Το χρώμα του σταριού

Χρόνια υπάρχει το άγαλμα-εγώ.
Ξεκίνησα πέτρα άμορφη, απελέκητη, κανένα χέρι δε μ' είχε αγγίξει.
Μα, τώρα, χέρια πολλά με ζεσταίνουν ,με χτυπούν, με χαΐδεύουν. Μερικές φορές μου μιλούν, τους παίρνει ο ύπνος στα πόδια μου.
Άλλοι φεύγουν βιαστικοί, μου αφήνουν μια γρατζουνιά που τη λειαίνει ο αέρας.
Κι άλλοι μένουν...με πλάθουν με εργαλεία, με τρυπούν, με σκάβουν.
Η θάλασσα γύρω κομματιάζεται πάνω μου, αλμυρές σταγόνες μου δίνουν μάτια κι αυτιά, αμβλύνουν τις γωνίες μου.
Στην αρχή, πέτρα άμορφη
θυμίζω τον άνθρωπο μέσα μου σιγά-σιγά.
Ακούω και βλέπω. Νοιώθω.
Σύννεφα με κρύβουν από τον κόσμο, τον παρατηρώ από μακριά, άγαλμα-εγώ μισοτελειωμένο, μπλε χέρια μου έσπασαν τα πόδια να με γκρεμίσουν. Να με ελευθερώσουν.
Και δε θα μείνω εδώ.
Θα πάω εκεί που θα τσακίσουν το πέτρινο σώμα μου με ανάσες και τα παιδιά θα μου δίνουν αγριολούλουδα. Εκεί που θα μου ξεσκεπάσουν το αληθινό μου στόμα να χαμογελώ.
Απαλλαγμένη από το πέτρινο άγαλμα
κι από μέσα, εγω.




"-Αχ, είπε η αλεπού...Θα κλάψω.
-Εσύ φταις, είπε ο μικρός πρίγκηπας, εγώ δεν ήθελα το κακό σου, εσύ θέλησες να σε εξημερώσω...
-Σωστά , είπε η αλεπού.
-Όμως θα κλάψεις, είπε ο μικρός πρίγκηπας.
-Σωστά, είπε η αλεπού.
-Τι κέρδισες λοιπόν;
-Κέρδισα, είπε η αλεπού, το χρώμα του σταριού."




Αν δεν είμαστε ο μικρός πρίγκηπας, είμαστε η αλεπού.
Και κερδίζουμε πάντα.

L' accueil ;)

Εγώ την έβγαλα.
Εντάξει,δεν την έβγαλα εγώ αλλά αν δεν το έλεγα σιγά μην το καταλάβαινε κανείς εκτός από τον άνθρωπο που όντως την έβγαλε και την έβαλε στο flickr για να τη βρω εγώ.





