Γεννέθλια

31 Αυγούστου 1983
Κυψέλη,Αθήνα

Κοντεύει 10 το βράδυ και η μητέρα μου τηγανίζει μπριζόλες από το βρεγμένο μπαλκόνι γιατί την ανακατεύει η μυρωδιά.
Μια ώρα μετά και νηστική, με κρατάει στην αγκαλιά της για λίγα λεπτά.Ο πατέρας μου ήθελε αγόρι και αντ'αυτού κατέληξε με ενα κόκκινο κακάσχημο καραφλό κορίτσι με δυο κουμπιά για μάτια που χωράει στην παλάμη του και περισσεύει και χώρος για ακόμη ενα.
Μου είπε ότι η πρώτη φορά που ένοιωσε πατέρας ήταν τη στιγμή που με πήρε η νοσοκόμα από εκείνους για να με πάει στη θερμοκοιτίδα, ενώ δεν είχε προλάβει ακόμη καλά καλά να με δεί, και ήθελε να την αρπάξει απ'τα μαλλιά για να του δώσει πίσω το παιδί του.
Μισή ώρα αργότερα η μητέρα μου έτρωγε αμυγδαλωτά. Αυτά μόνο μπορούσαν να καλύψουν το κενό της απουσίας μου.
Μου είπαν ότι ήμουν το μοναδικό μωρό που έκλαιγε τόσο πολύ,τόσο δυνατά και για τόση πολλή ώρα.Τα υπόλοιπα μωρά το βούλωναν όταν έκλαιγα εγώ.Και μετά έκλαιγαν κι εκείνα μαζί μου.
Ήμουν διάσημη για το κλάμμα μου.Ήταν η υπογραφή μου ως μωρό.Το σήμα κατατεθέν.
25 χρόνια αργότερα είμαι ακόμα εδώ.
Δεν κλαίω τόσο πολύ πια,δεν είμαι κόκκινη και έχω μαλλιά.
Και ψάχνω να βάλω μια υπογραφή στην αλήθεια μου.Μια κατακτητική σημαία.

Οι γονείς μου είναι μια θάλασσα μακριά αλλά δεν είμαι μόνη.
Αν θα ηταν δυνατόν η αγάπη μου για εκείνους να πάρει μορφή, θα ήταν θύελλα.
Κι, αν θα ήταν δυνατόν η αγάπη τους για μένα να πάρει μορφή, θα ήταν το γερό πέτρινο σπίτι που μένει ανέπαφο.

Καμμία φορά, μέχρι τώρα, δεν έχω σχεδιάσει τα θέλω μου μέχρι τα επόμενα γεννέθλια. Το κάνω σήμερα. Μεγαλώνω; Αλλάζω; Ίσως απλά φοβάμαι να πεθάνω. Λες και τα πράγματα που καταφέρνουμε να κάνουμε είναι αυτά που μας κρατάνε ζωντανούς. Και μετά η ανάμνησή τους. Το αίσθημα της ικανοποίησης. Το "καλά το κατάφερα αυτό, επόμενο παρακαλώ". Κι όσο έχουμε επόμενα δεν πεθαίνουμε.Έχω σχεδιάσει τη μέρα μου,το μήνα μου,το χρόνο μου.Δεν πεθαίνω,οχι ακόμα,οχι όσο σχεδιάζω.Θα τα καταφέρω.Θα μπω σε πολλές καρδιές,θα με κρατήσουν ζωντανή μέσα τους.Θα με θυμούνται όπως τώρα,που μου τηλεφωνούν για να μου ευχηθούν να ζήσω χρόνια πολλά.Ναι.Είμαι εδώ και θα είμαι.Νεύμα με το κεφάλι προς τα κάτω, επιβεβαίωση και χαμόγελο.

Κι αν η ζωή μου είναι μια θάλασσα,άλλοτε ήρεμη και γαλάζια,άλλοτε τρικυμισμένη και μαύρη έχω τους βράχους μου να κρατιέμαι εγώ. Κι είναι απ'τους μεγάλους,τους όμορφους. Τα κύμματα με τσακίζουν πάνω τους μερικές φορές, αλλά, δεν πειράζει. Έχω κάτι να τσακιστώ πάνω, άρα υπάρχω.
Και είναι μια καλή μέρα, σήμερα.Από αυτές που χαμογελάω στον ουρανό κι ο ουρανός μου στέλνει ακτίνες ήλιου να είμαι ζεστή και οξυγόνο να αναπνέω.

