Το παραμύθι μέσα στο σκουφί μου

Θα παίξουμε ενα παιχνιδάκι
θα φτιάξεις ένα κολλάζ ανθρώπινο
θα μυρίζει και θα ηχεί και θα κινείται
τράβα φωτογραφίες από τις αναμνήσεις σου και κόλλησέ τες πάνω σου
αντί για πόδια θα έχεις ενα παρελθόν και μέσα στην κοιλιά σου θα έχεις το μέλλον
το παρόν θα'ναι στο στήθος σου και θα τρέφεται από σένα
μόλις το μυαλό σου γίνει πύαρ



-Μια μικρή με τέσσερα δάχτυλα με φωνάζει μαμά της
την αγαπάω
ένας τύπος με κοστούμι και χαρτοφύλακα με φωνάζει "δεσποινίς!"
σε μια τεράστια διάβαση σε ενα τεράστιο δρόμο με τεράστιους ανθρώπους
καπνό χαρτάκια φιλτράκια-μια απ'όλα
δέκα λεπτά ακολουθώ έναν άγνωστο

σύννεφα
γαλάζιος τελειωμένος αναπτήρας
άνω πατήσια και βροχή
το σάουντρακ της ζωής μου με αλκοόλ και μπλουζ
κι είμαι εκεί,εξοργισμένη και χωρίς συσπάσεις
χειραγωγημένη από κάποιον Τζάρμους σε ασπρόμαυρο φιλμ

Θα ζωγραφίσω αυτό που είδα στον ύπνο μου
κι εσύ θα με βγάλεις φωτογραφία με το βρακί και μαύρη καρβουνόσκονη στο στήθος
θα μυρίσω τον καφέ μου πριν τον πιώ,θα το θυμάσαι χρόνια αργότερα, θα είσαι ακόμα φίλη μου,θα μου λείπεις

ανίκανα δάχτυλα
μπουκωμένο μυαλό
σκισμένο τζιν, πράσινο πουλόβερ και κόκκινα μαλλιά
Ι wanna be sedated
-και ξαφνικά είμαι

χιονίζει
και κάτω απ'το σκουφί μου ένας κόσμος στριμώχνεται
εικόνες και ήχοι και μυρωδιές σε μορφή κόμπακτ κουβάρι
γνώσεις και συναισθήματα και αναμνήσεις συναντιούνται όλα εκεί
"ραντεβού στο μυαλό σου" υπόσχονται και συρίζουν
χάνω το μέτρο και τα όρια ξανά
θα τα ξαναβάλω και θα τραβήξω γραμμές -Σταμάτααα!!
θα ταίσω τα φίδια της Μέδουσας και θα τα κάνω φιόγκο-Μη συνεχίζεις!!
θα ξετυλίξω το κουβάρι και θα φτιάξω ενα θρόνο μάλλινο..


-Τα "θα" σου δεν είναι έτοιμα ακόμα.
Φτιάξε καλύτερα μια σφουγγαρίστρα μάλλινη να'μαστε προετοιμασμένοι.
Θα πάρω ενα τσεκούρι και θα σου ανοίξω το κεφάλι κι εσύ μετά θα το συμμαζέψεις,έτσι είναι το παιχνιδάκι,μην ανησυχείς,δε θα χάσεις τίποτα που θα σου λείψει.Τα "θα" σου πρέπει να τραφούν από σένα.

-Δε θα χάσω τον εαυτό μου;

-Θα φτιάξεις άλλον

-Μα χωρίς παρελθόν δεν υπάρχει μέλλον! πώς θα φτιάξω τον εαυτό μου αν δεν ξέρω ποιά είμαι;

-Γιατί τώρα ξέρεις; πάψε ν'αντιμιλάς! Εξάλλου..δεν θα τον χάσεις τον εαυτό σου,τώρα θα τον γνωρίσεις.

-Δε θέλω να παίξω το παιχνίδι σου.Φοβάμαι.
Είσαι τρελή και τα'χεις χαμμένα και...

-Κάθε μέρα, το μέλλον σου φεύγει από τη μήτρα σου και κυλάει προς τα πάνω.Δίνει ενα φιλί και μια κλωτσιά στο παρόν και παίρνει τη θέση του.Έτσι είναι.Πρέπει να με πιστέψεις.
Αν φοβάσαι το τσεκούρι μπορούμε να δοκιμάσουμε κάτι άλλο.Μπορούμε να αφήσουμε τα φίδια να πεινάσουν αρκετά και να φάνε τα μάτια σου.Πρέπει να ανοιξεις!
Το παρόν σου πρέπει να τραφεί και το μέλλον σου να γεννηθεί και να τραφεί κι αυτό..

-Και θα ζήσουν όλοι καλά κι εγώ καλύτερα;

-Απλώς..., θα ζήσεις.

