bite me! με ύφος πολλών καρδιναλίων όμως.

Ακολουθεί ποστ κατα το οποίο δαγκώνω τον εαυτό μου επανειλλημένως και μετά γελάω σαν χαζοχαρούμενη γιατί η εικόνα που με βλέπω να εχω είναι ενός ανθρώπου που σκαλίζει τη μύτη του δημοσίως.Ενώ στην ουσία δαγκώνει τον εαυτό του.Ενώ σκαλίζει τη μύτη του.

Ειλικρινά,νομίζω οτι έχω πρόβλημα.

Γελοιοποιημένη; √

Κοιτάω το σύνολο της ζωής μου τα τελευταία 8 χρόνια και ξέρεις τι βλέπω; Συνολικά,χοντρά-χοντρά και υπερβολικά: σπατάλη. Αυτό(καλά όχι μόνο αυτό, αλλά αυτό εξυπηρετεί το ποστ οπότε κοντινό στη σπατάλη παρακαλώ).

Δεν ξέρω καν πόσο καιρό θα μου πάρει να βρω τον εαυτό μου. Αν σκεφτώ ότι τα τελευταία 8 χρόνια συνέχεια «βρίσκω τον εαυτό μου» και δεν εχω βρει τίποτα που να είναι σταθερό,μάλλον, τελος πάντων, λογικά δε θα τον βρω ποτέ.Θα βρίσκω κομμάτια που αλλάζουν. Δηλαδή δε θα βρω ποτέ τον εαυτό μου. Δηλαδή ποτέ.

Η πρόοδός μου είναι αρνητική κι εγώ σπαταλήθηκα.

Δεν είμαι απαισιόδοξη δυστυχώς. Μια διαπίστωση της συνολικής μου εικόνας κάνω.

Στο τέλος όταν οι υποχρεώσεις μου τελειώσουν(να είδες; Αν ήμουν απαισιόδοξη θα έλεγα ότι δε θα τελειώσουν ποτέ, πρόταση που αφήνει τεράστιο περιθώριο λάθους φυσικά, συν τεράστιο περιθώριο πιθανοτήτων που κάνουν σεξ και γεννάνε κι άλλες πιθανότητες οπότε δε μπορεί να είναι μια σταθερή πρόταση που δε μπάζει από παντού κι εμένα το πρόβλημά μου είναι η μη σταθερότηταααααααααααα-ή η μη στεγανότητα) δε θα νιώσω τίποτα και ξέρεις γιατί; Γιατί μέχρι τότε θα έχω τεντωθεί τόσο πολύ,σαν τσίχλα που τη μασάς καμμιά ώρα μέχρι που χάνει τη γεύση της και μετά αρχίζεις και παίζεις μαζί της με τα δάχτυλά σου και την τεντώνεις και τη ζουλάς και μετά ξεχνιέσαι και την ξαναβάζεις στο στόμα και είναι αηδιαστικά αλμυρή και τελος πάντων,θα έχω γίνει μια αλμυρή τσίχλα μέχρι τότε και ως γνωστόν οι αλμυρές τσίχλες δε νιώθουν και πολλά,τουλάχιστον οχι μέχρι τη στιγμή που τις πατάς κάτω.

Α, δε σου’πα. Φαντάζομαι τον εαυτό μου να παίρνω το πτυχίο κι όλοι να με χειροκροτάνε κι εγώ από το βάθρο τους λεω να πάτε να γαμηθείτε όλοι και τινάζω και το μαλλί μου με χάρη-την ίδια χάρη με την οποία κάνω και μια μεγαλειώδη χειρονομία.Αυτή: Αυτό για τα φραουλολιβάδια μου.Και για το οτι τελειώνουν τα εικοσιπέντε μου.

special features:

a)Αυτόν τον Αύγουστο λέω να μην πάω εικοσιέξι.Πιστεύω ότι θα με χαλάσει πολύ.

b)Επίσης πιστεύω ότι το jackass θα ήταν καλύτερη επιλογή για συνοδευτικό τραγούδι.

c)Γαμώ τα παρορμητικά ποστ.

d)Xτύπησα τα χέρια μου στο γραφείο κι άλλαξε τραγούδι στο wmp απ’τη δόνηση,ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ

e)Ε, γαμώτο τώρα μου έφτιαξε το κέφι.Αν είναι δυνατόν δηλαδή,ούτε μια στιγμή απελπισίας και αυτολύπησης δε μπορώ να έχω;

Γελοία; √

In 1644, John Bulwer wrote Chirologica: of the Naturall Language of the Hande as a guide to common hand signals for the deaf. The finger, or convicium facio (meaning, I provoke an argument) was a "natural expression of scorn and contempt." Although he thought it was horrid to use, the deaf might have had no better way to express themselves after someone dumped the contents of a chamber pot on them in the street.

