Χρόνια Πολλά και καλά σε όλους,
Καλά Χριστούγεννα, καλές γιορτές, με αγάπη!
Σας φιλώ όλους!
Πέμπτη, Δεκεμβρίου 24, 2009
Τρίτη, Δεκεμβρίου 15, 2009
στίξη
Στέκομαι με ανοιχτό κεφάλι στη βροχή και οι σκέψεις μου λιώνουν
Προσπαθώ μάταια να τις συγκρατήσω στα χέρια μου
Περνάνε ανάμεσα απ'τα δάχτυλα, κυλάνε στο λαιμό μου και στάζουν στο δρόμο
Πρέπει να βρω τη λέξη για να με κλείσω αυτή τη φορά
Κουρασμένη και τυφλή, δε γίνεται να συνεχίσω να προχωράω
Σκοντάφτω και γδέρνω την ψυχή μου
Θέλω μια παύλα να σκαρφαλώσω πάνω της και να καθήσω
να προσπαθήσω να ράψω το κεφάλι μου
και μετά να βρω τη λέξη
Δε θέλω τελείες
Ίσως μια άνω
ή
μια μουσική παύση
μέχρι να βρω τη λέξη
Πρέπει να πάω εκεί κι εκεί να μείνω
Θα κρατήσω την ανάσα μου μέχρι ο ήλιος να κάψει όλες τις ερωτήσεις
Ίσως τότε βάλω μια τελεία.
Σήμερα είδα τον άντρα της μπεζ γυναίκας.Είναι γκρίζος.
Προσπαθώ μάταια να τις συγκρατήσω στα χέρια μου
Περνάνε ανάμεσα απ'τα δάχτυλα, κυλάνε στο λαιμό μου και στάζουν στο δρόμο
Πρέπει να βρω τη λέξη για να με κλείσω αυτή τη φορά
Κουρασμένη και τυφλή, δε γίνεται να συνεχίσω να προχωράω
Σκοντάφτω και γδέρνω την ψυχή μου
Θέλω μια παύλα να σκαρφαλώσω πάνω της και να καθήσω
να προσπαθήσω να ράψω το κεφάλι μου
και μετά να βρω τη λέξη
Δε θέλω τελείες
Ίσως μια άνω
ή
μια μουσική παύση
μέχρι να βρω τη λέξη
Πρέπει να πάω εκεί κι εκεί να μείνω
Θα κρατήσω την ανάσα μου μέχρι ο ήλιος να κάψει όλες τις ερωτήσεις
Ίσως τότε βάλω μια τελεία.
Σήμερα είδα τον άντρα της μπεζ γυναίκας.Είναι γκρίζος.
Πέμπτη, Δεκεμβρίου 10, 2009
στις 4 παρά.
Όταν ήμουν μικρή έκοψα το μικρό δάχτυλο του αριστερού χεριού μου με σπασμένο γυαλί.
Στο χειρουργείο μετά,θυμάμαι το γιατρό να λέει σε εναν άλλον,νεαρότερο γιατρό, "αυτό εδώ που χρυσίζει είναι ο τένοντας".
Ξαπλωμένη ανάσκελα λοιπόν,περίμενα να μου μπαλώσουν το δάχτυλο κοιτώντας μια μικρή αράχνη στο λαχανί ταβάνι κι αναλογιζόμενη τους χρυσούς τένοντές μου.
Το δάχτυλό μου αυτό, το αποκαλώ "το χαλασμένο δάχτυλο".Χα'ι'δευτικά "το μπαλωμένο".Δεν κλείνει πολύ καλά,ούτε τεντώνεται εντελώς και είναι χρονικά καθυστερημένο σε σχέση με τα υπόλοιπα.Ας πούμε,όταν τα άλλα κρυώνουν ενώ προηγουμένως ήταν ζεστά, εκείνο ξεχνιέται ζεστό για λίγο.Και το αντίθετο.
Κάποιος κάποτε προσπάθησε να μου μάθει να παίζω κιθάρα αλλά κατέστη τεχνικά αδύνατον αφού δε μπορούσα να πατήσω καλά τις χορδές με το χαλασμένο μου δάχτυλο.Αναγκάστηκα, λοιπόν, ν'αφήσω το smoke on the water μισό.
Κατάφερα όμως πολύ καλά να μάθω να παίζω νανουρίσματα στη φλογέρα.
Πέρασα, απόψε, μια ώρα τυλιγμένη με κουβέρτα στο μπαλκόνι μου να νιώθω τη βροχή και τον αέρα και καθώς στεκόμουν σαν τοτέμ, ξάπλωσα τα τέσσερα κανονικά μου δάχτυλα και από δίπλα το μπαλωμένο πάνω στην κοιλιά μου κι αιφνιδιάστηκα.Κρύο και ζέστη δίπλα-δίπλα.
Και μετά σκέφτηκα οτι η ζωή μου αποτελείται από δάχτυλα.
Στο χειρουργείο μετά,θυμάμαι το γιατρό να λέει σε εναν άλλον,νεαρότερο γιατρό, "αυτό εδώ που χρυσίζει είναι ο τένοντας".
Ξαπλωμένη ανάσκελα λοιπόν,περίμενα να μου μπαλώσουν το δάχτυλο κοιτώντας μια μικρή αράχνη στο λαχανί ταβάνι κι αναλογιζόμενη τους χρυσούς τένοντές μου.
Το δάχτυλό μου αυτό, το αποκαλώ "το χαλασμένο δάχτυλο".Χα'ι'δευτικά "το μπαλωμένο".Δεν κλείνει πολύ καλά,ούτε τεντώνεται εντελώς και είναι χρονικά καθυστερημένο σε σχέση με τα υπόλοιπα.Ας πούμε,όταν τα άλλα κρυώνουν ενώ προηγουμένως ήταν ζεστά, εκείνο ξεχνιέται ζεστό για λίγο.Και το αντίθετο.
Κάποιος κάποτε προσπάθησε να μου μάθει να παίζω κιθάρα αλλά κατέστη τεχνικά αδύνατον αφού δε μπορούσα να πατήσω καλά τις χορδές με το χαλασμένο μου δάχτυλο.Αναγκάστηκα, λοιπόν, ν'αφήσω το smoke on the water μισό.
Κατάφερα όμως πολύ καλά να μάθω να παίζω νανουρίσματα στη φλογέρα.
Πέρασα, απόψε, μια ώρα τυλιγμένη με κουβέρτα στο μπαλκόνι μου να νιώθω τη βροχή και τον αέρα και καθώς στεκόμουν σαν τοτέμ, ξάπλωσα τα τέσσερα κανονικά μου δάχτυλα και από δίπλα το μπαλωμένο πάνω στην κοιλιά μου κι αιφνιδιάστηκα.Κρύο και ζέστη δίπλα-δίπλα.
Και μετά σκέφτηκα οτι η ζωή μου αποτελείται από δάχτυλα.
Τετάρτη, Δεκεμβρίου 09, 2009
words are blunt instruments
Πριν λίγο καιρό συναντήθηκα με τη λέξη poignant.
Μου έκανε τόση εντύπωση που αποφάσισα να την κάνω φίλη μου.
Τα κατάφερα.
http://www.youtube.com/watch?v=AxvTOxeeFSA
Μου έκανε τόση εντύπωση που αποφάσισα να την κάνω φίλη μου.
Τα κατάφερα.
http://www.youtube.com/watch?v=AxvTOxeeFSA
Τρίτη, Δεκεμβρίου 08, 2009
Σάββατο, Δεκεμβρίου 05, 2009
άνεμος μέσα μου
δυο χαρακιές
μια για κάθε μάτι που σκοτείνιασε να με περιμένει να γυρίσω
το κόκκινο μου πάει
γύρισα.
Παρασκευή, Δεκεμβρίου 04, 2009
απέναντι
Καθισμένη στον υπολογιστή μου κοιτάω δεξιά έξω από το μπαλκόνι μου,πέρα από τα απλωμένα μου ρούχα, πέρα από το δέντρο που φταρνίζεται τα φύλλα του,μέχρι που το βλέμμα μου διαλύεται στο απέναντι μπαλκόνι.Μέχρι εκεί.
Ένα χαλί αραβικής τεχνοτροπίας,μια πορτοκαλί σφουγγαρίστρα όρθια να στεγνώνει,πιο δίπλα ένα κοντάρι ρεζέρβα ακουμπισμένο στα κάγκελα και μια σακούλα Lidl.
Αυτός ο πίνακας κάθε λίγες μέρες αλλάζει.Έχω δει το τίποτα στη θέση του χαλιού και της σφουγγαρίστρας, απλωμένο με ξύλινα μανταλάκια δίπλα σε γυναικεία μπεζ βρακιά από αυτά τα τεράστια που το νούμερό τους βρίσκεται σε απόλυτη συνάρτηση με την ηλικία της γυναίκας που τα φοράει και μερικές φορές βετέξ καθαροπλυμμένα κι έτοιμα για επανάχρηση και μπεζ καλσόν που φτάνουν μέχρι το γόνατο.
Η σακούλα όμως με συνέπεια είναι πάντοτε εκεί και στο ίδιο σημείο,όλα περιστρέφονται γύρω της,η μπεζ γυναίκα και το νοικοκυριό της,αναρωτιέμαι ποιά άραγε ήταν η πρώτη φορά που κρέμασε την πρώτη σακούλα κι αν ήταν πάντα μπεζ και ποιά ήταν η πρώτη μέρα που αποφάσισε να γεράσει παύοντας να φοράει εσώρουχα μεγέθους αναλόγου του πισινού της, και τί σκέψεις κάνει όταν κοιτάει απέναντι, πέρα από τη σακούλα της και πέρα από το δέντρο και πέρα απ'τα απλωμένα ρούχα μου και πιο πέρα εμένα, που υπάρχω στο δικό της πίνακα με τις Κυριακές κάθε μέρα.
Ένα χαλί αραβικής τεχνοτροπίας,μια πορτοκαλί σφουγγαρίστρα όρθια να στεγνώνει,πιο δίπλα ένα κοντάρι ρεζέρβα ακουμπισμένο στα κάγκελα και μια σακούλα Lidl.
Αυτός ο πίνακας κάθε λίγες μέρες αλλάζει.Έχω δει το τίποτα στη θέση του χαλιού και της σφουγγαρίστρας, απλωμένο με ξύλινα μανταλάκια δίπλα σε γυναικεία μπεζ βρακιά από αυτά τα τεράστια που το νούμερό τους βρίσκεται σε απόλυτη συνάρτηση με την ηλικία της γυναίκας που τα φοράει και μερικές φορές βετέξ καθαροπλυμμένα κι έτοιμα για επανάχρηση και μπεζ καλσόν που φτάνουν μέχρι το γόνατο.
Η σακούλα όμως με συνέπεια είναι πάντοτε εκεί και στο ίδιο σημείο,όλα περιστρέφονται γύρω της,η μπεζ γυναίκα και το νοικοκυριό της,αναρωτιέμαι ποιά άραγε ήταν η πρώτη φορά που κρέμασε την πρώτη σακούλα κι αν ήταν πάντα μπεζ και ποιά ήταν η πρώτη μέρα που αποφάσισε να γεράσει παύοντας να φοράει εσώρουχα μεγέθους αναλόγου του πισινού της, και τί σκέψεις κάνει όταν κοιτάει απέναντι, πέρα από τη σακούλα της και πέρα από το δέντρο και πέρα απ'τα απλωμένα ρούχα μου και πιο πέρα εμένα, που υπάρχω στο δικό της πίνακα με τις Κυριακές κάθε μέρα.
Πέμπτη, Δεκεμβρίου 03, 2009
Τρίτη, Δεκεμβρίου 01, 2009
der himmel über Thessaloniki
Έλεγα να αγοράσω ενα glockenspiel.Και να το στολίσω με λουλουδάκια που θα υποδηλώνουν την ευαισθησία της ψυχής μου.
Και, καθώς θα παίζω, θα χιονίσει όμορφο και απαλό χιόνι (και λουλουδάκια) που είναι το αγαπημένο μου πράγμα στον κόσμο μετά το θαλασσοπνίξιμο και θα επιβεβαιωθεί η υπερ-οπτική στάση που έχω για τη ζωή πίσω από τον ασπρόμαυρο φακό μου.Μη ρωτάς πώς.Είναι εσωτερική διαδικασία που δεν ντύθηκε με λέξεις ακόμα.
~
Σού'χω πεί πόσο μου αρέσει που βγαίνουμε και ανακαλύπτουμε υπέροχα μικρά μαγαζάκια με ωραία μουσική και υπερτιμημένη guiness, με κριτήρια την εγγύτητα,την άμεση ανακούφιση των κύστεών μας και το πού συχνάζουν οι your hand in mine;
~
Svenjia πιστεύεις οτι θα μπορούσες να γίνεις λιγότερο ξενέρωτη; για χάρη μου.Σου έλειψε,οκ,στείλε καμιά γυμνή φωτογραφία τώρα κι ασε τα "σε σφίγγω σφιχτά".
υγ.υψώνω το δεξί μου χέρι κι ορκίζομαι.Απόψε,μετά τη δεύτερη μπίρα θα χορέψω τον καγκουροχορό.Ω, ναι.
υγ2. καλό μήνα σε όλους και να φοράτε προφυλακτικό.
Παρασκευή, Νοεμβρίου 20, 2009
υπόκοσμος
Τώρα νιώθω κάπως έτσι.Ναι,κάπως έτσι.Λυγισμένη στη μέση.Και στα μισά.Και τα μισά.
Αλλά,θα χαμογελάσω σε λίγο και θα τινάξω όλες μου τις επιθυμίες στον αέρα.Μαζί και τις εικόνες πίσω απ'τα μάτια μου.
Κι έξω βραδυάζει.
Οι δρόμοι είναι άδειοι χωρίς εμένα να λιώνω πάνω τους και το στήθος να σκάει.
Κι εγώ λίγο άδεια χωρίς αυτούς.
Τετάρτη, Νοεμβρίου 18, 2009
Ενα μικρό κυκλάκι.Μπουρμπουλήθρα.
Ακούω Παύλο Σιδηρόπουλο.
Απ'το youtube.Τί ξεφτίλα αλλά, οι κασέττες μου κάπου χάθηκαν.Επίσης δεν έχω κασεττόφωνο,ραδιόφωνο,σιντιπλέιερ και λοιπά.
Τραγουδάω και συνειδητοποιώ οτι ακόμα θυμάμαι τους στίχους μετα από πόσα χρόνια;8;τόσο.
Λέξη προς λέξη.
Δε χρειάζεται να κάνω "νανανανα" και να ξενερώνω με την πάρτη μου.
Τί θυμήθηκα.Πολλά θυμήθηκα για μένα από χθες.
Σ'ευχαριστώ.Κι είχες δίκιο.Τα παλιά σου που λένε περισσότερα σε σένα τώρα που τα διάβασα μπορώ να συμφωνήσω και να ξέρω σε τι συμφωνώ.
Μπορώ να ανοίξω ξανά τον εαυτό μου.
Δε θέλω να πω μεγάλη κουβέντα τώρα αλλά ,αλήθεια, νομίζω οτι μπορώ.
Σίγουρα κάτι θα μου κοστίσει.Δε γαμιέται ε; whatever it takes.
Ψόφια λόγια και μεγάλα και ευγένειες και διακριτικότητα μην πω καμια μαλακία και αχ τι μου συμβαίνει και άλλα τέτοια.Νερόβραστα και νιανιά.
Θέλω να ουρλιάξω στον αέρα,σας γαμώ όλους,όλους ρε.Με ρε ευηχο και καθαρό και με γεύση μπίρας και μπάφου.
Στρογγύλεψα πολύ.
5 Χρόνια κρυφτούλι.Σε καλή κρυψώνα,πολύ βολική.
Ξεχνάω τι θέλω να πω τώρα.Αλλιώς ξεκίνησε αυτό το ποστ στο μυαλό μου.Ξεχύθηκαν πάλι οι σκέψεις και μπούκωσα,μέχρι να τις ξεμπλέξω θυμάμαι ενα στίχο ακόμη και αλυχτάω μόνη μου.
Από μέσα ακούγεται σιχαμερό ποδόσφαιρο.
Δεν έχω δει πολλές ομάδες στον κόσμο που να παίζουν χειρότερα από τις ελληνικές.Βαριούνται να τρέξουν μετά το πρώτο γκολ.Και τρώνε μετά 5.
Σαν και μένα.
Δε με νοιάζω σήμερα.Δεν είμαι κάπως,ούτε κάτι συγκεκριμένο, ούτε κάτι αόριστο,ούτε μπέρδεμα ούτε αποφάσεις θα πάρω σήμερα, ούτε θα μου υποσχεθώ κάτι.
Ώρα για επιείκια.
Παρεπιπτόντως,κάποτε τη λέξη επιείκια τη χρησιμοποιούσα συχνά,πίστευα οτι μόνο αν είσαι επιεικής με τον εαυτό σου μπορείς να είσαι ευτυχισμένος.
Πώς έγινε;κάπως,την ξέχασα.Την έβγαλα από το λεξιλόγιό μου,απ'το είναι μου όλο.Μέχρι που η Ε. μου τη θύμισε ξανά.
Κάτω από το μεγάλο ίσκιο του δέντρου που στέκει μονάχο του στο ηλιοκαμμένο λιβάδι είναι η επιείκια μαλάκα εαυτέ μου.
Τρέξε από κάτω.
Τώρα.
Πολύ αφιερωμένο στα παιδάκια που γεννήθηκαν σε εποχή που νόμιζαν λάθος,στα κοριτσάκια 25 και άνω που πέρασαν το 15ο με 17ο έτος της ηλικίας τους με τζιν καμπάνα να σέρνεται στο δρόμο,μάρτινς ή αθλητικά και μπλούζα ΠΑΥΛΟΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ τρια νούμερα μεγαλύτερη.
Και μαλλί κλάφ'τα.
Και σ'αυτούς που έχουν φαντάσματα,που κάνουν φανταστικές συζητήσεις με τα φαντάσματα και που κουβαλάνε τα φαντάσματά τους σαν υπόθετα που δε λιώνουν.
Απ'το youtube.Τί ξεφτίλα αλλά, οι κασέττες μου κάπου χάθηκαν.Επίσης δεν έχω κασεττόφωνο,ραδιόφωνο,σιντιπλέιερ και λοιπά.
Τραγουδάω και συνειδητοποιώ οτι ακόμα θυμάμαι τους στίχους μετα από πόσα χρόνια;8;τόσο.
Λέξη προς λέξη.
Δε χρειάζεται να κάνω "νανανανα" και να ξενερώνω με την πάρτη μου.
Τί θυμήθηκα.Πολλά θυμήθηκα για μένα από χθες.
