Παρασκευή, Νοεμβρίου 20, 2009

υπόκοσμος

Τώρα νιώθω κάπως έτσι.
Ναι,κάπως έτσι.Λυγισμένη στη μέση.Και στα μισά.Και τα μισά.
Αλλά,θα χαμογελάσω σε λίγο και θα τινάξω όλες μου τις επιθυμίες στον αέρα.Μαζί και τις εικόνες πίσω απ'τα μάτια μου.

Κι έξω βραδυάζει.

Οι δρόμοι είναι άδειοι χωρίς εμένα να λιώνω πάνω τους και το στήθος να σκάει.

Κι εγώ λίγο άδεια χωρίς αυτούς.

Τετάρτη, Νοεμβρίου 18, 2009

Ενα μικρό κυκλάκι.Μπουρμπουλήθρα.

Ακούω Παύλο Σιδηρόπουλο.
Απ'το youtube.Τί ξεφτίλα αλλά, οι κασέττες μου κάπου χάθηκαν.Επίσης δεν έχω κασεττόφωνο,ραδιόφωνο,σιντιπλέιερ και λοιπά.
Τραγουδάω και συνειδητοποιώ οτι ακόμα θυμάμαι τους στίχους μετα από πόσα χρόνια;8;τόσο.
Λέξη προς λέξη.
Δε χρειάζεται να κάνω "νανανανα" και να ξενερώνω με την πάρτη μου.

Τί θυμήθηκα.Πολλά θυμήθηκα για μένα από χθες.
Σ'ευχαριστώ.Κι είχες δίκιο.Τα παλιά σου που λένε περισσότερα σε σένα τώρα που τα διάβασα μπορώ να συμφωνήσω και να ξέρω σε τι συμφωνώ.

Μπορώ να ανοίξω ξανά τον εαυτό μου.
Δε θέλω να πω μεγάλη κουβέντα τώρα αλλά ,αλήθεια, νομίζω οτι μπορώ.
Σίγουρα κάτι θα μου κοστίσει.Δε γαμιέται ε; whatever it takes.


Ψόφια λόγια και μεγάλα και ευγένειες και διακριτικότητα μην πω καμια μαλακία και αχ τι μου συμβαίνει και άλλα τέτοια.Νερόβραστα και νιανιά.
Θέλω να ουρλιάξω στον αέρα,σας γαμώ όλους,όλους ρε.Με ρε ευηχο και καθαρό και με γεύση μπίρας και μπάφου.

Στρογγύλεψα πολύ.
5 Χρόνια κρυφτούλι.Σε καλή κρυψώνα,πολύ βολική.

Ξεχνάω τι θέλω να πω τώρα.Αλλιώς ξεκίνησε αυτό το ποστ στο μυαλό μου.Ξεχύθηκαν πάλι οι σκέψεις και μπούκωσα,μέχρι να τις ξεμπλέξω θυμάμαι ενα στίχο ακόμη και αλυχτάω μόνη μου.
Από μέσα ακούγεται σιχαμερό ποδόσφαιρο.
Δεν έχω δει πολλές ομάδες στον κόσμο που να παίζουν χειρότερα από τις ελληνικές.Βαριούνται να τρέξουν μετά το πρώτο γκολ.Και τρώνε μετά 5.

Σαν και μένα.

Δε με νοιάζω σήμερα.Δεν είμαι κάπως,ούτε κάτι συγκεκριμένο, ούτε κάτι αόριστο,ούτε μπέρδεμα ούτε αποφάσεις θα πάρω σήμερα, ούτε θα μου υποσχεθώ κάτι.


Ώρα για επιείκια.

Παρεπιπτόντως,κάποτε τη λέξη επιείκια τη χρησιμοποιούσα συχνά,πίστευα οτι μόνο αν είσαι επιεικής με τον εαυτό σου μπορείς να είσαι ευτυχισμένος.
Πώς έγινε;κάπως,την ξέχασα.Την έβγαλα από το λεξιλόγιό μου,απ'το είναι μου όλο.Μέχρι που η Ε. μου τη θύμισε ξανά.



Κάτω από το μεγάλο ίσκιο του δέντρου που στέκει μονάχο του στο ηλιοκαμμένο λιβάδι είναι η επιείκια μαλάκα εαυτέ μου.
Τρέξε από κάτω.
Τώρα.