Schiele

Freundschaft

Snow can wait, i forgot my mittens*

Το Χριστουγεννιάτικο πνεύμα είναι η επικίνδυνη αφέλεια.
Αν δεν είσαι κάτω των 10 ετών δηλαδή. Άντε, 12 αμα είσαι και κακομαθημένο.
Καλά, έχω τρελά κόμπλεξ. Υποθέτω πως οφείλονται στο γεγονός ότι δεν έχω πάρει πολλά δώρα από τον Άγιο Βασίλη όσο καλό κορίτσι και να ήμουν.Ή στο γεγονός πως πάντα ήξερα ότι ο Άγιος Βασίλης ήταν η μαμά μου-ο μπαμπάς, για να πειστούμε πάντως για το υπερφυσικό της υπόθεσης, έτρωγε τα μελομακάρονα που αφήναμε με την αδερφή μου στο τζάκι για τον πεινασμένο Άγιο.
Ή στο γεγονός ότι γενικώς δεν τα παω καλά με τις προγραμματισμένες γιορτές.
Δεν έχω γιορτινό πνεύμα,τι να πω,μου τη σπάνε. Δηλαδή πρέπει μια μέρα να ξυπνήσω λοβοτομημένα χαρούμενη επειδή είναι κάποια γιορτή; Δηλαδή τώρα πρέπει να είμαι τρισευτυχισμένη και να νοιώσω την αγάπη στον αέρα;
Πιο πολύ όμως μου τη σπάνε τα καταναγκαστικά δώρα που πρέπει να κάνεις ή να σου κάνουν για να αποδειχτεί αυτή η αγάπη. Τα υποκριτικά χαμόγελα. Οι πανομοιότυπες ευχές που δεν εύχονται και τίποτα. Που δεν τις νοιώθεις. Αν εγώ είμαι αγενής-που δεν είμαι, αλλά έστω- μια ζωή με το φούρναρη,τώρα θα του πω και χρόνια πολλά που μου πούλησε το υπερ-υπερτιμημένο μελομακάρονο για να νοιώσω καλός άνθρωπος;

Από το πρωί χτυπάνε τα κουδούνια στην πολυκατοικία. Ακούω κάτι φάλτσα υπερσιτισμένα παιδάκια(τα κατασκοπεύω από το ματάκι της πόρτας για να ξέρω να τα αγνοήσω μετά) που βγαίνουν μπούγιο από το ασανσέρ στον πρώτο, που αλυχτάνε τα κάλαντα και γκρινιάζουν για τα λίγα λεφτά που μάζεψαν.Τελικά δε θα καταφέρουν να το πάρουν αυτό το γουί σύντομα.
Δεν πειράζει.Έπονται και τα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς.
Μου τη δίνουν αυτά τα παιδάκια. Ακόμα και ο τρόπος που χτυπάνε το κουδούνι είναι αγενής και διεκδικητικός.Παρατεταμένα,3 τουλάχιστον φορές συνεχόμενα, απαιτητικά.
Τα φοβάμαι.Δεν ανοίγω την πόρτα.Μου προξενούν θλίψη και τα φοβάμαι.Είναι τυποποιημένα.Μένουν σε διαμερίσματα με κιτς φωτάκια που αναβοσβήνουν ασυντόνιστα.
Ακαλαίσθητος φωτεινός σουρρεαλισμός, τιγκαρισμένα από ανθρώπους σουπερμάρκετ,πλαστικά στολίδια και λόγια.Μια σακούλα ξεσκισμένη πάνω στα κλαδιά του αληθινού δέντρου της πίσω αυλής εδώ και 1,5 μήνα και στο φόντο τα στολισμένα πλαστικά δέντρα στα διαμερίσματα της πίσω πολυκατοικίας. Μόνο το κρύο και οι μύξες που τρέχουν από παγωμένες μύτες είναι αληθινά.Ένα αγκαλιασμένο ζευγάρι που δεν κρατά ούτε ψώνια ούτε κινητά στα χέρια.Ο ένας τον άλλον.Γιατί μόνο αυτό χρειάζονται.


Θα ήθελα να βλέπω κάθε νύχτα του χρόνου αστέρια να φωτίζουν τον ουρανό και κεριά τα μπαλκόνια.Θα ήθελα χαρούμενα παιδάκια να τραγουδάνε στους περαστικούς χωρίς πληρωμή.Θα ήθελα όλα τα παιδάκια του κόσμου να είναι χαρούμενα.Να είναι παιδάκια.
Θα ήθελα πολλά αληθινά δέντρα στις αυλές και στους δρόμους και στα μπαλκόνια,χωρίς στολίδια.Τα δέντρα είναι όμορφα από μόνα τους.
Θα ήθελα οι άνθρωποι να είναι ευγενικοί κάθε μέρα,να εύχονται όλοι οι άλλοι να είναι υγιείς κι ευτυχισμένοι κι αγαπημένοι κάθε μέρα,γιατί αν είναι οι άλλοι θα είναι κι εκείνοι.Αλυσίδα είμαστε όλοι,όλα,..τα πάντα αλληλένδετα.
Θα ήθελα να κάνουμε δώρα όταν το νοιώθουμε κι όχι μια συγκεκριμένη μέρα του χρόνου γιατί έτσι πρέπει.Θα ήθελα να βλέπω τους ανθρώπους να χαμογελούν χωρίς προφανή λόγο.
Θα ήθελα όλα αυτά να είναι τα προφανή και αυτονόητα για όλους. Το νόημα της γιορτής είναι η υπόσχεση για συνέχεια, για αναγέννηση για δημιουργία.Η χαρά για ζωή.Για σεβασμό για το κάθετί και τον καθέναν.
Πόσο θα'θελα να μην ξεχνάμε ότι κάθε μέρα είναι γιορτή ακριβώς επειδή απλώς υπάρχει.Κι υπάρχουμε κι εμείς και τη ζούμε.


Να χαίρεσαι τη ζωή σου.Να μια ευχή.