Σ'ευχαριστώ.Κι είχες δίκιο.Τα παλιά σου που λένε περισσότερα σε σένα τώρα που τα διάβασα μπορώ να συμφωνήσω και να ξέρω σε τι συμφωνώ.
Μπορώ να ανοίξω ξανά τον εαυτό μου.
Δε θέλω να πω μεγάλη κουβέντα τώρα αλλά ,αλήθεια, νομίζω οτι μπορώ.
Σίγουρα κάτι θα μου κοστίσει.Δε γαμιέται ε; whatever it takes.
Ψόφια λόγια και μεγάλα και ευγένειες και διακριτικότητα μην πω καμια μαλακία και αχ τι μου συμβαίνει και άλλα τέτοια.Νερόβραστα και νιανιά.
Θέλω να ουρλιάξω στον αέρα,σας γαμώ όλους,όλους ρε.Με ρε ευηχο και καθαρό και με γεύση μπίρας και μπάφου.
Στρογγύλεψα πολύ.
5 Χρόνια κρυφτούλι.Σε καλή κρυψώνα,πολύ βολική.
Ξεχνάω τι θέλω να πω τώρα.Αλλιώς ξεκίνησε αυτό το ποστ στο μυαλό μου.Ξεχύθηκαν πάλι οι σκέψεις και μπούκωσα,μέχρι να τις ξεμπλέξω θυμάμαι ενα στίχο ακόμη και αλυχτάω μόνη μου.
Από μέσα ακούγεται σιχαμερό ποδόσφαιρο.
Δεν έχω δει πολλές ομάδες στον κόσμο που να παίζουν χειρότερα από τις ελληνικές.Βαριούνται να τρέξουν μετά το πρώτο γκολ.Και τρώνε μετά 5.
Σαν και μένα.
Δε με νοιάζω σήμερα.Δεν είμαι κάπως,ούτε κάτι συγκεκριμένο, ούτε κάτι αόριστο,ούτε μπέρδεμα ούτε αποφάσεις θα πάρω σήμερα, ούτε θα μου υποσχεθώ κάτι.
Ώρα για επιείκια.
Παρεπιπτόντως,κάποτε τη λέξη επιείκια τη χρησιμοποιούσα συχνά,πίστευα οτι μόνο αν είσαι επιεικής με τον εαυτό σου μπορείς να είσαι ευτυχισμένος.
Πώς έγινε;κάπως,την ξέχασα.Την έβγαλα από το λεξιλόγιό μου,απ'το είναι μου όλο.Μέχρι που η Ε. μου τη θύμισε ξανά.
Κάτω από το μεγάλο ίσκιο του δέντρου που στέκει μονάχο του στο ηλιοκαμμένο λιβάδι είναι η επιείκια μαλάκα εαυτέ μου.
Τρέξε από κάτω.
Τώρα.
Πολύ αφιερωμένο στα παιδάκια που γεννήθηκαν σε εποχή που νόμιζαν λάθος,στα κοριτσάκια 25 και άνω που πέρασαν το 15ο με 17ο έτος της ηλικίας τους με τζιν καμπάνα να σέρνεται στο δρόμο,μάρτινς ή αθλητικά και μπλούζα ΠΑΥΛΟΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ τρια νούμερα μεγαλύτερη.
Και μαλλί κλάφ'τα.
Και σ'αυτούς που έχουν φαντάσματα,που κάνουν φανταστικές συζητήσεις με τα φαντάσματα και που κουβαλάνε τα φαντάσματά τους σαν υπόθετα που δε λιώνουν.
Σάββατο, Νοεμβρίου 14, 2009
Ist das Leben unter der Sonne nicht bloß ein Traum?
Song of Childhood
By Peter Handke
When the child was a child
It walked with its arms swinging,
wanted the brook to be a river,
the river to be a torrent,
and this puddle to be the sea.
When the child was a child,
it didn’t know that it was a child,
everything was soulful,
and all souls were one.
When the child was a child,
it had no opinion about anything,
had no habits,
it often sat cross-legged,
took off running,
had a cowlick in its hair,
and made no faces when photographed.
When the child was a child,
It was the time for these questions:
Why am I me, and why not you?
Why am I here, and why not there?
When did time begin, and where does space end?
Is life under the sun not just a dream?
Is what I see and hear and smell
not just an illusion of a world before the world?
Given the facts of evil and people.
does evil really exist?
How can it be that I, who I am,
didn’t exist before I came to be,
and that, someday, I, who I am,
will no longer be who I am?
When the child was a child,
It choked on spinach, on peas, on rice pudding,
and on steamed cauliflower,
and eats all of those now, and not just because it has to.
When the child was a child,
it awoke once in a strange bed,
and now does so again and again.
Many people, then, seemed beautiful,
and now only a few do, by sheer luck.
It had visualized a clear image of Paradise,
and now can at most guess,
could not conceive of nothingness,
and shudders today at the thought.
When the child was a child,
It played with enthusiasm,
and, now, has just as much excitement as then,
but only when it concerns its work.
When the child was a child,
It was enough for it to eat an apple, … bread,
And so it is even now.
When the child was a child,
Berries filled its hand as only berries do,
and do even now,
Fresh walnuts made its tongue raw,
and do even now,
it had, on every mountaintop,
the longing for a higher mountain yet,
and in every city,
the longing for an even greater city,
and that is still so,
It reached for cherries in topmost branches of trees
with an elation it still has today,
has a shyness in front of strangers,
and has that even now.
It awaited the first snow,
And waits that way even now.
When the child was a child,
It threw a stick like a lance against a tree,
And it quivers there still today.
κι αν δεν έχετε δει αυτήν την ταινία,πολύ πολύ κρίμα.
Τώρα τελευταία παίζω πολύ με την ιδέα οτι δεν είμαι πρωταγωνίστρια.Κι οτι η ζωή μου απέχει πολύ από ταινία.
Αν ήμουν αλκοολική τουλάχιστον,ή τραγικά όμορφη ή τραγικά κάτι άλλο.Ταλαντούχα ας πούμε.Αν δεν ήταν η ζωή μου τυχαία κι εγώ τυχαία μέσα της,τυχαία να ζω εδώ κι όχι κάπου αλλού και τυχαία να τα γράφω όλα αυτά αντί να τα λέω σε αληθινό αυτί,αληθινό και ροζ και δίπλα μου.Σαν να αυτοεπιλέχτηκαν οι επιλογές μου,από μόνες τους κι εγώ που τις έκανα,τυχαίως τις έκανα και στα τυφλά κι ασυναίσθητα,ανάλογα με τις τυχαίες συνθήκες σε ενα τυχαίο σημείο της ζωής μου.
Κι αν οι σκέψεις μου δε βγάζουν νόημα συγκεκριμένο αλλά πολλά νοήματα μαζί; κι αν δεν ξέρω ποιο απ'όλα είναι αυτό που πρέπει τελικά να αποδώσω σε μένα,για μένα;αν μου κρύβεται ή αν είναι εκεί μπροστά μου;μια σκέψη μακριά ή μια απόφαση; και τι απόφαση να'ναι αυτή που θα με φέρει πιο κοντά σε μένα;
Ωστε να μην είμαι η τυχαία εγώ αλλά εγώ;
Παρασκευή, Οκτωβρίου 30, 2009
αγριάδες
Σήμερα το πρωί χασμουρήθηκα κι ακούστηκε σαν μωρό ελεφαντάκι που κόλλησε μέσα στο νερόλακκο και φωνάζει τη μαμά του με τη βουλωμένη του προβοσκίδα.
Νομίζω πως πρέπει να κάνω κάτι για το κάπνισμα, γιατί αν βήξω θα ακουστούν οι ιπποπόταμοι και οι ρινόκεροι και οι κροκόδειλοι και ενα φύλλο που έπεσε μέσα στο νερόλακκο.
Νομίζω πως πρέπει να κάνω κάτι για το κάπνισμα, γιατί αν βήξω θα ακουστούν οι ιπποπόταμοι και οι ρινόκεροι και οι κροκόδειλοι και ενα φύλλο που έπεσε μέσα στο νερόλακκο.
Παρασκευή, Οκτωβρίου 16, 2009
Zάχαρη
βρήκα κολλημένη στο σουτιέν μου.
Σου λέει πας ταξίδι με τραίνο και κουβαλάς 87 σακούλες στο εξάκλινο,βάλε και κανα πακέτο μέσα ώστε να αδειάσει πάνω στην κοπέλα που σε βοηθάει να τις τακτοποιήσεις.
Δε σε βοηθάει επειδή κόπτεται να βοηθάει τον κόσμο(καλά το κάνει, μη χάσει) αλλά επειδή έβαλες τις 87 σου σακούλες στη δική της κουκέτα από όλες τις υπόλοιπες που θα μπορούσες να διαλέξεις.
Τελος πάντων,δεν έφταιγες εσυ καθόλου, σ'αφήσαμε και μόνη σου μετά γιατί μας πείραξε η ζάχαρη κι αλλάξαμε και κουπέ οι ηλίθιες.Βάζω στοίχημα οτι τα πέρασες τέλεια καπνίζοντας μόνη σου στο άδειο "χιονισμένο" εξάκλινο χωρίς τα ροχαλητά κανενός.Το ελπίζω δηλαδή.Γιατί η αγένειά μας με σκότωσε.
Η θεΐκή τιμωρία ήρθε λίγο αργότερα έξω από το κουπέ των ζαχαρωτών με τη μορφή ζευγαριού που τραγουδούσε με πάθος κάτι που ακόμα και μια εφη σαρρη θα θεωρούσε υποκουλτούρα.
Τους μάλωσα όμως-ήμουν τόσο σκληρή με τη φωνή μου που έτρεμε απ'τη ντροπή που πρέπει να χέστηκαν πάνω τους- "μη με ειρωνεύεστε παρακαλώ δεν έχετε δίκιο,εγω προσπαθώ απλώς να κοιμηθώ και δε με αφήνετε και σας ακούω μισή ώρα και ο κόσμος κοιμάται στις κλινάμαξες και συγγνώμη αλλά θέλω πολύ να κοιμηθώ".Συγγνώμη που είστε βόδια.Το "αλλιώς θα το πω στη μαμά μου" δε συμπλήρωσα, αλλά, δεν ήμουν ποτέ παιδί που το'λεγε στη μαμά του.
Τα ρούχα μου μυρίζουν φίλη μου.Το παγουράκι μου μυρίζει απορρυπαντικό πιάτων φίλης μου.Ανακάλυψα και τον αναπτήρα της στην τσάντα μου,κοιτάω τα εισιτήρια που εννοείται πως κράτησα και σχεδόν μυρίζω την Αθήνα πάνω μου.Ειλικρινά,δεν καταλαβαίνω ποιος προτιμάει τη Θεσσαλονίκη αν έχει ζήσει και στις δυο πόλεις.Εκτός από ορισμένους κολλημένους-σχεδόν ορκισμένους- Θεσσαλονικείς δηλαδή, που εκπλήσσονται και τρομερά που ξέρω να παραγγείλω σουβλάκι,δεν έχω ακούσει ποτέ ούτε ενα επιχείρημα που να στέκει.Κι όλα τα δικά μου επιχείρηματα υπέρ της Αθήνας είναι εντελώς συναισθηματικά και καθόλου δε στέκουν λογικά αλλά το ξέρω και το παραδέχομαι.Τι σκατά πια;Τι μικρά χαζά πράγματα ακόμα θα βρίσκουμε για να είμαστε απο δυο χωριών χωριάτες!Να κρατηθούμε σε μια ενότητα όποια κι αν είναι αυτή και να το κάνουμε οπωσδήποτε κατηγορώντας μια αυτοσχέδια δική μας κατηγορία ανθρώπων που θεωρούμε χειρότερους από μας.Γενικά μιλώντας δηλαδή και εν προκειμένω ας πούμε απλώς οτι για συναισθηματικούς λόγους προτιμάμε ενα μέρος από κάποιο άλλο και να τελειώνει εκεί η γελοιοποίηση.
"Γεια σας,είμαι η τάδε,έχασα 4 εγγραφές στη σχολή"
"Τα ξέρουμε τα κόλπα σας-τώρα θυμήθηκες οτι κάποτε ήσουν φοιτήτρια;-ετοίμασε την απολογία σου"
Την απολογία μου ρε φίλε.Άκου εκεί.Λόγια γραμματέως σχολής.Που δεν της πέφτει λόγος και 87 σακούλες εξάμηνα να έχανα.(έστω οτι κάποιος μπορεί να γέλασε εδω)
"Τι έχεις κοριτσάκι μου;"
"Εεεεεε,δεν είμαι και πολύ καλά..."
σαγόνι τρέμει,τα κλάμματα έρχονται,ρόμπα στην καθηγήτρια και πολλές μύξες και λίγα κλάμματα και μια σφιχτή αγκαλιά μετά, ενας άνθρωπος που του ρίχνω εγώ μισό μέτρο γίνεται 3 μέτρα τρυφερότητας και υπεροχής και ανθρωπιάς και χάνομαι μέσα της και είναι σαν μαμά μου εκείνη την ώρα.
i got you babe μην ανησυχείς καθόλου.
Μαζί.Μαζί σου.Και να κάνει και αστεία να γελάσω, η ψυχάρα.
Θα μου πάρει μήνες να αναπνεύσω ελεύθερη απ'το πρόβλημα αλλά το ουφ-εκπνοή είναι εντελώς απαραίτητο πριν ξαναπάρει κανείς ανάσα.Αλλιώς μένει με τα φουσκωμένα μάγουλα.Να νιώθει σαν να μην τον έχει κανείς και να μην έχει κανέναν.
Αλλά,εγω είμαι τυχερός άνθρωπος μωρό μου.Έχω ανθρώπους να νοιάζονται.Να με αγκαλιάζουν.Να είναι εκεί και να μη μου φεύγουν στα δύσκολά μου.Και στο εκεί να βρίσκω κι ανθρώπους που δεν θα το περίμενα ούτε στα πιο αισιόδοξα όνειρά μου.
Το μόνο που μένει τώρα είναι στο εκεί να βρω και τον εαυτό μου, να κουνήσει τον κώλο του και να κόψει τις γκρίνιες και τις μιζέριες για να καταφέρω να τον αγαπήσω επιτέλους.Μόνο αυτή η βοήθεια έμεινε εκκρεμής.Καλά δε λέω;
επίσης.σωστά το'γραψα το εκκρεμής; ξεχνάω ρε γαμώτο
Σου λέει πας ταξίδι με τραίνο και κουβαλάς 87 σακούλες στο εξάκλινο,βάλε και κανα πακέτο μέσα ώστε να αδειάσει πάνω στην κοπέλα που σε βοηθάει να τις τακτοποιήσεις.
Δε σε βοηθάει επειδή κόπτεται να βοηθάει τον κόσμο(καλά το κάνει, μη χάσει) αλλά επειδή έβαλες τις 87 σου σακούλες στη δική της κουκέτα από όλες τις υπόλοιπες που θα μπορούσες να διαλέξεις.
Τελος πάντων,δεν έφταιγες εσυ καθόλου, σ'αφήσαμε και μόνη σου μετά γιατί μας πείραξε η ζάχαρη κι αλλάξαμε και κουπέ οι ηλίθιες.Βάζω στοίχημα οτι τα πέρασες τέλεια καπνίζοντας μόνη σου στο άδειο "χιονισμένο" εξάκλινο χωρίς τα ροχαλητά κανενός.Το ελπίζω δηλαδή.Γιατί η αγένειά μας με σκότωσε.
Η θεΐκή τιμωρία ήρθε λίγο αργότερα έξω από το κουπέ των ζαχαρωτών με τη μορφή ζευγαριού που τραγουδούσε με πάθος κάτι που ακόμα και μια εφη σαρρη θα θεωρούσε υποκουλτούρα.
Τους μάλωσα όμως-ήμουν τόσο σκληρή με τη φωνή μου που έτρεμε απ'τη ντροπή που πρέπει να χέστηκαν πάνω τους- "μη με ειρωνεύεστε παρακαλώ δεν έχετε δίκιο,εγω προσπαθώ απλώς να κοιμηθώ και δε με αφήνετε και σας ακούω μισή ώρα και ο κόσμος κοιμάται στις κλινάμαξες και συγγνώμη αλλά θέλω πολύ να κοιμηθώ".Συγγνώμη που είστε βόδια.Το "αλλιώς θα το πω στη μαμά μου" δε συμπλήρωσα, αλλά, δεν ήμουν ποτέ παιδί που το'λεγε στη μαμά του.
Τα ρούχα μου μυρίζουν φίλη μου.Το παγουράκι μου μυρίζει απορρυπαντικό πιάτων φίλης μου.Ανακάλυψα και τον αναπτήρα της στην τσάντα μου,κοιτάω τα εισιτήρια που εννοείται πως κράτησα και σχεδόν μυρίζω την Αθήνα πάνω μου.Ειλικρινά,δεν καταλαβαίνω ποιος προτιμάει τη Θεσσαλονίκη αν έχει ζήσει και στις δυο πόλεις.Εκτός από ορισμένους κολλημένους-σχεδόν ορκισμένους- Θεσσαλονικείς δηλαδή, που εκπλήσσονται και τρομερά που ξέρω να παραγγείλω σουβλάκι,δεν έχω ακούσει ποτέ ούτε ενα επιχείρημα που να στέκει.Κι όλα τα δικά μου επιχείρηματα υπέρ της Αθήνας είναι εντελώς συναισθηματικά και καθόλου δε στέκουν λογικά αλλά το ξέρω και το παραδέχομαι.Τι σκατά πια;Τι μικρά χαζά πράγματα ακόμα θα βρίσκουμε για να είμαστε απο δυο χωριών χωριάτες!Να κρατηθούμε σε μια ενότητα όποια κι αν είναι αυτή και να το κάνουμε οπωσδήποτε κατηγορώντας μια αυτοσχέδια δική μας κατηγορία ανθρώπων που θεωρούμε χειρότερους από μας.Γενικά μιλώντας δηλαδή και εν προκειμένω ας πούμε απλώς οτι για συναισθηματικούς λόγους προτιμάμε ενα μέρος από κάποιο άλλο και να τελειώνει εκεί η γελοιοποίηση.
"Γεια σας,είμαι η τάδε,έχασα 4 εγγραφές στη σχολή"
"Τα ξέρουμε τα κόλπα σας-τώρα θυμήθηκες οτι κάποτε ήσουν φοιτήτρια;-ετοίμασε την απολογία σου"
Την απολογία μου ρε φίλε.Άκου εκεί.Λόγια γραμματέως σχολής.Που δεν της πέφτει λόγος και 87 σακούλες εξάμηνα να έχανα.(έστω οτι κάποιος μπορεί να γέλασε εδω)
"Τι έχεις κοριτσάκι μου;"
"Εεεεεε,δεν είμαι και πολύ καλά..."