Κυριακή πρωί και νοιώθω σαν να'ναι Κυριακή απόγευμα κι αύριο έχω να πάω σχολείο κι είμαι ακόμα αδιάβαστη αλλά ευτυχώς που αύριο θα πάμε εκδρομή.Λίγο από υπερένταση λίγο από βαρεμάρα και λίγο από αποφασιστικότητα οτι σήμερα θα γράψω ενα φανταστικό πρόλογο που θα συνοδεύει το ερωτηματολόγιο που θα στείλω στους παιδικούς σταθμούς, τους οποίους από δω και στο εξής θα αναφέρω ως Π.Σ γιατί βαριέμαι να γράφω ολόκληρες δυο λέξεις.
Και σκέφτομαι ταυτόχρονα οτι και πότε δεν νοιώθω έτσι; πάντα ανάμεικτα κατεψυγμένα λαχανικά τα συναισθήματά μου, λίγο απ'όλα.
Κι έτσι έχω κρύα πόδια,ιδρωμένες παλάμες,μυαλό λίστα κολλημένη στο ψυγείο με "να μην ξεχάσω να κάνω τώρα, οχι σε λίγο,οχι αφού κάνω το τσιγάρο,οχι αφού πάρω ενα τηλέφωνο,οχι αφού γράψω ενα ποστ,τώρα,τώωωωρα" και ταχυκαρδίες.Αλλά με έχω συνηθίσει κι όσο πιο πολύ γκρινιάζω θα με συνηθίζετε κι εσείς και θα σκέφτεστε πάλι τα ίδια με τη βλαμμένη αλλά δε θα μου το λέτε γιατί είστε καλοί άνθρωποι.
Λοιπόν,το μυαλό μου που λέτε είναι συνεχώς σε εγρήγορση κι ας μη μου φαίνεται.Το μυαλό μου είναι η συνοδηγός που ανέλαβε να βγάλει το κεφάλι εξω από το παράθυρο και να κοιτάει στραβά και προς τα πίσω το φανάρι που είναι εδώ και πέντε λεπτά(έτσι της φαίνεται) κόκκινο, έτοιμη ανα πάσα στιγμή να ουρλιάξει από την υπερένταση και την αίσθηση ολοκλήρωσης καθήκοντος(έτσι θα της φανεί) "φύγεεε" όταν ανάψει πράσινο επιτέλους.Έχει αναλάβει αυτό το ρόλο γιατί έχει πιεί τόσο καφέ -κι ακόμα πίνει από το θερμός- που είναι σαν τον σκίουρο σε εκείνο το ανιμέισιον που ήπιε πολύ καφέ και είδε τη γη να γυρνάει σε αργή κίνηση και είναι σε υπερένταση κι από μέσα της σκέφτεται να μην πίνει τόσο πολύ καφέ γιατί σε κάθε φρενάρισμα/λακούβα/αναπνοή κοντεύει να τα κάνει πάνω της.Κι επίσης,έχει αναλάβει αυτό το ρόλο γιατί ο οδηγός άργησε να φρενάρει στο κόκκινο κι έχει πατήσει τη διάβαση και λίγο πιο μπροστά και το μόνο που μπορεί να δει από κεί είναι το υπερπέραν με απλανές βλέμμα.
Αυτό το εκπληκτικό το σκεφτόμουν πριν λίγο που ήμουν στην τουαλέττα και μόλις ολοκλήρωσα τη σκέψη-παραβολή κατάφερα να κατουρήσω κιόλας.Τελικά δε μπορώ να κατουράω και να σκέφτομαι την ίδια στιγμή.
Και τώρα συνειρμικά να σας πω ότι χθες βράδυ που έκανα οφθαλμόλουτρο βλέποντας supernatural άκουσα -και μου έκανε εντύπωση- (τ)η(ν) εξής ατάκα: "dude, you overshare".Κι εγώ το ίδιο δεν έκανα μόλις τώρα που είπα για την τουαλέττα; Βέβαια θα μπορούσα να κάνω και χειρότερα,όπως για παράδειγμα να σας πω οτι δεν κοιμήθηκα καθόλου χθες το βράδυ γιατί
α)κρύωνα
β)σκεφτόμουν
γ)πονούσε η κοιλιά μου γιατί μου ήρθε περίοδος και ξέμεινα από πονστάν/μεζουλίντ/ντεπόν και το μόνο που είχα ήταν πριμπεράν που είναι για να μην κάνεις πολύ εμετό όταν σου έρχεται να κάνεις εμετό
δ)όλα τα παραπάνω(αυτό).

