Καλό Πάσχα !

Παιχνιδάκι Νο3 :Μουσική ιστορία

Από πιτσιρικάς έβλεπε τα πράγματα αλλιώς.
Πιο ψαγμένα.
Ήταν διαφορετικός απ'όλους τους άλλους, το καταλάβαινε.Πόσο ηλίθιοι ήταν οι υπόλοιποι...
Κολλημένοι στις δήθεν φιλελεύθερες αντιλήψεις τους, περί ισότητας και λοιπά.
Μα καλά, δεν έβλεπαν οτι αυτοί οι βρωμοξένοι μας έκλεβαν τις δουλειές; τις γυναίκες; Τι τους βάζουμε μες τα σπίτια μας τους βρωμιάρηδες; Από τότε που ήρθαν, μόνο πίσω πάει η χώρα μας. Να τρώνε εκείνοι κι εμείς να μην έχουμε να φάμε.
Αυτός βέβαια ήταν υπερβολικά απασχολημένος με το να ασχολείται με τον αποκρυφισμό και να ψάχνει κάτι σπάνια βιβλία μυστικιστικού περιεχομένου για να κάθεται να δουλεύει σαν τον σκλάβο αν και ο πατέρας του τον παρακαλούσε κάθε μέρα να έρθει να δουλέψει στο μπακάλικο. Μετά από τις συνεχόμενες αρνήσεις του -δεν υπήρχε περίπτωση να δουλέψει στο μπακάλικο και να χαραμιστεί- ο πατέρας του πήρε έναν ξένο στη δούλεψή του. Ήταν καλός λέει, πολύ καλός άνθρωπος,οικογενειάρχης, ήσυχος, το μόνο που ήθελε ήταν να ζήσει μ'αξιοπρέπεια στην καινούρια του πατρίδα. Έτσι του έλεγε ο πατέρας του κι εκείνος άφριζε.Στην καινούρια του πατρίδα;; Από πού κι ως πού ρε; Αυτή ήταν η δικιά του πατρίδα, όχι του μαλάκα του ξένου που ποιός ξέρει τι σκατά αρρώστιες κουβάλησε μαζί του απ'την κωλοχώρα που κουβαλήθηκε.
Ξυπνούσε κάθε μέρα νωρίς το πρωί αν και δεν έιχε πουθενά να πάει. Δεν είχε φίλους, ήταν επιλογή του πια. Από μικρός δεν είχε παρέες, σ'εκείνο το κωλοσχολείο που είχε πάει και δεν το τελείωσε, όλοι οι συμμαθητές του ήταν κάτι μισητά πλάσματα, αλήτες, που τον κορόιδευαν για χρόνια ολόκληρα για τα τεράστια γυαλιά που φορούσε πάνω στο σκελετωμένο του πρόσωπο που τον έκαναν να μοιάζει σαν έντομο. Μετά το σκηνικό με την άλλη δε, του έκαναν τη ζωή του κόλαση οι μαλάκες. Αυτή ήταν πολύ μεγάλη καριόλα, τον έφτυσε μπροστά σε όλους ενώ εκείνος ήταν ερωτευμένος μαζί της για χρόνια κι έπειτα έκανε ότι τον αγνοεί μόνο και μόνο για να τον ανάβει και μετά τον κοίταζε και χαμογελούσε. Όταν οι άλλοι τον κορόιδευαν εκείνη του χαμογελούσε!Συγκαταβατικά εντελώς η πουτάνα!Σαν να τον λυπόταν. Αλλά...,μπορεί να πέρασαν χρόνια...,της έδειξε εκείνος ποιός είναι πιο δυνατός. Εκεί που βρίσκεται τώρα αυτή,δεν θα μπορέσει να του χαμογελάσει έτσι με λύπηση ποτέ ξανά.Κι εκείνος δεν τη σκέφτεται πια. Βδομάδες τώρα παρατηρεί την κοκκινομάλλα στη γειτονιά. Μένει στο σπίτι απέναντι ακριβώς απ'το δικό του. Μια εσωτερική αυλή τους χωρίζει.
Την κοιτάζει απ'το παράθυρό του πολλές φορές τη νύχτα καθώς εκείνη ξεντύνεται.Είναι σίγουρος οτι τον έχει καταλάβει που την παρακολουθεί γιαυτό ξεντύνει το κορμί της απ'τα πρόστυχα ρούχα που φοράει ,έτσι, μ'αναμμένα φώτα, επίτηδες το κάνει ,άλλη πουτάνα κι αυτή- αλλά θα της δείξει αυτός, μόνο να βρεί ευκαιρία να λείπει η μάνα της απ'το σπίτι, η κωλόγρια, γρι ελληνικά δε μιλάει τόσα χρόνια εδώ.

