mit Mir

Αν μιλήσεις ξανά θα περπατήσεις αυτό το δρόμο μόνη
μόνη θα σ'αφήσεις θα σ΄αφήσουν θα αφεθείς κι η λέξη χάνει κάθε νόημα
αφήνω αφήνω αφήνο αφίνο μοιάζει με μάρκα απορρυπαντικού ή γάλακτος
γιατί οχι;
όλοι είναι παράξενοι
είσαι ηλίθια κουφή τυφλή αδιάφορη αλλά ο θόρυβος του μυαλού σου είναι εκεί,δε μιλάς γιατί δε θες ν'ακούσεις ούτε την ίδια τη φωνή σου τώρα,οχι, τίποτα,ας μην υπήρχαν ήχοι,στο κεφάλι σου οι φωνές εκρήγνυνται σαν φως από εκατομμύρια λάμπες που κάνουν τσαφ και καίγονται
κλείσε το φως
κλείσε τα μάτια
σκεπάσου
ξέχνα
θα κάνεις άλλες σκέψεις τώρα
πρέπει να βγω να περπατήσω πάνω σε σάπια κίτρινα φύλλα
να γλιστρήσω
να πέσω κάτω με τον κώλο και να τρομάξω τις γάτες από τους σκουπιδοτενεκέδες και να γελάω να βρέχει και να γελάω και να κρυώνω και μετά να γυρίσω σπίτι να κάνω ενα ζεστό μπάνιο και μετά μια μηλόπιτα με πολλή κανέλλα,θα μυρίζει φθινόπωρο το σπίτι και θα μαζέψω το μέσα μου και θα το βάλω σε σειρά κινηματογραφική
και μετά θα με πάρω αγκαλιά και θα μ'αγαπάω για πάντα
θα ακούσω το bad timing το little arithmetics και το ideal crash
μια μέρα θα μου χαρίσεις ένα αδέσποτο γατάκι που δε θα τρομάζει όταν φταρνίζομαι
θα κολλήσω τη μύτη μου στο τζάμι να θολώσει όπως έκανα όταν ήμουν μικρή
και θα γράψω το όνομά μου με αστεία παιδικά γράμματα που δε μ'έχουν εγκαταλείψει ακόμα
και οι φωνές θα ησυχάσουν
το φως θα είναι ζεστό και θα μαλακώσει το δέρμα μου
θα μαλακώσει το κεφάλι μου κι όταν ανοίξω ξανά τα μάτια θα έχω πετάξει μακριά απ'την τρύπα του μυαλού μου και θα περπατάω πάνω σε μια θάλασσα
θα φοράω ένα άσπρο φόρεμα και τα μαλλιά μου θα είναι φλόγες
θα είμαι το φως μου και θα έρθω να σε βρώ
θα ακούς τη μουσική που άκουγα
θα με σπάσεις και θα ανακαλύψεις κάθε εκατοστό μου
απόψε.Μαζί μου.

Συμπεράσματα,κεφάλαιο τρίτο:Κανόνες μαΐμουδοσυμπεριφοράς σε προφορικές η/και γραπτές συζητήσεις