Κάτω από τα βότσαλα.

Γεννιέσαι. Και σε μεγαλώνουν να πιστεύεις ότι όλα είναι πιθανά.Δυνατά. Κι ότι όλα σου αξίζουν.Όλα τα καλά.Τα καλύτερα.Τα υπέροχα.Και το πιστεύεις.Οτι η ζωή σου χρωστάει.Αλλά κάποια στιγμή μεγαλώνεις κι άλλο. Και βλέπεις οτι δεν σου χρωστάει η ζωή τα φραουλολιβάδια της.
Αντιθέτως,για να φτάσεις στα φραουλολιβάδια που ούτε ξέρεις τί και πού είναι,μόνο που πιστεύεις οτι εκεί είναι υπέροχα κι εσυ θα΄σαι υπέροχη όταν φτάσεις,...για να φτάσεις, πρέπει να περπατήσεις πάνω σε καυτά μαύρα βότσαλα και σε κινούμενη άμμο και να κολυμπήσεις σε φουρτουνιασμένες θάλασσες και θολές λίμνες με τέρατα στο βυθό τους και σε ορμητικά ποτάμια που σε παρασέρνουν και σε κάνουν να ξεχνάς τα φραουλολιβάδια και τ'όνομά σου μαζί.Και περπατάς.Και κολυμπάς.Και μερικές φορές πετάς για λίγο.Πέφτεις και ξανασηκώνεσαι και στο δρόμο κλαίς μερικές φορές κι απογοητεύεσαι και μετά παίρνεις δύναμη από κάπου,κάπως,κάπου τη βρίσκεις τη δύναμη και συνεχίζεις χαμογελώντας.
Και φοβάσαι και λιγάκι αλλά δεν πειράζει,αξίζουν τα φραουλολιβάδια.Γιατί αν δεν αξίζουν αυτά, τότε τι; τα βότσαλα; τα νερά που κόντεψαν να σε πνίξουν;εσύ; που κάποτε πίστεψες οτι άξιζες τα πάντα;
Οι αξίες σου μεταλλάχτηκαν και μπουρδουκλώθηκαν ε; Και νιώθεις ότι γίνεσαι μικρή και λίγη κι ότι τα φραουλολιβάδια είναι μακριά κι άπιαστα.
Δεν είναι έτσι;
Κι αφού τα πόδια σου έχουν καεί και γδαρθεί και ματώσει και βραχεί και δαγκωθεί γιατί να συνεχίσεις;
Μόνο που...το ερώτημα είναι τελικά,γιατί να μην συνεχίσεις;έχεις προσπαθήσει τόσο πολύ ρε συ κι ο δρόμος είναι ακόμα απλωμένος μπροστά σου.Κι ας μην είναι στρωμένος με φραουλοπέταλα.
Κι αν, εκεί, στο δρόμο σου παίρνεις φόρα και κουτουλάς σε τοίχους, ε και τί μ'αυτό; κι αν αγαπήσεις κι αγαπηθείς και μετά πληγώσεις και πληγωθείς,ε και λοιπόν; όλα κομμάτια του δρόμου είναι κι ο δρόμος τελικά γίνεται κομμάτι σου.
Κι αν, ακόμη,δε φτάσεις στα φραουλολιβάδια, δε γαμιέται;
Αν μείνεις στα καυτά βότσαλα θα σου φτιάξω γάντια φούρνου για τα πόδια σου κι αν αποφασίσεις να βουτήξεις στα κύμματα θα σου δώσω μπρατσάκια.
Μόνο μη μου στεναχωριέσαι για το εύλογο.Είναι πολύ λίγο.





Ξέρεις,κάτω από τα βότσαλα, αν ψάξεις, έχει μικρά σκουληκάκια και σαλιγκαράκια της θάλασσας και καμμιά φορά μπορεί βρείς μικροσκοπικά κοχυλάκια που θα'θελες, οταν τα κοιτάς, να γίνεις μικροσκοπική κι εσύ και να τα κάνεις σπίτι σου. Το ίδιο ευχόσουν όταν ήσουν μικρό κοριτσάκι και τα έβλεπες,θυμάσαι πώς ενθουσιαζόσουν; αν μπορείς να ενθουσιαστείς το ίδιο και τώρα, η καρδιά σου είναι ασφαλής.Το ξέρεις;
Kάποτε είχα μια συλλογή από σπίτια.

Absurd... συνέχεια.