σαγόνι τρέμει,τα κλάμματα έρχονται,ρόμπα στην καθηγήτρια και πολλές μύξες και λίγα κλάμματα και μια σφιχτή αγκαλιά μετά, ενας άνθρωπος που του ρίχνω εγώ μισό μέτρο γίνεται 3 μέτρα τρυφερότητας και υπεροχής και ανθρωπιάς και χάνομαι μέσα της και είναι σαν μαμά μου εκείνη την ώρα.
i got you babe μην ανησυχείς καθόλου.
Μαζί.Μαζί σου.Και να κάνει και αστεία να γελάσω, η ψυχάρα.
Θα μου πάρει μήνες να αναπνεύσω ελεύθερη απ'το πρόβλημα αλλά το ουφ-εκπνοή είναι εντελώς απαραίτητο πριν ξαναπάρει κανείς ανάσα.Αλλιώς μένει με τα φουσκωμένα μάγουλα.Να νιώθει σαν να μην τον έχει κανείς και να μην έχει κανέναν.
Αλλά,εγω είμαι τυχερός άνθρωπος μωρό μου.Έχω ανθρώπους να νοιάζονται.Να με αγκαλιάζουν.Να είναι εκεί και να μη μου φεύγουν στα δύσκολά μου.Και στο εκεί να βρίσκω κι ανθρώπους που δεν θα το περίμενα ούτε στα πιο αισιόδοξα όνειρά μου.
Το μόνο που μένει τώρα είναι στο εκεί να βρω και τον εαυτό μου, να κουνήσει τον κώλο του και να κόψει τις γκρίνιες και τις μιζέριες για να καταφέρω να τον αγαπήσω επιτέλους.Μόνο αυτή η βοήθεια έμεινε εκκρεμής.Καλά δε λέω;
επίσης.σωστά το'γραψα το εκκρεμής; ξεχνάω ρε γαμώτο
Τρίτη, Οκτωβρίου 13, 2009
Πες μου εναν ανθρωπο που ξερεις η που ξερει καποιον που η που ξερει καποιον που ξερει καποιον που σπουδαζει ενω δεν ειναι φοιτητης.
Πες μου εναν ανθρωπο που εχει εμμονες με τη σχολη του και ξεχνα οτι στη σχολη του πρεπει να δηλωνει παρων καθε εξαμηνο.
Πες μου εναν ανθρωπο που στην ερωτηση "και γιατι δεν πηρες πτυχιο μετα απο 8 χρονια;" θα απαντα "γιατι ξεχασα να ανανεωσω την εγγραφη μου.και το ξεχνουσα επι 2 χρονια.δηλαδη ειμαι ξεγραμμενος απο τα μητρωα της σχολης εδω και 1 χρονο και η αναλαμπη της συνειδητοποιησης αυτης της παραλειψης μου ηρθε προχθες.ΠΡΟΧΘΕΣ.γιατι εχω τοσο αγχος που νομιζω οτι θα πεθανω.εχω καθε μερα πονοκεφαλο.ιδρωνω και χτυπαει η καρδια μου τοσο γρηγορα που νομιζω οτι θα σπασει.που η λογικη μου λεει οτι αγχωνομαι επειδη εχω κουραστει εχουν περασει τοσα χρονια κι εγω ειμαι ακομα εκει κι εχω μια πτυχιακη να κρεμεται σαν γκιλοτινα πανω απο το κεφαλι μου και να μην προχωραει γιατι δεν ενδιαφερεται κανεις για τα γαμοερωτηματολογια μου και δεν μου τα απανταει κι εγω στη σκεψη παγωνω εκτος απο τις φορες που δεν παγωνω αλλα καιγομαι και τρεχει αιμα η μυτη μου.γιατι φοβαμαι να βγω στο δρομο γιατι φοβαμαι τον κοσμο.ολο τον κοσμο.γιατι δεν παω στη δουλεια γιατι τους φοβαμαι.σχεδον ολους εκει.γιατι δεν τηλεφωνω στην οικογενεια μου γιατι κι αυτους τους φοβαμαι.και αν τους πω τι ξεχασα να κανω θα φοβαμαι μην μεινουν στον τοπο.γιατι εχω παραλυσει και πνιγομαι σε μια κουταλια νερο μονο που για μενα δεν ειναι απλα μια κουταλια νερο αλλα η προσωποποιηση της αποτυχιας μου.της ματαιοτητας.γιατι ειμαι μουδιασμενη κι οταν δεν ειμαι πεφτω κατω χωρις να αναπνεω.Γιατι σε ποιον να το πω και ποιος να με πιστεψει ε;
γιατι το πλυντηριο εβγαλε φωτιες και καπνο γιατι αναγκαστηκα να δωσω τη γατα για να μην ξεσπιτωθω γιατι μου τελειωσε το call γιατι μου ηρθε περιοδος γιατι βρεχει και σε τρεις ωρες πρεπει να ειμαι στο τραινο και να μην ουρλιαζω στους επιβατες γιατι πρεπει να παω στην σχολη και να πω οτι εχω τοσο αγχος που ξεχασα να γραφτω στη σχολη. και να με πιστεψουν.και να μου δωσουν μια ευκαιρια να ξαναγραφτω ενω δεν ειναι στη δικη τους ευχερεια.
γιατι τα εκανα τοσο σκατα που δεν εχω δυναμη καν να προσπαθησω να τα διορθωσω.
γαμωτο μου νομιζω οτι αυτο ειναι το τελευταιο μου ποστ.
ειλικρινα δεν αντεχω να μιλαω πια για μενα.δεν θελω να μιλησω ξανα.να γραψω ξανα.θελω να εξαφανιστω γιατι μονο αυτο θα ηταν επαρκες για να δικαιολογησω τα αδικαιολογητα.
Πες μου εναν ανθρωπο που εχει εμμονες με τη σχολη του και ξεχνα οτι στη σχολη του πρεπει να δηλωνει παρων καθε εξαμηνο.
Πες μου εναν ανθρωπο που στην ερωτηση "και γιατι δεν πηρες πτυχιο μετα απο 8 χρονια;" θα απαντα "γιατι ξεχασα να ανανεωσω την εγγραφη μου.και το ξεχνουσα επι 2 χρονια.δηλαδη ειμαι ξεγραμμενος απο τα μητρωα της σχολης εδω και 1 χρονο και η αναλαμπη της συνειδητοποιησης αυτης της παραλειψης μου ηρθε προχθες.ΠΡΟΧΘΕΣ.γιατι εχω τοσο αγχος που νομιζω οτι θα πεθανω.εχω καθε μερα πονοκεφαλο.ιδρωνω και χτυπαει η καρδια μου τοσο γρηγορα που νομιζω οτι θα σπασει.που η λογικη μου λεει οτι αγχωνομαι επειδη εχω κουραστει εχουν περασει τοσα χρονια κι εγω ειμαι ακομα εκει κι εχω μια πτυχιακη να κρεμεται σαν γκιλοτινα πανω απο το κεφαλι μου και να μην προχωραει γιατι δεν ενδιαφερεται κανεις για τα γαμοερωτηματολογια μου και δεν μου τα απανταει κι εγω στη σκεψη παγωνω εκτος απο τις φορες που δεν παγωνω αλλα καιγομαι και τρεχει αιμα η μυτη μου.γιατι φοβαμαι να βγω στο δρομο γιατι φοβαμαι τον κοσμο.ολο τον κοσμο.γιατι δεν παω στη δουλεια γιατι τους φοβαμαι.σχεδον ολους εκει.γιατι δεν τηλεφωνω στην οικογενεια μου γιατι κι αυτους τους φοβαμαι.και αν τους πω τι ξεχασα να κανω θα φοβαμαι μην μεινουν στον τοπο.γιατι εχω παραλυσει και πνιγομαι σε μια κουταλια νερο μονο που για μενα δεν ειναι απλα μια κουταλια νερο αλλα η προσωποποιηση της αποτυχιας μου.της ματαιοτητας.γιατι ειμαι μουδιασμενη κι οταν δεν ειμαι πεφτω κατω χωρις να αναπνεω.Γιατι σε ποιον να το πω και ποιος να με πιστεψει ε;
γιατι το πλυντηριο εβγαλε φωτιες και καπνο γιατι αναγκαστηκα να δωσω τη γατα για να μην ξεσπιτωθω γιατι μου τελειωσε το call γιατι μου ηρθε περιοδος γιατι βρεχει και σε τρεις ωρες πρεπει να ειμαι στο τραινο και να μην ουρλιαζω στους επιβατες γιατι πρεπει να παω στην σχολη και να πω οτι εχω τοσο αγχος που ξεχασα να γραφτω στη σχολη. και να με πιστεψουν.και να μου δωσουν μια ευκαιρια να ξαναγραφτω ενω δεν ειναι στη δικη τους ευχερεια.
γιατι τα εκανα τοσο σκατα που δεν εχω δυναμη καν να προσπαθησω να τα διορθωσω.
γαμωτο μου νομιζω οτι αυτο ειναι το τελευταιο μου ποστ.
ειλικρινα δεν αντεχω να μιλαω πια για μενα.δεν θελω να μιλησω ξανα.να γραψω ξανα.θελω να εξαφανιστω γιατι μονο αυτο θα ηταν επαρκες για να δικαιολογησω τα αδικαιολογητα.
Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 30, 2009
Μάγια
Σημερα το πρωί τη βρήκα να χουρχουρίζει πάνω στα πόδια μου μέχρι να ξυπνήσω.
Νομίζω οτι δεν έχω ξυπνήσει πιο ήρεμα ποτέ στη ζωή μου.
Νομίζω οτι δεν έχω ξυπνήσει πιο ήρεμα ποτέ στη ζωή μου.
Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 21, 2009
Dünne Jahre
"Δεν το λένε έτσι".
εγώ έτσι τα λέω.κι ελπίζω οτι πέρασαν.
κάτι σαν τις ευχετήριες κάρτες "γίνε καλά".έτσι.ελπίζω να γίνεις καλά.κι ας μην είναι η ευχή μου αυτό που θα σε κάνει καλά κι ας το ξέρω.αυτο που ζεις δεν αλλάζει μόνο επειδή το εύχεσαι.
το χειρότερο όταν είσαι μαριονέτα δεν είναι τα σκοινιά με τα οποία κρέμεσαι.ούτε ο κουκλοπαίχτης.που μπορεί να είναι και πολύ καλός και να σου δίνει μεγάλη ελευθερία κινήσεων.
το χειρότερο είναι πως τα συνηθίζεις.ακόμη κι αν εξαφανιστούν θα σου πάρει καιρό να το δεις.αν το δεις.
δεν είναι πολύ οξύμωρο να'σαι μια μαριονέτα πολύ ευχαριστημένη;
κανονικά οι μαριονέτες θα'πρεπε να'χουν μούτρα μέχρι το πάτωμα.
meine dünne jahre
δεν είμαι μαριονέτα,το ξέρω.είμαι το αγόρι που ήθελε να γίνει πινόκιο.
ξέρεις η καλή διάθεση φέρνει καλή διάθεση.κι αυτή με τη σειρά της καλές πράξεις.στοργικές.η στοργή συμπεριφέρεται στο μυαλό μας ακριβώς όπως η οργή.σε χτυπάει γρήγορα κι απότομα και σε τυφλώνει.μόνο που η πρώτη εν αντιθέσει με την άλλη σου λιώνει τα κόκκαλα και σε γλυκαίνει όπως ο ήλιος το καλοκαίρι.σου χαλαρώνει τις γροθιές και δε στις σφίγγει.είσαι ενας ευχαριστημένος τυφλός.
κι είσαι τουλάχιστον για εκείνη τη στιγμή,ο καλύτερος άνθρωπος στον κόσμο.τυλιγμένος στην κουβέρτα της τρυφερότητας.μετα είσαι πάλι ο εαυτός σου.δεν πειράζει.αρκεί που μπορείς κι αλλάζεις.αρκεί όταν κοιτάζεις στον καθρέφτη να βλέπεις εσυ τον εαυτό σου.κι ας μην μπορεί κανείς άλλος να σε δει.
θα μπορούσαν να'ναι τα βαριά μου χρόνια.ή τα ελαφριά.αναλόγως πώς το βλέπει κανείς υποθέτω.όταν κάτι σε βαραίνει δυσκολεύεσαι να ανασάνεις.αυτομάτως ο εγκέφαλος μειώνει λέει την παροχη οξυγόνου μέσω του αίματος στα υπόλοιπα όργανα προκειμένου να στείλει αρκετό στον εαυτό του.τα υπόλοιπα δεν είναι προτεραιότητα.
έκανα πολύ άσχημα που εμπιστευτηκα τον εαυτό μου στον εγκέφαλο μου.επέτρεψα αυτό που με βάρυνε να γίνει προτεραιότητα εις βάρος όλων των άλλων.τελικά απομόνωσα το συναίσθημα.
πανικό το λένε.κι είναι όλος δικός μου!
η προτεραιότητά μου.
μου επέτρεψα να με κλέψω.ρε. ρε!
και να με κάνω λιγότερη.να μην εχω.
η φωτογραφία είναι από εδώ
εγώ έτσι τα λέω.κι ελπίζω οτι πέρασαν.
κάτι σαν τις ευχετήριες κάρτες "γίνε καλά".έτσι.ελπίζω να γίνεις καλά.κι ας μην είναι η ευχή μου αυτό που θα σε κάνει καλά κι ας το ξέρω.αυτο που ζεις δεν αλλάζει μόνο επειδή το εύχεσαι.
το χειρότερο όταν είσαι μαριονέτα δεν είναι τα σκοινιά με τα οποία κρέμεσαι.ούτε ο κουκλοπαίχτης.που μπορεί να είναι και πολύ καλός και να σου δίνει μεγάλη ελευθερία κινήσεων.
το χειρότερο είναι πως τα συνηθίζεις.ακόμη κι αν εξαφανιστούν θα σου πάρει καιρό να το δεις.αν το δεις.
δεν είναι πολύ οξύμωρο να'σαι μια μαριονέτα πολύ ευχαριστημένη;
κανονικά οι μαριονέτες θα'πρεπε να'χουν μούτρα μέχρι το πάτωμα.
meine dünne jahre
δεν είμαι μαριονέτα,το ξέρω.είμαι το αγόρι που ήθελε να γίνει πινόκιο.
ξέρεις η καλή διάθεση φέρνει καλή διάθεση.κι αυτή με τη σειρά της καλές πράξεις.στοργικές.η στοργή συμπεριφέρεται στο μυαλό μας ακριβώς όπως η οργή.σε χτυπάει γρήγορα κι απότομα και σε τυφλώνει.μόνο που η πρώτη εν αντιθέσει με την άλλη σου λιώνει τα κόκκαλα και σε γλυκαίνει όπως ο ήλιος το καλοκαίρι.σου χαλαρώνει τις γροθιές και δε στις σφίγγει.είσαι ενας ευχαριστημένος τυφλός.
κι είσαι τουλάχιστον για εκείνη τη στιγμή,ο καλύτερος άνθρωπος στον κόσμο.τυλιγμένος στην κουβέρτα της τρυφερότητας.μετα είσαι πάλι ο εαυτός σου.δεν πειράζει.αρκεί που μπορείς κι αλλάζεις.αρκεί όταν κοιτάζεις στον καθρέφτη να βλέπεις εσυ τον εαυτό σου.κι ας μην μπορεί κανείς άλλος να σε δει.
θα μπορούσαν να'ναι τα βαριά μου χρόνια.ή τα ελαφριά.αναλόγως πώς το βλέπει κανείς υποθέτω.όταν κάτι σε βαραίνει δυσκολεύεσαι να ανασάνεις.αυτομάτως ο εγκέφαλος μειώνει λέει την παροχη οξυγόνου μέσω του αίματος στα υπόλοιπα όργανα προκειμένου να στείλει αρκετό στον εαυτό του.τα υπόλοιπα δεν είναι προτεραιότητα.
έκανα πολύ άσχημα που εμπιστευτηκα τον εαυτό μου στον εγκέφαλο μου.επέτρεψα αυτό που με βάρυνε να γίνει προτεραιότητα εις βάρος όλων των άλλων.τελικά απομόνωσα το συναίσθημα.
πανικό το λένε.κι είναι όλος δικός μου!
η προτεραιότητά μου.
μου επέτρεψα να με κλέψω.ρε. ρε!
και να με κάνω λιγότερη.να μην εχω.
η φωτογραφία είναι από εδώ
Δευτέρα, Αυγούστου 10, 2009
αυγουστιάτικα μακαρόνια
Λοιπόν,πάρε μακαρόνια,φρέσκες ντομάτες,σκόρδο,κρεμμύδι και βασιλικό.
Βάλε το 1/4 του πακέτου μακαρόνια να βράσουν.
Τρίψε τις ντοματούλες και στο ζουμάκι ρίξε λίγο αλάτι,λίγο πιπέρι και λίγη ζάχαρη γιατί οι ντομάτες όταν μαγειρεύονται ξινίζουν.
Βάλε λίγο λάδι σε ενα κατσαρολάκι και σωτάρισε το κρεμμύδι και το σκόρδο,αλλά το σκόρδο ρίξτο τελευταίο γιατί καίγεται γρήγορα,μέχρι να χρυσίσουν.
Ρίξε και το ζουμάκι της ντομάτας στο κατσαρολάκι και άστα για ενα λεπτό να βράσουν σε δυνατή φωτιά.Μετά χαμήλωσε τη θερμοκρασία κι άσε τη σάλτσα να σιγοβράσει μέχρι να πήξει.Προς το τέλος,ρίξε και λίγα φυλλαράκια βασιλικό.Όχι από την αρχή γιατι ο βασιλικός πικρίζει.
Στράγγιξε τα μακαρόνια και ρίξτα στο κατσαρολάκι με τη σάλτσα και ανακάτεψέ τα καλά.
Τρίψε και λίγο πεκορίνο ή παρμεζάνα ή γραβιέρα ή ο,τι θες και καλή όρεξη μωρό μου.
Και μετά πάρε το καράβι κι έλα, δεν τον αντέχω τον Αύγουστο μακριά σου.
Δευτέρα, Αυγούστου 03, 2009
Μεσημέρια
Η μελαγχολία κρύβεται πίσω από ιδρωμένα,ζεστά μεσημέρια όταν όλοι κοιμούνται.
Στις κουρτίνες που ανεμίζουν και τις κοιτάς μέχρι που ζαλίζεσαι.