H μεγάλη μέρα μου τώρα φεύγει και την αποχαιρετάω με το καλύτερο δώρο που έχω κάνει ποτέ στον εαυτό μου.Μαζί του.
Την πρώτη μέρα στη Θεσσαλονίκη και στη νεα ζωή.
Γειά μας!

Αγρίμι

Συμπεριφέρεσαι σαν κουτάβι.
Με γλυκά μεγάλα μάτια,παρακλητικά
σουφρώνεις λίγο τα χείλη κι έχεις ενα βλέμμα αξιαγάπητο
αξιολύπητο

το λουρί σου είναι μεγάλο, δε σε στενεύει και τόσο, καλά είσαι
κι αυτός σε ταίζει καλά, σου κάνει και χάδια
καλύτερα τώρα απ'ότι παλιά

τότε

πήγαινες όπου ήθελες
εσυ κι οι ψύλλοι σου
κι εκείνοι ακόμα ελεύθεροι ήταν
τώρα από καιρό πεθαμένοι
όπως κι εσύ
που ξέχασες τη φύση σου
εσύ που κοιμόσουν στην καυτή σαβάνα
που κάτω απ'το κορμί σου ένοιωθες το χώμα να πάλλεται
όπως στην πόλη
τα βιαστικά ταξί σου σήκωναν τα μαλλιά καθώς έτρεχες δίπλα τους
να πας στο πουθενά,στο τίποτα,
οι δρόμοι σου ανοίγονταν όλοι
μόνο να κερδίσουν είχαν από σένα
κι εσύ απ'αυτούς
εσυ που έσπαγες τα δόντια σου δαγκώνοντας ανθρώπους που σου δόθηκαν
εσυ που αναστάτωνες με τα ουρλιαχτά σου
εσυ που ορμούσες κι άρπαζες
εσυ που βογκούσες στον ουρανό,στη θάλασσα
εσυ που ήσουν τόσο όμορφη που κανείς δεν έβλεπε ότι μάτωνες


γλύφε τώρα τις πληγές σου
δεν είσαι αγρίμι πια
play dead.

Nuda Veritas

Inscribed Truth is Fire and to Speak Truth is Shining and Burning

blues

Διαβάζω κάτι κείμενα μερικές φορές
υπέροχα
σε ρουφάνε μέσα στις εικόνες τους
κι είναι σαν να κοιτάζεις πίνακα ζωγραφικό
μπροστά τους, τα δικά μου μοιάζουν με τις μουτζούρες που κάνουμε όταν μιλάμε στο τηλέφωνο

εντάξει δεν ξεκίνησα να γράφω εδώ επειδή εχω συγγραφικό ταλέντο
το κάνω επειδή πρέπει κάπου να τα πω όλα
όσα νοιώθω
όσα μου συμβαίνουν
αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι
θα ήθελα να την έχω αυτή τη δύναμη
να κάνω τη μουσική μου λέξεις
κι οι λέξεις να γίνονται εικόνες στο μυαλό
κι εικόνες συναισθήματα.


Επίσης, τώρα που γυρνάει
θα ήθελα να μπορώ να γίνομαι αόρατη.