*Ακόμη ένας άσχετος τίτλος.Ή αυτό ή 2.32μμ.

Christmas spirit*

* Είμαι αρρωστημένη, το ξέρω.

Καλές γιορτές σε όλους!

2.02

100 αποχρώσεις του γκρι

Τελικά,ο αποκλεισμός στο νησί είχε και τα καλά του.

mit Mir

Αν μιλήσεις ξανά θα περπατήσεις αυτό το δρόμο μόνη
μόνη θα σ'αφήσεις θα σ΄αφήσουν θα αφεθείς κι η λέξη χάνει κάθε νόημα
αφήνω αφήνω αφήνο αφίνο μοιάζει με μάρκα απορρυπαντικού ή γάλακτος
γιατί οχι;
όλοι είναι παράξενοι
είσαι ηλίθια κουφή τυφλή αδιάφορη αλλά ο θόρυβος του μυαλού σου είναι εκεί,δε μιλάς γιατί δε θες ν'ακούσεις ούτε την ίδια τη φωνή σου τώρα,οχι, τίποτα,ας μην υπήρχαν ήχοι,στο κεφάλι σου οι φωνές εκρήγνυνται σαν φως από εκατομμύρια λάμπες που κάνουν τσαφ και καίγονται
κλείσε το φως
κλείσε τα μάτια
σκεπάσου
ξέχνα
θα κάνεις άλλες σκέψεις τώρα
πρέπει να βγω να περπατήσω πάνω σε σάπια κίτρινα φύλλα
να γλιστρήσω
να πέσω κάτω με τον κώλο και να τρομάξω τις γάτες από τους σκουπιδοτενεκέδες και να γελάω να βρέχει και να γελάω και να κρυώνω και μετά να γυρίσω σπίτι να κάνω ενα ζεστό μπάνιο και μετά μια μηλόπιτα με πολλή κανέλλα,θα μυρίζει φθινόπωρο το σπίτι και θα μαζέψω το μέσα μου και θα το βάλω σε σειρά κινηματογραφική
και μετά θα με πάρω αγκαλιά και θα μ'αγαπάω για πάντα
θα ακούσω το bad timing το little arithmetics και το ideal crash
μια μέρα θα μου χαρίσεις ένα αδέσποτο γατάκι που δε θα τρομάζει όταν φταρνίζομαι
θα κολλήσω τη μύτη μου στο τζάμι να θολώσει όπως έκανα όταν ήμουν μικρή
και θα γράψω το όνομά μου με αστεία παιδικά γράμματα που δε μ'έχουν εγκαταλείψει ακόμα
και οι φωνές θα ησυχάσουν
το φως θα είναι ζεστό και θα μαλακώσει το δέρμα μου
θα μαλακώσει το κεφάλι μου κι όταν ανοίξω ξανά τα μάτια θα έχω πετάξει μακριά απ'την τρύπα του μυαλού μου και θα περπατάω πάνω σε μια θάλασσα
θα φοράω ένα άσπρο φόρεμα και τα μαλλιά μου θα είναι φλόγες
θα είμαι το φως μου και θα έρθω να σε βρώ
θα ακούς τη μουσική που άκουγα
θα με σπάσεις και θα ανακαλύψεις κάθε εκατοστό μου
απόψε.Μαζί μου.

Συμπεράσματα,κεφάλαιο τρίτο:Κανόνες μαΐμουδοσυμπεριφοράς σε προφορικές η/και γραπτές συζητήσεις

• Όταν θες να υποστηρίξεις τη θέση σου αλλά δεν έχεις επιχειρήματα, τότε την υποννοείς φλύαρα, ελπίζοντας ότι ο άλλος δεν θα το προσέξει ή θα έχει κουραστεί να διαβάζει, οπότε, δεν θα το προσέξει.
• Όταν θες να πείς κάτι αλλά δεν μπορείς να το εκφράσεις σωστά, το απλοποιείς και το λες αλλιώς.Στον ενδεχόμενο διάλογο που ακολουθεί προσπαθείς να βρείς τις σωστές λέξεις για να το εκφράσεις όπως ήθελες,βρίσκοντας έμπνευση στις λέξεις που χρησιμοποιεί ο συνομιλητής σου.Αν δεν το καταφέρεις ούτε τότε,χρησιμοποιείς τις λέξεις "εεεεεεεε" ή "σωστά..." και κάνεις πως σκέφτεσαι, ενώ συνεχίζεις να προσπαθείς να θυμηθείς τί ήθελες να πεις αρχικά και στην πορεία το ξέχασες("smell the fart" talking/writing).
• Όταν δεν ξέρεις τι να πεις αλλά πρέπει να πεις κάτι,υπεκφεύγεις αστειευόμενος.Κοινώς,την πάπια.
• Όταν πείς κάτι αμφιλεγόμενο και ενδεχομένως προσβλητικό ελλείψει καλής συντάξεως ή εμπνεύσεως στην έκφραση, αλλά δεν θες να προσβάλλεις το συνομιλητή σου, χρησιμοποιείς τις φράσεις "χωρίς να θέλω να σε προσβάλλω", "no offence" και τη χαμογελαστή φατσούλα ":)"-σε γραπτό λόγο- ελπίζοντας να σου απαντήσει κάτι ολοφάνερα αστείο ή κάτι σοβαρό αλλά χρησιμοποιώντας οπωσδήποτε και την φατσούλα που βγάζει τη γλώσσα της ":Ρ" που σημαίνει "non taken" ή "κατάλαβα ότι δε με εμπαίζεις", για το συγκεκριμένο διάλογο.
• Όταν δεν έχεις κάτι σημαντικό να πείς, δε λες τίποτα (και παριστάνεις ότι έχεις και ζωή)
  
• ή λες βλακείες (και παριστάνεις τον έξυπνο αλλά όλοι σε περνάνε για βλάκα)
  
• και τις κάνεις ποστ (ανάξιο λόγου/απ'αυτά που 3'' μετά τη δημοσίευση μετάνοιωσες που τα δημοσίευσες)
  
• ελπίζοντας σε κατανόηση όσων,τελικά,τις διάβασαν.
  