Στη μυρωδιά του καναπέ εκεί που ενώνεται το κάθισμα με την πλάτη,σ'εκείνη τη χαραμάδα με τη σκόνη.Σε όποιο καναπέ κι αν ξάπλωσα πάντα η ίδια μυρωδιά.
Σαν εκείνο το μεσημέρι που θα'μουν πέντε χρονών,μπορεί και μικρότερη, και τριγυρνούσα μες το σπίτι προσπαθώντας τόσο πολύ,τόσο τόσο πολύ να κοιμηθώ ξαπλώνοντας από τον ενα καναπέ στον άλλο.Κι η μυρωδιά της ασφυξίας και οι σκελετοί μ'ακολουθούσαν.Τότε δεν είχα κρεββάτι.Τότε ήταν που χάθηκα στο δρόμο για το σπίτι και πέρασα μια αιωνιότητα θρηνώντας μόνη μου σ'ενα στενοσόκακο.Τότε έτρωγα κουκουρούκου κι όταν έδειχνε στην τηλεόραση ανθρώπους να φιλιούνται κρυβόμουν κάτω απ'το τραπέζι της κουζίνας απ'τη ντροπή μου.Αλλά σήκωνα λίγο και το πράσινο μάλλινο τραπεζομάντιλο να κλέψω καμμιά εικόνα απ'το φιλί.
Τότε η αδερφή μου ήταν μωρό και χάιδευα τη μικρή της πλάτη ενώ εκείνη μου τραβούσε τα μαλλιά.Και, πριν απ'αυτό, η μαμά μου ήταν έγκυος κι εγώ ξάπλωνα πάνω στην κοιλιά της κι όταν μου έλεγε " μη με πιέζεις Ν." ζήλευα.Κι έμπαινα γρήγορα κάτω απ'το τραπέζι για να κλάψω και να μη με δει κανείς.Απ'τη ντροπή μου, γιατί τα καλά κοριτσάκια δεν κλαίνε.Ούτε όταν νοιώθουν μόνα τους,ούτε όταν νοιώθουν απόρριψη.Και στο πράσινο τραπεζομάντιλο σκούπιζα τα μάτια μου.Κι έμενα εκεί,μέχρι να με παρηγορήσει κάποιος.Και κάθε φορά,πίστευα οτι θα μ'αφήσουν κάτω απ'το τραπέζι για πάντα.
Τότε ο μπαμπάς μου είχε φέρει μια μέρα τον Ζακού.Που τον φοβόμουν και λίγο κι ας ήταν μικρός κι όταν τον έπαιρνα μαζί μου στην πλατεΐτσα μπροστά απ'το σπίτι του έλεγα ότι είναι ο καλύτερός μου φίλος για να μη με δαγκώσει.Το σκυλάκι μου.Ο μοναδικός μου φίλος.Που τον φοβόμουν και λίγο.
Τότε,ενα ζεστό μεσημέρι που όλοι κοιμόντουσαν κι εμένα δε με έπαιρνε ο ύπνος όσο κι αν προσπαθούσα,έσπασα μια γλάστρα της μαμάς που είχε ζωγραφισμένα λουλούδια πάνω.Και πέρασα,πρέπει να ήταν ολόκληρο το απόγευμα,σκεφτόμενη πώς να κάνω μαγικά και να εμφανιστεί απ'το πουθενά μια ίδια γλάστρα για να μη μου θυμώσει κι αγαπήσει το μωρό πιο πολύ από μένα.
Και πριν απ΄αυτό όταν τα μεσημέρια είχαν κρυώσει και ήταν μόνο βράδυ με βροχή, καθόμουν στην αγκαλιά της γιαγιάς μου που πέθανε μέσα στο αυτοκίνητο κι ο μπαμπάς μας πήγαινε στο νοσοκομείο να δούμε την αδερφη μου που γεννήθηκε, μα εγώ κοίταζα τις σταγόνες της βροχής στο τζάμι και τους υαλοκαθαριστήρες να παίζουν κηνυγητό μαζί τους.
Δε θυμάμαι τη μαμά μου,ούτε την αδερφή μου,ούτε γιατί ήταν βράδυ ενώ τώρα ξέρω οτι ήταν πρωί.Η αδερφή μου γεννήθηκε πρωί.Θυμάμαι μόνο τη σκοτεινιά και τις σταγόνες της βροχής στο παρμπρίζ.Και τα μεγάλα σκαλιά του νοσοκομείου.Τα θυμάμαι κι εκείνα.Και το ζεστό χέρι της γιαγιάς.Και ήμουν τριών χρονών και δυο μηνών και δώδεκα ημερών.Και είχα σγουρά ξανθά μαλλιά και μεγάλα μάτια και άσπρο γούνινο παλτό με κουκούλα και κίτρινη φόδρα.Και τα θυμάμαι όλα.Ποτισμένα με τη μυρωδιά σκόνης στη γωνία του καναπέ.Και βροχή.Και μπέικον όταν το τρως για πρώτη φορά στη ζωή σου και μετά η μαμά το βάζει μέσα στο ψυγείο ψηλά εκεί που δεν φτάνεις.
Και τη μοναξιά αυτού που όταν το μεσημέρι όλοι κοιμούνται μένει μόνος.Κουρασμένος κι ιδρωμένος.Κι εντελώς ξύπνιος.
Καμμιά φορά νομίζω οτι ποτέ δε μεγάλωσα.Οτι είμαι ακόμα μια πεντάχρονη μικρή σε σώμα γυναίκας που ακόμα κρύβεται κάτω από το τραπέζι.Μέχρι να έρθει κάποιος να με παρηγορήσει.
Και να σκουπίσει τη σκόνη μου.
Στις κουρτίνες που ανεμίζουν και τις κοιτάς μέχρι που ζαλίζεσαι.
Στη μυρωδιά του καναπέ εκεί που ενώνεται το κάθισμα με την πλάτη,σ'εκείνη τη χαραμάδα με τη σκόνη.Σε όποιο καναπέ κι αν ξάπλωσα πάντα η ίδια μυρωδιά.
Σαν εκείνο το μεσημέρι που θα'μουν πέντε χρονών,μπορεί και μικρότερη, και τριγυρνούσα μες το σπίτι προσπαθώντας τόσο πολύ,τόσο τόσο πολύ να κοιμηθώ ξαπλώνοντας από τον ενα καναπέ στον άλλο.Κι η μυρωδιά της ασφυξίας και οι σκελετοί μ'ακολουθούσαν.Τότε δεν είχα κρεββάτι.Τότε ήταν που χάθηκα στο δρόμο για το σπίτι και πέρασα μια αιωνιότητα θρηνώντας μόνη μου σ'ενα στενοσόκακο.Τότε έτρωγα κουκουρούκου κι όταν έδειχνε στην τηλεόραση ανθρώπους να φιλιούνται κρυβόμουν κάτω απ'το τραπέζι της κουζίνας απ'τη ντροπή μου.Αλλά σήκωνα λίγο και το πράσινο μάλλινο τραπεζομάντιλο να κλέψω καμμιά εικόνα απ'το φιλί.
Τότε η αδερφή μου ήταν μωρό και χάιδευα τη μικρή της πλάτη ενώ εκείνη μου τραβούσε τα μαλλιά.Και, πριν απ'αυτό, η μαμά μου ήταν έγκυος κι εγώ ξάπλωνα πάνω στην κοιλιά της κι όταν μου έλεγε " μη με πιέζεις Ν." ζήλευα.Κι έμπαινα γρήγορα κάτω απ'το τραπέζι για να κλάψω και να μη με δει κανείς.Απ'τη ντροπή μου, γιατί τα καλά κοριτσάκια δεν κλαίνε.Ούτε όταν νοιώθουν μόνα τους,ούτε όταν νοιώθουν απόρριψη.Και στο πράσινο τραπεζομάντιλο σκούπιζα τα μάτια μου.Κι έμενα εκεί,μέχρι να με παρηγορήσει κάποιος.Και κάθε φορά,πίστευα οτι θα μ'αφήσουν κάτω απ'το τραπέζι για πάντα.
Τότε ο μπαμπάς μου είχε φέρει μια μέρα τον Ζακού.Που τον φοβόμουν και λίγο κι ας ήταν μικρός κι όταν τον έπαιρνα μαζί μου στην πλατεΐτσα μπροστά απ'το σπίτι του έλεγα ότι είναι ο καλύτερός μου φίλος για να μη με δαγκώσει.Το σκυλάκι μου.Ο μοναδικός μου φίλος.Που τον φοβόμουν και λίγο.
Τότε,ενα ζεστό μεσημέρι που όλοι κοιμόντουσαν κι εμένα δε με έπαιρνε ο ύπνος όσο κι αν προσπαθούσα,έσπασα μια γλάστρα της μαμάς που είχε ζωγραφισμένα λουλούδια πάνω.Και πέρασα,πρέπει να ήταν ολόκληρο το απόγευμα,σκεφτόμενη πώς να κάνω μαγικά και να εμφανιστεί απ'το πουθενά μια ίδια γλάστρα για να μη μου θυμώσει κι αγαπήσει το μωρό πιο πολύ από μένα.
Και πριν απ΄αυτό όταν τα μεσημέρια είχαν κρυώσει και ήταν μόνο βράδυ με βροχή, καθόμουν στην αγκαλιά της γιαγιάς μου που πέθανε μέσα στο αυτοκίνητο κι ο μπαμπάς μας πήγαινε στο νοσοκομείο να δούμε την αδερφη μου που γεννήθηκε, μα εγώ κοίταζα τις σταγόνες της βροχής στο τζάμι και τους υαλοκαθαριστήρες να παίζουν κηνυγητό μαζί τους.
Δε θυμάμαι τη μαμά μου,ούτε την αδερφή μου,ούτε γιατί ήταν βράδυ ενώ τώρα ξέρω οτι ήταν πρωί.Η αδερφή μου γεννήθηκε πρωί.Θυμάμαι μόνο τη σκοτεινιά και τις σταγόνες της βροχής στο παρμπρίζ.Και τα μεγάλα σκαλιά του νοσοκομείου.Τα θυμάμαι κι εκείνα.Και το ζεστό χέρι της γιαγιάς.Και ήμουν τριών χρονών και δυο μηνών και δώδεκα ημερών.Και είχα σγουρά ξανθά μαλλιά και μεγάλα μάτια και άσπρο γούνινο παλτό με κουκούλα και κίτρινη φόδρα.Και τα θυμάμαι όλα.Ποτισμένα με τη μυρωδιά σκόνης στη γωνία του καναπέ.Και βροχή.Και μπέικον όταν το τρως για πρώτη φορά στη ζωή σου και μετά η μαμά το βάζει μέσα στο ψυγείο ψηλά εκεί που δεν φτάνεις.
Και τη μοναξιά αυτού που όταν το μεσημέρι όλοι κοιμούνται μένει μόνος.Κουρασμένος κι ιδρωμένος.Κι εντελώς ξύπνιος.
Καμμιά φορά νομίζω οτι ποτέ δε μεγάλωσα.Οτι είμαι ακόμα μια πεντάχρονη μικρή σε σώμα γυναίκας που ακόμα κρύβεται κάτω από το τραπέζι.Μέχρι να έρθει κάποιος να με παρηγορήσει.
Και να σκουπίσει τη σκόνη μου.
Δευτέρα, Ιουλίου 27, 2009
bite me! με ύφος πολλών καρδιναλίων όμως.
Ειλικρινά,νομίζω οτι έχω πρόβλημα.
Γελοιοποιημένη; √
Κοιτάω το σύνολο της ζωής μου τα τελευταία 8 χρόνια και ξέρεις τι βλέπω; Συνολικά,χοντρά-χοντρά και υπερβολικά: σπατάλη. Αυτό(καλά όχι μόνο αυτό, αλλά αυτό εξυπηρετεί το ποστ οπότε κοντινό στη σπατάλη παρακαλώ).
Δεν ξέρω καν πόσο καιρό θα μου πάρει να βρω τον εαυτό μου. Αν σκεφτώ ότι τα τελευταία 8 χρόνια συνέχεια «βρίσκω τον εαυτό μου» και δεν εχω βρει τίποτα που να είναι σταθερό,μάλλον, τελος πάντων, λογικά δε θα τον βρω ποτέ.Θα βρίσκω κομμάτια που αλλάζουν. Δηλαδή δε θα βρω ποτέ τον εαυτό μου. Δηλαδή ποτέ.
Η πρόοδός μου είναι αρνητική κι εγώ σπαταλήθηκα.
Δεν είμαι απαισιόδοξη δυστυχώς. Μια διαπίστωση της συνολικής μου εικόνας κάνω.
Στο τέλος όταν οι υποχρεώσεις μου τελειώσουν(να είδες; Αν ήμουν απαισιόδοξη θα έλεγα ότι δε θα τελειώσουν ποτέ, πρόταση που αφήνει τεράστιο περιθώριο λάθους φυσικά, συν τεράστιο περιθώριο πιθανοτήτων που κάνουν σεξ και γεννάνε κι άλλες πιθανότητες οπότε δε μπορεί να είναι μια σταθερή πρόταση που δε μπάζει από παντού κι εμένα το πρόβλημά μου είναι η μη σταθερότηταααααααααααα-ή η μη στεγανότητα) δε θα νιώσω τίποτα και ξέρεις γιατί; Γιατί μέχρι τότε θα έχω τεντωθεί τόσο πολύ,σαν τσίχλα που τη μασάς καμμιά ώρα μέχρι που χάνει τη γεύση της και μετά αρχίζεις και παίζεις μαζί της με τα δάχτυλά σου και την τεντώνεις και τη ζουλάς και μετά ξεχνιέσαι και την ξαναβάζεις στο στόμα και είναι αηδιαστικά αλμυρή και τελος πάντων,θα έχω γίνει μια αλμυρή τσίχλα μέχρι τότε και ως γνωστόν οι αλμυρές τσίχλες δε νιώθουν και πολλά,τουλάχιστον οχι μέχρι τη στιγμή που τις πατάς κάτω.
Α, δε σου’πα. Φαντάζομαι τον εαυτό μου να παίρνω το πτυχίο κι όλοι να με χειροκροτάνε κι εγώ από το βάθρο τους λεω να πάτε να γαμηθείτε όλοι και τινάζω και το μαλλί μου με χάρη-την ίδια χάρη με την οποία κάνω και μια μεγαλειώδη χειρονομία.Αυτή:
Αυτό για τα φραουλολιβάδια μου.Και για το οτι τελειώνουν τα εικοσιπέντε μου.
special features:
a)Αυτόν τον Αύγουστο λέω να μην πάω εικοσιέξι.Πιστεύω ότι θα με χαλάσει πολύ.
b)Επίσης πιστεύω ότι το jackass θα ήταν καλύτερη επιλογή για συνοδευτικό τραγούδι.
c)Γαμώ τα παρορμητικά ποστ.
d)Xτύπησα τα χέρια μου στο γραφείο κι άλλαξε τραγούδι στο wmp απ’τη δόνηση,ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ
e)Ε, γαμώτο τώρα μου έφτιαξε το κέφι.Αν είναι δυνατόν δηλαδή,ούτε μια στιγμή απελπισίας και αυτολύπησης δε μπορώ να έχω;
Γελοία; √
Σάββατο, Ιουλίου 11, 2009
Κάτω από τα βότσαλα.
Γεννιέσαι. Και σε μεγαλώνουν να πιστεύεις ότι όλα είναι πιθανά.Δυνατά. Κι ότι όλα σου αξίζουν.Όλα τα καλά.Τα καλύτερα.Τα υπέροχα.Και το πιστεύεις.Οτι η ζωή σου χρωστάει.Αλλά κάποια στιγμή μεγαλώνεις κι άλλο. Και βλέπεις οτι δεν σου χρωστάει η ζωή τα φραουλολιβάδια της.
Αντιθέτως,για να φτάσεις στα φραουλολιβάδια που ούτε ξέρεις τί και πού είναι,μόνο που πιστεύεις οτι εκεί είναι υπέροχα κι εσυ θα΄σαι υπέροχη όταν φτάσεις,...για να φτάσεις, πρέπει να περπατήσεις πάνω σε καυτά μαύρα βότσαλα και σε κινούμενη άμμο και να κολυμπήσεις σε φουρτουνιασμένες θάλασσες και θολές λίμνες με τέρατα στο βυθό τους και σε ορμητικά ποτάμια που σε παρασέρνουν και σε κάνουν να ξεχνάς τα φραουλολιβάδια και τ'όνομά σου μαζί.Και περπατάς.Και κολυμπάς.Και μερικές φορές πετάς για λίγο.Πέφτεις και ξανασηκώνεσαι και στο δρόμο κλαίς μερικές φορές κι απογοητεύεσαι και μετά παίρνεις δύναμη από κάπου,κάπως,κάπου τη βρίσκεις τη δύναμη και συνεχίζεις χαμογελώντας.
Και φοβάσαι και λιγάκι αλλά δεν πειράζει,αξίζουν τα φραουλολιβάδια.Γιατί αν δεν αξίζουν αυτά, τότε τι; τα βότσαλα; τα νερά που κόντεψαν να σε πνίξουν;εσύ; που κάποτε πίστεψες οτι άξιζες τα πάντα;
Οι αξίες σου μεταλλάχτηκαν και μπουρδουκλώθηκαν ε; Και νιώθεις ότι γίνεσαι μικρή και λίγη κι ότι τα φραουλολιβάδια είναι μακριά κι άπιαστα.
Δεν είναι έτσι;
Κι αφού τα πόδια σου έχουν καεί και γδαρθεί και ματώσει και βραχεί και δαγκωθεί γιατί να συνεχίσεις;
Μόνο που...το ερώτημα είναι τελικά,γιατί να μην συνεχίσεις;έχεις προσπαθήσει τόσο πολύ ρε συ κι ο δρόμος είναι ακόμα απλωμένος μπροστά σου.Κι ας μην είναι στρωμένος με φραουλοπέταλα.
Κι αν, εκεί, στο δρόμο σου παίρνεις φόρα και κουτουλάς σε τοίχους, ε και τί μ'αυτό; κι αν αγαπήσεις κι αγαπηθείς και μετά πληγώσεις και πληγωθείς,ε και λοιπόν; όλα κομμάτια του δρόμου είναι κι ο δρόμος τελικά γίνεται κομμάτι σου.
Κι αν, ακόμη,δε φτάσεις στα φραουλολιβάδια, δε γαμιέται;
Αν μείνεις στα καυτά βότσαλα θα σου φτιάξω γάντια φούρνου για τα πόδια σου κι αν αποφασίσεις να βουτήξεις στα κύμματα θα σου δώσω μπρατσάκια.
Μόνο μη μου στεναχωριέσαι για το εύλογο.Είναι πολύ λίγο.