Εκείνο το πρωί πήγε πάλι στο υπόγειο βιβλιοπωλείο με τα μεταχειρισμένα. Εκεί έβρισκε τα πιο ενδιαφέροντα απ'τα βιβλία του αλλά σύντομα έπρεπε να αρχίσει να ψάχνει γι' άλλο. Οι μαλάκες ξερόλες που δούλευαν εκεί τον έπαιρναν στο ψιλό κάθε φορά που πήγαινε στο ταμείο με κάποιο απ'τα βιβλία που επέλεγε να αγοράσει, βιβλία που είχαν αλλάξει δεκαδες χέρια μέχρι να φτάσουν στα δικά του και να του μεταφέρουν τις πολύτιμες γνώσεις που περιέκλειαν και ενίσχυαν τις θεωρίες του. Βασικά μια ήταν η θεωρία του.Απλή και λειτουργική. Ο κόσμος που ήταν πλημμυρισμένος από τόσους βρώμικους χίπηδες, τόσους αλήτες ξένους, τόσες πόρνες, τόσους μικρόνοους ανθρώπους που καμμία σχέση δεν είχαν μ'εκείνον άξιζε να χαθεί,να καταστραφεί. Γιαυτό είχε εντατικοποιήσει την έρευνά του σχετικά με τις σκοτεινές δυνάμεις του μυαλού, ήταν σίγουρος ότι αν έβρισκε εκείνη τη συνταγή, τη χαμένη στους θρύλους νεκρών πια πολιτισμών θα μπορούσε να ανοίξει το πνεύμα του σε νέους τόπους και συνάμα να κυριαρχήσει μ'ένα βλέμμα πάνω στις ψυχές των ανθρώπων.
Τη συνταγή του Σατανά. Μόνο που δεν ήξερε πού να τη βρεί. Κι είχε και τους ανεγκέφαλους πελάτες και πωλητές του βιβλιοπωλείου να κρυφογελάνε πίσω απ'την πλάτη του από τότε που έκανε μια νύξη γι'αυτή. Νόμιζαν πως δεν τους άκουγε; πως δεν τους είχε καταλάβει;; Αυτοί θα ήταν οι πρώτοι που θα κατέστρεφε.Μόνο και να'πιανε στα χέρια του τη συνταγή με τα σπάνια υλικά και τα μαγικά λόγια...

Γύρισε σπίτι το βράδυ.Στο παράθυρο του απέναντι σπιτιού εκείνη πάλι ξεντυνόταν.Του φάνηκε πως τον κοίταξε. Ήταν σίγουρος πως το βλέμμα της, πρόστυχο όπως κι η ίδια, τον καλούσε. Αυνανίστηκε κολλημένος στο τζάμι, με την εικόνα της,όπως και κάθε βράδυ. Απόψε θα γίνει.

Πέταξε το καινούριο του βιβλίο πάνω στο κρεβάτι.Εκείνο αναπήδησε στο στρώμα και άνοιξε ανάμεσα στην τελευταία σελίδα και το οπισθόφυλλο.Πρόσεξε πως το τελευταίο ήταν ελαφρώς φουσκωμένο.Μέσα στο μυαλό του χίλιες σκέψεις. Έσκισε βιαστικά με ένα χαρτοκόπτη, τον ίδιο που είχε σβήσει και το χαμόγελο της παλιάς του συμμαθήτριας, το χαρτόνι και μέσα βρήκε ένα κομμάτι παλιό χαρτί. Κιτρινισμένο και φθαρμένο. Χειρόγραφο. Ίσα -ίσα ξεχώριζε τις λέξεις-λέξεις γραμμένες με κόκκινο μελάνι-μήπως ήταν αίμα;

"Die eier von Satan."

Η καρδιά του πετάρισε και για μια στιγμή ένοιωσε το δέρμα του να καίει, τους μύες να συσπώνται ασυγκράτητα και πέρα από κάθε έλεγχο. Κατάλαβε οτι ήταν στα γερμανικά.
Άρπαξε το λεξικό. Μέσα στο μυαλό του χίλιες σκέψεις. Αυτό είναι. Οι φαντασιώσεις χρόνων που κλείδωνε μέσα του από τότε που ήταν παιδί άρχισαν να γλυστρούν σαν ταινία μπροστά απ'τα μάτια του,να χορεύουν ένα τρελό χορό από αίμα. Το μίσος του τον κατέκλυζε κι έκανε τα χέρια του να τρέμουν, η αδημονία της εκδίκησης τον καύλωνε.Ένοιωθε έτοιμος.


"Die eier von Satan.