Ως αποτέλεσμα, από τις 6 η ώρα με την καινούρια ώρα(δηλαδή από τις 5) που σηκώθηκα από το κρεββάτι και ξάπλωσα με κουβέρτα στον καναπέ αφού έβρασα 1 λίτρο νερό, πίνω ασταμάτητα καφέ μέχρι που τέλειωσε το λίτρο (οπότε έβαλα να βράζει λίγο ακόμη) μέχρι να ξυπνήσω για τα καλά και να στρωθώ να γράψω το φανταστικό μου πρόλογο ή να συνειδητοποιήσω ότι τέλος πάντων ακόμη νυστάζω και να με πάρει ο ύπνος στον διθέσιο καναπέ,να πιαστώ καλά καλά και όταν ξυπνήσω να συνειδητοποιήσω ότι είμαι πιασμένη και αχ πόσο με πονάει η κοιλιά μου και να ζητήσω αναρρωτική από τον πρόλογο και το ερωτηματολόγιο μαζί.Αλλά δε θα το κάνω.ΘΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΩ ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΠΡΕΠΕΙ.Και γιατί επίσης πέρασα δυο υπέροχες μέρες στην Αθήνα οπότε είμαι πολύ καλά ψυχολογικά και δεν έχω καμία δικαιολογία να με πιάσει η αναβλητικότητά μου τώρα.
Αθήνα!το λέω και χαμογελάω.Οι άνθρωποι κάνουν τα μέρη,εντάξει whatever,όσοι τη θεωρείτε σκατόπολη είναι επειδή εγώ δεν είμαι εκεί αλλά ξανασκεφτείτε το.Για να κάθεται ενας σοβαρός(χαχα) άνθρωπος σαν και μένα να συναγωνίζεται τα σμήνη από 17χρονα τουριστάκια που κάνουν εκπαιδευτική(;) εκδρομή σε λήψεις φωτογραφιών μιας πόρτας που είδαν κάπου στην Πλάκα και ενα λαχειοπώλη στο Σύνταγμα κάτι παίζει.Βέβαια αναγκάστηκα να σβήσω τις περισσότερες αφού ήταν θεόστραβες αλλά η κίνηση μετράει,εντάξει;
Τελος πάντων,είπα όλο αυτό για να καταλήξω να πω-κι ας κόντεψα να το ξεχάσω- στους υπέροχους ανθρώπους που είδα στην Αθήνα αυτές τις δυο μέρες οτι είναι υπέροχοι κι ας μην τους έβγαλα όσες φωτογραφίες έβγαλα κάτι δρομάκια με νερατζιές κοντά στην Ακαδημίας.
Εκτός από τη γλύκα μου που και με φιλοξένησε και με τάισε νόστιμα μαρουλάκια και με φόρτωσε και βιβλία και τώρα χαμογελάει.


Υγ1. Να ευχαριστήσω τους χορηγούς αυτού του ταξιδιού,τη μαμά μου και το μπαμπά μου που στήριξαν οικονομικά και ενθάρρυναν αυτή μου τη διήμερη διακοπή.Μαμά ευχαριστώ που μου έβαλες έξτρα λεφτά να ψωνίσω βλακείες που θα μπορώ να φορέσω σε 1 μήνα αν κάνει καλό καιρό αν οχι σε 2, χωρίς καν να προλάβω να στο ζητήσω!

Υγ2. Καλά,αν δεις εσύ, ξέρεις εσυ ποιά είσαι, τι ωραία τιρκουάζ πλαστικοσανδαλάκια αγόρασα θα σκάσεις απ'τη ζήλεια σου αλλά να ξέρεις ότι όταν θα τα φοράω θα μου θυμίζουν εσένα και το πόσο δυνατά και πολύ με κάνεις να γελάω.Φίλη μου.

Υγ3. Θα σας έδειχνα τις ωραίες μου φωτογραφίες αλλά έχασα το καλώδιο που συνδέει τη φωτογραφική με τον υπολογιστή.Τη γλιτώσατε.Για τώρα.

Earth Hour 2009

Όλοι μαζί φώτα κλειστά! Ναι;

Το χεράκι στο διακόπτη στις 8:30 το βράδυ στις 28 Μαρτίου,κάνουμε τσακ και τον κλείνουμε.Συνεχίζουμε με τον ίδιο τρόπο και στους υπόλοιπους.
Μη σας ακούσω να λέτε "δε βαριέσαι" και τέτοια,θα σας στείλω τον Tuco!

