skip to main |
skip to sidebar
Ο Ελύτης είχε πει " είναι διγαμία ν'αγαπάς και να ονειρεύεσαι".
Κάποιες μέρες ζω μονάχα από αναμνήσεις του εαυτού μου σε άλλους καιρούς, παλιούς.
Κάποιες άλλες ονειρεύομαι το μέλλον. Χωρίς εσένα. Πώς θα είμαι, πώς θα ζω, πώς θα'ναι αυτός που θα'χω στο πλάι μου ή αν θα είμαι μόνη, αν θα έχω πολλούς εραστές ή αν στην καρδιά μου θα χωρά ένας μόνο...
Κι όλα αυτά στο πίσω μέρος του μυαλού μου, στο πιο σκοτεινό και τρομακτικό μου μέρος, που το οραματίζομαι σαν εβένινο πύργο με χίλιες πόρτες..κλειδαμπαρωμένες..που τον έχει σκεπάσει ο έρεβος. Κι οι σκέψεις μου αυτές, οι αναμνήσεις, τα όνειρα βγαίνουν απ'την ομίχλη μέσα μου και βουτάνε στην πραγματικότητά μου, στο τώρα μου.Και μου το διαμελίζουν. Έρχονται να μου δηλητηριάσουν τον πρώτο καφέ της μέρας, να μου μουδιάσουν το σώμα. Τις πιάνω όταν πιάνω το πόμολο του παραθύρου για να ανοίξω στον άνεμο και μου παγώνουν το χέρι. Χύνονται στο παρόν μου και το ξεσκίζουν με κραυγές αφήνοντας στη θέση του το κενό και στη θέση μου ένα θολό φάντασμα.
Έρχεσαι μετά εσυ από πίσω μου και μ'αγκαλιάζεις. Και δεν ξέρεις, δεν μπορείς να φανταστείς οτι εκείνη τη στιγμή που με ζεσταίνεις στα χέρια σου και μου φιλάς το λαιμό οτι η σκέψη μου είναι σ'ενα τραίνο που φεύγει. Κι ότι φαντάζομαι τον εαυτό μου μέσα. Κι ότι αυτό που με κάνει να τρέμω δεν είναι ο κρύος αέρας, αλλά η σκέψη οτι δεν μπορώ να αγαπήσω. Όχι όπως θα ήθελα. Οχι όπως θα ήθελες να σ'αγαπώ.
Κι ότι εσύ δεν το'χεις καταλάβει ακόμη.
Ξημερώνουν μέρες που νοιώθω οτι όλα είναι στη σωστή τους θέση. Τα κομμάτια του μυαλού μου δεν πονάνε, σε κοιτώ καθώς κοιμάσαι και θέλω να λιώσω πάνω σου, μες τα χέρια σου, μέρες που θέλω να μείνω και να σου πώ όσα σ'αγαπώ σου έχω πει μισά, μηχανικά και χωρίς να σε κοιτάζω τις μέρες που δεν ξέρω ποιά είμαι. Τις μέρες που νοιώθω πως πρέπει να φύγω.
Είμαι εδώ μαζί σου και σήμερα είναι μια απ'τις καλές μέρες.
Θέλω όμως να θέλεις να αγαπάς αυτό που είμαι. Κομμένη στη μέση.
Είμαι διακριτική. Όταν μου ζητείται η γνώμη μου σκέφτομαι πριν απαντήσω και για να μην πετάξω κανένα μαργαριτάρι από κεκτημένη ταχύτητα και για να αποφύγω να προσβάλλω άθελά μου το συνομιλητή μου, αλλά ακόμα κι αν το μόνο που θέλω είναι να τον προσβάλλω... πάλι απαντώ ευγενικά και διακριτικά.
Ή καθόλου.
Και μερικές φορές θα έπρεπε να είχα μιλήσει... μου βγαίνει σε κακό η σιωπή ρε γαμώτο.
Αλλά δεν βρίσκω το θάρρος; θράσος; τόλμη; να βάλω τον άλλον στη θέση του, πάντα..Τις περισσότερες φορές μάλιστα υπεκφεύγω με ένα χαμόγελο ή με ενα σχόλιο το οποίο προδίδει ελλειπές μυαλό από μέρους μου(δηλαδή το παίζω χαζή) αποσκοπώντας στην αλλαγή της συζήτησης προς μη επώδυνα θέματα φοβούμενη πως αν με πιέσουν πολύ ή θα βάλω τα κλάμματα και θα φανώ ανώριμη και αδύναμη ή θα σκάσω και θα τα χώσω κανονικά αναφερόμενη και σε παλαιότερα περιστατικά άδικης συμπεριφοράς του συνομιλητή μου σε βάρος μου δείχνοντας όμως έτσι αδύναμο χαρακτήρα(ξανά) και μικροπρέπεια.
Όπως κι αν αντιδράσω λοιπόν δείχνω αδυναμία.. Πόσο θα'θελα να ήμουν και πιο έξυπνη και πιο κωλόπαιδο.Να τους βάζω όλους στη θέση τους, να λένε "η... δε μασάει φιλαράκι" ή "μην της τη μπαίνεις αυτής..δε σε παίρνει" και να αποκτήσω επιτέλους μια απόσταση ευγενείας που θέλω απ'τους ανθρώπους. Την απόσταση τύπου "δε μπαίνω στα χωράφια σου-είμαι διακριτική- μη μπαίνεις ούτε εσυ" .Δεν είμαι κρύα, απλώς θέλω μια στοιχειώδη ευγένεια στις σχέσεις μου.
Είναι κουραστικό και μάταιο όμως να προσπαθώ μόνο εγώ...
Σήμερα μου επέστρεψε η βλαχάρα με το σολάριουμ ένα από τα 4 βιβλία που αγενέστατα είχε δανειστεί πριν από μήνες.( Τα βιβλία μου τα λατρεύω, τα προσέχω,δεν τσακίζω τις σελίδες,δεν τα πιάνω με βρώμικα χέρια,δεν υπογραμμίζω,δεν...)
Ήταν τσακισμένο στη μέση και σχεδόν ξεκολλημένο και ζαρωμένο(προφανώς από κάποιο υγρό) το οπισθόφυλλο. Το είδα και πόνεσε η καρδιά μου. Και δεν είπα τίποτα. Κι εκείνη να με κοιτάει με ενα ηλίθιο βλέμμα σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Στην εξώπορτα φεύγοντας, φορούσα ακόμη μια κορδέλα με ένα τεράααστιο φιόγκο που μου είχε βάλει η μικρή της κόρη προηγουμένως και την είχα ξεχάσει, μου λέει το θεΐκό : Την κορδέλα θα την πάαρεις;;; απορούσε πραγματικά. Νοερή αντίδραση: Οχι θα την κλέψω ρε μαλάκα...γαμώτο.
Ρεαλιστική αντίδραση: Χαζό γέλιο με βγάλσιμο κορδέλας ενώ παριστάνω την πανηλίθια που πιάστηκε red handed ενώ προσπαθούσε να κλέψει την κατακόκκινη κορδέλα με το φιόγκο ενός 6χρονου και φεύγω με πρόσωπο στην ίδια χρωματική απόχρωση.
Πόσο θύμα είμαι;;;;;
Διάβασα στις ιστοσελίδες του ΣΚΑΙ (ετικέτες : περιβάλλον) και του WWF( μπορείς να τα βρείς στη στήλη δεξιά ) για την Ώρα της Γης /Earth Hour.