Ordinary day with random outbursts of toothache ή Συμπεράσματα, κεφάλαιο δεύτερο:αποδοχή

-Πονάω(γκρίνια)
-Γιατί δεν πας σε ένα νοσοκομείο;
-Άμα πάω σε νοσοκομείο,θα μου πουν να πάω σε οδοντίατρο.
-Και γιατί δεν πας σε οδοντίατρο;
-Γιατί πονάω
-;



-Τον είδες τον Victor πώς κουρεύτηκε;
-Ναι,του είπα και nice hair by the way
-Στα γερμανικά;
-Nice hair by the way!
-Α.
Είναι πολύ κοντά.Σαν conehead είναι.Πω μωρό μου γέλασα τόσο πολύ.Αλλά δε του είπα τίποτα.(γέλιο ανωτερότητας)
-Εμένα καλά μου φάνηκαν πάντως(χασμουρητό).Τώρα μοιάζει με τη μπέμπα του.




-Έφτιαξα dark crystal σετ για τον Vetex.
-Μπράβο μωρό μου.



-Γιατί δε βλέπεις καμμιά ταινία στο ίντερνετ;
-Κοιτάω φωτογραφίες.
-Τι φωτογραφίες;
-Από μωράκια Αχ,κοίτα το ζακετάκι..γλυκούλι..
-Αφού εσύ δε θες να κάνεις παιδιά μέχρι να πας... 70 χρονών!(γέλια)
-.....(γκριμάτσα ανωτερότητας και μισό μάτι)
-Ε τι;αφου εσ-
-Αυτό δε σημαίνει ότι δε μπορώ να βλέπω φωτογραφίες!
-Καλά,θες παιδιά τώρα γιατί σε πονάει το δόντι.Πάντα όταν πονάς, κάτι περίεργο θες πάντα.
-Καλά είσαι σοβαρός;
...τελος πάντων.
...Μη μου μιλάς,πονάω να απαντάω.
-Γιατί δε βλέπεις καμμιά ταινία στο ίντερνετ;
-.....



-Τί ήχος είναι αυτός;(απορία)
-Το πλυντήριο
-Απογειώθηκε;
-Στραγγίζει.
-Και γιατί κάνει έτσι;
-Γιατί το διάλεξες εσυ.



-Τι θα φάμε μωρό μου;
-Έχει γάλα.
-Το δικό σου δόντι πονάει,οχι το δικό μου.Θα μου φτιάξεις σάντουιτς;
-Πάλι;
-Καλά άσε(παράπονο)
μη μου κάνεις τίποτα(απογοήτευση)
θα φτιάξω κάτι μόνος μου(παραίτηση)
κάτι θα βρω(μούτρα)
-....
-....


δέκα λεπτά αργότερα

-Τι θα φάμε μωρό μου;
-Έχουμε γάλα και κορν φλέικς.Θες;
-Μμμ..Ναι!(χαμόγελο)
-....



-Θα σταματήσεις να καπνίζεις τα τσιγάρα μου; έχεις ολόκληρο καπνό!Κλέφτρα.
-Εντάξει(νάζια)
Μου δίνεις ένα τσιγαράκι; τελευταίο; έλα πονάω αμα στρίβω... (αξιολύπητη γαλυφιά που βγάζει το κακό όνομα σε όλες τις γυναίκες)
-Έλα μωρό μου,πάρε.(που όμως πιάνει)
-Ευχαριστώ.
-Τώρα θα μου φτιάξεις γάλα με κορν φλέικς;



-Τι γράφεις εκεί,τακ τακ τα πλήκτρα; θα τα σπάσεις.
-Τις συζητήσεις που κάναμε σήμερα
-Στο μπλογκ σου;
-Ναι
-......
Μη βάλεις καμμιά φωτογραφία μου!

Συμπεράσματα, κεφάλαιο πρώτο.

Σήμερα κατάλαβα πως αυτό που μετράει πιο πολύ είναι το μέγεθος.
Φανταστείτε μια κότα σε μέγεθος ελέφαντα.
Κότα: μικρό και φαινομενικά ήμερο και άκακο οικόσιτο πουλερικό, παμφάγο, με μεγάλη όρεξη και τρομακτικά μάτια.
Κότα σε μέγεθος ελέφαντα: μεγάλο και φαινομενικά ήμερο και άκακο πουλερικό-γίγαντας, παμφάγο, με τεράστια όρεξη και υπερμεγέθη τρομακτικά μάτια.
Μια κότα τρώει πολύ και πολλά πράγματα. Όταν ήμουν 5 χρονών ένας κόκκορας επιχείρησε να με φάει.Το μόνο που τον εμπόδισε ήταν το μικρό του μέγεθος.Άρα οι κότες θα μπορούσαν δυνητικά να φάνε ανθρώπους.
Μια κότα-ελέφαντας θα έτρωγε με μαθηματική ακρίβεια, κάμποσους τόνους φαγητού ημερησίως.Και δε θα περιοριζόταν στο καλαμπόκι.
Αν λοιπόν,όλος ο πληθυσμός σε όλα τα κοτέτσια του κόσμου μεγάλωνε, κυριολεκτικά, θα ήταν το τέλος μας.
Το μέγεθος λοιπόν μετράει.