Ξέρεις,κάτω από τα βότσαλα, αν ψάξεις, έχει μικρά σκουληκάκια και σαλιγκαράκια της θάλασσας και καμμιά φορά μπορεί βρείς μικροσκοπικά κοχυλάκια που θα'θελες, οταν τα κοιτάς, να γίνεις μικροσκοπική κι εσύ και να τα κάνεις σπίτι σου. Το ίδιο ευχόσουν όταν ήσουν μικρό κοριτσάκι και τα έβλεπες,θυμάσαι πώς ενθουσιαζόσουν; αν μπορείς να ενθουσιαστείς το ίδιο και τώρα, η καρδιά σου είναι ασφαλής.Το ξέρεις;
Kάποτε είχα μια συλλογή από σπίτια.
Αντιθέτως,για να φτάσεις στα φραουλολιβάδια που ούτε ξέρεις τί και πού είναι,μόνο που πιστεύεις οτι εκεί είναι υπέροχα κι εσυ θα΄σαι υπέροχη όταν φτάσεις,...για να φτάσεις, πρέπει να περπατήσεις πάνω σε καυτά μαύρα βότσαλα και σε κινούμενη άμμο και να κολυμπήσεις σε φουρτουνιασμένες θάλασσες και θολές λίμνες με τέρατα στο βυθό τους και σε ορμητικά ποτάμια που σε παρασέρνουν και σε κάνουν να ξεχνάς τα φραουλολιβάδια και τ'όνομά σου μαζί.Και περπατάς.Και κολυμπάς.Και μερικές φορές πετάς για λίγο.Πέφτεις και ξανασηκώνεσαι και στο δρόμο κλαίς μερικές φορές κι απογοητεύεσαι και μετά παίρνεις δύναμη από κάπου,κάπως,κάπου τη βρίσκεις τη δύναμη και συνεχίζεις χαμογελώντας.
Και φοβάσαι και λιγάκι αλλά δεν πειράζει,αξίζουν τα φραουλολιβάδια.Γιατί αν δεν αξίζουν αυτά, τότε τι; τα βότσαλα; τα νερά που κόντεψαν να σε πνίξουν;εσύ; που κάποτε πίστεψες οτι άξιζες τα πάντα;
Οι αξίες σου μεταλλάχτηκαν και μπουρδουκλώθηκαν ε; Και νιώθεις ότι γίνεσαι μικρή και λίγη κι ότι τα φραουλολιβάδια είναι μακριά κι άπιαστα.
Δεν είναι έτσι;
Κι αφού τα πόδια σου έχουν καεί και γδαρθεί και ματώσει και βραχεί και δαγκωθεί γιατί να συνεχίσεις;
Μόνο που...το ερώτημα είναι τελικά,γιατί να μην συνεχίσεις;έχεις προσπαθήσει τόσο πολύ ρε συ κι ο δρόμος είναι ακόμα απλωμένος μπροστά σου.Κι ας μην είναι στρωμένος με φραουλοπέταλα.
Κι αν, εκεί, στο δρόμο σου παίρνεις φόρα και κουτουλάς σε τοίχους, ε και τί μ'αυτό; κι αν αγαπήσεις κι αγαπηθείς και μετά πληγώσεις και πληγωθείς,ε και λοιπόν; όλα κομμάτια του δρόμου είναι κι ο δρόμος τελικά γίνεται κομμάτι σου.
Κι αν, ακόμη,δε φτάσεις στα φραουλολιβάδια, δε γαμιέται;
Αν μείνεις στα καυτά βότσαλα θα σου φτιάξω γάντια φούρνου για τα πόδια σου κι αν αποφασίσεις να βουτήξεις στα κύμματα θα σου δώσω μπρατσάκια.
Μόνο μη μου στεναχωριέσαι για το εύλογο.Είναι πολύ λίγο.
Ξέρεις,κάτω από τα βότσαλα, αν ψάξεις, έχει μικρά σκουληκάκια και σαλιγκαράκια της θάλασσας και καμμιά φορά μπορεί βρείς μικροσκοπικά κοχυλάκια που θα'θελες, οταν τα κοιτάς, να γίνεις μικροσκοπική κι εσύ και να τα κάνεις σπίτι σου. Το ίδιο ευχόσουν όταν ήσουν μικρό κοριτσάκι και τα έβλεπες,θυμάσαι πώς ενθουσιαζόσουν; αν μπορείς να ενθουσιαστείς το ίδιο και τώρα, η καρδιά σου είναι ασφαλής.Το ξέρεις;
Kάποτε είχα μια συλλογή από σπίτια.
Σάββατο, Ιουλίου 04, 2009
Absurd... συνέχεια.
MARTHA [...] Tell me, mother, is it true that
over there in Africa the sand is so hot that it burns your
feet?
MOTHER How should I know? I've never been there. But they do say that
the sun is so fierce that it devours everything.
MARTHA I read in a book that it eats right through, right to your
soul. The glow on the bodies hides the emptiness inside.
MOTHER Is that what you dream about?
MARTHA Yes. I want a land where the sun kills questions. That would
be a home for me. Living here, I feel as though I've got a
soul, and I want to be rid of it.
Albert Camus, Le Malentendu
για τον παντοτινό ταξιδευτή
over there in Africa the sand is so hot that it burns your
feet?
MOTHER How should I know? I've never been there. But they do say that
the sun is so fierce that it devours everything.
MARTHA I read in a book that it eats right through, right to your
soul. The glow on the bodies hides the emptiness inside.
MOTHER Is that what you dream about?
MARTHA Yes. I want a land where the sun kills questions. That would
be a home for me. Living here, I feel as though I've got a
soul, and I want to be rid of it.
Albert Camus, Le Malentendu
για τον παντοτινό ταξιδευτή
Μου πήρε μιάμιση ώρα και δυο επισκέψεις στην τουαλέττα για να το γράψω.
5 και τέταρτο χθες το απόγευμα.Ξαπλώνω στο κρεββάτι μου.
5 παρα τέταρτο.Σηκώνομαι από το κρεββάτι μου από εναν ύπνο που έμοιαζε 12ωρος.Και που εντέλει ήταν.
Στο όνειρό μου έκανα σεξ πάλι και στο τέλος βρέθηκα να κρατάω δυο μπουγάτσες με κιμά και μια με κρέμα.
Οπότε,καθώς έφτιαχνα καφέ μες τη μαύρη νύχτα/πρωί-πρωί και έριχνα τον μισό έξω απ'το ποτήρι(και πάνω στα παγάκια) πήρα μια απόφαση.Την εξής: θα σταματήσω να απορώ για τα όνειρά μου.Ειδικά όταν είναι προΐόντα τέτοιου ηλίθιου ύπνου ο οποίος σε κάνει να νοιώθεις οτι χάνεις μια μέρα ολόκληρη απ΄τη ζωή σου και τελικά ξυπνάς χωρίς βρακί.Και με όρεξη να ακούσεις Cream.
Δεν ξέρω αν η ζωή μου είναι πολύ συμβολική ή αν εγώ έχω αναγάγει κάθε στιγμή της σε στιγμή που συμβολίζει κάτι,πάντως νοιώθω οτι ζω σε ενα παραμύθι αλληγορικό ή σε περίεργο όνειρο που αν τελικά πιάσω το νόημά του θα ανακαλύψω κάποιο τρομερό μυστικό της ζωής.Σαν κι αυτό που νομίζεις οτι όποιος πεθαίνει το ανακαλύπτει.Ή μάλλον,του αποκαλύπτεται.Εύκολα.
Περνώντας από σταυροδρόμια κάθε μου βήμα γίνεται πολύ ανάλαφρο ακόμη κι όταν είμαι εξουθενωμένη λες και δεν είναι απλά σταυροδρόμια με φανάρια και αυτοκίνητα αλλά επιλογές της ζωής μου.
Και δεν καταλαβαίνω για ποιό λόγο αυτές τις επιλογές πρέπει να τις κάνω χοροπηδώντας αλλά πρέπει.Όπως πρέπει, όταν πλένω τα χέρια μου στο νιπτήρα να πλένω και το νιπτήρα(και τη βρύση τώρα τελευταία).Γιατί το πλύσιμο των χεριών είναι καθαριότητα και το να καθαρίζεσαι από τη βρωμιά και τα μικρόβια είναι μια διαδικασία απόρριψης του περιττού και επιζήμιου άρα είναι μια καινούρια αρχή(για τα χέρια και κατ'επέκταση και για μένα)και τελος πάντων,μερικά λογικά άλματα μακριά σκοντάφτω στο προφανέστατο συμπέρασμα ότι δε μπορείς να κάνεις μια καινούρια αρχή και μετά να πιάσεις τη βρύση που βρώμισες με τα βρώμικα χέρια όταν την άνοιξες για να τα ξεπλύνεις.Είναι σαν να κάνεις ενα βήμα πίσω.Άρα πρέπει να πλυθεί και η βρύση.Αυτό είναι συμβολικός ψυχαναγκασμός ή σκέτο ψυχαναγκασμός γιατί υποθέτω οτι μια ψυχαναγκαστική κίνηση προέρχεται από μια συμβολική σκέψη.Αλλιώς δε μπορώ να καταλάβω την αιτία του ψυχαναγκασμού.Δεν πειράζει που δεν έχω διαβάσει για τον ψυχαναγκασμό,φτάνει που από μόνη μου δεν το ξέρω(πρέπει να τα ξέρω ολα από μόνη μου αλλιώς είμαι χαζή).
Γαμώτο, είμαι ενα πρέπει με πόδια.
Και τώρα πρέπει να φαω μπουγάτσα γιατί ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν ξύπνησα.
Ευτυχώς που πεινάω.
5 παρα τέταρτο.Σηκώνομαι από το κρεββάτι μου από εναν ύπνο που έμοιαζε 12ωρος.Και που εντέλει ήταν.
Στο όνειρό μου έκανα σεξ πάλι και στο τέλος βρέθηκα να κρατάω δυο μπουγάτσες με κιμά και μια με κρέμα.
Οπότε,καθώς έφτιαχνα καφέ μες τη μαύρη νύχτα/πρωί-πρωί και έριχνα τον μισό έξω απ'το ποτήρι(και πάνω στα παγάκια) πήρα μια απόφαση.Την εξής: θα σταματήσω να απορώ για τα όνειρά μου.Ειδικά όταν είναι προΐόντα τέτοιου ηλίθιου ύπνου ο οποίος σε κάνει να νοιώθεις οτι χάνεις μια μέρα ολόκληρη απ΄τη ζωή σου και τελικά ξυπνάς χωρίς βρακί.Και με όρεξη να ακούσεις Cream.
Δεν ξέρω αν η ζωή μου είναι πολύ συμβολική ή αν εγώ έχω αναγάγει κάθε στιγμή της σε στιγμή που συμβολίζει κάτι,πάντως νοιώθω οτι ζω σε ενα παραμύθι αλληγορικό ή σε περίεργο όνειρο που αν τελικά πιάσω το νόημά του θα ανακαλύψω κάποιο τρομερό μυστικό της ζωής.Σαν κι αυτό που νομίζεις οτι όποιος πεθαίνει το ανακαλύπτει.Ή μάλλον,του αποκαλύπτεται.Εύκολα.
Περνώντας από σταυροδρόμια κάθε μου βήμα γίνεται πολύ ανάλαφρο ακόμη κι όταν είμαι εξουθενωμένη λες και δεν είναι απλά σταυροδρόμια με φανάρια και αυτοκίνητα αλλά επιλογές της ζωής μου.
Και δεν καταλαβαίνω για ποιό λόγο αυτές τις επιλογές πρέπει να τις κάνω χοροπηδώντας αλλά πρέπει.Όπως πρέπει, όταν πλένω τα χέρια μου στο νιπτήρα να πλένω και το νιπτήρα(και τη βρύση τώρα τελευταία).Γιατί το πλύσιμο των χεριών είναι καθαριότητα και το να καθαρίζεσαι από τη βρωμιά και τα μικρόβια είναι μια διαδικασία απόρριψης του περιττού και επιζήμιου άρα είναι μια καινούρια αρχή(για τα χέρια και κατ'επέκταση και για μένα)και τελος πάντων,μερικά λογικά άλματα μακριά σκοντάφτω στο προφανέστατο συμπέρασμα ότι δε μπορείς να κάνεις μια καινούρια αρχή και μετά να πιάσεις τη βρύση που βρώμισες με τα βρώμικα χέρια όταν την άνοιξες για να τα ξεπλύνεις.Είναι σαν να κάνεις ενα βήμα πίσω.Άρα πρέπει να πλυθεί και η βρύση.Αυτό είναι συμβολικός ψυχαναγκασμός ή σκέτο ψυχαναγκασμός γιατί υποθέτω οτι μια ψυχαναγκαστική κίνηση προέρχεται από μια συμβολική σκέψη.Αλλιώς δε μπορώ να καταλάβω την αιτία του ψυχαναγκασμού.Δεν πειράζει που δεν έχω διαβάσει για τον ψυχαναγκασμό,φτάνει που από μόνη μου δεν το ξέρω(πρέπει να τα ξέρω ολα από μόνη μου αλλιώς είμαι χαζή).
Γαμώτο, είμαι ενα πρέπει με πόδια.
Και τώρα πρέπει να φαω μπουγάτσα γιατί ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν ξύπνησα.
Ευτυχώς που πεινάω.
Τετάρτη, Μαΐου 27, 2009
Πολύ
Και... πώς ξεκινάω λοιπόν;
Έχω ξεχάσει να πληκτρολογώ; οχι.
Σκόνη μπόλικη γύρω μου, αν πιάσω το καθάρισμα θα ξεχάσω να γράψω.
Έχω ξεχάσει να γράφω; ναι. αν ποτέ ήξερα κιόλας.
Κι ούτε ξέρω και τι να πω.Τι απ'όλα δηλαδή. Οχι οτι έχει συμβεί και κάτι συνταρακτικό στη ζωή μου τον τελευταίο καιρό αλλά τόσες σκέψεις τι απέγιναν;τόσα μικρά ποστ που έφτιαχνα στο μυαλό μου μέσα σε δευτερόλεπτα και μόλις άλλαζα σκέψη έφευγαν κι εκείνα χωρίς ίχνος οτι υπήρξαν ποτέ,χωρίς ίχνος..μμ..επειδή δεν τα έγραψα στη στιγμή κι επειδή δεν τα θυμόμουν τη σωστή στιγμή.
Καλά.
Κόλλησα πάλι.Μέχρι να ανοίξει ο υπολογιστής είχα γράψει ενα ποστ στο μυαλό μου πάλι κι ήταν πολύ ωραίο.Χάθηκε.
Πού πάνε τα ποστ μου; αν υπήρχε κάδος ανακύκλωσης στο κεφάλι μου θα ήταν όλα εκεί.Μερικά τσαλακωμένα και ταλαιπωρημένα κι άλλα φρέσκα φρέσκα,μερικές τους λέξεις ακόμα να αχνοφέγγουν,σκόρπιες όμως,οσο κι αν συγκεντρωθώ δεν μπορούν να μαζευτούν σε νοήματα πια.
Κοινωνικοποιήθηκα πολύ πολύ τις τελευταίες βδομάδες.Μιλάω συνέχεια,κάθε μέρα με δεκάδες ανθρώπους-οι περισσότεροι παιδιά ευτυχώς- και είναι απόλαυση.Συνήθως.Είναι δύσκολο να κάνεις συζήτηση με τα παιδιά εν μέσω οχλαγωγίας κι εγώ θέλω να κάνω συζήτηση μαζί τους κι όχι να βγάζω ανακοίνωση.Για να κερδίσουν κάτι εκείνα.Για να μάθουν έστω μια καινούρια λέξη,μια πληροφορία,κάτι που δεν ήξεραν πριν με γνωρίσουν.Τι δύναμη κι αυτή ε;να μαθαίνεις.Υπέροχο.Μόνο έτσι κερδίζω κι εγώ.Αν κερδίσουν εκείνα πρώτα.
Σήμερα γνώρισα τα παιδάκια ενός νηπιαγωγείου που κάνει δουλειά.
Φαίνεται ποιοί παιδαγωγοί ενδιαφέρονται ειλικρινά.Παιδάκια υπέροχα,που συζητούσαν,δεν φώναζαν,δεν ούρλιαζαν,με νεαποκτηθέντες-λόγω ηλικίας- καλούς τρόπους,παιδάκια με αυτοπεποίθηση,που δεν ντρεπόντουσαν να πουν κάτι που ίσως να'ταν και λάθος γιατί κανείς δεν τους έμαθε οτι είναι ντροπή να πεις κατι λάθος,να η δουλειά του παιδαγωγού,να μεγαλώνει παιδιά ακομπλεξάριστα,παιδιά που θέλουν να μάθουν,παιδιά που δε βρωμίζουν τα πάντα στο πέρασμά τους,παιδιά που δε φοβούνται να μιλήσουν και να πουν αυτό που έχουν στο μυαλουδάκι τους,παιδιά που διεκδικούν και δεν απαιτούν.Τα αγάπησα τα παιδάκια αυτά.Στο τέλος μια παιδαγωγός μου έσφιξε το χέρι και μ'αγκάλιασε και μου είπε οτι είμαι πολύ καλή,πολύ καλή.Το ξέρω φυσικά.Είναι ωραίο να μου το αναγνωρίζουν όμως.Για μένα.Δηλαδή για τα παιδιά,γιατι αν είμαι καλή είμαι μαζί τους καλή κι αυτό είναι το μόνο που χρειάζονται ρε συ,εναν άνθρωπο που δε θα τα ισοπεδώσει,που θα τους χαμογελάσει γιατι το θέλει κι οχι επειδή είναι η δουλειά του.
Τώρα που είπα χαμόγελο.Έχουμε μια αγέλαστη στη δουλειά που όταν μιλάει, οχι και τόσο παραδόξως, δεν κουνιέται το στόμα της.Τα μούτρα της κατεβασμένα κάτω όλη την ώρα.Όταν την πρωτογνώρισα νόμισα οτι θα πενθεί για κάποιον για να'ναι έτσι.
Σήμερα έμαθα-ναι κουτσομπολεύω-οτι είναι έτσι επειδή κάνει κι άλλη δουλειά κι επίσης πάει και γυμναστήριο και δεν τρώει πολύ για να αδυνατίσει και είναι πολύ κουρασμένη,πολύυυυ κουρασσσμμμέεεενηηη ααααχχχ γιαυτό είναι σαν κλαμμένο μουνί συνεχώς.Καλύτερα να εξακολουθούσα να νομίζω οτι πενθεί.Πόσο απαράδεκτο πλάσμα μπορείς να είσαι;πόσο ανεύθυνο άτομο; χρειάζεσαι δεύτερη δουλειά γιατί προφανώς δεν τα βγάζεις πέρα με μια δουλειά, χαρά στο κουράγιο σου και μπράβο σου κι επίσης μπράβο για την αποφασιστικότητά σου να αδυνατίσεις λιμοκτονώντας στο γυμναστήριο,οχι σαν και μένα που ολο δίαιτα κάνω και τρώω σαν να μην υπάρχει αύριο.Αλλά.