Δεν ξέρω να κάνω λινκ οπότε....here goes :
Αύριο, Σάββατο 29 Μαρτίου, η οργάνωση WWF καλεί τους κατοίκους των κυριότερων μεγάλων πόλεων του πλανήτη, μέσα κι η Αθήνα, να σβήσουν τα φώτα και να απενεργοποιήσουν όλες τις ηλεκτρικές συσκευές για μια ώρα, από τις 8 μέχρι τις 9 το βράδυ, συμβολικά, κίνηση που θα επιφέρει ενα ισχυρό μήνυμα σε όλους σχετικά με την ανάγκη για παγκόσμια δράση για την υπερθέρμανση του πλανήτη.
Αν δεν μας προλάβει η ΔΕΗ λοιπόν, με καμμιά διακοπή ρεύματος, ας κλείσουμε τα φώτα και τις ηλεκτρικές συσκευές, ας ανάψουμε και κανένα κεράκι...Δεν είναι και τόσο δύσκολο να ζήσουμε για μια ώρα χωρίς ηλεκτρισμό...είναι; άσε που και λίγος ρομαντισμός δεν έβλαψε ποτέ κανέναν!
Υ.γ αν η φωτογραφία του παγόβουνου πάνω σου άρεσε, επειδή μου άρεσε κι εμένα...ας φροντίσουμε να μη γίνει συλλεκτική, ναι; ;)
Έχω μια ξύλινη σφυρίχτρα κλόουν. Κίτρινο μυτερό καπέλο με κόκκινα πουά, με κουδουνάκι πάνω-πάνω, δυο μαύρες τελίτσες για μάτια και μια μεγάλη κόκκινη για μύτη. Η σφυρίχτρα μου είναι ενα μικρό αριστούργημα, μια πολύχρωμη πανδαισία πάνω σε ξύλο, ένα παιχνίδι, ένα χρήσιμο μαραφέτι για να κάνω τα νήπια να μ'ακούσουν όταν επικρατεί πανικός ώστε να μην χρειάζεται να φωνάξω για να ακουστώ.Δεν τη χρησιμοποίησα τελικά ποτέ για αυτό το λόγο... να επιβάλλω την εξουσία μου,να τα υποτάξω στη θέλησή μου. Μίσησα τον εαυτό μου που σκέφτηκα να φερθώ έτσι στα μικρούλια και τώρα λοιπόν την κρεμάω στο λαιμό κι όταν μου λένε σφύρα σφυράω. Μετά χαχανίζουμε όλοι μαζί γιατί βγάζει περίεργο ήχο.
Πριν λίγες μέρες, ξέχασα να τη βγάλω όταν γύρισα σπίτι.
Μετά το φαγητό απολάμβανα το τσιγάρο μου στο τραπέζι της κουζίνας, δίπλα στην ανοιχτή, για να μπεί ο ζεστός ήλιος,
μπαλκονόπορτα και ο καλός μου με κοροΐδευε γιατί φοράω κουδούνια στο λαιμό...Κάπνιζα και σφύριζα (η γιαγιά με τη βιονική ακοή από κάτω είχε πάει στην κόρη της-μη ρωτήσεις πώς το ξέρω) λοιπόν ανέμελα όταν άκουσα σφυρίγματα απ'έξω.
Μπα!...η ιδέα μου είναι;
Οχι, όντως,όντως, κάποιος έξω μου απαντάει! Δεν ξέρω, ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί χάρηκα τόσο πολύ που συνέβη αυτό, όμως ένοιωσα εκείνη τη στιγμή σαν τον πρώτο άνθρωπο που μίλησε με κραυγές και κάποιος άλλος του κραύγασε πίσω. Πετάγομαι και τρέχω να βγω στο μπαλκόνι (ήταν δυο βήματα απ'την καρέκλα μου) σφυρίζοντας και αρχίζω να κοιτάω γύρω μου, να βρω την πηγή του ήχου. Στο περίπτερο απέναντι έλυσα την απορία μου βλέποντας ενα μικροσκοπικό κεφαλάκι να ξεπροβάλλει από το πίσω παράθυρο ενός σταματημένου αυτοκινήτου. Στο μικροσκοπικό στοματάκι υπήρχε μια μικρή ροζ σφυρίχτρα -μικροσκοπική κι αυτή, που όμως δεν έβγαζε καθόλου μικροσκοπικό ήχο.
Σφύριξα, ενώ κρεμόμουν σχεδόν απ'τα κάγκελα και ο μικρός σφύριζε πίσω.Δυο φορές εγώ, δυο ο μικρός, μια ο καλός μου μες στη χαρά μια ξανά κι ο μικρός... και τότε δυο μικροσκοπικά ματάκια κοίταξαν πάνω ψηλά, ο μικρός αφήνει ένα γελάκι-απ'αυτό που κάνει όλα τα μικρά παιδάκια αξιολάτρευτα- παίρνει βαθειά ανάσα, τα μαγουλάκια φουσκώνουν και μου σφυρίζει δυνατά! Ω.. Χαρα!
Μια πλατινέ ξανθιά φιγούρα με φόρμες και τακούνια που είχα αγνοήσει μέχρι εκείνη τη στιγμή και που στεκόταν έξω απ'το αυτοκίνητο γυρνάει τότε και ρίχνοντας ένα χαστούκι στο μικρό μου του λέει "σκάσε πια!", μπαίνει στο αυτοκίνητο και εξαφανίζεται.
.........Δεν θα ξανασφυρίξω ποτέ με τη σφυρίχτρα μου.
The Kiss, 1907
Δεν είναι παράξενο πώς ο εσωτερικός σου κόσμος, κάποιες φορές αποκτά τα χρώματα του καιρού.
Όταν γυρνάς σπίτι μετά από 7 ώρες δουλειάς που σου έχουν φανεί τεράστιες και ελαστικές, μέσα σου να έχει βραδυάσει ήδη και να θες να σωριαστείς..., να κρυφτείς κάτω απ'τις κουβέρτες όπως τότε που ήσουν μικρή και μόνο η μαμά σου μπορούσε να σε ξετρυπώσει από κει, με μια τεράστια, ζεστή αγκαλιά κι εσύ να λιποθυμάς σχεδόν πάνω στο στήθος της και ν' ακούς την καρδιά της να χτυπά και μόνο τότε να αισθάνεσαι ασφαλής..και μόνο τότε να αφήνεσαι να κλάψεις...
Τώρα που μεγάλωσες, η μαμά σου είναι μια θάλασσα μακριά και δεν θες να της τηλεφωνήσεις για να κλάψεις χωρίς λόγο και να την ανησυχήσεις και να την κάνεις να νοιώσει άχρηστη που δεν είναι κοντά σου και δεν μπορεί να κάνει τίποτα..., γιατί τώρα που μεγάλωσες κατάλαβες πόσο εύθραυστη είναι, κατάλαβες πως είναι να σε ταπεινώνουν σε μια δουλειά που κάνεις όσο πιο αξιόπρεπα μπορείς χωρίς να δίνεις δικαιώματα, άνθρωποι ηλίθιοι, μικρόνοοι,σκατόψυχοι... που μη έχοντας λαβή για να σε χτυπήσουν απλώς σου συμπεριφέρονται ΑΠΑΙΣΙΑ, αντιεπαγγελματικά, απάνθρωπα..κι εσένα σου γυρνάνε τ'άντερα κι αναρωτιέσαι "γιατι"; και νοιώθεις σαν το χοντρό παιδί στο σχολείο που ποτέ δεν πείραξε κανέναν και που μια ζωή χοντρό το φώναζαν όλοι-μαζί κι η δασκάλα. Έτσι, γιατι τα παιδιά είναι σκληρά και κακά μερικές φορές.