Πριν λίγες μέρες άφησα ένα βιογραφικό σε ένα ιατρείο για τη θέση της γραμματέως. Δεν έχω γνώσεις γραμματέως αλλά δε ζητούσε κιόλας,οπότε δεν έκανα και καμμιά υπέρβαση. Δεν πήρα τη δουλειά. Όχι επειδή ζητούσε εμφανίσιμη δεσποινίδα. Επειδή, ενώ με ρωτούσε ο άνθρωπος-οδοντίατρος, τι κάνω στον ελεύθερό μου χρόνο και λοιπά κοινότυπα και απαραίτητα (για να σηκώνω τηλέφωνα) κατέληξα να του λέω ότι με πονάει ο φρονιμήτης(δηλαδή με πέρασε για τζαμπατζού), ότι όταν σφουγγαρίζω δεν αφήνω τους άλλους να πατάνε μέχρι να στεγνώσει(δηλαδή ζω στο 1950 κι ακόμα σφουγγαρίζω το παρκέ στα γόνατα, μετά πατάω πάνω με πετσέτες κάτω από την παντόφλα -την κλασσική με το τακούνι και τη φούντα- και φωνάζω στον άντρα μου και στα παιδιά μου να μη μου κάνουν πατημασιές) και επίσης την ιστορία της ζωής μου μέσα σε 45'' και χωρίς να αναπνέω(δηλαδή ζω κλεισμένη στο σπίτι μου, ο άντρας και τα παιδιά μου δε μου μιλάνε γιατί κάνουν μούτρα που δεν τους άφησα να μου χαλάσουν το παρκέ κι επίσης μαγείρεψα μπάμιες, δεν μπορώ να μιλήσω με κανέναν στο τηλέφωνο γιατί έχω την τάση να μιλάω δυνατά-να ανοίγω πολύ το στόμα μου προφανώς- σε όποιον δεν είναι δίπλα μου και με πρησμένο ούλο απ'το φρονιμήτη έχω να μιλήσω γενικά στον οποιονδήποτε 3,5 βδομάδες).
Το μέγεθος -της γκάφας- λοιπόν μετράει.


Πριν ένα μήνα αγόρασα μια μπλούζα μεγέθους small και πήρα αμέσως τηλέφωνο τη μητέρα μου να της το πω.Το γεγονός του μεγέθους,όχι της αγοράς της ίδιας.Σήμερα τη φόρεσα και μου ανεβαίνει στο στομάχι όταν περπατάω.Στεναχωρήθηκα.
Το μέγεθος μετράει.


το μέγεθος μετράει το μέγεθος μετράει το μέγεθος μετράει το μέγεθος μετράει το μέγεθος μετράει

α και προχτές έστειλα τον Α. να μου πάρει τον καπνό μου και μου πήρε τον μεγάλο κι όχι τον μικρό που παίρνω εγώ και σήμερα ξεράθηκε κιόλας και είναι για προσάναμμα.Φταίω εγώ δηλαδή που εκνευρίστηκα; απλώς είναι το μέγεθος που μετράει. Δεν εκνευρίστηκα πολύ όμως γιατί μου πήρε και μια σοκοφρέτα με φουντούκια-τη μεγάλη- και με κάλμαρε ο παλιοαπατεώνας.Αφού την έφαγα όμως ένοιωσα τύψεις γιατί δε φτάνει που δεν έχω δουλειά και αναγκάζομαι να καπνίζω ξεραμένο γρασίδι, μικραίνουν και οι μπλούζες μου απ'τις σοκοφρέτες.
Το μέγεθος της παράβασης(για τη σοκοφρέτα μιλάω ακόμα) είναι αντιστρόφως ανάλογο με το μέγεθος του εκνευρισμού και ανάλογο αυτού των τύψεων.Και το μέγεθος του εκνευρισμού είναι ανάλογο αυτού των τύψεων.Συμπερασματικά λοιπόν, είμαι απαράδεκτη στα μαθηματικά,αλλά, εδώ είναι το σημαντικό, το μέγεθος μετράει.Τέλος.
Απλώς συνήθως μετράει περισσότερο αν είναι μεγάλο.To είπανε και οι Depeche Mode κι εγώ πάνω απ'αυτούς δε βάζω τίποτα, εκτός ίσως από τα 60 ευρώ που κόστιζε το εισιτήριο για τη συναυλία τους. Έχουμε κρίση παιδιά, χελόοου.


Στην τελική όμως, μπορεί να κάνω και λάθος.Έχω και μια τάση να διογκώνω τα πράγματα και να τα βλέπω υπερμεγέθη.

7 αλήθειες

Μετά την κρεμάλα και το "ονόματα, ζώα, φυτά" που παίζω κάθε μέρα τηλεφωνικώς, ήρθε η ώρα και για ένα σοβαρό παιχνίδι. Ευχαριστώ she μου.