Spiral out

Ακόμη και πριν μπορέσω να καταλάβω ότι αυτό επιδιώκω για μένα, οτι αυτό θέλω να κάνω με κάθε τρόπο κάθε μέρα στη ζωή μου,το έκανα.Προσπαθούσα τουλάχιστον.Να ανοίγω.Για να χωρέσω τα πάντα. Τις αλήθειες,τις ιδέες,τη γνώση των πραγμάτων.Τη βαθύτερη γνώση των πραγμάτων.Και να χωθώ για πάντα κι εγώ εκεί μέσα,να γίνω ενα με τον κόσμο σε ενα θεωρητικό επίπεδο που θα επεκτείνεται στην κάθε αναπνοή μου.Να γίνουν όλα δικά μου με την έννοια της πνευματικής κτήσης,να μπορώ να αισθάνομαι και να κατανοώ.
Δεν ξέρω αν είμαι στον σωστό δρόμο,μερικές φορές δε βλέπω κανένα δρόμο..κάποιες άλλες βλέπω άπειρες διακλαδώσεις ενός δρόμου που έχω επιλέξει να ακολουθώ.Συνήθως δεν ξέρω καν που πάω. Απλώς προχωράω κι όπου με βγάλει.Δεν το φοβάμαι αυτό. Άλλα πράγματα φοβάμαι.Μια σκέψη συγκεκριμένα.Ότι μια μέρα θα τα καταφέρω.Θα πάω κάπου που κανείς δεν έχει πάει και θα είμαι ευτυχισμένη εκεί.Αλλά μόνη. Γιατί αυτό απαιτούσε η διαδρομή. Όπως τα διαστημόπλοια που έχουν μέρη που αποκολλούνται κατά τη διάρκεια της πτήσης.
Δε μιλάω για φυσική μοναξιά αλλά για πνευματική.Κι οχι επειδή είμαι ή θα γίνω τόσο έξυπνη που δε θα μπορώ να συνεννοηθώ με κανέναν αλλά επειδή θα σκέφτομαι πάνω σε διαφορετικά μονοπάτια,με διαφορετικό τρόπο και θα είναι δύσκολη η πραγματική,ουσιαστική επικοινωνία. Ήδη το έχω αυτό σε κάποιο βαθμό γι'αυτό ενθουσιάζομαι τόσο πολύ αν σκοντάψω πάνω σε κάποιον άνθρωπο τυχαία και ανακαλύψω ότι μοιάζουμε.Ότι σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο και κάνουμε παρόμοιες σκέψεις για τα πράγματα που σημαίνουν κάτι για μας.Τα οποία είναι τα ίδια κιόλας.Είναι μεγάλη παρηγοριά,το λιγότερο.