Eine halbe Tasse Staubzucker
Ein Viertel Teelöffel Salz
Eine Messerspitze tuerkisches Haschisch
Ein halbes Pfund Butter
Ein Teelöffel Vanillenzucker
Ein halbes Pfund Mehl
Einhundertfuenfzig Gramm gemahlene Nuesse
Ein wenig extra Staubzucker
... und keine Eier

In eine Schuessel geben
Butter einruehren
Gemahlene Nuesse zugeben und
Den Teig verkneten

Augenballgroße Stuecke vom Teig formen
Im Staubzucker wälzen und
Sagt die Zauberwörter
Simsalbimbamba Saladu Saladim

Auf ein gefettetes Backblech legen und
Bei zweihundert Grad fuer fuenfzehn Minuten backen und
KEINE EIER

Bei zweihundert Grad fuer fuenfzehn Minuten backen und
Keine Eier .."

Ξεκίνησε τη μετάφραση της μαγικής συνταγής με άγριο βλέμμα ικανοποίησης.Επιτέλους.Τώρα θα έδειχνε τι αξίζει!

"Τα αρχίδια του Σατανά.

Μισό φλυτζάνι ζάχαρη άχνη
ενα τέταρτο του κουταλιού του γλυκού αλάτι
στη μύτη του μαχαιριού Τούρκικο χασίσι....
....................................αλεύρι........................
.......................βανιλια-ζάχαρη.......................
............καρύδια..............................................
......................................................................
.......................................................................
και ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΥΓΑ
Simsalbimbamba Saladu Saladim"

Ε;; ΤΙ ΣΚΑΤΆ;;!!
Το μυαλό του συγκρούστηκε με ένα τεράστιο ερωτηματικό.
Για λίγα δευτερόλεπτα δε μπορούσε να σκεφτεί τίποτα. Κοιτούσε μόνο το παλιό κιτρινισμένο χειρόγραφο με βλέμμα απλανές και μάτια κόκκινα.
Οι σκέψεις του ήρθαν όλες μαζί με την ορμητικότητα τυφώνα.Κατέστρεψαν τα πάντα στο πέρασμά τους.
Τα δάκρυα ήρθαν καυτά στα μάγουλά του, μαζί με το Μίσος και την Οργή.
Σηκώθηκε αργά και κοίταξε πάλι το χειρόγραφο. Ήταν ψεύτικο. Ήταν όλα ενα άρρωστο ψέμμα, μια σκληρή φάρσα. Όλος ο κόσμος ήταν εναντίον του, τον μισούσαν και τους μισούσε...,ω,πόσο τους μισούσε όλους!
Έκλαιγε για ώρες....
Κι όταν στέρεψε...,απόμεινε να κοιτάζει με γυαλιστερά μάτια τα κόκκινα γράμματα.


Aυτό που μόλις διαβάσατε, είναι η μουσική ιστορία μου μετά από πρόσκληση της αγαπημένης she .
Οι κανόνες είναι:
1. Διαλέγεις όσα τραγούδια θέλεις από έναν
καλλιτέχνη, άντρα ή γυναίκα, έλληνα ή ξένο, οποιουδήποτε ρεπερτορίου.
2. Σκέφτεσαι μια μικρή ιστορία. 10-20 γραμμές είναι αρκετές, αλλά μέχρι όσο θες.
3. Εντάσσεις μες στην ιστορία σου στίχους από αυτά τα τραγούδια και τους
επισημαίνεις ώστε να καταλαβαίνουμε ποιοι είναι.
4. Αν μπορείς συνοδεύεις
την ανάρτησή σου με τους ανάλογους ήχους.
5. Καλείς κι άλλους να σου πουν τη
δικιά τους Μουσική Ιστοριούλα.

Οι στίχοι που χρησιμοποίησα είναι από το Die eier von Satan των Tool(λατρεία).
Όποιος θέλει μπορεί να παίξει!
Θέλω πολύ όμως να δώ τι ιστορία θα σκαρφιζόταν η καλή μου deadend mind και oι άπαιχτοι thogias και tuco !


Υγ. το βιντεάκι απο youtube μπήκε δυο φορές και τώρα δε μπορώ να το βγάλω.
(Πάντως δημιουργεί μια αίσθηση κύκλου στο ποστ που ολοκληρώθηκε στο βίντεο στο τέλος της ανάρτησης)