7 Αλήθειες για μένα(και στα γρήγορα γιατί είμαι σε ιντερνετ καφέ πάλι,ενάντια στον όρκο μου και παίζει λαΐκοτράγουδα)

1.Το αγαπημένο μου κομμάτι της μέρας είναι η νύχτα.

2.Καπνίζω πολύ και όταν δεν καπνίζω τρώω τα μάγουλά μου.Από μέσα.

3.Βλέπω εφιάλτες και σεξο-όνειρα μόνο. Ξυπνάω ή θυμωμένη ή καυλωμένη. Συνήθως και τα δυο ταυτόχρονα.

4.Πιστεύω όλα όσα μου λένε οι άνθρωποι. Για ενα διάστημα πίστευα ότι ο "Μονομάχος" επρόκειτο για ταινία δράσης με ελικόπτερα.

5.Έχω υψοφοβία. Ακόμα και σε ταινία κινουμένων σχεδίων αν δω το καρτούν να είναι κάπου ψηλά, ιδρώνουν τα χέρια και τα πόδια μου.

6.Στο λεωφορείο(τρόλλεΰ, μετρό, ηλεκρικό κλπ) κοιτάζω την αντανάκλασή μου στο παράθυρο. Πάντα.

7.Είμαι πάντα πολύ καθαρή. Σε στιγμές απελπισίας έχω λουστεί σε καφετέρια και πλύνει τα δόντια μου σε γκούντυς αφού πρώτα καθάρισα το νιπτήρα με σαπούνι.


Παρακαλώ να παίξουν οι : vermilion και fightback (αν θέλει να τον ψηφίσω για πρόεδρο) και όποιος άλλος γουστάρει βασικά.

Ναι ρε.., τσαμπουκά.

Είσαι ένα ανέκδοτο. Μόνο που είθισται στα ανέκδοτα να γελάει κανείς, ακόμη και αν το ανέκδοτο είναι αυτοαναφορικό, αν έχεις χιούμορ δηλαδή.

Εσύ είσαι αυτό με το σπασμένο δάχτυλο που όπου κι αν πιάσει ο άνθρωπος πονάει και νομίζει ότι το πρόβλημα είναι παντού. Ή μάλλον ότι υπάρχουν πολλά προβλήματα. Ενώ, το αληθινό πρόβλημα είναι το πονεμένο δάχτυλο. Αυτό, μόνο αυτό.
Εσύ λοιπόν, είσαι ολόκληρος ένα σπασμένο δάχτυλο. Εσύ, μόνος σου, μόνο εσύ.

Πρέπει να είσαι μακράν ο πιο ανικανοποίητος άνθρωπος στη Γη. Απροσάρμοστος, εγωκεντρικός, πιο πολύ ιδέα ανθρώπου παρά αληθινός άνθρωπος. Σκάρτος. Καταδικασμένος από το ίδιο σου το μυαλό να ψάχνεις και να ξεψαχνίζεις, να υπεραναλύεις και να διαλύεσαι. Να μην είσαι ούτε εδώ ούτε εκεί. Στο κάπου ανάμεσα να αναπνέεις, να ελπίζεις στο κάτι εκεί έξω/μέσα/αλλού. Και να μην πατάς ποτέ στα πόδια σου. Να θέλεις όσα δεν έχεις. Να αποκτάς κάτι και να μην χαίρεσαι. Τη στιγμή της χαράς να τη δηλητηριάζεις εσύ με τη σκέψη, τη βεβαιότητα ότι θα το απορρίψεις κι αυτό, όπως όλα τα άλλα στο παρελθόν. Να κλωτσάς τον εαυτό σου, μπας και ξεμουδιάσει. Βολεμένος τελικά και παραιτημένος να κάθεσαι πάνω στον πονεμένο απ’ τις κλωτσιές κώλο σου. Αδύναμος να ξεφύγεις απ’ όσα σε βασανίζουν εφευρίσκοντας δικαιολογίες για αυτά ,οι οποίες δεν έχουν να κάνουν με εσένα αλλά με κάποιον άλλον. Πάντα είναι κάποιος άλλος κι όχι εσύ. Εσύ το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι υπομονή. Να καθοδηγήσεις τον άλλον στο σωστό δρόμο που πρέπει να πάρει γιατί φυσικά εσύ ξέρεις πριν από εκείνον και καλύτερα μάλιστα. Και η κατάρα είναι ότι έχεις και δίκιο ρε πούστη μου. Και επακόλουθο αυτής είναι να μη σε πιστεύει κανείς-πόσο ψώνιο μπορεί να είναι με την πάρτη του δηλαδή, ξερόλας και ψυχαναγκαστικός, γκρινιάρης και δύσκολος και απαιτητικός και να χορεύει στα σύννεφα και το μυαλό του αλλού γι’ αλλού και να νομίζει ότι έχει και δίκιο πάντα. Κάπως έτσι σε βλέπει ο άλλος. Και έχει δίκιο φυσικά. Μόνο που εσύ είχες δίκιο πριν από κείνον. Αλλά δεν κερδίζεις τίποτα. Σε αυτό το παιχνίδι δεν κερδίζει κανείς. Το μόνο που σου αναλογεί για τον κόπο σου είναι ο χρόνος που χάθηκε.

