flux

Δεν ξέρω αν η ευτυχία ή η δυστυχία είναι συναισθήματα ή στιγμές στο χρόνο που αφήνουν μια συγκεκριμένη ροή ενέργειας μέσα στην ψυχή μας.
Μερικές φορές, δεν ξέρω τίποτα και το ξέρω.

Ο Τuco με κάλεσε σε παιχνίδι. Να αναφέρω τραγούδια που με ρίχνουν(αν κατάλαβα καλά).
Ακόμη κι αυτό μου είναι δύσκολο.Το ίδιο τραγούδι που μπορεί να με μουδιάζει,μπορεί και να μου δίνει ενέργεια. Συνήθως συμβαίνει ταυτόχρονα κιόλας.
Είναι μερικά τραγούδια που μου προκαλούν μια γλυκιά μελαγχολία.Αυτή που μας αγκαλιάζει όταν κοιτώντας έξω από ενα παράθυρο βλέπουμε τη βροχή και κρατάμε πιο σφιχτά την κούπα με τον καφέ,κάνοντας βουτιές στο μυαλό μας.
Για να το παίξω το παιχνίδι λοιπόν,θα γράψω όσα μπορώ να σκεφτώ τώρα.Λίγα είναι αλλά...ας είναι.
Έχει ήλιο σήμερα και έχασα την έμπνευσή μου.


Rapunzel -Novak
Lullaby-Cure
Decades-Joy Division
Talk show host- Radiohead
The Tourist-Radiohead
Fade out-Radiohead
Roads- Portishead
Wings for Mary pt2- Tool
Vocal- Madrugada
Siren-Tori Amos
Winter-Tori Amos
Our Darkness-Annie Clark


Αυτά είναι τα σαρκοβόρα μου, τα αγαπάω και τα μισώ.


Vermillion, σειρά σου φίλε μου.

Ποστ-ιτ

Αν αυτό εδώ δεν ήταν ποστ θα ήταν χαρτάκι κολλημένο στο ψυγείο με μαγνητάκι.
"Θα λείψω για λίγο-μπορεί και ν'αργήσω κιόλας, έχει φαγητό στο φούρνο,πάρε ψωμί" ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων.
Απ'τη βαρεμάρα μου αυτές τις μέρες σφουγγαρίζω το σπίτι καθημερινά.
Μου λείπει να γράφω τις σκέψεις μου,να έρχεστε εδώ μέσα όλοι και να μου λέτε τις δικές σας και να συζητάμε.
Μου λείπει η ιεροτελεστία του καφέ μπροστά στον υπολογιστή το πρωί,τα μάτια μου ακόμα να τσούζουν και να ξυπνάω σιγά- σιγά διαβάζοντας αυτά που γράψατε την προηγούμενη μέρα..
Ακόμα δεν έχω ίντερνετ στο σπίτι και δε συμπαθώ τα ίντερνετ καφέ γιατί πάντα αισθάνομαι ότι κάποιος θα μου ορμήξει από πίσω ενώ είμαι απορροφημένη κοιτάζοντας την οθόνη.Επίσης κατουριέμαι τρελά μέσα σε νετ καφέ.Πάντα. Και σ'αυτό εδώ που είμαι τώρα,πρέπει να κατέβεις τις σκάλες,να πάρεις το κλειδί της τουαλέττας από την κοπέλα που δουλεύει,να ανέβεις πάνω στην τουαλέτα και μετά πάλι κάτω να παραδώσεις το κλειδί και μετά πάλι πάνω να κάτσεις στο πισι.Είναι τόσο βαρετό όλο αυτό..άσε που μέχρι να ανεβοκατέβω τις σκάλες θα τα έχω κάνει πάνω μου και δε θέλω, μεγάλη κοπέλα...
Αλήθεια είναι αυτό,μην αρχίσει να σκέφτεται κανείς ό,τι πετάω φτηνές δικαιολογίες εδώ μέσα.
Βασικά νοιώθω ανασφάλεια όταν βρίσκομαι σε ενα κλειστό χώρο με τόσο κόσμο δίπλα μου,κοντά μου και μια αίσθηση ότι πρέπει να βιαστώ,να κάνω γρήγορα.Κι εγώ μάλλον χρειάζομαι την ησυχία μου.Τον χώρο μου.Τη δική μου τουαλέττα με τις πεταλούδες ζελεδάκια στον καθρέφτη.


Προχθές ακροβατούσα στην Εγνατία,ανάμεσα σε πεζοδρόμιο,δρόμο και σκαμμένα απ'το μετρό.Ένα αυτοκίνητο κόντεψε να μου πατήσει το πόδι αλλά με τις χοντρομπότες που φορούσα δε μ 'ενόχλησε και πολύ.Κρύο και βροχή εδώ,μπήκε λίγο απότομα το φθινόπωρο,ή,τουλάχιστον εμένα μου φαίνεται έτσι, αλλά μου αρέσει να φοράω πάλι λεπτά πουλοβεράκια και να φυσάει λίγο.Ο αέρας μυρίζει διαφορετικά τώρα,νοσταλγικά αν και δεν έχω τίποτα να νοσταλγώ ακόμη στην Θεσσαλονίκη.Είναι σαν να έχω καινούριο αυτοκίνητο.
Στρώνω τη μηχανή μου.Κάνω βόλτες,χαζεύω τα κτίρια και τις γειτονιές και τον κόσμο,χαμογελάω μόνη μου στη στάση του λεωφορείου.Η ζωή μου κυλάει.ΡέειΑυτό νοιώθω.Τικ τακ.
Και είναι ωραία.Είναι καλά.Είμαι καλά.



Ένας φίλος μου είχε πει κάποτε ότι στο σχολείο είχε εναν καθηγητή που όταν έγραφε στον πίνακα πορρωνόταν κι όταν τελείωνε ο χώρος στον πίνακα συνέχιζε απορροφημένος να γράφει και στον τοίχο.

Να κι εγώ τώρα,γράφω πάνω στο ψυγείο.