Αηδία

Διάβασα σήμερα εδώ για έναν καλλιτέχνη που ονομάζει "τέχνη" το να αφήσει ένα αδέσποτο σκύλο να πεθάνει από ασιτία σε μια γκαλερί (2007) και απ'οτι καταλαβαίνω θέλει να το ξανακάνει φέτος.
Δεν έχω αποσαφηνίσει μέσα μου ακόμη τί νοιώθω πρώτο...αηδία, αποστροφή, οργή, λύπηση; Και τί ακριβώς με κάνει να νοιώθω ο καλλιτέχνης αυτός που ονομάζει τέχνη την σκληρότητα στα ζώα; ή ότι προφανώς κανένας μπάσταρδος επισκέπτης της γκαλερί δεν συγκινήθηκε να κάνει κάτι; ότι πάνω στον τοίχο υπήρχαν φράσεις(νομίζω το όνομα της έκθεσης) γραμμένες με σκυλοτροφή ( ενώ το δύστυχο σκυλί από κάτω πέθαινε από πείναι και δίψα);.... Γιατί;
Για να δεί ο επισκέπτης την ειρωνία των πραγμάτων;;Εκεί φτάσαμε; Είμαστε τόσο διαστρεμμένοι,αναίσθητοι; ανώμαλοι; τόσο παγωμένοι είμαστε μέσα μας;
Το ζωάκι τι φταίει;;;
Κοίταζα προσεκτικά τις φωτογραφίες με το σκυλάκι και πιάστηκε η ψυχή μου...μου γύρισε το στομάχι. Γιατί ρε γαμώτο;;


Δεν ξέρω από τέχνη.
Δεν ξέρω τι είναι τέχνη και τι όχι. Αλλά, το να δέσω ένα σκυλί σε μια γωνιά μέχρι να πεθάνει για να περάσω ένα κοινωνικό μήνυμα(my ass) στον κόσμο, δεν μπορώ με τίποτα να δεχθώ ότι είναι τέχνη. Δε θέλω!
Κι αν είναι, τότε δεν είναι για μένα!!


update 15/04/08

Ακολουθώντας τα λινκς που μου έστειλε σε σχόλιο η sanity loss era
διάβασα σήμερα πολλά περισσότερα για το θέμα του Vargas και του αμιφισβητούμενου βασανισμού του αδέσποτου στο όνομα της τέχνης από εκείνον.Δύσκολο το βρίσκω να καταλάβω τελικά ποιά είναι η αλήθεια, αν και πια πιστεύω πως το θέμα έχει ξεφύγει εντελώς από αυτό.Το αν ήταν αλήθεια ή φάρσα τελικά.
Το ποστ μου ήταν γραμμένο εν θερμώ και ενώ ένοιωθα αγανάκτιση και οργή-όχι μόνο για τον καλλιτέχνη εντός ή εκτός εισαγωγικών αλλά και για τους υπεύθυνους της έκθεσης, τους επισκέπτες και κατ'επέκτασιν για όλους τους ανθρώπους που βασανίζουν ζώα ή τα χρησιμοποιούν με βάναυσο τρόπο (και για όλους όσους εξαφάνισαν και εξαφανίζουν ολόκληρους πληθυσμούς ζώων από το φυσικό τους περιβάλλον με οποιονδήποτε τρόπο, για όλους όσους σε παιδική ηλικία βασάνιζαν γατιά και σκυλιά αδέσποτα για την πλάκα....)είτε μέσα σε γκαλερί είτε στους δρόμους είτε μέσα στα σπίτια τους.
Το θέμα δεν είναι καν πώς νοιώθουμε όμως.Δεν ξέρω αν είναι ηθικό.Έχει να κάνει με τη σχετικότητα, την υποκειμενικότητα των πραγμάτων και των απόψεων.
Στο μυαλό μου τριγυρνάει συνεχώς η σκέψη του ψυχολογικού πειράματος (σε μεγάλο δείγμα και χωρίς control group).
Ίσως ο Elikas να έχει δίκιο(σχόλιο στο ποστ του Παράφωνου ): "Είναι εντυπωσιακό πάντως το ότι βρέθηκαν δύο εκατομμύρια άνθρωποι να υπογράψουν μια ανούσια διαμαρτυρία για ένα αδιευκρίνιστο γεγονός. Όπως έγραφε κι ο τοίχος της γκαλερί “you are what you read”…"

Ίσως κι όχι.