Φτάνεις μετά να αναλογίζεσαι τι απ’ όσα έχεις κάνει άξιζε πραγματικά τον κόπο. Τι δεν θα έπρεπε να είχες αφήσει να ξεκινήσει. Τι θα έπρεπε να είχες ξεριζώσει αμέσως μόλις άρχισε να γίνεται πρόβλημα, με την ίδια συμπόνια που δείχνει ο κηπουρός όταν ξεριζώνει την αγριάδα δίπλα στα τριαντάφυλλα.

Έλα όμως που δε μπόρεσες. Δεν ήθελες ίσως. Πίστεψες ότι αυτή η αγριάδα στην πραγματικότητα ήταν ένα πανέμορφο λουλούδι, αρκεί να το φρόντιζες και να το πότιζες και να το σκάλιζες και να το αγαπούσες μέχρι να μεγαλώσει και να απλώσει το άρωμά του στο δέρμα σου. Ή, ότι τελικά και η αγριάδα έχει την ομορφιά της, αρκεί να θες να τη δεις.

Τελικά, ανακαλύπτεις με τον πιο επώδυνο τρόπο ότι ήταν απλώς ένα ζιζάνιο. Ένα φυτό που αγάπησες για τους λάθος λόγους και σου ξέρανε το τριαντάφυλλο. Απλώς αγριάδα. Τίποτα απ’ όσα φαντάστηκες ότι θα μπορούσε να είναι ή να γίνει αν το αγαπήσεις, ήταν. Έπρεπε να το είχες αγαπήσει για αυτό που ήταν. Ή να το είχες καταλάβει απ’ την αρχή ότι υπάρχει λόγος που η αγριάδα είναι ανεπιθύμητη. Τώρα κάθεσαι, ηλίθιε μαλάκα και κοιτάς το νεκρό τριαντάφυλλό σου και ξέρεις ότι δεν μπορείς να κατηγορήσεις την αγριάδα. Δεν είσαι τόσο ηλίθιος στο κάτω- κάτω. Ούτε τόσο καλός στο να ρίχνεις τις ευθύνες αλλού. Αντιπαθείς τον εαυτό σου κι έχεις δίκιο, άλλωστε δεν τον αναγνωρίζεις καν μετά από τόση αδυναμία που δείχνει.

Ήσουν που ήσουν κομπλεξικός ,πάρε να’ χεις τώρα.
Τώρα που το θυμήθηκα. Ναι, έκανες και αλλαγές. Προσπάθησες εντάξει. Αποδέχτηκες ότι η αγριάδα είναι αυτό που είναι, έγινες καλύτερος άνθρωπος (ώριμο σε λένε όλοι) μόνο για να ανακαλύψεις ότι η αγριάδα σου έχει ανασφάλειες και τώρα τελευταία σε τσιμπάει συνέχεια για να δει αν είσαι ακόμη εκεί ή αν την παράτησες. Έχεις πάθει αλλεργικό σοκ απ’ τα τσιμπήματα αλλά εκεί εσύ. Πείσμα. Αν μου επιτρέπεις να ρωτήσω, μέχρι πότε σκοπεύεις να περιμένεις να αποκτήσει η αγριάδα συναίσθηση του ποια είναι και τι σου κάνει επειδή έτσι θα σου άρεσε; επειδή έτσι θα ταίριαζε περισσότερο στην τέλεια εικόνα σου;

Κι ακόμη και να το κάνει, εσένα τι σου μένει εκτός από πρήξιμο;

Ή που θα ζήσεις όλη τη ζωή σου με φενιστίλ ή που θα πεθαίνεις δίπλα της μέρα τη μέρα με ηλίθια αυταπάρνηση(ηλίθιο μαζοχισμό).

Αλλιώς, ξερίζωσέ τη, επιτέλους, γαμώ το μυαλό σου γαμώ, όσο προλαβαίνεις.

flux

Δεν ξέρω αν η ευτυχία ή η δυστυχία είναι συναισθήματα ή στιγμές στο χρόνο που αφήνουν μια συγκεκριμένη ροή ενέργειας μέσα στην ψυχή μας.
Μερικές φορές, δεν ξέρω τίποτα και το ξέρω.

Ο Τuco με κάλεσε σε παιχνίδι. Να αναφέρω τραγούδια που με ρίχνουν(αν κατάλαβα καλά).
Ακόμη κι αυτό μου είναι δύσκολο.Το ίδιο τραγούδι που μπορεί να με μουδιάζει,μπορεί και να μου δίνει ενέργεια. Συνήθως συμβαίνει ταυτόχρονα κιόλας.
Είναι μερικά τραγούδια που μου προκαλούν μια γλυκιά μελαγχολία.Αυτή που μας αγκαλιάζει όταν κοιτώντας έξω από ενα παράθυρο βλέπουμε τη βροχή και κρατάμε πιο σφιχτά την κούπα με τον καφέ,κάνοντας βουτιές στο μυαλό μας.
Για να το παίξω το παιχνίδι λοιπόν,θα γράψω όσα μπορώ να σκεφτώ τώρα.Λίγα είναι αλλά...ας είναι.
Έχει ήλιο σήμερα και έχασα την έμπνευσή μου.


Rapunzel -Novak
Lullaby-Cure
Decades-Joy Division
Talk show host- Radiohead
The Tourist-Radiohead
Fade out-Radiohead
Roads- Portishead
Wings for Mary pt2- Tool
Vocal- Madrugada
Siren-Tori Amos
Winter-Tori Amos
Our Darkness-Annie Clark


Αυτά είναι τα σαρκοβόρα μου, τα αγαπάω και τα μισώ.


