αγριάδες

Σήμερα το πρωί χασμουρήθηκα κι ακούστηκε σαν μωρό ελεφαντάκι που κόλλησε μέσα στο νερόλακκο και φωνάζει τη μαμά του με τη βουλωμένη του προβοσκίδα.

Νομίζω πως πρέπει να κάνω κάτι για το κάπνισμα, γιατί αν βήξω θα ακουστούν οι ιπποπόταμοι και οι ρινόκεροι και οι κροκόδειλοι και ενα φύλλο που έπεσε μέσα στο νερόλακκο.

Zάχαρη

βρήκα κολλημένη στο σουτιέν μου.
Σου λέει πας ταξίδι με τραίνο και κουβαλάς 87 σακούλες στο εξάκλινο,βάλε και κανα πακέτο μέσα ώστε να αδειάσει πάνω στην κοπέλα που σε βοηθάει να τις τακτοποιήσεις.
Δε σε βοηθάει επειδή κόπτεται να βοηθάει τον κόσμο(καλά το κάνει, μη χάσει) αλλά επειδή έβαλες τις 87 σου σακούλες στη δική της κουκέτα από όλες τις υπόλοιπες που θα μπορούσες να διαλέξεις.
Τελος πάντων,δεν έφταιγες εσυ καθόλου, σ'αφήσαμε και μόνη σου μετά γιατί μας πείραξε η ζάχαρη κι αλλάξαμε και κουπέ οι ηλίθιες.Βάζω στοίχημα οτι τα πέρασες τέλεια καπνίζοντας μόνη σου στο άδειο "χιονισμένο" εξάκλινο χωρίς τα ροχαλητά κανενός.Το ελπίζω δηλαδή.Γιατί η αγένειά μας με σκότωσε.
Η θεΐκή τιμωρία ήρθε λίγο αργότερα έξω από το κουπέ των ζαχαρωτών με τη μορφή ζευγαριού που τραγουδούσε με πάθος κάτι που ακόμα και μια εφη σαρρη θα θεωρούσε υποκουλτούρα.
Τους μάλωσα όμως-ήμουν τόσο σκληρή με τη φωνή μου που έτρεμε απ'τη ντροπή που πρέπει να χέστηκαν πάνω τους- "μη με ειρωνεύεστε παρακαλώ δεν έχετε δίκιο,εγω προσπαθώ απλώς να κοιμηθώ και δε με αφήνετε και σας ακούω μισή ώρα και ο κόσμος κοιμάται στις κλινάμαξες και συγγνώμη αλλά θέλω πολύ να κοιμηθώ".Συγγνώμη που είστε βόδια.Το "αλλιώς θα το πω στη μαμά μου" δε συμπλήρωσα, αλλά, δεν ήμουν ποτέ παιδί που το'λεγε στη μαμά του.


Τα ρούχα μου μυρίζουν φίλη μου.Το παγουράκι μου μυρίζει απορρυπαντικό πιάτων φίλης μου.Ανακάλυψα και τον αναπτήρα της στην τσάντα μου,κοιτάω τα εισιτήρια που εννοείται πως κράτησα και σχεδόν μυρίζω την Αθήνα πάνω μου.Ειλικρινά,δεν καταλαβαίνω ποιος προτιμάει τη Θεσσαλονίκη αν έχει ζήσει και στις δυο πόλεις.Εκτός από ορισμένους κολλημένους-σχεδόν ορκισμένους- Θεσσαλονικείς δηλαδή, που εκπλήσσονται και τρομερά που ξέρω να παραγγείλω σουβλάκι,δεν έχω ακούσει ποτέ ούτε ενα επιχείρημα που να στέκει.Κι όλα τα δικά μου επιχείρηματα υπέρ της Αθήνας είναι εντελώς συναισθηματικά και καθόλου δε στέκουν λογικά αλλά το ξέρω και το παραδέχομαι.Τι σκατά πια;Τι μικρά χαζά πράγματα ακόμα θα βρίσκουμε για να είμαστε απο δυο χωριών χωριάτες!Να κρατηθούμε σε μια ενότητα όποια κι αν είναι αυτή και να το κάνουμε οπωσδήποτε κατηγορώντας μια αυτοσχέδια δική μας κατηγορία ανθρώπων που θεωρούμε χειρότερους από μας.Γενικά μιλώντας δηλαδή και εν προκειμένω ας πούμε απλώς οτι για συναισθηματικούς λόγους προτιμάμε ενα μέρος από κάποιο άλλο και να τελειώνει εκεί η γελοιοποίηση.



"Γεια σας,είμαι η τάδε,έχασα 4 εγγραφές στη σχολή"
"Τα ξέρουμε τα κόλπα σας-τώρα θυμήθηκες οτι κάποτε ήσουν φοιτήτρια;-ετοίμασε την απολογία σου"

Την απολογία μου ρε φίλε.Άκου εκεί.Λόγια γραμματέως σχολής.Που δεν της πέφτει λόγος και 87 σακούλες εξάμηνα να έχανα.(έστω οτι κάποιος μπορεί να γέλασε εδω)



"Τι έχεις κοριτσάκι μου;"
"Εεεεεε,δεν είμαι και πολύ καλά..."
σαγόνι τρέμει,τα κλάμματα έρχονται,ρόμπα στην καθηγήτρια και πολλές μύξες και λίγα κλάμματα και μια σφιχτή αγκαλιά μετά, ενας άνθρωπος που του ρίχνω εγώ μισό μέτρο γίνεται 3 μέτρα τρυφερότητας και υπεροχής και ανθρωπιάς και χάνομαι μέσα της και είναι σαν μαμά μου εκείνη την ώρα.
i got you babe μην ανησυχείς καθόλου.
Μαζί.Μαζί σου.Και να κάνει και αστεία να γελάσω, η ψυχάρα.