Αν δεν απατώμαι, ορισμός της τέχνης δεν υπάρχει. Άρα ο καθένας μας είναι ελεύθερος να της προσδώσει ό,τι ορισμό θέλει. Ανάλογα με τις γνώσεις του(αν υπάρχουν), την ιδιοσυγκρασία του, το χαρακτήρα του, τα βιώματά του, τη σχέση του με τα είδη της τέχνης(αν υπάρχει), το προσωπικό του αισθητικό κριτήριο(αν είναι διαμορφωμένο και κάτω υπο ποιές συνθήκες).....Τόσο σχετικός μπορεί να είναι ο ορισμός της τέχνης.
Διαβάζοντας αυτά τα σχόλια είδα απόψεις τεκμηριωμένες και μη, θυμωμένες ή ψύχραιμες,μικροπρεπείς ή γενναιόδωρες..οπωσδήποτε υγιείς αντιδράσεις για μένα. Όχι ότι τις επιβραβεύω απαραίτητα, τις σέβομαι όμως γιατί προέρχονται από ανθρώπους που μπήκαν στον κόπο να σκεφτούν. Πολύ μεγάλο θέμα αυτό. Να σκέφτεται κανείς. Είτε είμαστε αφελείς και εύπιστοι είτε δύσπιστοι και πρώτοι στη συνωμοσιολογία, σημασία έχει ότι το δουλέψαμε στο μυαλό μας αυτό το θέμα, αν και ίσως όχι από την αρχή...κι αυτό από μόνο του είναι κάτι περισσότερο από το να μέινει κανείς εντελώς αμέτοχος. Ακόμα κι αν υπάρχουν σοβαρότερα προβλήματα εκεί έξω κι εμείς ασχολούμαστε με την αξιοπρέπεια του ζώου που πέθανε[(; κι αυτό αμφισβητείται) κάτω από τα βλέμματα των επισκεπτών της έκθεσης και δεμένο από τον καλλιτέχνη] με το τί είναι ανθρωπιά,τι είναι τύψεις, τι είναι επιτρεπτό στην τέχνη, αν η τέχνη έχει ή πρέπει να έχει όρια ή όχι, αν αντιδρούμε επιλεκτικά..σημασία έχει να μη μένει κανείς αμέτοχος.
Αναπαράγω ένα κομμάτι από ένα σχόλιο του Παράφωνου που θεωρώ πολύ σωστό και κλείνω μ' αυτό :" Κάθε φορά που ασχολούμαστε με ένα θέμα όπως το σημερινό, υπάρχει εκεί έξω κάτι ακόμη πιο σημαντικό αλλά ρε παιδιά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αγνοούμε τα πάντα μέχρι να βρεθεί το νούμερο ένα πρόβλημα στην κλίμακα των αξιών μας, διότι με αυτή την αρχή, το επόμενο ποστ ή σχόλιο μας θα είναι όταν πέσει πυρηνική βόμβα και σκοτώσει 100.000 χιλιάδες ανθρώπους…"

Υγ δεν ξέρω τι συμβαίνει με τη μορφή του κειμένου μου, τα bold και το font size κάπου μπερδεύτηκαν.Ελπίζω να μην είναι ενοχλητικό στα μάτια σας[στα δικά μου που είμαι παράξενη είναι, γι'αυτό το λέω :)]

dunkel

East Hastings- Godspeed You! Black Emperor




Ήθελα να γράψω οτι αν ήταν να πεθάνω σήμερα θα ένοιωθα ότι αφήνω πολλά loose ends.
Οτι τους τελευταίους μήνες έχω στερηθεί ή στερήσει εγώ η ίδια απ'τον εαυτό μου πολλά όμορφα συναισθήματα και τουλάχιστον την απουσία του μόνιμου άγχους μου.
Θα έγραφα οτι έμεινα καρφωμένη στις σκέψεις μου και στα προβλήματά μου.
Θα έγραφα οτι δεν έκανα όλα όσα ήθελα. Οτι δεν πρόλαβα να τα κάνω.
Κι οτι σίγουρα δε θέλω να πεθάνω.
Παρόλο το άγχος που σχεδόν(το αφήνω να) μου στερεί τη ζωή, παρόλα τα αδιέξοδά μου.
Και ήθελα να γράψω οτι αν ήταν να σβήσω κάποτε θα ήθελα να γίνει μέσα στο crescendo του east hastings.
Θα κατέγραφα αυτές τις σκέψεις που είναι τυλιγμένες γύρω απ'τον εαυτό μου. Και μόνο.


Είδα ντυμένο το τραγούδι ΜΟΥ μ'αυτές τις φωτογραφίες.
Και σκέφτηκα πόσο ηλίθιο κι εγωιστικό τελικά θα ήταν να μιλάω για το δικό μου ενδεχόμενο θάνατο που με φοβίζει και η σκέψη μόνο. Και οτι είμαι για φτύσιμο και θα'πρεπε να ντρέπομαι, γιατι στις φωτογραφίες που περνούν η μία μετά την άλλη πάνω απ'τις νότες βλέπω το σκοτάδι κι έρημους δρόμους, ανθρώπους να υποφέρουν, να πονούν, να πεθαίνουν, να σκοτώνουν, να ζουν σε άθλιες γωνιές με όση αξιοπρέπεια δεν μπορώ εγώ να αξιώνομαι, να βγαίνουν απ'το σκοτάδι, να βυθίζονται σ'αυτό. Για τη ζωή. Γι 'αυτά που πιστεύουν. Γιατί γεννήθηκαν σε λάθος τόπο ή σε λάθος χρόνο.
Σκατά. Αυτοί οι άνθρωποι με κάνουν να φαίνομαι μικρή μπροστά τους. Να είμαι.
Είμαι δειλή, προτιμώ να κρύβομαι στη ντουλάπα με κλειστά μάτια, κι ας τη φοβάμαι, παρά να αντιμετωπίσω αυτό που μου συμβαίνει στα ίσια.
Νοιώθω ντροπή καθώς το συνειδητοποιώ.
Το βάζω σε λέξεις για να μην το ξεχάσω ποτέ.