Και γιατί η δασκάλα-η αυθεντία- ήταν μια αγάμητη γεροντοκόρη με έντονη τριχοφυία στο πρόσωπο.
Τώρα που μεγάλωσες και η μαμά σου δεν μπορεί να τα κάνει "όλα καλά", τώρα απέκτησες κοινωνικές υποχρεώσεις, τώρα έμπλεξες με "εν δυνάμει συγγενείς εξ αγχιστείας" που δε σε γουστάρουν γιατί έχεις την εύνοια αυτών που εκείνοι προσπαθούν να αποκτήσουν ματαίως, γιατί έχεις ζήσει πράγματα που εκείνοι ούτε να φανταστούν δε μπορούσαν στο κωλοχώρι τους που δεν το'χει ούτε ο χάρτης και που εσένα αυτά τα πράγματα σου έχουν ανοίξει το μυαλό και τη σκέψη, ενώ η δική τους σκέψη εξαντλείται στο ότι σε λίγο μπαίνει ο Απρίλιος και πρέπει να αρχίσουν το solarium πάλι και βαριούουουνταιαιαι....το οποίο δε θα το πληρώσουν καν οι ίδιοι γιατί δικά τους λεφτά δεν έχουν αφού δεν έχουν δουλέψει ούτε μια ώρα στη ζωή τους. Γιατί εκτός απο ηλίθιοι,τεμπέληδες και υποκριτές μικροαστοί της κακιάς ώρας είναι και ματαιόδοξοι μέχρι αηδίας.
Κι εσύ επειδή θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος και δε θέλεις να δημιουργήσεις άσχημο κλίμα κάνεις γαργάρα τις προσβολές από τους ανθρώπους ΑΥΤΟΥΣ και γελάς.
Μετά κλαίς.
Στο σπίτι.
Τότε είναι που μέσα σου είσαι γκρίζα όπως και τα σύννεφα που νομίζεις ότι θα σε πλακώσουν.
Τότε είναι που θες να ξαναμπείς στην κοιλιά της μαμάς σου κι εκεί να είσαι ασφαλής, κανείς να μην μπορεί να σε πειράξει και να είναι ζεστά και κόκκινα.Και να νοιώθεις την καρδιά της να χτυπά.
"Το κενό που έχω μέσα μου μεγαλώνει καθημερινά και φοβάμαι οτι σε λίγο δε θα μου κάνει".
Οκ, αν ξεκινά έτσι πόσο οδυνηρά να είναι τα αποτελέσματα της ψυχοανάλυσής μου;
Τα χαρακτηριστικά εμού - του γουρουνιού είναι πολλά, πάρα πολλά και πού να τα γράφω όλα τώρα... αυτό που με συγκλόνισε όμως είναι η εξής φράση, θα τη γράψω με bold γιατί δεν παίζεται :
Σκέφτεστε μόνο όταν είστε αφηρημένοι. Ουάου!
Καταλήγει όμως, μετά το χιουμοριστικά απίστευτο και απολαυστικό στρίμωγμα στη γωνία οτι:
Παρ'ολα αυτά είστε μια γοητευτικά πληθωρική προσωπικότητα. Ουάου! (δις)
Πέρα από την πλάκα, έχω υποβληθεί (καλά δε με υποχρέωσαν και με το μαχαίρι στο λαιμό, μόνη μου τα έκανα, πόσο έγκυρα να'ναι άραγε;) σε αρκετα ψυχολογικά τεστς, κανένα όμως δε με διασκέδασε τόσο πολύ. Έπεσε μέσα σε πολλά κιόλας...Ακριβώς αυτό είναι, όμως, που με ανησυχεί. Είμαι τόσο γραφική; Μπορεί ένα τεστ ή κάποιος ειδικός ή έστω κάποιος διορατικός και νοήμων άνθρωπος να με τοποθετήσει σε μια κατηγορία τόσο εύκολα, τόσο απλά; Και να μου πει : "αυτό είσαι".
Η πολυπλοκότητά μου συχνά με φέρνει ενάντια στον εαυτό μου- και στον τοίχο ενίοτε- αλλά ήταν κάτι που πάντα με γοήτευε στον εαυτό μου, πίστευα οτι με έκανε ξεχωριστή. Και στην τελική αυτο δεν θέλουμε όλοι; Να είμαστε ξεχωριστοί; Μοναδικοί;
Πέρα από τις στιγμές που απλά θέλουμε να ανήκουμε κάπου και να νοιώθουμε φυσιολογικοί και μέρος του όλου-τι αντίφαση! θέλουμε παρ'όλα αυτά να είμαστε και να μας το αναγνωρίζουν οτι είμαστε ένα πολύ ξεχωριστό, ενδιαφέρον, όμορφο μ'ενα ιδιαίτερο τρόπο, μέρος του όλου κι όχι άλλη μια μαύρη κουκκίδα στη μεγάλη εικόνα...
Όλα αυτά από ένα τεστ θα μου πεις... καθώς χάζευα, αφού έκανα το τεστ, και μερικά αποσπάσματα απο τα βιβλία του Αρκά, αφαιρέθηκα κι άρχισα να σκέφτομαι :D εντάξει μου άρεσε αυτό.
Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός πάντως οτι το μυαλό μου πετάει, εκεί που κάνω μια σκέψη και ξεκινώ φυσιολογικά να την αναπτύσσω και να την αναλύω και οι νευρικοί σύνδεσμοι του εγκεφάλου μου ενώνονται και δημιουργούν νέες συνάψεις (οι οποίες θα με βοηθήσουν να αναπτύξω την αρχική σκέψη μου περαιτέρω) κάτι συμβαίνει, δεν ξέρω τι ούτε και πού οφείλεται, οι νευρικές απολήξεις κάνουν "τζιζ" και μου πετάνε τη σκέψη στο wastebin. Γιαυτό και γράφω αμέσως μόλις αρχίσω να σκέφτομαι,η έγνοια μου είναι να περισσώσω, τουλάχιστον, ότι μπορώ.
Είδα σε ένα ντοκυμαντέρ οτι οι φράουλες, τα βατόμουρα και ό,τι άλλο φρούτο στα αγγλικά έχει την κατάληξη -berry κάνει καλό στη μνήμη και γενικά στο μυαλό τελοσπάντων. Ακόμα φράουλες αρνούμαι να αγοράσω, οι φράουλες του Μαρτίου έχουν μέγεθος αχλαδιού και τις φοβάμαι, ενα έχω να πω όμως: φέτος θα τις τσακίσω, δεν πάει άλλο η κατάσταση με το μυαλό μου, πού να με πάρουν και τα χρόνια...
Αν θες κι εσύ να δείς το ζώο που κρύβεις μέσα σου...κλικ δεξιά στο λινκ του Αρκά.
Υγ. έβαλα φωτο. του φίλου μου του πουλιού γιατι από γουρούνι δεν είχα, αλλά κάτι μου λέει ότι θα αποκτήσω σύντομα.
Πριν λίγο πληροφορήθηκα απο την ιστοσελίδα της σχολής μου ότι πέρασα όλα τα τελευταία μαθήματά μου για το πτυχίο.
Περίμενα αυτή τη στιγμή από τοτε που (ξανα)ξεκίνησα τη σχολή.
Από τότε μεσολάβησαν περίπου εκατό εβδομαδιαία ταξίδια από την πόλη στην οποία σπουδάζω προς την πόλη στην οποία επέλεξα να μένω και ξανά πίσω.