MARTHA [...] Tell me, mother, is it true that
over there in Africa the sand is so hot that it burns your
feet?
MOTHER How should I know? I've never been there. But they do say that
the sun is so fierce that it devours everything.
MARTHA I read in a book that it eats right through, right to your
soul. The glow on the bodies hides the emptiness inside.
MOTHER Is that what you dream about?
MARTHA Yes. I want a land where the sun kills questions. That would
be a home for me. Living here, I feel as though I've got a
soul, and I want to be rid of it.


Albert Camus, Le Malentendu


για τον παντοτινό ταξιδευτή

Μου πήρε μιάμιση ώρα και δυο επισκέψεις στην τουαλέττα για να το γράψω.

5 και τέταρτο χθες το απόγευμα.Ξαπλώνω στο κρεββάτι μου.
5 παρα τέταρτο.Σηκώνομαι από το κρεββάτι μου από εναν ύπνο που έμοιαζε 12ωρος.Και που εντέλει ήταν.
Στο όνειρό μου έκανα σεξ πάλι και στο τέλος βρέθηκα να κρατάω δυο μπουγάτσες με κιμά και μια με κρέμα.
Οπότε,καθώς έφτιαχνα καφέ μες τη μαύρη νύχτα/πρωί-πρωί και έριχνα τον μισό έξω απ'το ποτήρι(και πάνω στα παγάκια) πήρα μια απόφαση.Την εξής: θα σταματήσω να απορώ για τα όνειρά μου.Ειδικά όταν είναι προΐόντα τέτοιου ηλίθιου ύπνου ο οποίος σε κάνει να νοιώθεις οτι χάνεις μια μέρα ολόκληρη απ΄τη ζωή σου και τελικά ξυπνάς χωρίς βρακί.Και με όρεξη να ακούσεις Cream.
Δεν ξέρω αν η ζωή μου είναι πολύ συμβολική ή αν εγώ έχω αναγάγει κάθε στιγμή της σε στιγμή που συμβολίζει κάτι,πάντως νοιώθω οτι ζω σε ενα παραμύθι αλληγορικό ή σε περίεργο όνειρο που αν τελικά πιάσω το νόημά του θα ανακαλύψω κάποιο τρομερό μυστικό της ζωής.Σαν κι αυτό που νομίζεις οτι όποιος πεθαίνει το ανακαλύπτει.Ή μάλλον,του αποκαλύπτεται.Εύκολα.

Περνώντας από σταυροδρόμια κάθε μου βήμα γίνεται πολύ ανάλαφρο ακόμη κι όταν είμαι εξουθενωμένη λες και δεν είναι απλά σταυροδρόμια με φανάρια και αυτοκίνητα αλλά επιλογές της ζωής μου.
Και δεν καταλαβαίνω για ποιό λόγο αυτές τις επιλογές πρέπει να τις κάνω χοροπηδώντας αλλά πρέπει.Όπως πρέπει, όταν πλένω τα χέρια μου στο νιπτήρα να πλένω και το νιπτήρα(και τη βρύση τώρα τελευταία).Γιατί το πλύσιμο των χεριών είναι καθαριότητα και το να καθαρίζεσαι από τη βρωμιά και τα μικρόβια είναι μια διαδικασία απόρριψης του περιττού και επιζήμιου άρα είναι μια καινούρια αρχή(για τα χέρια και κατ'επέκταση και για μένα)και τελος πάντων,μερικά λογικά άλματα μακριά σκοντάφτω στο προφανέστατο συμπέρασμα ότι δε μπορείς να κάνεις μια καινούρια αρχή και μετά να πιάσεις τη βρύση που βρώμισες με τα βρώμικα χέρια όταν την άνοιξες για να τα ξεπλύνεις.Είναι σαν να κάνεις ενα βήμα πίσω.Άρα πρέπει να πλυθεί και η βρύση.Αυτό είναι συμβολικός ψυχαναγκασμός ή σκέτο ψυχαναγκασμός γιατί υποθέτω οτι μια ψυχαναγκαστική κίνηση προέρχεται από μια συμβολική σκέψη.Αλλιώς δε μπορώ να καταλάβω την αιτία του ψυχαναγκασμού.Δεν πειράζει που δεν έχω διαβάσει για τον ψυχαναγκασμό,φτάνει που από μόνη μου δεν το ξέρω(πρέπει να τα ξέρω ολα από μόνη μου αλλιώς είμαι χαζή).
Γαμώτο, είμαι ενα πρέπει με πόδια.
Και τώρα πρέπει να φαω μπουγάτσα γιατί ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν ξύπνησα.
Ευτυχώς που πεινάω.