Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 30, 2009

Μάγια

Σημερα το πρωί τη βρήκα να χουρχουρίζει πάνω στα πόδια μου μέχρι να ξυπνήσω.
Νομίζω οτι δεν έχω ξυπνήσει πιο ήρεμα ποτέ στη ζωή μου.


Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 21, 2009

Dünne Jahre

"Δεν το λένε έτσι".

εγώ έτσι τα λέω.κι ελπίζω οτι πέρασαν.
κάτι σαν τις ευχετήριες κάρτες "γίνε καλά".έτσι.ελπίζω να γίνεις καλά.κι ας μην είναι η ευχή μου αυτό που θα σε κάνει καλά κι ας το ξέρω.αυτο που ζεις δεν αλλάζει μόνο επειδή το εύχεσαι.

το χειρότερο όταν είσαι μαριονέτα δεν είναι τα σκοινιά με τα οποία κρέμεσαι.ούτε ο κουκλοπαίχτης.που μπορεί να είναι και πολύ καλός και να σου δίνει μεγάλη ελευθερία κινήσεων.
το χειρότερο είναι πως τα συνηθίζεις.ακόμη κι αν εξαφανιστούν θα σου πάρει καιρό να το δεις.αν το δεις.

δεν είναι πολύ οξύμωρο να'σαι μια μαριονέτα πολύ ευχαριστημένη;
κανονικά οι μαριονέτες θα'πρεπε να'χουν μούτρα μέχρι το πάτωμα.



meine dünne jahre
δεν είμαι μαριονέτα,το ξέρω.είμαι το αγόρι που ήθελε να γίνει πινόκιο.


ξέρεις η καλή διάθεση φέρνει καλή διάθεση.κι αυτή με τη σειρά της καλές πράξεις.στοργικές.η στοργή συμπεριφέρεται στο μυαλό μας ακριβώς όπως η οργή.σε χτυπάει γρήγορα κι απότομα και σε τυφλώνει.μόνο που η πρώτη εν αντιθέσει με την άλλη σου λιώνει τα κόκκαλα και σε γλυκαίνει όπως ο ήλιος το καλοκαίρι.σου χαλαρώνει τις γροθιές και δε στις σφίγγει.είσαι ενας ευχαριστημένος τυφλός.
κι είσαι τουλάχιστον για εκείνη τη στιγμή,ο καλύτερος άνθρωπος στον κόσμο.τυλιγμένος στην κουβέρτα της τρυφερότητας.μετα είσαι πάλι ο εαυτός σου.δεν πειράζει.αρκεί που μπορείς κι αλλάζεις.αρκεί όταν κοιτάζεις στον καθρέφτη να βλέπεις εσυ τον εαυτό σου.κι ας μην μπορεί κανείς άλλος να σε δει.


θα μπορούσαν να'ναι τα βαριά μου χρόνια.ή τα ελαφριά.αναλόγως πώς το βλέπει κανείς υποθέτω.όταν κάτι σε βαραίνει δυσκολεύεσαι να ανασάνεις.αυτομάτως ο εγκέφαλος μειώνει λέει την παροχη οξυγόνου μέσω του αίματος στα υπόλοιπα όργανα προκειμένου να στείλει αρκετό στον εαυτό του.τα υπόλοιπα δεν είναι προτεραιότητα.
έκανα πολύ άσχημα που εμπιστευτηκα τον εαυτό μου στον εγκέφαλο μου.επέτρεψα αυτό που με βάρυνε να γίνει προτεραιότητα εις βάρος όλων των άλλων.τελικά απομόνωσα το συναίσθημα.
πανικό το λένε.κι είναι όλος δικός μου!
η προτεραιότητά μου.
μου επέτρεψα να με κλέψω.ρε. ρε!
και να με κάνω λιγότερη.να μην εχω.




η φωτογραφία είναι από εδώ



Powered By Blogger