Κοιμόμουν δυο νύχτες την εβδομάδα σε μια κλινάμαξα μαζί με άλλους 5. Μεγάλοι που έβηχαν, ροχάλιζαν, ανεβοκατέβαιναν στην κουκέτα τους που έτριζε, μπαινόβγαιναν στο κουπέ-οι insomniacs, έπιαναν κουβέντα κι έπιναν μπίρες με τους απέξω κάνοντας θόρυβο που τα ευαίσθητα τότε νεύρα μου δεν άντεχαν, ακριβώς δίπλα στο κεφάλι μου και μικρά παιδιά που έβηχαν, έκλαιγαν, ροχάλιζαν-ήταν μπουκωμένα τα χρυσά μου, μιλούσαν στη μαμά τους, μάλωναν μεταξύ τους-τα αδερφάκια... Υπέροχα... φτάνοντας Αθήνα στις 6 και κάτι το πρωί είχα χρόνο ίσα-ίσα να πάω σπίτι μου και να αφήσω τα πράγματά μου πρίν ξαναφύγω για να πάω σε κάποιο παιδικό σταθμό, μιάμιση ώρα μακριά απο το σπίτι μου, για 4 ώρες που διαρκεί το εργαστηριακό μάθημα που παρακολουθούσα κάθε μέρα. Γυρνούσα σπίτι μετά τις 3-4 το απόγευμα σε μια κατάσταση μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας έχοντας κοιμηθεί ελάχιστα ή και καθόλου και έχοντας χάσει κάθε ίχνος ενέργειας χοροπηδώντας με τα τρίχρονα. Και φυσικα... δεν είχα χρόνο ή κουράγιο να βγώ και να δώ τους φίλους μου,να πιούμε ενα καφε, ενα ποτό.. να κάνουμε ότι κάναμε πάντα.
Ήταν επιλογή μου όμως. Γιατί στην άλλη πόλη με περίμενε κάποιος.
Και στο τέλος της κάθε εβδομάδας ήμουν στην αγκαλιά του για 2 πολύτιμες μέρες. Ώσπου έφτανε ο καιρός που έπρεπε να ξαναφύγω.
Και έτσι πέρασαν 2 χρόνια. Αγωνία στις εξεταστικές, υπερένταση, αΰπνία, αμέτρητα τσιγάρα, ακόμα περισσότεροι καφέδες, πονοκέφαλοι, γονείς σε απόγνωση με την κόρη που για να μην τους ανησυχεί τους έδινε την εικόνα της απάθειας ενώ από μέσα έτρεμε...Μέχρι πριν λίγους μήνες αυτή ήταν η ζωή μου.
Και σήμερα, σήμερα... διαβάζοντας στους βαθμούς την ικανοποίηση μιάς προσπάθειας που "δικαιώθηκε" ενθουσιάστηκα στον ίδιο βαθμό που θα ενθουσιαζόμουν αν κάποιος μου έδινε μια τσίχλα. Εντάξει χάρηκα.Αλλά...δεν τρελάθηκα κιόλας...
Αυτά.
Σημ. προχθές ο φίλος μου, μου έφερε ενα αυγό kinder έκπληξη. Χαμογέλασα, τον αγκάλιασα, έφαγα το αυγό μου, συναρμολόγησα το παιχνιδάκι και το έβαλα με καμάρι πάνω στο τραπέζι όπου το κοίταζα και χαιρόμουν για κανενα πεντάλεπτο.
Είμαι ο άνθρωπος που όταν κοιτάει ψηλά τον κουτσουλάνε τα περιστέρια.
Μοιράζω βαρυσήμαντες συμβουλές δεξιά κι αριστερά ακόμα κι αν δε μου ζητείται και νοιώθω σπουδαία.
Με χαρακτηρίζουν πολύπλοκη.
Με χαρακτηρίζουν επικίνδυνα μπερδεμένη τη στιγμή που νοιώθω απολύτως κατασταλαγμένη.
Όταν μιλάω με στόμφο νοιώθω ηλίθια.
Γελοιοποιώ τον εαυτό μου συνεχώς, εμμονικά, όχι για να προκαλέσω το γέλιο αλλά για να μη δεί κανείς ποιά είμαι στ'αλήθεια. Ένας κλόουν που όταν κανείς δεν βλέπει, κλαίει
Μισώ τις διαφημίσεις που δείχνουν χαρούμενες οικογένειες να τιτιβίζουν απο ευτυχία. Με κάνουν να μη θέλω ποτέ να κάνω δική μου κι όχι επειδή μεγάλωσα σε δυστυχισμένο ή διαλυμένο σπίτι, αλλά επειδή μου προκαλούν εμετική απέχθεια.
Μετρώ πολλές στιγμές ευτυχίας στη ζωή μου και ταυτόχρονα νοιώθω ξεριζωμένη, βαρετή, άδεια.
Είμαι φοβιτσιάρα και ταυτόχρονα είμαι ικανή να κάνω ό,τι είναι αναγκαίο προκειμένου να προασπίσω αυτα που πιστεύω, αναλαμβάνοντας κάθε ευθύνη που οι πράξεις μου μπορεί να επιφέρουν στον εαυτό μου, φτάνοντας μέχρι την αυτοκαταστροφή.
Δεν μπορώ να διαχωρίσω μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας. Δεν ξέρω τι μου γίνεται τις περισσότερες φορές και τις υπόλοιπες φοβάμαι να μάθω.Όμως θέλω να μάθω τα πάντα.
Είμαι αντιφατική. Κι όταν μου συμβαίνουν όλα αυτά δεν καταλαβαίνω τα συναισθήματά μου και τις σκέψεις μου.Και δε με καταλαβαίνει και κανένας άλλος. Κι όταν μου συμβαίνει αυτό, δεν ξέρω αν οφείλεται στο ότι είμαι υπερβολικά χαζή και "δε φτάνει το μυαλό μου" ή στο αν είμαι υπερβολικά έξυπνη και έτσι βιώνω τη μοναξιά της ευφυίας μου, χωρίς να κλίνω ούτε στο ένα ούτε στο άλλο.Και δεν ξέρω αν αυτά μου τα αδιέξοδα είναι συναισθηματικά ή γνωστικά. Ή και τα δυο.
Είμαι στη μέση, είμαι το μέτριο... μισώ αυτή τη λέξη, μέτριο...
Όση ώρα γράφω αυτά για μένα θέλω να πάω στον καθρέφτη και να γελάω δείχνοντας και μετά να κλάψω μέχρι να στερέψω.
Ίσως θα'πρεπε να τα σβήσω και στη θέση τους να βάλω αποσιωπητικά.
Άν το κάνω ίσως το μετανοιώσω, γιατί θα'ναι σαν να τα παίρνω πίσω και να τα ξαναβάζω μέσα μου.
Δεν πειράζει... έχω διεστραμμένη ανάγκη για επίδειξη.
Ζαλίζομαι. Στοπ εδώ.
Αφιερωμένο στην Άντζυ, προστάτιδα, νεα φίλη και λίγο γκαντέμω(λιγουλάκι-όσο πατάει η γάτα....)
Η Άντζυ πρέπει να κάνει ανάληψη χρημάτων, δεν μπορεί να φύγει από τη δουλειά οπότε εμπιστεύεται σε μένα, την έτερη γκαντέμω, κάρτα και pin ώστε να κάνω εγώ την ανάληψη γιατί έχω εξωτερικές δουλειές και θα βγω.
Φτάνοντας στο atm, βλέπω οτι μια κυρία είναι ήδη εκεί και εξυπηρετείται. Περιμένω υπομονετικά τη σειρά μου, δε βιάζομαι και να γυρίσω πίσω...