Μικροί κανίβαλοι

Τα όνειρά μου μού κάνουν τη ζωή πολύ δύσκολη.
Προχθές είδα κάποιον που με στοιχειώνει εδώ και λίγα χρόνια.
Ήταν άθλια μεταμφιεσμένος γιατί κρυβόταν από κάτι ή κάποιον.Και ήρθε να βρει εμένα για να τον βοηθήσω να ψάξει την αγάπη του.
"Μα τι θράσος!",του είπα.Παρόλη την άθλια μεταμφίεση ήταν ακόμη πανέμορφος.Με έριξε σε ενα κρατήρα,δεν ήταν κρατήρας αλλά έτσι φαινόταν από ψηλά και δε με έπιασε όταν έπεσα.Και πέφτοντας εγώ,σε ενα σωρό από άσπρα γυαλιστερά κόκκαλα,ενα κόκκαλο σε σχήμα και μέγεθος λόγχης τρύπησε το πόδι μου.Θυμάμαι να βλέπω το άσπρο κόκκαλο να διαπερνάει το πόδι μου και αίμα να αναβλύζει κι εκείνος έσκυψε και άρχισε να το πίνει.Και μετά, μου έφαγε το πόδι κι εγώ δεν πονούσα καθόλου,μόνο τον κοιτούσα να το κάνει,χωρίς αίσθημα αηδίας ή τρόμου,παρακολουθούσα τη σκηνή που εκτυλισσόταν μπροστά μου μουδιασμένη και άδεια.Χωρίς συναισθήματα.
Χωρίς πόνο να με συνεφέρει και να ξυπνήσω.
Κι όταν χτύπησε το ξυπνητήρι,πρώτη φορά στη ζωή μου ένοιωσα τόσο έντονα την επιθυμία να ξυπνήσω και να μην κοιμηθώ λίγα λεπτά ακόμη.
Προσπάθησα να σηκωθώ γρήγορα και στα κλάσματα δευτερολέπτου που ακολούθησαν ανάμεσα στη συνειδητοποίηση ότι δε με βαστάνε τα πόδια μου και στο πέσιμο στο πάτωμα, τον έβλεπα με τα ανοιχτά μου μάτια να μου τρώει τα πόδια και να ανεβαίνει λαίμαργα προς τα πάνω,ξύπνια εντελώς ξύπνια, με ένα κομμάτι του μυαλού μου ακόμα να φαντάζεται τον εαυτό μου να φτιάχνει καφέ κι όλα τα υπόλοιπα σοκαρισμένα και παγωμένα από φόβο.
Σηκώθηκα έχοντας χτυπήσει το μπούτι μου στο κομοδίνο τόσο δυνατά που όλη την υπόλοιπη μέρα πονούσα σε κάθε βήμα.Καταδικασμένη από το γαμημένο πόνο κάθε μου κίνηση να μου θυμίζει το όνειρό μου,πέρασε μια μέρα της ζωής μου,με το μυαλό μου κάπου ανάμεσα, μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας.
Γαμημένα όνειρα πίσω απ'τα κλειστά μου μάτια!
Το σπλάττερ της ζωής μου.


υγ.Φρέντυ Κρούγκερ,ποιός;