Λοιπόν γύρισα απ'τις διακοπές στους γονείς μου γεμάτη εικόνες.
Σκέφτομαι το μπαλκόνι που έπινα καφέ κάθε πρωί με τη ζακέτα μου, το μπαμπά μου να πίνει καφέ δίπλα μου και τη μαμά μου πιο πέρα νυσταγμένοι κι οι τρείς,εγώ να τους αφηγούμαι ενα ακόμη παρανοΐκό όνειρό μου και μετά όλοι μαζί να βρίζουμε τους ανεγκέφαλους που κάνουν υπερκατανάλωση νερού ποτίζοντας τους δρόμους κι εμείς δεν έχουμε αρκετό για να κάνουμε μπάνιο.Η μαμά μου έβλεπε τα πολύτιμα λουλούδια της να ξεραίνονται και δε μπορούσε να τα ποτίσει...Ο πατέρας μου κοίταζε λυπημένα προς τις ελιές και το αμπελάκι.Μετά ήρθε το νερό και ήμασταν όλοι ευτυχισμένοι.Και καθαροί.
Σκέφτομαι τη θάλασσα.Η πιο αγαπημένη εικόνα μου για τον κόσμο είναι η θάλασσα όταν κάνω βουτιά μέσα,με ανοιχτά πάντα μάτια και κοιτάζω γύρω-γύρω αυτό το εκπληκτικό γαλαζοπράσινο χρώμα του νερού και το χρυσαφί του βυθού.Η πιο αγαπημένη...Έχω αποφασίσει ότι αυτή θέλω να είναι η τελευταία εικόνα που θέλω να δω πριν πεθάνω.Πιστεύω ότι θα φύγω πολύ ικανοποιημένη.Εκτός αν αποφασίσει κανένας καλός χριστιανός να με θάψει οπότε τα νεύρα μου, θα πάθω ασφυξία,θα κατα-αηδιάσω με τα έντομα και θα γυρίσω να τον στοιχειώσω και δε θα'μαι μόνη.
Σκέφτομαι επίσης τις μπριζόλες στα κάρβουνα και τα σάλια μου τρέχουν, κυριολεκτικά.Ενας μήνας με σαλάτες αλάδωτες και ψητά και 5 κιλάκια κάτω η yours truly(επιτέλους επιτέλους επιτέλους επιτέλους)!
Σήμερα θα παω στη Θεσσαλονίκη και θα φάω χαρτί στα Μακντόναλντς,ίσως πιω και κοκα κόλα,δεν ξέρω...Μπορεί να φάω και παγωτό μετά.Ελπίζω να μ'αφήσω.Πάντως αν φάω αυτά,αύριο το κόβω να μασουλάω μαρούλια βουτηγμένα σε άπαχο γιαούρτι και να γράφω την Οδύσσεια μιας πεινασμένης.Εντάξει δεν πεινάω και τόσο πολύ,απλώς φαντασιώνομαι λιχουδιές της γνωστής αλυσίδας προΐόντων "Eat me!" και το μάτι μου γυαλίζει.
Είπα Θεσσαλονίκη και ξέχασα να αναφέρω τα της μετακόμισης.Ναι,δεν έχουμε μετακομίσει ακόμα.Βασικά σήμερα θα είναι η Μέρα 1η της επιχείρησης μετακόμιση.Θα πάμε να αγοράσουμε χάρτη της πόλης και εφημερίδα και θα τριγυρίσουμε στο κέντρο ψάχνοντας για ενοικιαστήρια.Βασικά εγώ θα ψάξω και κάπου στην Τσιμισκή για ενα υπέροχο φόρεμα που φορούσε η κολλητή της αδερφής μου και που ήθελα να της το κλέψω.Αλλά δεν το έκανα.
Αύριο θα παω να ζητιανέψω για κούτες σε κανενα σουπερμαρκετ μάλλον,γιατί κανείς!! εδω δεν πουλάει κούτες και δε θέλω πάλι να βάλω τα ρούχα σε μαύρες σακούλες σκουπιδιών γιατί σκίζονται και στην προηγούμενη μετακόμιση κόντεψα να χάσω κατι βρακιά.Ενα έχασα σίγουρα.
Πάντως μέχρι στιγμής,απ'ότι ακούω δηλαδή,είναι τρελοί οι Θεσσαλονικείς.Ούτε στην Αθήνα δεν είναι τόσο ακριβά τα ενοίκια φίλοι μου.Κάτω Τούμπα,δυάρι,450 ευρώ.Τι λες ρε φίλε;Στο Λυκαβητό είναι φθηνότερα κι έχεις και θεα.Και συναυλίες από το μπαλκόνι σου(που λέει ο λόγος).Κάτω Τούμπα;Κάτω Τούμπα;;;;Δε μπορώ να το χωνέψω.Τελοσπάντων,εμένα αυτό που με καίει είναι να μην υπάρχουν κατσαρίδες εκεί που θα μείνω-αν τελικά βρεθεί σώφρων ιδιοκτήτης να μας νοικιάσει σπίτι στη Θεσσαλονίκη και οχι στο Μανχάτταν ή στο στρουμφοχωριό.
Επίσης με καίει,σε δέκα μέρες που είναι τα γεννέθλιά μου,να ξυπνήσω μακριά από εδώ και το βράδυ να βγώ και να γίνω λιώμα με τον Α. σε ενα ροκάδικο της προκοπής στη Θεσσαλονίκη και οχι εδώ. Θα φοράω κι εκείνο το φόρεμα που το αγόρασα 10 μέρες πριν και θα έχω χάσει και άλλα 5 κιλά και κανείς άγνωστος μετά δε θα με μαλώνει που καπνίζω στην κατάστασή μου.Επίσης μέχρι τότε θα έχω γίνει μαθηματική διάννοια,κανείς δε θα το πιστεύει γιατί ήμουν τόσο κακή στα μαθηματικά του σχολείου(όπως και ο Αΐνστάιν) και θα γυριστεί proof 2 για μένα.Επίσης, θα έχω μπεί και στο Αριστοτέλειο στην ψυχολογία-εννοείται ότι θα έχω πάρει το πτυχίο μου, μια μέρα νωρίτερα- και κατά τη διάρκεια των σπουδών μου θα ανακαλύψω το μαθηματικό τύπο της κατάθλιψης,θα θεραπευτώ και θα θεραπεύσω όλους τους πάσχοντες.Ναι.Αυτό θα κάνω.Και μη γελάσει κανείς,παρακαλώ.Σοβαρά μιλάω.Εντάξει υπερέβαλλα λιγάκι,δε γίνονται αυτά σε δέκα μέρες,θέλει περισσότερο χρόνο αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορώ να προσπαθήσω τουλάχιστον..έτσι δεν είναι;

Η υπεραισιοδοξία μου χτυπάει κόκκινο σήμερα και γαμώτο είναι τόσο εύθραυστη.Πρέπει να την κρατάω τρυφερά στην αγκαλιά μου,μερικές στιγμές να την κλείνω κιόλας να μη βλέπει,να είναι προστατευμένη.Το παραμικρό μπορεί να την κάνει θρύψαλλα.Αλλά τη βρίσκω πάντα,αυτό είναι καλό.Τη βρίσκω γιατί έμαθα να ταίζω το μυαλό μου.Και να ανοίγομαι. Spiral out.