Θα μου πάρει μήνες να αναπνεύσω ελεύθερη απ'το πρόβλημα αλλά το ουφ-εκπνοή είναι εντελώς απαραίτητο πριν ξαναπάρει κανείς ανάσα.Αλλιώς μένει με τα φουσκωμένα μάγουλα.Να νιώθει σαν να μην τον έχει κανείς και να μην έχει κανέναν.
Αλλά,εγω είμαι τυχερός άνθρωπος μωρό μου.Έχω ανθρώπους να νοιάζονται.Να με αγκαλιάζουν.Να είναι εκεί και να μη μου φεύγουν στα δύσκολά μου.Και στο εκεί να βρίσκω κι ανθρώπους που δεν θα το περίμενα ούτε στα πιο αισιόδοξα όνειρά μου.


Το μόνο που μένει τώρα είναι στο εκεί να βρω και τον εαυτό μου, να κουνήσει τον κώλο του και να κόψει τις γκρίνιες και τις μιζέριες για να καταφέρω να τον αγαπήσω επιτέλους.Μόνο αυτή η βοήθεια έμεινε εκκρεμής.Καλά δε λέω;
επίσης.σωστά το'γραψα το εκκρεμής; ξεχνάω ρε γαμώτο

Πες μου εναν ανθρωπο που ξερεις η που ξερει καποιον που η που ξερει καποιον που ξερει καποιον που σπουδαζει ενω δεν ειναι φοιτητης.
Πες μου εναν ανθρωπο που εχει εμμονες με τη σχολη του και ξεχνα οτι στη σχολη του πρεπει να δηλωνει παρων καθε εξαμηνο.
Πες μου εναν ανθρωπο που στην ερωτηση "και γιατι δεν πηρες πτυχιο μετα απο 8 χρονια;" θα απαντα "γιατι ξεχασα να ανανεωσω την εγγραφη μου.και το ξεχνουσα επι 2 χρονια.δηλαδη ειμαι ξεγραμμενος απο τα μητρωα της σχολης εδω και 1 χρονο και η αναλαμπη της συνειδητοποιησης αυτης της παραλειψης μου ηρθε προχθες.ΠΡΟΧΘΕΣ.γιατι εχω τοσο αγχος που νομιζω οτι θα πεθανω.εχω καθε μερα πονοκεφαλο.ιδρωνω και χτυπαει η καρδια μου τοσο γρηγορα που νομιζω οτι θα σπασει.που η λογικη μου λεει οτι αγχωνομαι επειδη εχω κουραστει εχουν περασει τοσα χρονια κι εγω ειμαι ακομα εκει κι εχω μια πτυχιακη να κρεμεται σαν γκιλοτινα πανω απο το κεφαλι μου και να μην προχωραει γιατι δεν ενδιαφερεται κανεις για τα γαμοερωτηματολογια μου και δεν μου τα απανταει κι εγω στη σκεψη παγωνω εκτος απο τις φορες που δεν παγωνω αλλα καιγομαι και τρεχει αιμα η μυτη μου.γιατι φοβαμαι να βγω στο δρομο γιατι φοβαμαι τον κοσμο.ολο τον κοσμο.γιατι δεν παω στη δουλεια γιατι τους φοβαμαι.σχεδον ολους εκει.γιατι δεν τηλεφωνω στην οικογενεια μου γιατι κι αυτους τους φοβαμαι.και αν τους πω τι ξεχασα να κανω θα φοβαμαι μην μεινουν στον τοπο.γιατι εχω παραλυσει και πνιγομαι σε μια κουταλια νερο μονο που για μενα δεν ειναι απλα μια κουταλια νερο αλλα η προσωποποιηση της αποτυχιας μου.της ματαιοτητας.γιατι ειμαι μουδιασμενη κι οταν δεν ειμαι πεφτω κατω χωρις να αναπνεω.Γιατι σε ποιον να το πω και ποιος να με πιστεψει ε;
γιατι το πλυντηριο εβγαλε φωτιες και καπνο γιατι αναγκαστηκα να δωσω τη γατα για να μην ξεσπιτωθω γιατι μου τελειωσε το call γιατι μου ηρθε περιοδος γιατι βρεχει και σε τρεις ωρες πρεπει να ειμαι στο τραινο και να μην ουρλιαζω στους επιβατες γιατι πρεπει να παω στην σχολη και να πω οτι εχω τοσο αγχος που ξεχασα να γραφτω στη σχολη. και να με πιστεψουν.και να μου δωσουν μια ευκαιρια να ξαναγραφτω ενω δεν ειναι στη δικη τους ευχερεια.
γιατι τα εκανα τοσο σκατα που δεν εχω δυναμη καν να προσπαθησω να τα διορθωσω.
γαμωτο μου νομιζω οτι αυτο ειναι το τελευταιο μου ποστ.
ειλικρινα δεν αντεχω να μιλαω πια για μενα.δεν θελω να μιλησω ξανα.να γραψω ξανα.θελω να εξαφανιστω γιατι μονο αυτο θα ηταν επαρκες για να δικαιολογησω τα αδικαιολογητα.