1 στα 3

Ένας χρόνος υπομονής και κάτι χρειάστηκε να φτάσω μέχρι εδώ. Ξεκίνησα επισήμως,επιτέλους και ουσιαστικά την υπέροχη πτυχιακή μου.
Τις τελευταίες μέρες έχω βγάλει τα μάτια μου ψάχνοντας και διαβάζοντας στο ίντερνετ οτιδήποτε σχετικό με το θέμα μου έστω και remotely σχετικό.-Εδώ, να σημειώσω ότι προσπάθησα ανεπιτυχώς να αποδώσω τον όρο "remotely" στα ελληνικά χωρίς να χαθεί το υπερνόημα της φράσης μου και κατέληξα στο "τραβηγμένο απ'τ'αυτιά" που δεν είναι καθόλου ποιητικό και δεν είναι καν remotely σχετικό με το "remotely".
Λοιπόν,τι έλεγα; α ναι.Τώρα μου μένει να βρώ δουλειά και να πάρω γατάκι.Βασικά μου μένει να συνεχίσω και να τελειώσω την πτυχιακή που μόλις ξεκίνησα αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες.
Το θέμα της πτυχιακής μου είναι υπέροχο αλλά δε σας το λέω μη μου κλέψει κανείς την ιδέα.Είναι τόσο υπέροχο που κανείς δεν έχει ασχοληθεί με αυτό μέχρι τώρα και δεν υπάρχει σχετική βιβλιογραφία.Ίντερνετ λοιπόν και ψάξιμο βελόνας στα άχυρα, μέχρι να τσούξουν τα μάτια μου από το διάβασμα και να μουδιάσει το κωλαράκι μου.
Γουστάρω απίστευτα όμως ε; Τόσο καιρό ήθελα να κάνω κάτι,οτιδήποτε και δεν μπορούσα να κάνω τίποτε.Τώρα κάνω τόσα πολλά! Μέσα στην επόμενη βδομάδα θα έχω όσες πληροφορίες χρειάζομαι για να στείλω επιτέλους τα ερωτηματολόγια στους παιδικούς σταθμούς για το ερευνητικό κομμάτι της πτυχιακής μου και το ξέρω από τώρα ότι θα με φάει το άγχος μέχρι να μου απαντήσουν, αν μου απαντήσουν,πόσοι θα μου απαντήσουν,αν θα δώσουν αληθείς απαντήσεις ή οχι και τα λοιπά.Αλλά δεν πειράζει.Έχω και plan b-προσωπικές συνεντεύξεις.Χα!Οχι παίζουμε.
Είναι καταπληκτικό πώς μια οποιουδήποτε είδους εργασία-που σ'ενδιαφέρει,εντάξει- μπορεί να σου φτιάξει τόσο πολύ τη διάθεση.Ειδικά αν ήθελες να την κάνεις τόσο πολύ κι οχι μόνο για να πάρεις ενα πτυχίο που θα το στολίσουν οι γονείς σου πάνω από το τζάκι,δε μπορούσες γιατί δεν ήταν στο χέρι σου ακριβώς κι ένοιωθες άχρηστος,αποτυχημένος κι οτι μένεις πίσω ενω όλοι οι άλλοι προχωρούν.Σαν και μένα δηλαδή.
Ξαφνικά νοιώθω τόσο grown up,οτι κάνω κάτι που έχει νόημα κι αν πάει καλά δε θα έχει νόημα μόνο για μένα αλλά σε ιδανική περίπτωση και για πολλούς άλλους.Οτι θα έχει θετικό βάρος στις ζωές μικρών παιδιών.Ικανοποίηση οχι αστεία.
Ακόμα δεν ξεκίνησα καλά καλά και το καβάλησα το καλάμι αλλά δεν πειράζει ούτε αυτό!Για καθαρά εγωιστικούς λόγους το χρειάζομαι.Πρέπει κάπως να βγω από την αυτολύπηση και τη χαζομιζέρια μου.Το κάνω, λοιπόν, με κάτι μεγαλύτερο από μένα, με κάτι που κάποιος θα μπορέσει να το χρησιμοποιήσει αργότερα,να το συνεχίσει,να το συμβουλευτεί ή να το απορρίψει.Δεν έχει σημασία.Από την ανυπαρξία περνάω στην ύπαρξη,ζωντάνεψα το μυαλό μου και ναι,ετεροπροσδιορίζομαι,ναι χρειάζομαι τελικά μια πτυχιακή να με τραβήξει από το πηγάδι απραξίας στο οποίο πήγα κι έπεσα πριν λίγους μήνες.
Και,ναι,όσοι διαβάσατε μέχρι εδώ και καταλήξατε στο συμπέρασμα ότι κάνω μια έρευνα που αφορά το μελλοντικό μου επάγγελμα για να μην πάθω κατάθλιψη,σωστά καταλήξατε.
Παρόλα αυτά θέλω να τονίσω πως με ενδιαφέρει α-πί-στ-ευ-τα γιατί είμαι τρελό μυαλό και καλός άνθρωπος και πως δεν είμαι τόσο ιδιοτελής εκμεταλλεύτρια.Απλώς πρακτική.Μ'ενα σμπάρο δυο τρυγόνια.Έτσι;
Επίσης θέλω να πάρω πτυχίο κι η πτυχιακή είναι υποχρεωτική.


Υγ.Χριστέ μου, με τέτοια που γράφω για μένα,τι θα νομίζετε;
Υγ2.τελος πάντων.
Υγ3.Θέλω γάτα. :)