• Όταν θες να υποστηρίξεις τη θέση σου αλλά δεν έχεις επιχειρήματα, τότε την υποννοείς φλύαρα, ελπίζοντας ότι ο άλλος δεν θα το προσέξει ή θα έχει κουραστεί να διαβάζει, οπότε, δεν θα το προσέξει.
• Όταν θες να πείς κάτι αλλά δεν μπορείς να το εκφράσεις σωστά, το απλοποιείς και το λες αλλιώς.Στον ενδεχόμενο διάλογο που ακολουθεί προσπαθείς να βρείς τις σωστές λέξεις για να το εκφράσεις όπως ήθελες,βρίσκοντας έμπνευση στις λέξεις που χρησιμοποιεί ο συνομιλητής σου.Αν δεν το καταφέρεις ούτε τότε,χρησιμοποιείς τις λέξεις "εεεεεεεε" ή "σωστά..." και κάνεις πως σκέφτεσαι, ενώ συνεχίζεις να προσπαθείς να θυμηθείς τί ήθελες να πεις αρχικά και στην πορεία το ξέχασες("smell the fart" talking/writing).
• Όταν δεν ξέρεις τι να πεις αλλά πρέπει να πεις κάτι,υπεκφεύγεις αστειευόμενος.Κοινώς,την πάπια.
• Όταν πείς κάτι αμφιλεγόμενο και ενδεχομένως προσβλητικό ελλείψει καλής συντάξεως ή εμπνεύσεως στην έκφραση, αλλά δεν θες να προσβάλλεις το συνομιλητή σου, χρησιμοποιείς τις φράσεις "χωρίς να θέλω να σε προσβάλλω", "no offence" και τη χαμογελαστή φατσούλα ":)"-σε γραπτό λόγο- ελπίζοντας να σου απαντήσει κάτι ολοφάνερα αστείο ή κάτι σοβαρό αλλά χρησιμοποιώντας οπωσδήποτε και την φατσούλα που βγάζει τη γλώσσα της ":Ρ" που σημαίνει "non taken" ή "κατάλαβα ότι δε με εμπαίζεις", για το συγκεκριμένο διάλογο.
• Όταν δεν έχεις κάτι σημαντικό να πείς, δε λες τίποτα (και παριστάνεις ότι έχεις και ζωή)
  
• ή λες βλακείες (και παριστάνεις τον έξυπνο αλλά όλοι σε περνάνε για βλάκα)
  
• και τις κάνεις ποστ (ανάξιο λόγου/απ'αυτά που 3'' μετά τη δημοσίευση μετάνοιωσες που τα δημοσίευσες)
  
• ελπίζοντας σε κατανόηση όσων,τελικά,τις διάβασαν.
  

Ordinary day with random outbursts of toothache ή Συμπεράσματα, κεφάλαιο δεύτερο:αποδοχή

-Πονάω(γκρίνια)
-Γιατί δεν πας σε ένα νοσοκομείο;
-Άμα πάω σε νοσοκομείο,θα μου πουν να πάω σε οδοντίατρο.
-Και γιατί δεν πας σε οδοντίατρο;
-Γιατί πονάω
-;



-Τον είδες τον Victor πώς κουρεύτηκε;
-Ναι,του είπα και nice hair by the way
-Στα γερμανικά;
-Nice hair by the way!
-Α.
Είναι πολύ κοντά.Σαν conehead είναι.Πω μωρό μου γέλασα τόσο πολύ.Αλλά δε του είπα τίποτα.(γέλιο ανωτερότητας)
-Εμένα καλά μου φάνηκαν πάντως(χασμουρητό).Τώρα μοιάζει με τη μπέμπα του.




-Έφτιαξα dark crystal σετ για τον Vetex.
-Μπράβο μωρό μου.



-Γιατί δε βλέπεις καμμιά ταινία στο ίντερνετ;
-Κοιτάω φωτογραφίες.
-Τι φωτογραφίες;
-Από μωράκια Αχ,κοίτα το ζακετάκι..γλυκούλι..
-Αφού εσύ δε θες να κάνεις παιδιά μέχρι να πας... 70 χρονών!(γέλια)
-.....(γκριμάτσα ανωτερότητας και μισό μάτι)
-Ε τι;αφου εσ-
-Αυτό δε σημαίνει ότι δε μπορώ να βλέπω φωτογραφίες!
-Καλά,θες παιδιά τώρα γιατί σε πονάει το δόντι.Πάντα όταν πονάς, κάτι περίεργο θες πάντα.
-Καλά είσαι σοβαρός;
...τελος πάντων.
...Μη μου μιλάς,πονάω να απαντάω.
-Γιατί δε βλέπεις καμμιά ταινία στο ίντερνετ;
-.....