Μόνο που πρέπει να μείνω γυμνή στο σκοτάδι μέχρι να βρώ το θάρρος να κοιτάξω τον ήλιο.

third eye

Dreaming of that face again
It's bright and blue and shimmering
Grinning wide
And comforting me with it's three warm and wild eyes.

On my back and tumbling
Down that hole and back again
Rising up
And wiping the webs and the dew from my withered eye.

Παιχνιδάκι Νο2

Δέχτηκα πρόσκληση-πρόκληση από Θόγια (=διθυραμβικές κριτικές) και ανταποκρίνομαι άμεσα και με χαρά!


1: Γιατί κλαίς; Πότε τώρα; ΔΕΝ κλαίω!

2: Γιατί δεν κλαίς; Γιατί είμαι χαρούμενη επειδή σήμερα έμαθα ένα παιδικό τραγούδι με 5 ποντίκια που έπεσαν στον ασβέστη και ψόφησαν.

3: Πού είναι ο βάλτος; Θέλεις συντεταγμένες; Να ανοίξω το google earth, μισό λεπτό.

4:Ποιός και πού είναι ο δεσμοφύλακας; Η μικρή αδερφή μου στην Αθήνα, πολύ με καταπιέζει μάλιστα!

5:Πού συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο; Στο εντελώς δικό μου μυαλό.

6:Περιφρονείς κάτι; Την υποκρισία. Και τις κατσαρίδες. Α οχι, αυτές απλά τις μισώ.

7:Θα ερωτευόσουν για πάντα; Ξανα; όχι. Πριν λίγα χρόνια είχα ερωτευτεί για πάντα αλλά μου πέρασε τώρα.

8:Γιατί πουλιούνται τα "έργα τέχνης"; Για να ζήσουν και οι δόλιοι οι καλλιτέχνες, να μην πέσουν σε κατάθλιψη κι αυτοκτονήσουν γιατί έτσι αγοράζουν το εισητήριο για το μύθο.Δε θέλουμε ζωντανούς μύθους.Μας αρέσει να αναπολούμε.

9:Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά απ'την προηγούμενη ερώτηση; Ναι αμα θες.

10:Do you remember revolution; Τα εισαγωγικά που λέγαμε βάλτα εδώ στο revolution. Και φυσικά το θυμάμαι. Ήταν ένα μαγαζί με αξεσουάρ αυτοκινήτων.

11:Θα ανέβαινες σε ένα βουνό αν το επέβαλλε το ωροσκόπιό σου; Αν το περιοδικό που είχε το ωροσκόπιο έκανε δώρο κι ένα ζευγάρι ορειβατικά παπουτσάκια, ναι. Αλλιώς οχι. Βαριέμαι.

12:Θα σκότωνες τον παππού σου αν το τζάμι δεν έσπαγε απ'τον πάγο; Μπλε.

13:Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι; Άμα νύσταζα πολύ, ναι.

14:Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί αν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε απ'το νόμο; Ρώτα την πέτρα.

15:Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε τα μεσάνυχτα από την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών αν γνωρίζατε οτι ποτέ δεν πρόκειται να σας συλλάβουν; Υποθέτω πως αναφέρεσαι σε ένα παράλληλο σουρρεαλιστικό σύμπαν στο οποίο η Αχαρνών είναι ο τελευταίος παράδεισος στη Γη( η οποία έχει καταστραφεί) και απαγορεύεται να τη διασχίσεις μετά τα μεσάνυχτα. Σ'αυτή λοιπόν την υπόθεση πάνω η απάντηση είναι ναι, θα το εξέταζα το ενδεχόμενο. Αν δεν αναφέρεσαι σε παράλληλο σουρρεαλιστικό σύμπαν τότε κάνεις ηλίθιες ερωτήσεις.

16:Θα σκότωνες τον Μπούς αν σου χάριζαν 10 λαχταριστά εκλέρ; ... με γλυκά πας να με δελεάσεις; Λεφτά θέλω!

17:Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια αν έβλεπες μέσα τους τ'αστέρια; Και γιατί να στα δείξω εσένα; Θα πάω να αγοράσω ένα μεγάλο καθρέφτη να πιάνει όλο τον τοίχο του δωματίου και κάθε βράδυ θα κλείνω τα φώτα, θα ανοίγω το στόμα μου και θα τα βλέπω. Είναι ΔΙΚΑ ΜΟΥ. Μπορεί να αρχίσω να κόβω και -ακριβά εννοείται,δε χαρίζω κάστανα- εισιτήρια για το θέαμα, να έρχεται κόσμος να βλέπει αλλά όχι εσύ γιατί είσαι τσιφούτης απ'οτι κατάλαβα.

18:Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος; Το τραμπολίνο είναι ακόμα στον πάτο του πηγαδιού; Αν ναι, ναι. Αν όχι, οχι.



Προσκαλώ την she, τον captain nemo, τον riddler και τον tuco επειδή rules! να αναδείξουν τον σουρρεαλιστή που κρύβουν μέσα τους!

Σημ. έμαθα να κάνω λινκ!!!! :))))

Παιχνιδάκι Νο1

Ε, δε μου ζητήθηκε αλλά πήρα πρωτοβουλία από μόνη μου να παίξω ενα μπλογκοπαιχνιδάκι που το είδα στον thogia (δεν ξέρω να κάνω λινκ λέμε, αλλιώς το όνομά του θα ήταν μωβ).
Μπαίνεις λέει στη wikipedia, πατάς random article 13 φορές. Τα πρώτα δυο κλικ θα σου εμφανίσουν το όνομα του συγκροτήματός σου και τον τίτλο του cd. Τα επόμενα 11 είναι το tracklist σου.
Για να δούμε....


Όνομα συγκροτήματος : The Clutha (ήταν σκοτσέζικη μπάντα)
Τίτλος cd: Tabi ( παραδοσιακές Ιαπωνέζικες κάλτσες)

Tracks:
1) (διάλειμμα για φαγητό τέλος)
Dead and Divine (Southern Rock, metalcore συγκρότημα από Ontario, Canada)
2)Widener University School of Law
3)Thornhill Nature Preserve
4)Anne of Green Gables film series
5)Tweeddale (comitee area and lieutenancy area in the Scottish borders)
6)The Milkman Murders ( comic book)
7)Guangxi ( περιοχή της Κίνας)
8)9000 series ( μπορεί να αναφέρεται σε ιαπωνέζικους τύπους τραίνων)(δεν είναι και σίγουρη η wiki)
9)Bridge City, Texas
10)Military History of the United States
11)Gullfaxi (άλογο-όχι όποιο κι όποιο όμως- στη Νορβηγική μυθολογία)



Έχω και bonus track, δεν μπορούσα να αντισταθώ στο να συνεχίσω να πατάω random article :)
12 λοιπόν) Cucutilla ,είναι πόλη στην Κολομβία. Πόσο θα μου άρεσε να μένω σε μια πόλη με τέτοια χαρούμενο,παιχνιδιάρικο όνομα..Πιστεύω πως θα έβρισκα συνεχώς αφορμές για να το λέω.
Cucutilla, Cucutilla....χιχι.

Εδώ πάνω στον πίνακα είμαι εγώ ως Κουκουτιλλιανή. Πουλάω λουλούδια.

no matter what

Σήμερα πέτυχα αυτή την αφίσα, (INTERNET σ'αγαπώ) μια απ'τις αγαπημένες μου ταινίες.Εαν δεν κάνω λάθος γυρίστηκε το 1928 είναι Γερμανική και είναι η πρώτη science fiction ταινία που γυρίστηκε ποτέ.


Μου αρέσουν ταινίες οι οποίες ανεξάρτητα πολλές φορές από σενάριο έχουν κάτι ιδιαίτερο στη σκηνοθεσία, στη φωτογραφία, στη μουσική, στα κοστούμια... έχουν κάτι δικό τους, έχουν χαρακτήρα,δεν χαρίζονται...δεν είναι όλες οι αγαπημένες μου ταινίες άρτιες σεναριακά δηλαδή ούτε πρέπει.
Αρκεί να έχουν ενα στυλ που ανταποκρίνεται στα δικά μου αισθητικά κριτήρια. Τα αισθητικά μου κριτήρια βρίσκονται σε άμεση συνάρτηση της χρωματικής φάσης που διανύω απο καιρού εις καιρόν στη ζωή μου οπότε μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να τα εκφράσω. Γιαυτό θα δώσω ενα παράδειγμα. Το big fish που μου αρέσει τρελά το είδα όταν διένυα την πολύχρωμή μου περίοδο.Δεν φορούσα μαύρα άλλο πια-ούτε λαχανί βεβαίως,υπάρχουν κι όρια- αλλά χρωματιστά αφρικάνικα παντελόνια, τα μαλλιά ήταν σε κατάσταση φούξια τζίβας κλπ, οπότε η ταινία ήρθε κι έδεσε διότι είναι μια πανδαισία πολύχρωμων και πολύ διαφορετικών μεταξύ τους εικόνων.