Πολύ αφιερωμένο στα παιδάκια που γεννήθηκαν σε εποχή που νόμιζαν λάθος,στα κοριτσάκια 25 και άνω που πέρασαν το 15ο με 17ο έτος της ηλικίας τους με τζιν καμπάνα να σέρνεται στο δρόμο,μάρτινς ή αθλητικά και μπλούζα ΠΑΥΛΟΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ τρια νούμερα μεγαλύτερη.
Και μαλλί κλάφ'τα.
Και σ'αυτούς που έχουν φαντάσματα,που κάνουν φανταστικές συζητήσεις με τα φαντάσματα και που κουβαλάνε τα φαντάσματά τους σαν υπόθετα που δε λιώνουν.

Σάββατο, Νοεμβρίου 14, 2009

Ist das Leben unter der Sonne nicht bloß ein Traum?

Song of Childhood
By Peter Handke

When the child was a child
It walked with its arms swinging,
wanted the brook to be a river,
the river to be a torrent,
and this puddle to be the sea.

When the child was a child,
it didn’t know that it was a child,
everything was soulful,
and all souls were one.

When the child was a child,
it had no opinion about anything,
had no habits,
it often sat cross-legged,
took off running,
had a cowlick in its hair,
and made no faces when photographed.

When the child was a child,
It was the time for these questions:
Why am I me, and why not you?
Why am I here, and why not there?
When did time begin, and where does space end?
Is life under the sun not just a dream?
Is what I see and hear and smell
not just an illusion of a world before the world?
Given the facts of evil and people.
does evil really exist?
How can it be that I, who I am,
didn’t exist before I came to be,
and that, someday, I, who I am,
will no longer be who I am?

When the child was a child,
It choked on spinach, on peas, on rice pudding,
and on steamed cauliflower,
and eats all of those now, and not just because it has to.

When the child was a child,
it awoke once in a strange bed,
and now does so again and again.
Many people, then, seemed beautiful,
and now only a few do, by sheer luck.

It had visualized a clear image of Paradise,
and now can at most guess,
could not conceive of nothingness,
and shudders today at the thought.

When the child was a child,
It played with enthusiasm,
and, now, has just as much excitement as then,
but only when it concerns its work.

When the child was a child,
It was enough for it to eat an apple, … bread,
And so it is even now.

When the child was a child,
Berries filled its hand as only berries do,
and do even now,
Fresh walnuts made its tongue raw,
and do even now,
it had, on every mountaintop,
the longing for a higher mountain yet,
and in every city,
the longing for an even greater city,
and that is still so,
It reached for cherries in topmost branches of trees
with an elation it still has today,
has a shyness in front of strangers,
and has that even now.
It awaited the first snow,
And waits that way even now.

When the child was a child,
It threw a stick like a lance against a tree,
And it quivers there still today.



στα γερμανικά

κι αν δεν έχετε δει αυτήν την ταινία,πολύ πολύ κρίμα.




Τώρα τελευταία παίζω πολύ με την ιδέα οτι δεν είμαι πρωταγωνίστρια.Κι οτι η ζωή μου απέχει πολύ από ταινία.

Αν ήμουν αλκοολική τουλάχιστον,ή τραγικά όμορφη ή τραγικά κάτι άλλο.Ταλαντούχα ας πούμε.Αν δεν ήταν η ζωή μου τυχαία κι εγώ τυχαία μέσα της,τυχαία να ζω εδώ κι όχι κάπου αλλού και τυχαία να τα γράφω όλα αυτά αντί να τα λέω σε αληθινό αυτί,αληθινό και ροζ και δίπλα μου.Σαν να αυτοεπιλέχτηκαν οι επιλογές μου,από μόνες τους κι εγώ που τις έκανα,τυχαίως τις έκανα και στα τυφλά κι ασυναίσθητα,ανάλογα με τις τυχαίες συνθήκες σε ενα τυχαίο σημείο της ζωής μου.

Κι αν οι σκέψεις μου δε βγάζουν νόημα συγκεκριμένο αλλά πολλά νοήματα μαζί; κι αν δεν ξέρω ποιο απ'όλα είναι αυτό που πρέπει τελικά να αποδώσω σε μένα,για μένα;αν μου κρύβεται ή αν είναι εκεί μπροστά μου;μια σκέψη μακριά ή μια απόφαση; και τι απόφαση να'ναι αυτή που θα με φέρει πιο κοντά σε μένα;

Ωστε να μην είμαι η τυχαία εγώ αλλά εγώ;

Powered By Blogger