Φεύγει η κυρία και το μηχάνημα μου βγάζει το γνωστό μήνυμα " βάλτε την κάρτα σας". Δείχνει να λειτουργεί μια χαρά. Βάζω την κάρτα-προσέχω να τη βάλω σωστά κι όχι απο την ανάποδη π.χ- ενώ ταυτοχρόνως βγάζω και από την τσέπη το χαρτάκι με τον κωδικό pin να τό'χω έτοιμο για να το πληκτρολογήσω.
Όλη αυτή την ώρα σκέφτομαι-καθότι και φοβιτσιάρα- μην τυχόν συμβεί καμιά στραβή και ανακαλύψουν από την τράπεζα ότι δεν είμαι η ιδιοκτητρια και μου κρατήσουν την κάρτα και με περάσουν για κλεφτρόνι και καλέσουν την αστυνομία και μετα τί θα πώ στην Άντζυ;
Καθησυχάζω τον εαυτό μου στη σκέψη οτι απλώς γίνομαι παρανοΐκή κι ότι ό,τι κι αν συμβεί η Άντζυ θα με υπερασπιστεί και όλα καλά.
Σηκώνω τα μάτια από το χαρτάκι και είμαι με το δάχτυλο προτεταμένο, έτοιμη να πληκτρολογήσω.
Κι εκείνη την ώρα το μηχάνημα τα φτύνει και μου "φτύνει" και την κάρτα έξω. Δε χάνω το θάρρος μου, συμβαίνουν αυτά και σπρώχνω πάλι την κάρτα μέσα. Η οθόνη του μηχανήματος γίνεται μαύρη και μαύρες σκέψεις με τυλίγουν ....το χάλασα το μηχάνημα, πάει... ελέγχω τα πάντα. Βγάζω την κάρτα, την κοιτάζω καλά, προσπαθώ να βρω ένδειξη από πού μπαίνει μήπως την έβαλα λάθος, στο μεταξύ η οθόνη του atm ανάβει πάλι και μου γράφει " βάλτε την κάρτα σας". Ενταξει, δεν το χάλασα τελικα...
Προσπαθώ ξανά αν και λίγο αποθαρρυμένη. Η κάρτα δε μπαίνει. Οκ την είχα βάλει λάθος, άαααρα την πρώτη φορά την είχα τοποθετήσει σωστά. Άλλη μια. Η κάρτα μπαίνει αλλά αμέσως η οθόνη σβήνει ξανά και φρουπ! πετάει την κάρτα έξω πάλι. Πεισμώνω. Δε θα με νικήσει ένα μηχάνημα. Επιχειρώ τα ίδια 3-4 φορές ακόμη ώσπου...το μηχάνημα δεν δέχεται καθόλου πια την κάρτα ούτε ακόμα κι απ'τη σωστή μεριά.
Φαντάζομαι φώτα να αναβοσβήνουν και προειδοποιητικούς ήχους, μηνύματα τύπου "το atm θα αυτοκαταστραφεί σε 5 δευτερόλεπτα". Τίποτα φυσικά απ'όλα αυτά δε συμβαίνει και γυρνάω άπραγη και άφραγκη.
Η Άντζυ όταν ακούει τα γεγονότα σκάει στα γέλια και πετάει την ατάκα -τίτλο αυτής της ανάρτησης.
Γελάω κι εγώ με τη φάση και με τη γκαντεμιά μας.
Η Άντζυ είναι γαμώ τα παιδιά.
Και επίσης τείνω να καταλήξω ότι η αληθινή γκαντέμα αυτής της ιστορίας είναι η κυρία που εξυπηρετήθηκε πριν από μένα.Αυτή το χάλασε, αυτή φταίει!
Εδώ και πόση ώρα προσπαθώ να αφαιρέσω κάτι ψιχουλάκια απο μπισκότα με γεύση μήλο-κανέλλα, πολύ νόστιμα, από τα κενά ανάμεσα στα πλήκτρα του πληκτρολογίου μου. Όταν τα πατάω για να γράψω ακούγεται το κρίτσι-κρίτσι.Είμαι άθλια νοικοκυρά καταπώς φαίνεται, δε μου έκοψε να γυρίσω το πληκτρολόγιο ανάποδα για να πέσουν στα πέντε λεπτά περίπου που με αφοσίωση πεισματική επιχειρώ να τα αφαιρέσω με το μικρό δαχτυλάκι, το οποίο αν και μικρό, δεν είναι αρκετά μικρό.
Να θυμάμαι το περιστατικό αυτό την επόμενη φορά που θα ξαναφάω κάτι χρησιμοποιώντας το πληκτρολόγιο για πιάτο.
Δε μπορώ να καταλάβω γιατί ο κολλητός μου επιμένει εδώ και χρόνια να λέει σε όλους, παρουσία ή ερήμην μου, πόσο φανατική είμαι με την καθαριότητα. Αν ήταν τώρα εδώ θα αναθεωρούσε -στάνταρντ- βλέποντας με να φυσάω τα εν λόγω ψιχουλάκια στο πάτωμα και τα μισά απ'αυτά να πέφτουν πάνω στο υπερτηλέφωνο-φαξ που βρίσκεται στα αριστερά του υπολογιστή και ελαφρώς πιο χαμηλά.
Θα αναθεωρούσε επίσης αν ήξερε οτι αυτά τα ψίχουλα θα τα μαζέψω όταν ξανασκουπίσω και αυτό δεν θα είναι ούτε σε λίγο ούτε αύριο...Ή αν ήξερε ότι την ίδια μοίρα θα έχει και όση στάχτη δεν έχει πέσει μέσα στο τασάκι.Άν ήξερες Δημήτρη μου, καλό μου θα μου πετούσες στα μούτρα το σύστημα σπάΐντερμαν και θα βλαστημούσες για όλες τις φορές που σε υποχρέωνα να βγάλεις τα παπούτσια σου όταν ερχόσουν απ'το σπίτι στην Αθήνα.
Η συμπεριφορά μου αυτή δεν οφείλεται στο οτι είμαι βρωμιάρα αλλα στο ότι ειμαι τεμπέλα.Και είμαι τεμπέλα επειδή σαφώς βαριέμαι.Αναβάλλω τα πάντα. Μερικές φορές αναβάλλω ακόμα και να ζήσω ή τουλάχιστον έτσι νοιώθω...Αναβάλλω τις αντιδράσεις μου μέχρι που φτάνω στο σημείο να βαριέμαι να αντιδράσω όταν αργότερα αποφασίσω οτι ήρθε η ώρα να αντιδράσω ή να μην αξίζει πλέον τον κόπο ή η ενδεχόμενη αντίδρασή μου να μην έχει πια νόημα.How pathetic is that?
Το άκρον άωτον βεβαίως της αναβλητικότητάς μου είναι όταν αναβάλλω τις αναβολές μου. Τότε αυτομάτως περιέρχομαι σε κατάσταση υπερδιέγερσης με αποτέλεσμα να θέλω να τα κάνω όλα τώρα, ακόμα και πράγματα που δεν είναι εφικτό να κάνω τώρα και με συνακόλουθο να μην μπορώ να κοιμηθώ από την ένταση και τις εξής ανησυχητικές σκέψεις : α) αφήνω τη ζωή μου να περνάει, να γλιστράει μες απ'τα χέρια μου και δεν κάνω τίποτα, β) ακόμα να τελειώσω τη σχολή,έξι χρόνια πέρασαν, γ) έλεος,ακόμα να κάνω ένα ταξίδι στο εξωτερικό,οπουδήποτε στο εξωτερικό, η κολλητή μου έχει πάει παντού και τώρα ετοιμάζεται να ταξιδέψει με τον υπερσιβηρικό, δ)τι εξωτερικό όμως...το ίδιο μου το νησί που δεν είναι και τόσο μεγάλο δεν το έχω "γυρίσει" όλο. Όταν ζούσα εκεί ήταν δεδομένο, δεν παρουσίαζε κανένα ενδιαφέρον και τώρα όταν πηγαίνω είμαι φορτωμένη 4-5 βιβλία (ή τα αγοράζω απο κεί) και περνάω τις διακοπές μου στο μπαλκόνι του σπιτιού μου ή σε κάποια παραλία διαβάζοντάς τα και είναι αυτό που θέλω, αυτό που έχω ανάγκη και δε μετανοιώνω αλλά ας πάω και σε καμιά παραλία που δεν έχω ξαναπάει σε απόσταση ενός τετάρτου της ώρας απ'το σπίτι μου. Ξεφτίλα πια!