Σήμερα, αλλάζω θέμα τώρα -έχω να πω πολλά και δεν ξέρω πώς να τα συνδέσω γιαυτό δεν τα συνδέω καθόλου-, ήταν η πρώτη μέρα που τυπικά πρέπει να φτιάχνω μόνη μου παιδαγωγικό πρόγραμμα στον παιδικό, σαν να είμαι μόνη μου στην τάξη. Μέχρι τώρα βέβαια ήμουν η μόνη που έφτιαχνε ημερήσια ψυχοπαιδαγωγικά προγράμματα οπότε δεν άλλαξε και τίποτα.
Απλώς τώρα η άλλη θα μπορεί να τα ξύνει και επισήμως.
Το πρωί πάντα διαβάζω στα παιδιά μια ιστορία ή τους διηγούμαι μια δική μου (μια μέρα θα ποστάρω την ιστορία μου με το αυγό που βρήκα στην ψωμιέρα κι έκανε μπλιμ-μπλομ όταν το κουνούσες-τρελό hit στις ηλικίες 4-5) και σήμερα επέλεξα να τους διαβάσω αυτήν("no matter what" αγγλικός τίτλος) :
Διαβάζω το τέλος : " Χαλάει ποτέ η αγάπη;" ρώτησε ο Μικρός
"Λυγίζει άραγε ποτέ και σπάει; Κι αν ναι, μπορείς άραγε να την κολλήσεις, να τη φτιάξεις και να τη χτίσεις;"
"Α δεν ξέρω" είπε η Μαμά. "Το μόνο που ξέρω είναι οτι θα σ'αγαπώ για πάντα"
"Κι όταν πεθάνουμε και χαθούμε θα μ'αγαπάς ακόμη;" είπε ο Μικρός.
"Θα υπάρχει ακόμα η αγάπη;"
Η Μαμά πήρε στην αγκαλιά της τον Μικρό και κοίταξαν μαζί από το παράθυρο τον ουρανό.Το φεγγάρι έφεγγε ψηλά και τ'αστεράκια ήταν φωτεινά.
"Κοίτα Μικρέ, τ'αστεράκια πώς λάμπουνε στον ουρανό.Ξέρεις πως πολλά απ'αυτά έχουν πεθάνει εδώ και χρόνια πια;"
"Τα βλέπεις όμως πώς φωτίζουν ακόμα στον ουρανό;
Η αγάπη είναι σαν τ'αστέρια : ποτέ δεν πεθαίνει και πάντα φωτίζει."
Όταν τελείωσα την αφήγηση ένα απ'τα μικρούλικα που συχνά μ'αφήνει άφωνη με τον τρόπο που σκέφτεται έρχεται κοντά μου, χώνεται στην αγκαλιά μου με το έτσι θέλω και με κοιτά με τεράστια υγρά ματάκια. "Τι συμβαίνει Β. μου;" της λέω.
"Πάααρε το κινητό σου να πάρεις τηλέφωνο τη μαμά μου" (παράπονο στον τόνο της φωνής απίστευτο μαζί με νάζι)
"Τι να της πω στο τηλέφωνο;"
"Πες της να έρθει εδώωωωωω..."
"Γιατίιι;"
"ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΗΣ ΠΩ ΟΤΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΑΩ ΕΓΩ ΤΗ ΜΑΜΑ ΜΟΥ!! σαν τ'αστεράκια.." χαμόγελο με ενα δόντι, αξία ανεκτίμητη.

Φυσικά και πήρα τηλέφωνο τη μαμά της και της τα "κάρφωσα" όλα. Ήρθε το μεσημέρι να την πάρει κατασυγκινημένη. Η μικρή τρισευτυχισμένη.
Είναι δυνατόν να υπάρχει άνθρωπος που δεν πιστεύει στη μαγική δύναμη των βιβλίων; Δε νομίζω..
Σήμερα είναι η παγκόσμια μέρα παιδικού βιβλίου. Τη γιόρτασα με τον καλύτερο τρόπο :)

Ήθελα να πω και κάτι άλλο αλλά τώρα δε θυμάμαι πια τι ήταν. Στη θέση του θα αναρτήσω μια εικόνα που δεν έχει καμμία σχέση με το υπόλοιπο κείμενο.

...α! τελικά είχε!