-Τί ήχος είναι αυτός;(απορία)
-Το πλυντήριο
-Απογειώθηκε;
-Στραγγίζει.
-Και γιατί κάνει έτσι;
-Γιατί το διάλεξες εσυ.



-Τι θα φάμε μωρό μου;
-Έχει γάλα.
-Το δικό σου δόντι πονάει,οχι το δικό μου.Θα μου φτιάξεις σάντουιτς;
-Πάλι;
-Καλά άσε(παράπονο)
μη μου κάνεις τίποτα(απογοήτευση)
θα φτιάξω κάτι μόνος μου(παραίτηση)
κάτι θα βρω(μούτρα)
-....
-....


δέκα λεπτά αργότερα

-Τι θα φάμε μωρό μου;
-Έχουμε γάλα και κορν φλέικς.Θες;
-Μμμ..Ναι!(χαμόγελο)
-....



-Θα σταματήσεις να καπνίζεις τα τσιγάρα μου; έχεις ολόκληρο καπνό!Κλέφτρα.
-Εντάξει(νάζια)
Μου δίνεις ένα τσιγαράκι; τελευταίο; έλα πονάω αμα στρίβω... (αξιολύπητη γαλυφιά που βγάζει το κακό όνομα σε όλες τις γυναίκες)
-Έλα μωρό μου,πάρε.(που όμως πιάνει)
-Ευχαριστώ.
-Τώρα θα μου φτιάξεις γάλα με κορν φλέικς;



-Τι γράφεις εκεί,τακ τακ τα πλήκτρα; θα τα σπάσεις.
-Τις συζητήσεις που κάναμε σήμερα
-Στο μπλογκ σου;
-Ναι
-......
Μη βάλεις καμμιά φωτογραφία μου!

Συμπεράσματα, κεφάλαιο πρώτο.

Σήμερα κατάλαβα πως αυτό που μετράει πιο πολύ είναι το μέγεθος.
Φανταστείτε μια κότα σε μέγεθος ελέφαντα.
Κότα: μικρό και φαινομενικά ήμερο και άκακο οικόσιτο πουλερικό, παμφάγο, με μεγάλη όρεξη και τρομακτικά μάτια.
Κότα σε μέγεθος ελέφαντα: μεγάλο και φαινομενικά ήμερο και άκακο πουλερικό-γίγαντας, παμφάγο, με τεράστια όρεξη και υπερμεγέθη τρομακτικά μάτια.
Μια κότα τρώει πολύ και πολλά πράγματα. Όταν ήμουν 5 χρονών ένας κόκκορας επιχείρησε να με φάει.Το μόνο που τον εμπόδισε ήταν το μικρό του μέγεθος.Άρα οι κότες θα μπορούσαν δυνητικά να φάνε ανθρώπους.
Μια κότα-ελέφαντας θα έτρωγε με μαθηματική ακρίβεια, κάμποσους τόνους φαγητού ημερησίως.Και δε θα περιοριζόταν στο καλαμπόκι.
Αν λοιπόν,όλος ο πληθυσμός σε όλα τα κοτέτσια του κόσμου μεγάλωνε, κυριολεκτικά, θα ήταν το τέλος μας.
Το μέγεθος λοιπόν μετράει.