ε) υπάρχουν κι άλλες σκέψεις αλλα βαριέμαι τώρα να τις γράψω, κι αύριο μέρα είναι. Ναι,....Σκάρλετ.
Δημήτρη μου, σε σκέφτομαι πάντα. Γίνε καλά...και σε περιμένω εδώ στο βορρά.
Σόνια μου, φασκομηλάκι, καλό ταξίδι.. και μην ξεχάσεις να μου φέρεις τσάντα από τη Σιβηρία που να γράφει πάνω Σιβηρία, χεχεχ..κι ένα πακέτο τσίχλες "shit happens", ξέρεις εσυ.
Όση ώρα γράφω θέλω να καπνίσω αλλά δεν έστριψα ακόμη το τσιγάρο. Έχω το χαρτάκι δίπλα στο ποντίκι και το φιλτράκι στα χείλια μου και προηγουμένως πήγα να το ανάψω. Να θυμηθώ αύριο να γράψω κάτι για την αφηρημάδα μου.Και για το ΙQ μου.
Ο άνθρωπος πολλές φορές δεν βρίσκει της υπάρξεώς του τον σκοπό.
Και όμως τα κρατεί στους κόρφους της η Φύσις, θεότης αδιάφορη, ανεπηρέαστη, ίση δείχνοντας αγάπη και στου Κάη τους καρπούς και στα πρωτοτόκια του Άβελ.
Take this kiss upon the brow!
And, in parting from you now,
Thus much let me avow--
You are not wrong, who deem
That my ways have been a dream;
Yet if hope has flown away
In a night, or in a day
In a vision, or in none,
Is it therefore the less gone?
All that we see or seem
Is but a dream within a dream.
I stand amid the roar
Of a surf-tormented shore,
And I hold within my hand
Grains of the golden sand--
How few! yet how they creep
Through my fingers to the deep,
While I weep--while I weep!
O God! can I not grasp
Them with a tighter clasp?
O God! can I not save
One from the pitiless wave?
Is all that we see or seem
But a dream within a dream?
From in the shadow
she calls
and in the shadow
she finds a way
and in the shadow she crawls
clutching her faded photograph
my image under her thumb
yes with a message from my heart
she's been everybody else's girl
maybe one day she'll be her own
...
and in the doorway
they stay and laugh
as violins fill with water
screams from the bluebells
can't make them go away
..............
.....
and in the mist
there she rides
and castles are burning in my heart
and as I twist I hold tight
and I ride to work every morning
wondering why
"sit in a chair and be good now" and become all that they told you
the white coats enter her room..
....
.....μαγειρεύω..η διάθεση στο ναδίρ, είμαι συνεχώς άρρωστη εδώ και μήνες, δε θυμάμαι καν πώς είναι να μην είσαι κρυωμένος, δε θυμάμαι πώς είναι να νιώθεις ξεκούραστος και υγιής,δε θυμάμαι ούτε πώς ένιωθα χθές που πετούσα στα σύννεφα
...κατι στιγμές σαν κι αυτές νιώθω γκρι, σχεδόν διάφανη, σχεδόν αόρατη, σχεδόν απούσα
...κατι στιγμές σαν κι αυτές νιώθω σαν αντικείμενο, δεδομένη, παραιτημένη, μόνη
...κατι στιγμές σαν κι αυτές δεν εχω τη δύναμη ούτε και τις λέξεις να περιγράψω τι αισθάνομαι
...κατι στιγμές σαν κι αυτές τρομαζω τους γύρω μου
...κατι στιγμές σαν κι αυτές τρομάζω τον εαυτο μου
...αναρωτιέμαι αν εχω πολλη ενσυναίσθηση ή πολύ λίγη
δεν ξέρω αν θα φάω αυτο που μαγειρεύω..ίσως το μόνο που χρειάζομαι είναι να κοιμηθώ ή να πέσω σε κώμα ή να μου συμβεί κατι..κατι αναπαντεχο..κατι διαφορετικο, απρόσμενο..κατι..
...ίσως απλά να μην έχω κέφια και όλα να μου φταίνε
...ίσως αργότερα να διαγράψω αυτό το ποστ.
Θέλω να δημοσιεύσω απόψε τη διαμαρτυρία μου σχετικα με τη μουσική που ακούει ο ανυποψίαστος καταναλωτής στα σουπερμάρκετς.
Ξέρετε για ποιό πράγμα μιλάω... αυτη τη μονότονη, ανούσια, ηλίθια, mindnumbing μελωδία που συνοδεύεται απο εξίσου μονότονους, ανούσιους, ηλίθιους, mindnumbing στίχους.
Μπαίνει ο άνθρωπος στο σουπερμάρκετ να αγοράσει λίγα πραγματάκια να γυρίσει σπίτι του να φτιάξει ενα φαγάκι να φάει και δεν φτάνει που είναι υποχρεωμένος να περιμένει μισή ώρα στην ουρά για τα αλλαντικά μόνο- ενω επιδέξια λαμόγια του κλέβουν και τη σειρά, εχω υπάρξει θύμα άπειρες φορές- κι άλλη τόση στην ουρά για το ταμείο -ενώ άλλα επιδέξια λαμόγια του ξανακλέβουν τη σειρά,ναι είμαι εντελώς μπούφος,εχω υπάρξει θύμα ΚΑΙ εδω, είναι υποχρεωμένος, στην περίπτωση που έχει ξεχάσει το mp3 στο σπίτι να υποβάλλεται σ'αυτή τη μέθοδο βασανισμού δια της ακουστικής οδού!
Έλεος δηλαδή!
Κάθε φορά που μπαίνω στο σουπερμάρκετ καλωδιώνομαι, αλλά τα σατανικά μυαλά που κρύβονται πίσω από αυτό το φρικτό βασανιστήριο έχουν φροντίσει να καταρρίψουν και αυτή μου την άμυνα. Για κάποιο λόγο, που αγνοώ, η εκνευριστική μουσική εξακολουθεί να ακούγεται (σατανικά ηχεία προφανώς) και η μόνη λύση μου πλέον είναι να αυξήσω την ένταση του mp3, με αποτέλεσμα να ξεκουφένομαι και να το κλείνω το ρημάδι πριν μου προκαλέσει μόνιμες βλάβες. Σπεύδω να κάνω τα ψώνια μου γρηγορότερα λοιπόν, αν και μου είναι αδύνατο διότι όπως προανέφερα είμαι θύμα, οπότε οργανώνω κυνήγι.