Τι σου φταίνε τα παιδιά να σε βλέπουν έτσι και να τρομάζουν,τι σου φταίω εγώ που σε βλέπω και μου'ρχεται να σε χώσω μεσα σε μια μαύρη σακούλα και να σε κλείσω με μονωτική ταινία γύρω γύρω γιατί μου χαλάς τη διάθεση και μόνο που υπάρχεις στον ίδιο χώρο με μένα; ντροπή σου αγέλαστο μουδιασμένο πλάσμα που λουφάρεις την ώρα που εγώ κάνω μπάνιο στον ιδρώτα μου και χάνω τη φωνή μου,ντροπή σου που έχεις τέτοια δουλειά και τη στερείς απο ενα χαμογελαστό άνθρωπο,ντροπή σου που θεωρείς οτι η μόνη σου υποχρέωση προς τη δουλειά σου είναι το να συμπληρώνεις απλά ώρες "παρουσίας".Όλοι έχουμε προβλήματα,whatever,σύνελθε και φέρσου σαν άνθρωπος αλλιώς άντε και γαμήσου,δεν είμαστε οι δορυφόροι σου.Βλαμμένη.
Τώρα που είπα για δορυφόρους.Έχουμε και ενα αστέρι στη δουλειά.Είναι η πιο όμορφη η πιο έξυπνη η καλύτερη και ικανότερη όλων.Εμείς απλώς υπάρχουμε από πίσω της ως μπακράουντ για να μας διατάζει να κάνουμε τη δουλειά της.Βέβαια.Στην αρχή που δεν την ήξερα έλεγα πω πω αυτή είναι φοβερή,μετά αφού με παράτησε μόνη μου κι έφυγε ενώ έπρεπε να είναι μαζί μου γιατί τότε δεν ήξερα ούτε η τουαλέττα που είναι,σκέφτηκα τι αναίσθητη και άρχισα να την αγνοώ.Τώρα τελευταία έχω αρχίσει να τη φοβάμαι γιατί δε με αποκαλεί άλλο με το όνομά μου που είναι στην ουσία το χαιδευτικό μου αλλά με το κανονικό μου όνομα που δεν το ακούω συχνά τελοσπάντων ενώ προσθέτει κι ενα χιλιόμετρο από νοερά θαυμαστικά στη σειρά πίσω απ'το όνομα, επίσης γυαλίζει το μάτι της και επιχειρεί να με φιλήσει την ώρα που εγώ βρίσκομαι μέσα σε ψυγεία
α)φοβάμαι οτι θα με κλείσει μέσα
β)τι παράξενες λεπτομέρειες έχει η δουλειά μου
γ)ειλικρινά φοβάμαι μόνη μαζί της.
Τέλος πάντων,ολα καλά,κατά βάση τις χαίρομαι τις ώρες στη δουλειά,οι υπόλοιπες συνάδελφοί μου είναι πολύ γλυκά πλάσματα κι εγώ σιγα-σιγά εντάσσομαι στην ομάδα τους κι έχει πάρα πολύ καιρό να μου συμβεί αυτό.Ευτυχώς είμαι σε θέση να το εκτιμήσω κιόλας.Επειδή έχω καιρό να είμαι κοινωνική.Γιαυτο.Δεν περιαυτολογώ καλέ,απλά λέω,μπορώ να το εκτιμήσω τώρα που έγινα λίγο άνθρωπος και δεν είμαι κλεισμένη σαν ποντίκι μες στο σπίτι,εντάξει;
Η εκτίμηση είναι μεγάλο πράγμα.Το να μπορείς να εκτιμάς αφενός.
Αλλά και το να κάνεις σωστές εκτιμήσεις απ'την άλλη.Ας πούμε εγώ και το μυαλό μου, που το εκτιμώ πολύ(χαχαχαχαχαχα) κάνουμε συνήθως ακριβείς εκτιμήσεις ανθρώπων και καταστάσεων το οποίο αποδίδουμε στην ενσυναίσθηση και στην πολύπλοκη φύση μας που μας επιτρέπει να κατανοούμε τα μη αυτονόητα και τα λοιπά.Όταν δε, κάνουμε λάθος το αποδίδουμε στην ανθρώπινη φύση μας και στο οτι δεν είμαστε τέλειοι.
Απ'την άλλη,λόγω της πολυπλοκότητας αυτής οι άλλοι μας εκτιμούν λάθος.Τι κρίμα ε; ας πούμε σήμερα έμαθα οτι μια συνάδελφος που τώρα με συμπαθεί(τι καλά!) μέχρι πρότινος είχε πολύ άσχημη γνώμη για μένα-πότε προλάβα ρε γαμώτο να κάνω μαλακίες;
Εγω αυτή τη συγκεκριμένη τη συμπάθησα υπερβολικά από την πρώτη μέρα και καταπληγώθηκα που έμαθα οτι εκείνη δε με συμπαθούσε τόσο καιρό.
Καταλαβαίνω οτι για παράδειγμα η ντροπαλότητά μου και η συστολή μου μπορεί να προκαλέσει την εντύπωση οτι είμαι σνομπ και ψωριάρα που κάθεται χώρια απ'τους καλούς που κάθονται όλοι μαζί, αλλά την άσχημη γνώμη δεν την καταλάβαίνω γιατί είμαι γλυκιά σαν ροδάκινο και γελάω ακόμα και με το πιο χαζό αστείο για να μην πληγωθεί αυτός που είπε το αστείο.Τέτοια είμαι.Αντιπαθητική.
Ξέρω γω;ίσως να γίνομαι αντιπαθητική επειδή ξέρω και τα καλά μου και τ'άσχημά μου και δεν κάνω πως εκπλήσσομαι όταν τα ακούσω και τα αναφέρω και τα μεν και τα δε και δεν περιμένω το κοπλιμέντο να μου'ρθει για να χαμογελάσω σαν χαζογκόμενα.Οχι φίλε μου,δε θα μου πεις εσυ πόσο καλή είμαι σε κάτι, γιατι αν όντως είμαι, μπορώ να το ξέρω από μόνη μου,το βλέπω εκ του αποτελέσματος.Οχι από τυφλή αυτοπεποίθηση γιατι από αυτοπεποίθηση πάσχω κι ας μη μου φαίνεται.Αν νομίζεις οτι είναι από εγωισμό καλά κάνεις και με αντιπαθείς αλλά νομίζεις λάθος τελικά.Είμαι αντιπαθητική που το λέω; ας είμαι.Εγω με βρίσκω απλώς ειλικρινή.
Και στα ποστ μου πέφτω με τα μούτρα και δεν ξέρω ούτε πώς να τα τελειώσω ούτε τι τίτλο να βάλω.Και πολύ μου λείψατε όλοι.Πολύ μου έλειψε να γράφω.Πολύ.
Έχω ξεχάσει να πληκτρολογώ; οχι.
Σκόνη μπόλικη γύρω μου, αν πιάσω το καθάρισμα θα ξεχάσω να γράψω.
Έχω ξεχάσει να γράφω; ναι. αν ποτέ ήξερα κιόλας.
Κι ούτε ξέρω και τι να πω.Τι απ'όλα δηλαδή. Οχι οτι έχει συμβεί και κάτι συνταρακτικό στη ζωή μου τον τελευταίο καιρό αλλά τόσες σκέψεις τι απέγιναν;τόσα μικρά ποστ που έφτιαχνα στο μυαλό μου μέσα σε δευτερόλεπτα και μόλις άλλαζα σκέψη έφευγαν κι εκείνα χωρίς ίχνος οτι υπήρξαν ποτέ,χωρίς ίχνος..μμ..επειδή δεν τα έγραψα στη στιγμή κι επειδή δεν τα θυμόμουν τη σωστή στιγμή.
Καλά.
Κόλλησα πάλι.Μέχρι να ανοίξει ο υπολογιστής είχα γράψει ενα ποστ στο μυαλό μου πάλι κι ήταν πολύ ωραίο.Χάθηκε.
Πού πάνε τα ποστ μου; αν υπήρχε κάδος ανακύκλωσης στο κεφάλι μου θα ήταν όλα εκεί.Μερικά τσαλακωμένα και ταλαιπωρημένα κι άλλα φρέσκα φρέσκα,μερικές τους λέξεις ακόμα να αχνοφέγγουν,σκόρπιες όμως,οσο κι αν συγκεντρωθώ δεν μπορούν να μαζευτούν σε νοήματα πια.
Κοινωνικοποιήθηκα πολύ πολύ τις τελευταίες βδομάδες.Μιλάω συνέχεια,κάθε μέρα με δεκάδες ανθρώπους-οι περισσότεροι παιδιά ευτυχώς- και είναι απόλαυση.Συνήθως.Είναι δύσκολο να κάνεις συζήτηση με τα παιδιά εν μέσω οχλαγωγίας κι εγώ θέλω να κάνω συζήτηση μαζί τους κι όχι να βγάζω ανακοίνωση.Για να κερδίσουν κάτι εκείνα.Για να μάθουν έστω μια καινούρια λέξη,μια πληροφορία,κάτι που δεν ήξεραν πριν με γνωρίσουν.Τι δύναμη κι αυτή ε;να μαθαίνεις.Υπέροχο.Μόνο έτσι κερδίζω κι εγώ.Αν κερδίσουν εκείνα πρώτα.
Σήμερα γνώρισα τα παιδάκια ενός νηπιαγωγείου που κάνει δουλειά.
Φαίνεται ποιοί παιδαγωγοί ενδιαφέρονται ειλικρινά.Παιδάκια υπέροχα,που συζητούσαν,δεν φώναζαν,δεν ούρλιαζαν,με νεαποκτηθέντες-λόγω ηλικίας- καλούς τρόπους,παιδάκια με αυτοπεποίθηση,που δεν ντρεπόντουσαν να πουν κάτι που ίσως να'ταν και λάθος γιατί κανείς δεν τους έμαθε οτι είναι ντροπή να πεις κατι λάθος,να η δουλειά του παιδαγωγού,να μεγαλώνει παιδιά ακομπλεξάριστα,παιδιά που θέλουν να μάθουν,παιδιά που δε βρωμίζουν τα πάντα στο πέρασμά τους,παιδιά που δε φοβούνται να μιλήσουν και να πουν αυτό που έχουν στο μυαλουδάκι τους,παιδιά που διεκδικούν και δεν απαιτούν.Τα αγάπησα τα παιδάκια αυτά.Στο τέλος μια παιδαγωγός μου έσφιξε το χέρι και μ'αγκάλιασε και μου είπε οτι είμαι πολύ καλή,πολύ καλή.Το ξέρω φυσικά.Είναι ωραίο να μου το αναγνωρίζουν όμως.Για μένα.Δηλαδή για τα παιδιά,γιατι αν είμαι καλή είμαι μαζί τους καλή κι αυτό είναι το μόνο που χρειάζονται ρε συ,εναν άνθρωπο που δε θα τα ισοπεδώσει,που θα τους χαμογελάσει γιατι το θέλει κι οχι επειδή είναι η δουλειά του.
Τώρα που είπα χαμόγελο.Έχουμε μια αγέλαστη στη δουλειά που όταν μιλάει, οχι και τόσο παραδόξως, δεν κουνιέται το στόμα της.Τα μούτρα της κατεβασμένα κάτω όλη την ώρα.Όταν την πρωτογνώρισα νόμισα οτι θα πενθεί για κάποιον για να'ναι έτσι.
Σήμερα έμαθα-ναι κουτσομπολεύω-οτι είναι έτσι επειδή κάνει κι άλλη δουλειά κι επίσης πάει και γυμναστήριο και δεν τρώει πολύ για να αδυνατίσει και είναι πολύ κουρασμένη,πολύυυυ κουρασσσμμμέεεενηηη ααααχχχ γιαυτό είναι σαν κλαμμένο μουνί συνεχώς.Καλύτερα να εξακολουθούσα να νομίζω οτι πενθεί.Πόσο απαράδεκτο πλάσμα μπορείς να είσαι;πόσο ανεύθυνο άτομο; χρειάζεσαι δεύτερη δουλειά γιατί προφανώς δεν τα βγάζεις πέρα με μια δουλειά, χαρά στο κουράγιο σου και μπράβο σου κι επίσης μπράβο για την αποφασιστικότητά σου να αδυνατίσεις λιμοκτονώντας στο γυμναστήριο,οχι σαν και μένα που ολο δίαιτα κάνω και τρώω σαν να μην υπάρχει αύριο.Αλλά.
Τι σου φταίνε τα παιδιά να σε βλέπουν έτσι και να τρομάζουν,τι σου φταίω εγώ που σε βλέπω και μου'ρχεται να σε χώσω μεσα σε μια μαύρη σακούλα και να σε κλείσω με μονωτική ταινία γύρω γύρω γιατί μου χαλάς τη διάθεση και μόνο που υπάρχεις στον ίδιο χώρο με μένα; ντροπή σου αγέλαστο μουδιασμένο πλάσμα που λουφάρεις την ώρα που εγώ κάνω μπάνιο στον ιδρώτα μου και χάνω τη φωνή μου,ντροπή σου που έχεις τέτοια δουλειά και τη στερείς απο ενα χαμογελαστό άνθρωπο,ντροπή σου που θεωρείς οτι η μόνη σου υποχρέωση προς τη δουλειά σου είναι το να συμπληρώνεις απλά ώρες "παρουσίας".Όλοι έχουμε προβλήματα,whatever,σύνελθε και φέρσου σαν άνθρωπος αλλιώς άντε και γαμήσου,δεν είμαστε οι δορυφόροι σου.Βλαμμένη.
Τώρα που είπα για δορυφόρους.Έχουμε και ενα αστέρι στη δουλειά.Είναι η πιο όμορφη η πιο έξυπνη η καλύτερη και ικανότερη όλων.Εμείς απλώς υπάρχουμε από πίσω της ως μπακράουντ για να μας διατάζει να κάνουμε τη δουλειά της.Βέβαια.Στην αρχή που δεν την ήξερα έλεγα πω πω αυτή είναι φοβερή,μετά αφού με παράτησε μόνη μου κι έφυγε ενώ έπρεπε να είναι μαζί μου γιατί τότε δεν ήξερα ούτε η τουαλέττα που είναι,σκέφτηκα τι αναίσθητη και άρχισα να την αγνοώ.Τώρα τελευταία έχω αρχίσει να τη φοβάμαι γιατί δε με αποκαλεί άλλο με το όνομά μου που είναι στην ουσία το χαιδευτικό μου αλλά με το κανονικό μου όνομα που δεν το ακούω συχνά τελοσπάντων ενώ προσθέτει κι ενα χιλιόμετρο από νοερά θαυμαστικά στη σειρά πίσω απ'το όνομα, επίσης γυαλίζει το μάτι της και επιχειρεί να με φιλήσει την ώρα που εγώ βρίσκομαι μέσα σε ψυγεία
α)φοβάμαι οτι θα με κλείσει μέσα
β)τι παράξενες λεπτομέρειες έχει η δουλειά μου
γ)ειλικρινά φοβάμαι μόνη μαζί της.
Τέλος πάντων,ολα καλά,κατά βάση τις χαίρομαι τις ώρες στη δουλειά,οι υπόλοιπες συνάδελφοί μου είναι πολύ γλυκά πλάσματα κι εγώ σιγα-σιγά εντάσσομαι στην ομάδα τους κι έχει πάρα πολύ καιρό να μου συμβεί αυτό.Ευτυχώς είμαι σε θέση να το εκτιμήσω κιόλας.Επειδή έχω καιρό να είμαι κοινωνική.Γιαυτο.Δεν περιαυτολογώ καλέ,απλά λέω,μπορώ να το εκτιμήσω τώρα που έγινα λίγο άνθρωπος και δεν είμαι κλεισμένη σαν ποντίκι μες στο σπίτι,εντάξει;
Η εκτίμηση είναι μεγάλο πράγμα.Το να μπορείς να εκτιμάς αφενός.
Αλλά και το να κάνεις σωστές εκτιμήσεις απ'την άλλη.Ας πούμε εγώ και το μυαλό μου, που το εκτιμώ πολύ(χαχαχαχαχαχα) κάνουμε συνήθως ακριβείς εκτιμήσεις ανθρώπων και καταστάσεων το οποίο αποδίδουμε στην ενσυναίσθηση και στην πολύπλοκη φύση μας που μας επιτρέπει να κατανοούμε τα μη αυτονόητα και τα λοιπά.Όταν δε, κάνουμε λάθος το αποδίδουμε στην ανθρώπινη φύση μας και στο οτι δεν είμαστε τέλειοι.
Απ'την άλλη,λόγω της πολυπλοκότητας αυτής οι άλλοι μας εκτιμούν λάθος.Τι κρίμα ε; ας πούμε σήμερα έμαθα οτι μια συνάδελφος που τώρα με συμπαθεί(τι καλά!) μέχρι πρότινος είχε πολύ άσχημη γνώμη για μένα-πότε προλάβα ρε γαμώτο να κάνω μαλακίες;
Εγω αυτή τη συγκεκριμένη τη συμπάθησα υπερβολικά από την πρώτη μέρα και καταπληγώθηκα που έμαθα οτι εκείνη δε με συμπαθούσε τόσο καιρό.
Καταλαβαίνω οτι για παράδειγμα η ντροπαλότητά μου και η συστολή μου μπορεί να προκαλέσει την εντύπωση οτι είμαι σνομπ και ψωριάρα που κάθεται χώρια απ'τους καλούς που κάθονται όλοι μαζί, αλλά την άσχημη γνώμη δεν την καταλάβαίνω γιατί είμαι γλυκιά σαν ροδάκινο και γελάω ακόμα και με το πιο χαζό αστείο για να μην πληγωθεί αυτός που είπε το αστείο.Τέτοια είμαι.Αντιπαθητική.
Ξέρω γω;ίσως να γίνομαι αντιπαθητική επειδή ξέρω και τα καλά μου και τ'άσχημά μου και δεν κάνω πως εκπλήσσομαι όταν τα ακούσω και τα αναφέρω και τα μεν και τα δε και δεν περιμένω το κοπλιμέντο να μου'ρθει για να χαμογελάσω σαν χαζογκόμενα.Οχι φίλε μου,δε θα μου πεις εσυ πόσο καλή είμαι σε κάτι, γιατι αν όντως είμαι, μπορώ να το ξέρω από μόνη μου,το βλέπω εκ του αποτελέσματος.Οχι από τυφλή αυτοπεποίθηση γιατι από αυτοπεποίθηση πάσχω κι ας μη μου φαίνεται.Αν νομίζεις οτι είναι από εγωισμό καλά κάνεις και με αντιπαθείς αλλά νομίζεις λάθος τελικά.Είμαι αντιπαθητική που το λέω; ας είμαι.Εγω με βρίσκω απλώς ειλικρινή.
