ανικανοποίητος άνθρωπος στη Γη. Απροσάρμοστος, εγωκεντρικός, πιο πολύ ιδέα ανθρώπου παρά αληθινός άνθρωπος. Σκάρτος. Καταδικασμένος από το ίδιο σου το μυαλό να ψάχνεις και να ξεψαχνίζεις, να υπεραναλύεις και να διαλύεσαι. Να μην είσαι ούτε εδώ ούτε εκεί. Στο κάπου ανάμεσα να αναπνέεις, να ελπίζεις στο κάτι εκεί έξω/μέσα/αλλού. Και να μην πατάς ποτέ στα πόδια σου. Να θέλεις όσα δεν έχεις. Να αποκτάς κάτι και να μην χαίρεσαι. Τη στιγμή της χαράς να τη δηλητηριάζεις εσύ με τη σκέψη, τη βεβαιότητα ότι θα το απορρίψεις κι αυτό, όπως όλα τα άλλα στο παρελθόν. Να κλωτσάς τον εαυτό σου, μπας και ξεμουδιάσει. Βολεμένος τελικά και παραιτημένος να κάθεσαι πάνω στον πονεμένο απ’ τις κλωτσιές κώλο σου. Αδύναμος να ξεφύγεις απ’ όσα σε βασανίζουν εφευρίσκοντας δικαιολογίες για αυτά ,οι οποίες δεν έχουν να κάνουν με εσένα αλλά με κάποιον άλλον. Πάντα είναι κάποιος άλλος κι όχι εσύ. Εσύ το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι υπομονή. Να καθοδηγήσεις τον άλλον στο σωστό δρόμο που πρέπει να πάρει γιατί φυσικά εσύ ξέρεις πριν από εκείνον και καλύτερα μάλιστα. Και η κατάρα είναι ότι έχεις και δίκιο ρε πούστη μου. Και επακόλουθο αυτής είναι να μη σε πιστεύει κανείς-πόσο ψώνιο μπορεί να είναι με την πάρτη του δηλαδή, ξερόλας και ψυχαναγκαστικός, γκρινιάρης και δύσκολος και απαιτητικός και να χορεύει στα σύννεφα και το μυαλό του αλλού γι’ αλλού και να νομίζει ότι έχει και δίκιο πάντα. Κάπως έτσι σε βλέπει ο άλλος. Και έχει δίκιο φυσικά. Μόνο που εσύ είχες δίκιο πριν από κείνον. Αλλά δεν κερδίζεις τίποτα. Σε αυτό το παιχνίδι δεν κερδίζει κανείς. Το μόνο που σου αναλογεί για τον κόπο σου είναι ο χρόνος που χάθηκε.

Φτάνεις μετά να αναλογίζεσαι τι απ’ όσα έχεις κάνει άξιζε πραγματικά τον κόπο. Τι δεν θα έπρεπε να είχες αφήσει να ξεκινήσει. Τι θα έπρεπε να είχες ξεριζώσει αμέσως μόλις άρχισε να γίνεται πρόβλημα, με την ίδια συμπόνια που δείχνει ο κηπουρός όταν ξεριζώνει την αγριάδα δίπλα στα τριαντάφυλλα.

Έλα όμως που δε μπόρεσες. Δεν ήθελες ίσως. Πίστεψες ότι αυτή η αγριάδα στην πραγματικότητα ήταν ένα πανέμορφο λουλούδι, αρκεί να το φρόντιζες και να το πότιζες και να το σκάλιζες και να το αγαπούσες μέχρι να μεγαλώσει και να απλώσει το άρωμά του στο δέρμα σου. Ή, ότι τελικά και η αγριάδα έχει την ομορφιά της, αρκεί να θες να τη δεις.

Τελικά, ανακαλύπτεις με τον πιο επώδυνο τρόπο ότι ήταν απλώς ένα ζιζάνιο. Ένα φυτό που αγάπησες για τους λάθος λόγους και σου ξέρανε το τριαντάφυλλο. Απλώς αγριάδα. Τίποτα απ’ όσα φαντάστηκες ότι θα μπορούσε να είναι ή να γίνει αν το αγαπήσεις, ήταν. Έπρεπε να το είχες αγαπήσει για αυτό που ήταν. Ή να το είχες καταλάβει απ’ την αρχή ότι υπάρχει λόγος που η αγριάδα είναι ανεπιθύμητη. Τώρα κάθεσαι, ηλίθιε μαλάκα και κοιτάς το νεκρό τριαντάφυλλό σου και ξέρεις ότι δεν μπορείς να κατηγορήσεις την αγριάδα. Δεν είσαι τόσο ηλίθιος στο κάτω- κάτω. Ούτε τόσο καλός στο να ρίχνεις τις ευθύνες αλλού. Αντιπαθείς τον εαυτό σου κι έχεις δίκιο, άλλωστε δεν τον αναγνωρίζεις καν μετά από τόση αδυναμία που δείχνει.

Ήσουν που ήσουν κομπλεξικός ,πάρε να’ χεις τώρα.
Τώρα που το θυμήθηκα. Ναι, έκανες και αλλαγές. Προσπάθησες εντάξει. Αποδέχτηκες ότι η αγριάδα είναι αυτό που είναι, έγινες καλύτερος άνθρωπος (ώριμο σε λένε όλοι) μόνο για να ανακαλύψεις ότι η αγριάδα σου έχει ανασφάλειες και τώρα τελευταία σε τσιμπάει συνέχεια για να δει αν είσαι ακόμη εκεί ή αν την παράτησες. Έχεις πάθει αλλεργικό σοκ απ’ τα τσιμπήματα αλλά εκεί εσύ. Πείσμα. Αν μου επιτρέπεις να ρωτήσω, μέχρι πότε σκοπεύεις να περιμένεις να αποκτήσει η αγριάδα συναίσθηση του ποια είναι και τι σου κάνει επειδή έτσι θα σου άρεσε; επειδή έτσι θα ταίριαζε περισσότερο στην τέλεια εικόνα σου;

Κι ακόμη και να το κάνει, εσένα τι σου μένει εκτός από πρήξιμο;

Ή που θα ζήσεις όλη τη ζωή σου με φενιστίλ ή που θα πεθαίνεις δίπλα της μέρα τη μέρα με ηλίθια αυταπάρνηση(ηλίθιο μαζοχισμό).

Αλλιώς, ξερίζωσέ τη, επιτέλους, γαμώ το μυαλό σου γαμώ, όσο προλαβαίνεις.