Βήμα 1: δεν πηγαίνω για ψώνια ποτέ μόνη παρα μόνο σε party με φίλο ή συγγενικό πρόσωπο
Βήμα 2: εισερχόμενη, με τη συνοδεία μου σαφώς, αρπάζω ένα καλαθάκι και εφ'ορμώ στο section των λαχανικών ενώ δίνω το χαρτάκι με τη λίστα με τα ζητούμενα στο έτερο μέλος του party-εγω την έχω απομνημονεύσει- το οποίο καλείται να συγκεντρώσει όσα προΐοντα χρειαζόμαστε από την άλλη μερια του καταστήματος
Βήμα 3: ραντεβού στα τυρο-αλλαντικά. Εκεί δίνεται η μεγάλη μάχη με τα λαμόγια αλλά έστω. Μικρό το κακό..
Βήμα 4 και τελευταίο : ταμείο. Εάν είναι Σαβ/κο οπλιζόμαστε με τεράστια δόση υπομονής και στηριζόμαστε ο ένας στον άλλο ενώ μετατοπίζουμε το βάρος του σώματος απο το ενα πόδι στο άλλο. 'Οταν φτάσει η σειρά μας πληρώνουμε τσακα-τσακα και φεύγουμε. Αυτό ήταν! Out of the beasts cave and in again(?) Ούπς... ξέχασα να πάρω μακαρόνια για τη μακαρονάδα. Κλασσικό. Με δοξάζω και ξαναμπαίνω...
Υ.Γ Εχω καταλάβει οτι η συγκεκριμένη μουσική για την οποία διαμαρτύρομαι εχει μοναδικό σκοπό να με μουδιάσει, να κάνει το μάτι μου κόκκινο και λαμπερό και το μυαλό μου να κάνει κλίτσι-κλίτσι, ώστε να μην νιώθω συναίσθημα πια άλλο κανένα και να αφήσω την καταναλωτική μου μανία ελεύθερη και να φτάσω στο ταμείο με φορτωμένο καλάθι ενώ είχα πάει μονο και μονο για να αγοράσω πατάτες..
Υ.Γ2 Οι d.j's του ΑΒ ή του όποιου άλλου σουπερμάρκετ μπορούν αν το επιθυμούν να δανειστούν κανένα cd από μένα.
Υ.Γ3 Η απορία της ημέρας. Έχει κανείς ιδέα ποιοι γράφουν/δημιουργούν/πουλάνε αυτά τα σουπερμαρκετοτράγουδα ;
Υ.Γ4 Πάντως τα best είναι τα compilations που ακούγονται σε περιόδους γιορτών και ιδιαιτέρως των Χριστουγέννων
Υ.Γ5 Κατα γενική ομολογία όσοι ακούνε αυτού του είδους τη μουσική στους συγκεκριμένους χώρους νιώθουν σαν να παλινδρομούν σε παλαιότερο εξελικτικό στάδιο της ανθρώπινης φυλής, είναι ανησυχητικό αυτο!
Σήμερα ήταν μια σχεδόν καλοκαιρινή μέρα.Τώρα νύχτωσε και απο το ανοιχτό μου παράθυρο ακούω τους ήχους απο τα αυτοκίνητα που περνούν απο κατω.Ο αέρας ειναι μαλακός και ζεστός κι εγω ακούω Gotan project και γουστάρω και ολα μα ολα είναι όμορφα.
Αυριο όμως που θα παω στο σχολείο θα γίνει χαμός.
Άκου εκει δε θα γιορταστούν οι Απόκριες σε παιδικό σταθμό για "θρησκευτικούς λόγους"!! Κουφάθηκα!...
Εντάξει εγω πρακτική κανω και δε μου αρέσουν οι Απόκριες αλλά και τι μ'αυτο?
Υποτίθεται οτι εμείς οι παιδαγωγοί φροντίζουμε για την Αγωγή βρεφών και νηπίων η οποία θα οδηγήσει στην ανάπτυξη και εξέλιξη των δεξιοτήτων τους με απώτερο και κυρίαρχο σκοπό την διαμόρφωση σωματικα, πνευματικά και ψυχικά υγειών, δραστήριων και ευαισθητοποιημένων ατόμων΄ και για να το κάνουμε αυτο γινόμαστε για χάρη τους μασκαράδες καθε μέρα no matter what. Λίγο ηθοποιοί, λίγο τραγουδιστές/τριες, λίγο μουσικοί, λίγο ζωγράφοι, λίγο γλύπτες/τριες...λίγο απ'ολα. Και πάνω απ'ολα γινόμαστε ολα αυτα κι ακόμη περισσότερα πολύ πολύ σοβαρά και με αίσθηση παιδαγωγικής ευθύνης, με χρήση παιδαγωγικά ορθού λόγου, σύμφωνα με τις ανάγκες της καθε ηλικίας και του κάθε παιδιού ξεχωριστά.
Και υποτίθεται οτι πρώτοι/τες εμείς φροντίζουμε για την διαφύλαξη των διακαιωμάτων των παιδιών.Των κατοχυρωμένων πια δικαιωμάτων των παιδιών.
Είναι απαράδεκτο,αντιπαιδαγωγικό,παράλογο και ανήκουστο λοιπον εμείς πρώτοι/τες να τα καταργούμε και μάλιστα στο περιβάλλον του σχολείου και στα πλαίσια των κοινωνικών εκδηλώσεών του.
Οι γιορτές στο σχολείο-στους παιδικούς σταθμούς και τα νηπιαγωγεία συγκεκριμένα- είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής του ζωής.Και πρέπει να γιορτάζονται διότι αποτελούν μεσο για τα παιδιά να αποκτήσουν την αίσθηση της ενότητας, της εθνικής ταυτότητας,να αναπτύξουν δημιουργική φαντασία η οποία με τη σειρά της είναι απαραίτητη για την εξέλιξη του λόγου και της κίνησης ,της σκέψης, του αισθητικού κριτηρίου..... και (ακόμα πιο σημαντικό για μένα) να κατανοήσουν την έννοια του χρόνου.Ο ορισμός της έννοιας του χρόνου είναι δύσκολος ακόμα και για ενα ενήλικο άτομο και σκέτο,ανούσιο μπλαμπλα για ενα παιδί το οποίο κλαίει απαρηγόρητο όταν η μαμά του το αφήνει για λίγες ώρες μόνο του στο σχολείο πολύ απλα γιατί δεν είναι βιολογικά ακόμη ώριμο να κατανοήσει την έννοια του χρόνου και της διάρκειάς του. Πρακτικά αυτο σημαίνει οτι για το παιδί ο χρόνος κυλά απο τη δημιουργία μιας επιθυμίας-δλδ να γυρίσει η μητέρα του- μεχρι την στιγμή ικανοποίησης αυτής της επιθυμίας-η μητέρα έρχεται επιτέλους. Απο αυτο καταλαβαίνουμε πόσο στενά συνδεδεμένη είναι η αντίληψη του χρόνου με τη συναισθηματική κατασταση στην οποία έχει περιέλθει το παιδί. Κοινώς, πιστεύει οτι η μαμά του το εγκατέλειψε για ενα αιώνα και βιώνει αβάσταχτη αγωνία και απελπισία που μοιάζει να είναι ατέρμονη.
Ειναι αυτονόητο λοιπόν πως οι γιορτές και η συμμετοχή στις γιορτες με όσα αυτές περιλαμβάνουν(δραστηριότητες οι οποίες ειναι προσεκτικά σχεδιασμενες ώστε να καλυφθούν οι παιδαγωγικοί σκοποί και στόχοι όπως εικαστικές δημιουργίες σχετικές με τη γιορτή, παραστάσεις θεατρικές και μουσικοκινητικές, μεταμφίεση η οποία ειναι αναγκαία στα παιδιά κάθε μέρα και οχι μια φορά το χρόνο κοκ) είναι υπερβολικά σημαντικές για να τις λαμβάνει οιοσδήποτε αψήφιστα και να ορίζει την μεμονωμένη έστω κατάργησή τους γιατί πολυ απλα δεν του αρέσουν ή δε συμφωνούν με τις οποιεσδήποτε πεποιθήσεις του-πολιτικές, θρησκευτικές ή άλλες.