Και στα ποστ μου πέφτω με τα μούτρα και δεν ξέρω ούτε πώς να τα τελειώσω ούτε τι τίτλο να βάλω.Και πολύ μου λείψατε όλοι.Πολύ μου έλειψε να γράφω.Πολύ.
Δευτέρα, Απριλίου 13, 2009
Θεία..., νερό.
Οχι ακόμα.Αλλά φεύγω.Ίσως μια-δυο μέρες δουλειά ακόμα,υπό βροχή ή τουλάχιστον συννεφιά όπως φαίνεται.Θα πάω να αγοράσω εισιτήριο και δυο τσουρέκια σήμερα,έβαλα στο μάτι και μια τσάντα με λουλούδια σ'εκείνο το μαγαζί δίπλα απ'την τράπεζα στην οποία ξέχασα την κάρτα μου.Πρέπει να πάω και στην τράπεζα.Τί μου συμβαίνει;Πέραν του προφανούς οτι πλέον θα ξεχνούσα και το κεφάλι μου αν δεν ήταν κολλημένο πάνω μου.Τουλάχιστον,με τέτοια τσάντα θα χαρεί η μαμά μου που "έγινες κοπέλα, επιτέλους, που τριγυρνάς με τα σκισμένα βάλε καμια φουστίτσα".
Δε με νοιάζει τίποτα.
Βρήκα τι θα ακούω επι 8 ώρες στο καράβι.
Καλό Πάσχα σε όλους :)
Δε με νοιάζει τίποτα.
Βρήκα τι θα ακούω επι 8 ώρες στο καράβι.
Καλό Πάσχα σε όλους :)
Τρίτη, Μαρτίου 31, 2009
Το χρώμα του σταριού
Χρόνια υπάρχει το άγαλμα-εγώ.
Ξεκίνησα πέτρα άμορφη, απελέκητη, κανένα χέρι δε μ' είχε αγγίξει.
Μα, τώρα, χέρια πολλά με ζεσταίνουν ,με χτυπούν, με χαΐδεύουν. Μερικές φορές μου μιλούν, τους παίρνει ο ύπνος στα πόδια μου.
Άλλοι φεύγουν βιαστικοί, μου αφήνουν μια γρατζουνιά που τη λειαίνει ο αέρας.
Κι άλλοι μένουν...με πλάθουν με εργαλεία, με τρυπούν, με σκάβουν.
Η θάλασσα γύρω κομματιάζεται πάνω μου, αλμυρές σταγόνες μου δίνουν μάτια κι αυτιά, αμβλύνουν τις γωνίες μου.
Στην αρχή, πέτρα άμορφη
θυμίζω τον άνθρωπο μέσα μου σιγά-σιγά.
Ακούω και βλέπω. Νοιώθω.
Σύννεφα με κρύβουν από τον κόσμο, τον παρατηρώ από μακριά, άγαλμα-εγώ μισοτελειωμένο, μπλε χέρια μου έσπασαν τα πόδια να με γκρεμίσουν. Να με ελευθερώσουν.
Και δε θα μείνω εδώ.
Θα πάω εκεί που θα τσακίσουν το πέτρινο σώμα μου με ανάσες και τα παιδιά θα μου δίνουν αγριολούλουδα. Εκεί που θα μου ξεσκεπάσουν το αληθινό μου στόμα να χαμογελώ.
Απαλλαγμένη από το πέτρινο άγαλμα
κι από μέσα, εγω.
"-Αχ, είπε η αλεπού...Θα κλάψω.
-Εσύ φταις, είπε ο μικρός πρίγκηπας, εγώ δεν ήθελα το κακό σου, εσύ θέλησες να σε εξημερώσω...
-Σωστά , είπε η αλεπού.
-Όμως θα κλάψεις, είπε ο μικρός πρίγκηπας.
-Σωστά, είπε η αλεπού.
-Τι κέρδισες λοιπόν;
-Κέρδισα, είπε η αλεπού, το χρώμα του σταριού."
Αν δεν είμαστε ο μικρός πρίγκηπας, είμαστε η αλεπού.
Και κερδίζουμε πάντα.
Ξεκίνησα πέτρα άμορφη, απελέκητη, κανένα χέρι δε μ' είχε αγγίξει.
Μα, τώρα, χέρια πολλά με ζεσταίνουν ,με χτυπούν, με χαΐδεύουν. Μερικές φορές μου μιλούν, τους παίρνει ο ύπνος στα πόδια μου.
Άλλοι φεύγουν βιαστικοί, μου αφήνουν μια γρατζουνιά που τη λειαίνει ο αέρας.
Κι άλλοι μένουν...με πλάθουν με εργαλεία, με τρυπούν, με σκάβουν.
Η θάλασσα γύρω κομματιάζεται πάνω μου, αλμυρές σταγόνες μου δίνουν μάτια κι αυτιά, αμβλύνουν τις γωνίες μου.
Στην αρχή, πέτρα άμορφη
θυμίζω τον άνθρωπο μέσα μου σιγά-σιγά.
Ακούω και βλέπω. Νοιώθω.
Σύννεφα με κρύβουν από τον κόσμο, τον παρατηρώ από μακριά, άγαλμα-εγώ μισοτελειωμένο, μπλε χέρια μου έσπασαν τα πόδια να με γκρεμίσουν. Να με ελευθερώσουν.
Και δε θα μείνω εδώ.
Θα πάω εκεί που θα τσακίσουν το πέτρινο σώμα μου με ανάσες και τα παιδιά θα μου δίνουν αγριολούλουδα. Εκεί που θα μου ξεσκεπάσουν το αληθινό μου στόμα να χαμογελώ.
Απαλλαγμένη από το πέτρινο άγαλμα
κι από μέσα, εγω.
"-Αχ, είπε η αλεπού...Θα κλάψω.
-Εσύ φταις, είπε ο μικρός πρίγκηπας, εγώ δεν ήθελα το κακό σου, εσύ θέλησες να σε εξημερώσω...
-Σωστά , είπε η αλεπού.
-Όμως θα κλάψεις, είπε ο μικρός πρίγκηπας.
-Σωστά, είπε η αλεπού.
-Τι κέρδισες λοιπόν;
-Κέρδισα, είπε η αλεπού, το χρώμα του σταριού."
Αν δεν είμαστε ο μικρός πρίγκηπας, είμαστε η αλεπού.
Και κερδίζουμε πάντα.
Κυριακή, Μαρτίου 29, 2009
L' accueil ;)
Εγώ την έβγαλα.Εντάξει,δεν την έβγαλα εγώ αλλά αν δεν το έλεγα σιγά μην το καταλάβαινε κανείς εκτός από τον άνθρωπο που όντως την έβγαλε και την έβαλε στο flickr για να τη βρω εγώ.
Κυριακή πρωί και νοιώθω σαν να'ναι Κυριακή απόγευμα κι αύριο έχω να πάω σχολείο κι είμαι ακόμα αδιάβαστη αλλά ευτυχώς που αύριο θα πάμε εκδρομή.Λίγο από υπερένταση λίγο από βαρεμάρα και λίγο από αποφασιστικότητα οτι σήμερα θα γράψω ενα φανταστικό πρόλογο που θα συνοδεύει το ερωτηματολόγιο που θα στείλω στους παιδικούς σταθμούς, τους οποίους από δω και στο εξής θα αναφέρω ως Π.Σ γιατί βαριέμαι να γράφω ολόκληρες δυο λέξεις.
Και σκέφτομαι ταυτόχρονα οτι και πότε δεν νοιώθω έτσι; πάντα ανάμεικτα κατεψυγμένα λαχανικά τα συναισθήματά μου, λίγο απ'όλα.
Κι έτσι έχω κρύα πόδια,ιδρωμένες παλάμες,μυαλό λίστα κολλημένη στο ψυγείο με "να μην ξεχάσω να κάνω τώρα, οχι σε λίγο,οχι αφού κάνω το τσιγάρο,οχι αφού πάρω ενα τηλέφωνο,οχι αφού γράψω ενα ποστ,τώρα,τώωωωρα" και ταχυκαρδίες.Αλλά με έχω συνηθίσει κι όσο πιο πολύ γκρινιάζω θα με συνηθίζετε κι εσείς και θα σκέφτεστε πάλι τα ίδια με τη βλαμμένη αλλά δε θα μου το λέτε γιατί είστε καλοί άνθρωποι.
Λοιπόν,το μυαλό μου που λέτε είναι συνεχώς σε εγρήγορση κι ας μη μου φαίνεται.Το μυαλό μου είναι η συνοδηγός που ανέλαβε να βγάλει το κεφάλι εξω από το παράθυρο και να κοιτάει στραβά και προς τα πίσω το φανάρι που είναι εδώ και πέντε λεπτά(έτσι της φαίνεται) κόκκινο, έτοιμη ανα πάσα στιγμή να ουρλιάξει από την υπερένταση και την αίσθηση ολοκλήρωσης καθήκοντος(έτσι θα της φανεί) "φύγεεε" όταν ανάψει πράσινο επιτέλους.Έχει αναλάβει αυτό το ρόλο γιατί έχει πιεί τόσο καφέ -κι ακόμα πίνει από το θερμός- που είναι σαν τον σκίουρο σε εκείνο το ανιμέισιον που ήπιε πολύ καφέ και είδε τη γη να γυρνάει σε αργή κίνηση και είναι σε υπερένταση κι από μέσα της σκέφτεται να μην πίνει τόσο πολύ καφέ γιατί σε κάθε φρενάρισμα/λακούβα/αναπνοή κοντεύει να τα κάνει πάνω της.Κι επίσης,έχει αναλάβει αυτό το ρόλο γιατί ο οδηγός άργησε να φρενάρει στο κόκκινο κι έχει πατήσει τη διάβαση και λίγο πιο μπροστά και το μόνο που μπορεί να δει από κεί είναι το υπερπέραν με απλανές βλέμμα.
Αυτό το εκπληκτικό το σκεφτόμουν πριν λίγο που ήμουν στην τουαλέττα και μόλις ολοκλήρωσα τη σκέψη-παραβολή κατάφερα να κατουρήσω κιόλας.Τελικά δε μπορώ να κατουράω και να σκέφτομαι την ίδια στιγμή.
Και τώρα συνειρμικά να σας πω ότι χθες βράδυ που έκανα οφθαλμόλουτρο βλέποντας supernatural άκουσα -και μου έκανε εντύπωση- (τ)η(ν) εξής ατάκα: "dude, you overshare".Κι εγώ το ίδιο δεν έκανα μόλις τώρα που είπα για την τουαλέττα; Βέβαια θα μπορούσα να κάνω και χειρότερα,όπως για παράδειγμα να σας πω οτι δεν κοιμήθηκα καθόλου χθες το βράδυ γιατί
α)κρύωνα
β)σκεφτόμουν
γ)πονούσε η κοιλιά μου γιατί μου ήρθε περίοδος και ξέμεινα από πονστάν/μεζουλίντ/ντεπόν και το μόνο που είχα ήταν πριμπεράν που είναι για να μην κάνεις πολύ εμετό όταν σου έρχεται να κάνεις εμετό
δ)όλα τα παραπάνω(αυτό).
Ως αποτέλεσμα, από τις 6 η ώρα με την καινούρια ώρα(δηλαδή από τις 5) που σηκώθηκα από το κρεββάτι και ξάπλωσα με κουβέρτα στον καναπέ αφού έβρασα 1 λίτρο νερό, πίνω ασταμάτητα καφέ μέχρι που τέλειωσε το λίτρο (οπότε έβαλα να βράζει λίγο ακόμη) μέχρι να ξυπνήσω για τα καλά και να στρωθώ να γράψω το φανταστικό μου πρόλογο ή να συνειδητοποιήσω ότι τέλος πάντων ακόμη νυστάζω και να με πάρει ο ύπνος στον διθέσιο καναπέ,να πιαστώ καλά καλά και όταν ξυπνήσω να συνειδητοποιήσω ότι είμαι πιασμένη και αχ πόσο με πονάει η κοιλιά μου και να ζητήσω αναρρωτική από τον πρόλογο και το ερωτηματολόγιο μαζί.Αλλά δε θα το κάνω.ΘΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΩ ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΠΡΕΠΕΙ.Και γιατί επίσης πέρασα δυο υπέροχες μέρες στην Αθήνα οπότε είμαι πολύ καλά ψυχολογικά και δεν έχω καμία δικαιολογία να με πιάσει η αναβλητικότητά μου τώρα.
Αθήνα!το λέω και χαμογελάω.Οι άνθρωποι κάνουν τα μέρη,εντάξει whatever,όσοι τη θεωρείτε σκατόπολη είναι επειδή εγώ δεν είμαι εκεί αλλά ξανασκεφτείτε το.Για να κάθεται ενας σοβαρός(χαχα) άνθρωπος σαν και μένα να συναγωνίζεται τα σμήνη από 17χρονα τουριστάκια που κάνουν εκπαιδευτική(;) εκδρομή σε λήψεις φωτογραφιών μιας πόρτας που είδαν κάπου στην Πλάκα και ενα λαχειοπώλη στο Σύνταγμα κάτι παίζει.Βέβαια αναγκάστηκα να σβήσω τις περισσότερες αφού ήταν θεόστραβες αλλά η κίνηση μετράει,εντάξει;
Τελος πάντων,είπα όλο αυτό για να καταλήξω να πω-κι ας κόντεψα να το ξεχάσω- στους υπέροχους ανθρώπους που είδα στην Αθήνα αυτές τις δυο μέρες οτι είναι υπέροχοι κι ας μην τους έβγαλα όσες φωτογραφίες έβγαλα κάτι δρομάκια με νερατζιές κοντά στην Ακαδημίας.
Εκτός από τη γλύκα μου που και με φιλοξένησε και με τάισε νόστιμα μαρουλάκια και με φόρτωσε και βιβλία και τώρα χαμογελάει.
Υγ1. Να ευχαριστήσω τους χορηγούς αυτού του ταξιδιού,τη μαμά μου και το μπαμπά μου που στήριξαν οικονομικά και ενθάρρυναν αυτή μου τη διήμερη διακοπή.Μαμά ευχαριστώ που μου έβαλες έξτρα λεφτά να ψωνίσω βλακείες που θα μπορώ να φορέσω σε 1 μήνα αν κάνει καλό καιρό αν οχι σε 2, χωρίς καν να προλάβω να στο ζητήσω!
Υγ2. Καλά,αν δεις εσύ, ξέρεις εσυ ποιά είσαι, τι ωραία τιρκουάζ πλαστικοσανδαλάκια αγόρασα θα σκάσεις απ'τη ζήλεια σου αλλά να ξέρεις ότι όταν θα τα φοράω θα μου θυμίζουν εσένα και το πόσο δυνατά και πολύ με κάνεις να γελάω.Φίλη μου.
Υγ3. Θα σας έδειχνα τις ωραίες μου φωτογραφίες αλλά έχασα το καλώδιο που συνδέει τη φωτογραφική με τον υπολογιστή.Τη γλιτώσατε.Για τώρα.
Τετάρτη, Μαρτίου 18, 2009
Earth Hour 2009
Παρασκευή, Μαρτίου 13, 2009
Μικροί κανίβαλοι
Τα όνειρά μου μού κάνουν τη ζωή πολύ δύσκολη.
Προχθές είδα κάποιον που με στοιχειώνει εδώ και λίγα χρόνια.
Ήταν άθλια μεταμφιεσμένος γιατί κρυβόταν από κάτι ή κάποιον.Και ήρθε να βρει εμένα για να τον βοηθήσω να ψάξει την αγάπη του.
"Μα τι θράσος!",του είπα.Παρόλη την άθλια μεταμφίεση ήταν ακόμη πανέμορφος.Με έριξε σε ενα κρατήρα,δεν ήταν κρατήρας αλλά έτσι φαινόταν από ψηλά και δε με έπιασε όταν έπεσα.Και πέφτοντας εγώ,σε ενα σωρό από άσπρα γυαλιστερά κόκκαλα,ενα κόκκαλο σε σχήμα και μέγεθος λόγχης τρύπησε το πόδι μου.Θυμάμαι να βλέπω το άσπρο κόκκαλο να διαπερνάει το πόδι μου και αίμα να αναβλύζει κι εκείνος έσκυψε και άρχισε να το πίνει.Και μετά, μου έφαγε το πόδι κι εγώ δεν πονούσα καθόλου,μόνο τον κοιτούσα να το κάνει,χωρίς αίσθημα αηδίας ή τρόμου,παρακολουθούσα τη σκηνή που εκτυλισσόταν μπροστά μου μουδιασμένη και άδεια.Χωρίς συναισθήματα.
Χωρίς πόνο να με συνεφέρει και να ξυπνήσω.
Κι όταν χτύπησε το ξυπνητήρι,πρώτη φορά στη ζωή μου ένοιωσα τόσο έντονα την επιθυμία να ξυπνήσω και να μην κοιμηθώ λίγα λεπτά ακόμη.
Προσπάθησα να σηκωθώ γρήγορα και στα κλάσματα δευτερολέπτου που ακολούθησαν ανάμεσα στη συνειδητοποίηση ότι δε με βαστάνε τα πόδια μου και στο πέσιμο στο πάτωμα, τον έβλεπα με τα ανοιχτά μου μάτια να μου τρώει τα πόδια και να ανεβαίνει λαίμαργα προς τα πάνω,ξύπνια εντελώς ξύπνια, με ένα κομμάτι του μυαλού μου ακόμα να φαντάζεται τον εαυτό μου να φτιάχνει καφέ κι όλα τα υπόλοιπα σοκαρισμένα και παγωμένα από φόβο.
Σηκώθηκα έχοντας χτυπήσει το μπούτι μου στο κομοδίνο τόσο δυνατά που όλη την υπόλοιπη μέρα πονούσα σε κάθε βήμα.Καταδικασμένη από το γαμημένο πόνο κάθε μου κίνηση να μου θυμίζει το όνειρό μου,πέρασε μια μέρα της ζωής μου,με το μυαλό μου κάπου ανάμεσα, μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας.
Γαμημένα όνειρα πίσω απ'τα κλειστά μου μάτια!
Το σπλάττερ της ζωής μου.
υγ.Φρέντυ Κρούγκερ,ποιός;
Προχθές είδα κάποιον που με στοιχειώνει εδώ και λίγα χρόνια.