Πριν λίγες μέρες άφησα ένα βιογραφικό σε ένα ιατρείο για τη θέση της γραμματέως. Δεν έχω γνώσεις γραμματέως αλλά δε ζητούσε κιόλας,οπότε δεν έκανα και καμμιά υπέρβαση. Δεν πήρα τη δουλειά. Όχι επειδή ζητούσε εμφανίσιμη δεσποινίδα. Επειδή, ενώ με ρωτούσε ο άνθρωπος-οδοντίατρος, τι κάνω στον ελεύθερό μου χρόνο και λοιπά κοινότυπα και απαραίτητα (για να σηκώνω τηλέφωνα) κατέληξα να του λέω ότι με πονάει ο φρονιμήτης(δηλαδή με πέρασε για τζαμπατζού), ότι όταν σφουγγαρίζω δεν αφήνω τους άλλους να πατάνε μέχρι να στεγνώσει(δηλαδή ζω στο 1950 κι ακόμα σφουγγαρίζω το παρκέ στα γόνατα, μετά πατάω πάνω με πετσέτες κάτω από την παντόφλα -την κλασσική με το τακούνι και τη φούντα- και φωνάζω στον άντρα μου και στα παιδιά μου να μη μου κάνουν πατημασιές) και επίσης την ιστορία της ζωής μου μέσα σε 45'' και χωρίς να αναπνέω(δηλαδή ζω κλεισμένη στο σπίτι μου, ο άντρας και τα παιδιά μου δε μου μιλάνε γιατί κάνουν μούτρα που δεν τους άφησα να μου χαλάσουν το παρκέ κι επίσης μαγείρεψα μπάμιες, δεν μπορώ να μιλήσω με κανέναν στο τηλέφωνο γιατί έχω την τάση να μιλάω δυνατά-να ανοίγω πολύ το στόμα μου προφανώς- σε όποιον δεν είναι δίπλα μου και με πρησμένο ούλο απ'το φρονιμήτη έχω να μιλήσω γενικά στον οποιονδήποτε 3,5 βδομάδες).
Το μέγεθος -της γκάφας- λοιπόν μετράει.


Πριν ένα μήνα αγόρασα μια μπλούζα μεγέθους small και πήρα αμέσως τηλέφωνο τη μητέρα μου να της το πω.Το γεγονός του μεγέθους,όχι της αγοράς της ίδιας.Σήμερα τη φόρεσα και μου ανεβαίνει στο στομάχι όταν περπατάω.Στεναχωρήθηκα.
Το μέγεθος μετράει.


το μέγεθος μετράει το μέγεθος μετράει το μέγεθος μετράει το μέγεθος μετράει το μέγεθος μετράει

α και προχτές έστειλα τον Α. να μου πάρει τον καπνό μου και μου πήρε τον μεγάλο κι όχι τον μικρό που παίρνω εγώ και σήμερα ξεράθηκε κιόλας και είναι για προσάναμμα.Φταίω εγώ δηλαδή που εκνευρίστηκα; απλώς είναι το μέγεθος που μετράει. Δεν εκνευρίστηκα πολύ όμως γιατί μου πήρε και μια σοκοφρέτα με φουντούκια-τη μεγάλη- και με κάλμαρε ο παλιοαπατεώνας.Αφού την έφαγα όμως ένοιωσα τύψεις γιατί δε φτάνει που δεν έχω δουλειά και αναγκάζομαι να καπνίζω ξεραμένο γρασίδι, μικραίνουν και οι μπλούζες μου απ'τις σοκοφρέτες.
Το μέγεθος της παράβασης(για τη σοκοφρέτα μιλάω ακόμα) είναι αντιστρόφως ανάλογο με το μέγεθος του εκνευρισμού και ανάλογο αυτού των τύψεων.Και το μέγεθος του εκνευρισμού είναι ανάλογο αυτού των τύψεων.Συμπερασματικά λοιπόν, είμαι απαράδεκτη στα μαθηματικά,αλλά, εδώ είναι το σημαντικό, το μέγεθος μετράει.Τέλος.
Απλώς συνήθως μετράει περισσότερο αν είναι μεγάλο.To είπανε και οι Depeche Mode κι εγώ πάνω απ'αυτούς δε βάζω τίποτα, εκτός ίσως από τα 60 ευρώ που κόστιζε το εισιτήριο για τη συναυλία τους. Έχουμε κρίση παιδιά, χελόοου.


Στην τελική όμως, μπορεί να κάνω και λάθος.Έχω και μια τάση να διογκώνω τα πράγματα και να τα βλέπω υπερμεγέθη.