Και στην τελική ούτε δικαιοδοσία ούτε δικαίωμα έχουμε να επιβάλλουμε αυτές τις οποιεσδήποτε πεποιθήσεις οσο βαθειά ριζωμένες κι αν είναι μέσα μας, σε οποιοδήποτε άνθρωπο, παιδί ή ενήλικο!!
Το πήρα απόφαση οτι θα διαμαρτυρηθώ με πάθος, βλ. αναφορές σε προι΅στάμενη υπηρεσία και δε συμμαζεύεται και όλα αυτα ενω θα φοράω τη σουρεάλ μάσκα μαύρης γάτας με τιρκουάζ φτερά που κατασκεύασα σήμερα με τα παιδιά μου.
Άντε και του χρόνου σε άρμα.
Ενταξει, εχουν περασει αρκετα χρονια απο τοτε που καταλαβα οτι δεν υπαρχουν "καλοι" και "κακοι".
Φτανω ομως να αναζητω εκεινη την παιδικη αγνοια ( ητη blissfull ignorance) μηπως καταφερω να βαλω τον κοσμο σε γνωστικα κουτακια και να τον καταλαβω. Αυτο απο μονο του κρυβει κινδυνους ( βλεπε κατηγοριοποιηση=> αποδωση ενδεχομενως ανυποστατων χαρακτηριστικων/χαρακτηρισμων=> δημιουργια η/και ενισχυση υπαρχοντων στερεοτυπων => ρατσισμος.) ομως τελικα το εχω αναγκη για να βαλω σε ταξη ολα οσα συμβαινουν στον μικρο μου κοσμο, στη χωρα μου, στον πλανητη και εισερχονται με τη μορφη πληροφοριων, συναισθηματων και ποικιλλων ερεθισμων στον πολυπαθο εγκεφαλο μου.
Εαν δεν το επιτυχω αυτο με κοβω να τριγυρναω στους δρομους παραμιλωντας και επαναλαμβανοντας αυτο που θα εχει γινει τοτε το μοτο μου."Δεν καταλαβαινω τιποτα." Τιποτα ομως....
Το κλιμα αλλαζει προς το χειροτερο για τους ζωντανους οργανισμους του πλανητη και μαλιστα ραγδαια και στο οχι και τοσο μακρινο μελλον εξαιτιας της ανοδου της θερμοκρασιας στην Ελλαδα θα μετοικησουν Βεδουινοι με καμηλες. Και οι Ελληνες θα μετοικησουν στην Νορβηγια και θα καλλιεργουν μανγκο και μπανανες. Στο μεταξυ θα υπαρχουν δυο Μακεδονιες, η ανω και η κατω(οπως ελεγε καποτε στην ταινια ο Γκορτσος "ανω Παναγια, κατω Παναγια") η ελληνικη και η FYROMικη. Η ελληνικη θα εχει καει απο καλοκαιρινες πυρκαγιες, θαφτει κατω απο αμμο και εκει θα ταξιδευουμε με τις καμηλες που προανεφερα. Εναλλακτικη τροπη των πραγματων θα ειναι να πλυμμηρισουμε για τα καλα και να γινουμε η νεα χαμενη Ατλαντιδα. Προσπαθω με κακο ενδεχομενως χιουμορ να γραψω τις σκεψεις μου για ολα αυτα. Δεν ειμαι απαισιοδοξη, το αντιθετο και μαλιστα εκ πεποιθησεως και οχι εκ φυσεως... Ισως γιαυτο να εξακολουθω να πιστευω πως υπαρχουν λυσεις εφικτες. Και υπαρχουν. Ποια λυση ομως υπαρχει για τα περιβαλλοντικα, τα πολιτικα, τα κοινωνικο-οικονομικα και θεσμικα προβληματα?
Μπορω να σκεφτω μονο μια. Να ανοιξουμε ολοι λιγο περισσοτερο το μυαλο μας. Να υιοθετησουμε νεες συνηθειες, νεες επιλογες στη ζωη μας και για τη ζωη μας. Ας εξοικονομησουμε ενεργεια οπου ειναι αυτο εφικτο, ας μαθουμε να διεκδικουμε αυτα που θεωρουμε δικα μας, ας μαθουμε να σεβομαστε τους ανθρωπους, τα ζωα, τη φυση και ας σταματησουμε επιτελους να φοβομαστε να εκφραστουμε, να ανοιξουμε το στομα μας και να φωναξουμε ενα θηριωδες "ΟΧΙ" σε οσους καταπατουν τα δικαιωματα μας, σε οσους επιχειρουν να μας κοιμιζουν με ομορφα και καλοστημενα επικοινωνιακα κολπα ( media, χαζοεμπορικες ταινιας "του κιλου" κλπ κλπ) και σ'ολους οσους παρασιτουν και ευημερουν εις βαρος μας.
Ας γινει μια επανασταση βρε αδερφε. Πού ομως? Οι επαναστασεις γινονται με αιμα και εμεις φαινεται πως δεν ειμαστε διατεθειμενοι να λερωθουμε. Κι ομως το προβλημα εγω τουλαχιστον το εντοπιζω αλλου.Η αγωνιστικη διαθεση δε μας λειπει και ολα οσα εγραψα μεχρι τωρα ειναι γνωστα τοις πασοι. Και ολοι(σχεδον) ζουμε και αντιμετωπιζουμε τα ιδια προβληματα κατω απο τον ιδιο ουρανο. Τι ειναι αυτο που φταιει λοιπον και δεν ξεσηκωνομαστε? Η που δεν εχουμε ξεσηκωθει ηδη? Η συλλογικοτητα απαντω εγω.
Ο καθενας παγιδευμενος στο μικροκοσμο του, πιθανως και στο βραχυχρονο βολεμα του, η ελλειψη διαπολιτισμικης και κοινωνικης παιδειας, η λουφα που εχει αναχθει σε αξια-ελεος?-
η ελλειψη σωστης και εγκυρης ενημερωσης για οσα συμβαινουν γυρω μας, ο σταρχιδισμος-sorry για τον αδοκιμο ορο, η ελλειψη επικοινωνιας με το συνανθρωπο, η αποξενωση, ο κοινωνικος αποκλεισμος. Ολα αυτα ειναι issues που πρεπει να λυσουμε αν θελουμε να αναβαθμιστει η ζωη μας ποιοτικα κι αν θελουμε αληθινη προοδο. Αν θελουμε να λεγομαστε ανθρωποι. Δε μπορω να αποφυγω το cliche οτι το οφειλουμε στις επομενες γενιες να τα λυσουμε.
Και ολοι οσοι θεωρουμε εαυτους αφυπνισμενους ας κανουμε την αρχη.
Εν αρχη ην ο bλογ(ος).
-Για να νικησουν οι "καλοι" στην πραγματικη ζωη κι οχι μονο στις ταινιες αυτη τη φορα.
Καλο βραδυ.
Σημ. Η φωτογραφια ειναι στιγμιοτυπο της γαλλικης ταινιας κιν. σχεδιων εμφανως Les triplettes de Belleville. Εναλλακτικος τιτλος "Η αφοσιωμενη γιαγια"
Σημ.2 Για να χρησιμοποιησω αυτη την φωτογραφια δεν πηρα αδεια απο κανεναν.Ελπιζω να μη βρω μπελα διοτι ανηκω και στην κατηγορια της γενιας των 600-700 ευρω και δε θα'χω να πληρωσω!