Ήταν άθλια μεταμφιεσμένος γιατί κρυβόταν από κάτι ή κάποιον.Και ήρθε να βρει εμένα για να τον βοηθήσω να ψάξει την αγάπη του.
"Μα τι θράσος!",του είπα.Παρόλη την άθλια μεταμφίεση ήταν ακόμη πανέμορφος.Με έριξε σε ενα κρατήρα,δεν ήταν κρατήρας αλλά έτσι φαινόταν από ψηλά και δε με έπιασε όταν έπεσα.Και πέφτοντας εγώ,σε ενα σωρό από άσπρα γυαλιστερά κόκκαλα,ενα κόκκαλο σε σχήμα και μέγεθος λόγχης τρύπησε το πόδι μου.Θυμάμαι να βλέπω το άσπρο κόκκαλο να διαπερνάει το πόδι μου και αίμα να αναβλύζει κι εκείνος έσκυψε και άρχισε να το πίνει.Και μετά, μου έφαγε το πόδι κι εγώ δεν πονούσα καθόλου,μόνο τον κοιτούσα να το κάνει,χωρίς αίσθημα αηδίας ή τρόμου,παρακολουθούσα τη σκηνή που εκτυλισσόταν μπροστά μου μουδιασμένη και άδεια.Χωρίς συναισθήματα.
Χωρίς πόνο να με συνεφέρει και να ξυπνήσω.
Κι όταν χτύπησε το ξυπνητήρι,πρώτη φορά στη ζωή μου ένοιωσα τόσο έντονα την επιθυμία να ξυπνήσω και να μην κοιμηθώ λίγα λεπτά ακόμη.
Προσπάθησα να σηκωθώ γρήγορα και στα κλάσματα δευτερολέπτου που ακολούθησαν ανάμεσα στη συνειδητοποίηση ότι δε με βαστάνε τα πόδια μου και στο πέσιμο στο πάτωμα, τον έβλεπα με τα ανοιχτά μου μάτια να μου τρώει τα πόδια και να ανεβαίνει λαίμαργα προς τα πάνω,ξύπνια εντελώς ξύπνια, με ένα κομμάτι του μυαλού μου ακόμα να φαντάζεται τον εαυτό μου να φτιάχνει καφέ κι όλα τα υπόλοιπα σοκαρισμένα και παγωμένα από φόβο.
Σηκώθηκα έχοντας χτυπήσει το μπούτι μου στο κομοδίνο τόσο δυνατά που όλη την υπόλοιπη μέρα πονούσα σε κάθε βήμα.Καταδικασμένη από το γαμημένο πόνο κάθε μου κίνηση να μου θυμίζει το όνειρό μου,πέρασε μια μέρα της ζωής μου,με το μυαλό μου κάπου ανάμεσα, μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας.
Γαμημένα όνειρα πίσω απ'τα κλειστά μου μάτια!
Το σπλάττερ της ζωής μου.
υγ.Φρέντυ Κρούγκερ,ποιός;
Σάββατο, Μαρτίου 07, 2009
1 στα 3
Ένας χρόνος υπομονής και κάτι χρειάστηκε να φτάσω μέχρι εδώ. Ξεκίνησα επισήμως,επιτέλους και ουσιαστικά την υπέροχη πτυχιακή μου.
Τις τελευταίες μέρες έχω βγάλει τα μάτια μου ψάχνοντας και διαβάζοντας στο ίντερνετ οτιδήποτε σχετικό με το θέμα μου έστω και remotely σχετικό.-Εδώ, να σημειώσω ότι προσπάθησα ανεπιτυχώς να αποδώσω τον όρο "remotely" στα ελληνικά χωρίς να χαθεί το υπερνόημα της φράσης μου και κατέληξα στο "τραβηγμένο απ'τ'αυτιά" που δεν είναι καθόλου ποιητικό και δεν είναι καν remotely σχετικό με το "remotely".
Λοιπόν,τι έλεγα; α ναι.Τώρα μου μένει να βρώ δουλειά και να πάρω γατάκι.Βασικά μου μένει να συνεχίσω και να τελειώσω την πτυχιακή που μόλις ξεκίνησα αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες.
Το θέμα της πτυχιακής μου είναι υπέροχο αλλά δε σας το λέω μη μου κλέψει κανείς την ιδέα.Είναι τόσο υπέροχο που κανείς δεν έχει ασχοληθεί με αυτό μέχρι τώρα και δεν υπάρχει σχετική βιβλιογραφία.Ίντερνετ λοιπόν και ψάξιμο βελόνας στα άχυρα, μέχρι να τσούξουν τα μάτια μου από το διάβασμα και να μουδιάσει το κωλαράκι μου.
Γουστάρω απίστευτα όμως ε; Τόσο καιρό ήθελα να κάνω κάτι,οτιδήποτε και δεν μπορούσα να κάνω τίποτε.Τώρα κάνω τόσα πολλά! Μέσα στην επόμενη βδομάδα θα έχω όσες πληροφορίες χρειάζομαι για να στείλω επιτέλους τα ερωτηματολόγια στους παιδικούς σταθμούς για το ερευνητικό κομμάτι της πτυχιακής μου και το ξέρω από τώρα ότι θα με φάει το άγχος μέχρι να μου απαντήσουν, αν μου απαντήσουν,πόσοι θα μου απαντήσουν,αν θα δώσουν αληθείς απαντήσεις ή οχι και τα λοιπά.Αλλά δεν πειράζει.Έχω και plan b-προσωπικές συνεντεύξεις.Χα!Οχι παίζουμε.
Είναι καταπληκτικό πώς μια οποιουδήποτε είδους εργασία-που σ'ενδιαφέρει,εντάξει- μπορεί να σου φτιάξει τόσο πολύ τη διάθεση.Ειδικά αν ήθελες να την κάνεις τόσο πολύ κι οχι μόνο για να πάρεις ενα πτυχίο που θα το στολίσουν οι γονείς σου πάνω από το τζάκι,δε μπορούσες γιατί δεν ήταν στο χέρι σου ακριβώς κι ένοιωθες άχρηστος,αποτυχημένος κι οτι μένεις πίσω ενω όλοι οι άλλοι προχωρούν.Σαν και μένα δηλαδή.
Ξαφνικά νοιώθω τόσο grown up,οτι κάνω κάτι που έχει νόημα κι αν πάει καλά δε θα έχει νόημα μόνο για μένα αλλά σε ιδανική περίπτωση και για πολλούς άλλους.Οτι θα έχει θετικό βάρος στις ζωές μικρών παιδιών.Ικανοποίηση οχι αστεία.
Ακόμα δεν ξεκίνησα καλά καλά και το καβάλησα το καλάμι αλλά δεν πειράζει ούτε αυτό!Για καθαρά εγωιστικούς λόγους το χρειάζομαι.Πρέπει κάπως να βγω από την αυτολύπηση και τη χαζομιζέρια μου.Το κάνω, λοιπόν, με κάτι μεγαλύτερο από μένα, με κάτι που κάποιος θα μπορέσει να το χρησιμοποιήσει αργότερα,να το συνεχίσει,να το συμβουλευτεί ή να το απορρίψει.Δεν έχει σημασία.Από την ανυπαρξία περνάω στην ύπαρξη,ζωντάνεψα το μυαλό μου και ναι,ετεροπροσδιορίζομαι,ναι χρειάζομαι τελικά μια πτυχιακή να με τραβήξει από το πηγάδι απραξίας στο οποίο πήγα κι έπεσα πριν λίγους μήνες.
Και,ναι,όσοι διαβάσατε μέχρι εδώ και καταλήξατε στο συμπέρασμα ότι κάνω μια έρευνα που αφορά το μελλοντικό μου επάγγελμα για να μην πάθω κατάθλιψη,σωστά καταλήξατε.
Παρόλα αυτά θέλω να τονίσω πως με ενδιαφέρει α-πί-στ-ευ-τα γιατί είμαι τρελό μυαλό και καλός άνθρωπος και πως δεν είμαι τόσο ιδιοτελής εκμεταλλεύτρια.Απλώς πρακτική.Μ'ενα σμπάρο δυο τρυγόνια.Έτσι;
Επίσης θέλω να πάρω πτυχίο κι η πτυχιακή είναι υποχρεωτική.
Υγ.Χριστέ μου, με τέτοια που γράφω για μένα,τι θα νομίζετε;
Υγ2.τελος πάντων.
Υγ3.Θέλω γάτα. :)
Κυριακή, Φεβρουαρίου 22, 2009
Νουτέλα αυγολέμονο( θέλω γάτα. 5.)
Βαριέμαι τρομερά σήμερα.
Κοιμήθηκα δυο φορές από την ώρα που ξύπνησα-οχι και πολύ νωρίς το πρωί-μήπως περάσει η μέρα πιο γρήγορα και όντως πέρασε αλλά εξακολουθώ να βαριέμαι και τώρα πια χασμουριέμαι σαν τρελή αφού είμαι μισοκοιμισμένη όλη μέρα.
Πριν λίγο χάζευα στο facebook το οποίο δεν πολυχρησιμοποιώ και λέω να το διαγράψω εδώ και ενα χρόνο αλλα όποτε πάω να το κάνω όλο και κάποια βλακεία ανακαλύπτω να κάνω,όπως για παράδειγμα να κάνω το τεστ για να βρω τι λουλούδι/ζώο/άνθρωπος ήμουν στην προηγούμενή μου ζωή κι έτσι το αναβάλλω συνεχώς μέχρι να με πιάσει μια από αυτές τις κρίσεις που με πιάνουν συχνά και με κάνουν ας πούμε να κόβω τα μαλλιά μου μόνη μου χωρίς καθρέφτη και να κατεβαίνω κάτω στην είσοδο της πολυκατοικίας που έχει μεγάλο καθρέφτη για να δω τι έκανα,χωρίς ανάσα αυτή η παράγραφος και χωρίς σύνταξη επίσης,μέχρι να με πιάσει μια τέτοια κρίση λοιπόν και το διαγράψω.
Χάζευα λοιπόν τις "σελίδες" στο facebook,που, για όποιον δεν ξέρει είναι κάτι σελίδες που πας και υποστηρίζεις μια βλακεία.Ας πούμε μπορείς να υποστηρίξεις/θαυμάσεις τα γκούμι μπερς(τα ζελεδάκια αρκουδάκια) ή/και τον κώλο της Εύα Μέντεζ(ποια είναι αυτή δεν ξέρω, αλλά, υποτίθεται ότι είναι διάσημη).
Εγώ μπήκα να υποστηρίξω τη Nutella γιατί πολύ την αγαπάω και με έχει βοηθήσει σε πολύ δύσκολες στιγμές και το αξίζει και μετά άρχισα να ανακαλύπτω κι άλλα πράγματα να υποστηρίξω και το έκανα,έγινα θαυμάστρια/υποστηρίκτρια σε διάφορες σοκολάτες,σε κάτι άλλα που δε θυμάμαι γιατί νύσταζα μέχρι που
έφτασα στο καπέλο/φιόγκο της Aretha Franklin,η οποία παρεπιπτόντως είναι φτυστή η θεία μου η Ουρανία που έχω το περπάτημά της λέει η μάνα μου,μόνο τον κώλο της να μην πάρω,κι εκεί σταμάτησα γιατί εξακολουθούσα να βαριέμαι και να χασμουριέμαι και σάλια έπεσαν στο πληκτρολόγιό μου.
Περίμενα κάτι σημαντικά επαγγελματικά τηλεφωνήματα επίσης σήμερα.
ΧΑΧΑΧΑ!!
not!
Ήθελα να δω πως είναι να γράφεις κάτι τέτοιο και να νοιώθεις σαν άνθρωπος που δουλεύει.Άκουσα γέλια μέσα στο κεφάλι μου.Οχι από αυτά τα δυνατά που είναι μικρά ξεσπάσματα χαράς,απ΄τα άλλα,του πανηλίθιου που καταστρώνει πανηλίθιο σατανικό σχέδιο.Παρεπιπτόντως,τώρα που είπα σατανικά γέλια,χθες το βράδυ άκουσα το πιο φρικτά γελοίο τέτοιο γέλιο σε μια ταινιάρα που λεγόταν "Οχτάποδα φρικιά" κι είχε κάτι αράχνες σε μέγεθος αυτοκινήτου που έβγαζαν κάτι ήχους σαν πουλιά του Αμαζονίου.Πολύ τρομακτική.Τον τελευταίο καιρό τέτοιες ποιοτικές ταινίες βλέπω κι έχει ανέβει το επίπεδό μου σε δυσθεώρητα ύψη.
Επίσης έχω χάσει τη φαντασία μου,σε όλα σχεδόν τα πράγματα των οποίων η δημιουργία είναι στο χέρι μου.Αν για παράδειγμα δε μαγειρέψω πατάτες,θα μαγειρέψω μακαρόνια.Αυτά τα δυο.Μόνο.Σαν να έχουν εξαφανιστεί όλα τα άλλα φαγητά και για κάποιο λόγο όταν στίβω το κεφάλι μου να σκεφτώ τι άλλο θα μπορούσα να μαγειρέψω εκτός από πατάτες ή/και μακαρόνια σκέφτομαι λαχανοντολμάδες,τους οποίους ούτε τρώω κι ούτε ξέρω να φτιάχνω.Εδώ κάποιος συμβολισμός πρέπει να υπάρχει αλλά μου διαφεύγει.Τουλάχιστον ξέρω πολλές συνταγές για μακαρόνια και πατάτες...
Έχω συνειδητοποιήσει ότι το "τουλάχιστον" το χρησιμοποιώ πολύ συχνά τώρα τελευταία.Κάτι θα σημαίνει κι αυτό. Να θυμηθώ να σκεφτώ πάνω σ'αυτό και μετά,πολύ βολικά, να το ξεχάσω.
Επίσης έχω συνειδητοποιήσει ότι πάντα,πάντα όμως όταν περιέρχομαι σε μια τέτοια "σκατοφάση" που είμαι "κάπως", "δεν πάω καλά", "στροφάρω ανάποδα ή και καθόλου" και για να με περιγράψω χρησιμοποιώ τους προαναφερθέντες επίσημους και σαφείς επιστημονικούς όρους,μου λέω ότι θέλω χαστούκια για να συνέλθω αλλά τελικά σήμερα αποφάσισα ότι δεν είναι αυτό που χρειάζομαι.Μάλλον πρέπει να με πάρουν απ'το χεράκι και βήμα-βήμα να με πάνε εκεί που θα'πρεπε κανονικά να είμαι αλλά δεν είμαι επειδή χάθηκα και κάπου στη διαδρομή να ακούω μια οικεία φωνή(της μάνας μου) να μου λέει "πες γεια στον κύριο" ενώ είμαι 18 χρονών και με κάνει ρόμπα στον κύριο,άσχετο τώρα αυτό αλλά συνειρμικά μου ήρθε,όποτε σκέφτομαι χεράκι χεράκι και καθοδήγηση μέχρι αηδίας τη μάνα μου σκέφτομαι η οποία κατάφερε να με κάνει ίδια με κείνη ή εγώ το κατάφερα από μόνη μου στην προσπάθεια να κάνω το αντίθετο και πλέον δεν έχουμε τι να πούμε στο τηλέφωνο πέρα από γκρίνιες και ενοχικές υπενθυμίσεις υποχρεώσεων.Ας είναι.Τουλάχιστον,πάλι τουλάχιστον,μιλάμε.
Ήθελα να πω κι άλλα που βλέπω στο facebook και στην τηλεόραση και στο δρόμο αλλά τώρα που έγραψα άλλα δεν κολλάνε πια.Μια παρατήρηση θα κάνω και θα σκάσω.Γιατί τα τελευταία χρόνια όλα τα παιδάκια σχεδόν από 14-15 χρονών και πάνω, ειδικά τα κορίτσια, κάνουν σαν πουτανάκια; δεν καταλαβαίνω.Ντύνομαι στα 25 μου πιο "αθώα" από κοριτσάκια που τα περνάω 10 χρόνια.Και σ'αυτές τις ηλικίες,τα 10 χρόνια είναι πολλά,είναι χρόνια σημαντικά,άλλο να είναι κάποιος 60 κι ο άλλος 70 κι άλλο 15 με 25.Τι εξομοίωση είναι αυτή; Γιατί γίνονται όλες ξέκωλα ρε γαμώτο; μα δεν ντρέπονται; γονείς δεν έχουν; πού είναι το κράτος και τέτοια.
Αλλά πιο πολύ,αισθητική δεν έχουν; καλά πού να έχουν,εδώ εξισώσεις με ενα άγνωστο δεν ξέρουν ακόμα θα ξέρουν κι από στυλ και αξιοπρέπεια; Αλλά γιατί να μην ξέρουν; Παιδιά είναι, δεν είναι χαζά. Από ποιόν θα τα μάθουν θα μου πεις που ζούμε στη χώρα του κιτς.Κιτς ρούχα,κιτς σπίτια,κιτς μυαλά.Που συναντάς εναν άνθρωπο όμορφο μέσα του και τον θεωρείς εξαίρεση κι είσαι και τυχερός που τον συνάντησες κιόλας.
Τελος πάντων,εγώ ντρέπομαι για τα ξέκωλα,ντρέπομαι να τα βλέπω κι εκ μέρους τους και δεν είμαι καμιά θείτσα,εγώ σήκωνα τη μπλούζα μου για πλάκα στους οδηγούς στην Πειραιώς για να'χουν κάτι να λένε όταν θα πάνε σπίτια τους,για τη μεθυσμένη τρελή χθες το βράδυ που είδαν στο δρόμο.Η διαστρεβλωμένη άποψη μου για τα δώρα είναι αυτή,και μάλλον δεν είμαι και πολύ καλύτερη από τη δεκαπεντάχρονη που κλείνει τα 15 και μπαίνει στα 30, που τσιμπάει τα χείλια της για να πρηστούν ενώ κοιτά με μισο αδιάφοροκοιμισμένολάγνο βλέμμα προς την κάμερα του κινητού της και ρίχνει λίγο και την τιράντα απ'το σουτιέν για να είναι sexy-cool.
Αλλά,οχι,μια διαφορά την έχουμε.Δεν ήμουν ποτέ 15 στο 2009.Κι έχω γίνει θείτσα.Να μάθω και τη συνταγή για τους λαχανοντολμάδες τώρα,να πηγαίνω και σε επίδειξη τάπερ για να με βρώ,εκεί ανάμεσα στα πλαστικά μπώλ και τα αυγολέμονα.Η αλλιώς,θα πάω στην Πειραιώς να κατασκηνώσω.
υγ.γαμώτο,τι γκρίνια και γλυκόπικρα μελό είναι αυτά που γράφω τώρα τελευταία;με βαρέθηκα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