Vermillion, σειρά σου φίλε μου.

Ποστ-ιτ

Αν αυτό εδώ δεν ήταν ποστ θα ήταν χαρτάκι κολλημένο στο ψυγείο με μαγνητάκι.
"Θα λείψω για λίγο-μπορεί και ν'αργήσω κιόλας, έχει φαγητό στο φούρνο,πάρε ψωμί" ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων.
Απ'τη βαρεμάρα μου αυτές τις μέρες σφουγγαρίζω το σπίτι καθημερινά.
Μου λείπει να γράφω τις σκέψεις μου,να έρχεστε εδώ μέσα όλοι και να μου λέτε τις δικές σας και να συζητάμε.
Μου λείπει η ιεροτελεστία του καφέ μπροστά στον υπολογιστή το πρωί,τα μάτια μου ακόμα να τσούζουν και να ξυπνάω σιγά- σιγά διαβάζοντας αυτά που γράψατε την προηγούμενη μέρα..
Ακόμα δεν έχω ίντερνετ στο σπίτι και δε συμπαθώ τα ίντερνετ καφέ γιατί πάντα αισθάνομαι ότι κάποιος θα μου ορμήξει από πίσω ενώ είμαι απορροφημένη κοιτάζοντας την οθόνη.Επίσης κατουριέμαι τρελά μέσα σε νετ καφέ.Πάντα. Και σ'αυτό εδώ που είμαι τώρα,πρέπει να κατέβεις τις σκάλες,να πάρεις το κλειδί της τουαλέττας από την κοπέλα που δουλεύει,να ανέβεις πάνω στην τουαλέτα και μετά πάλι κάτω να παραδώσεις το κλειδί και μετά πάλι πάνω να κάτσεις στο πισι.Είναι τόσο βαρετό όλο αυτό..άσε που μέχρι να ανεβοκατέβω τις σκάλες θα τα έχω κάνει πάνω μου και δε θέλω, μεγάλη κοπέλα...
Αλήθεια είναι αυτό,μην αρχίσει να σκέφτεται κανείς ό,τι πετάω φτηνές δικαιολογίες εδώ μέσα.
Βασικά νοιώθω ανασφάλεια όταν βρίσκομαι σε ενα κλειστό χώρο με τόσο κόσμο δίπλα μου,κοντά μου και μια αίσθηση ότι πρέπει να βιαστώ,να κάνω γρήγορα.Κι εγώ μάλλον χρειάζομαι την ησυχία μου.Τον χώρο μου.Τη δική μου τουαλέττα με τις πεταλούδες ζελεδάκια στον καθρέφτη.


Προχθές ακροβατούσα στην Εγνατία,ανάμεσα σε πεζοδρόμιο,δρόμο και σκαμμένα απ'το μετρό.Ένα αυτοκίνητο κόντεψε να μου πατήσει το πόδι αλλά με τις χοντρομπότες που φορούσα δε μ 'ενόχλησε και πολύ.Κρύο και βροχή εδώ,μπήκε λίγο απότομα το φθινόπωρο,ή,τουλάχιστον εμένα μου φαίνεται έτσι, αλλά μου αρέσει να φοράω πάλι λεπτά πουλοβεράκια και να φυσάει λίγο.Ο αέρας μυρίζει διαφορετικά τώρα,νοσταλγικά αν και δεν έχω τίποτα να νοσταλγώ ακόμη στην Θεσσαλονίκη.Είναι σαν να έχω καινούριο αυτοκίνητο.
Στρώνω τη μηχανή μου.Κάνω βόλτες,χαζεύω τα κτίρια και τις γειτονιές και τον κόσμο,χαμογελάω μόνη μου στη στάση του λεωφορείου.Η ζωή μου κυλάει.ΡέειΑυτό νοιώθω.Τικ τακ.
Και είναι ωραία.Είναι καλά.Είμαι καλά.



Ένας φίλος μου είχε πει κάποτε ότι στο σχολείο είχε εναν καθηγητή που όταν έγραφε στον πίνακα πορρωνόταν κι όταν τελείωνε ο χώρος στον πίνακα συνέχιζε απορροφημένος να γράφει και στον τοίχο.

Να κι εγώ τώρα,γράφω πάνω στο ψυγείο.

Γεννέθλια

31 Αυγούστου 1983
Κυψέλη,Αθήνα

Κοντεύει 10 το βράδυ και η μητέρα μου τηγανίζει μπριζόλες από το βρεγμένο μπαλκόνι γιατί την ανακατεύει η μυρωδιά.
Μια ώρα μετά και νηστική, με κρατάει στην αγκαλιά της για λίγα λεπτά.Ο πατέρας μου ήθελε αγόρι και αντ'αυτού κατέληξε με ενα κόκκινο κακάσχημο καραφλό κορίτσι με δυο κουμπιά για μάτια που χωράει στην παλάμη του και περισσεύει και χώρος για ακόμη ενα.
Μου είπε ότι η πρώτη φορά που ένοιωσε πατέρας ήταν τη στιγμή που με πήρε η νοσοκόμα από εκείνους για να με πάει στη θερμοκοιτίδα, ενώ δεν είχε προλάβει ακόμη καλά καλά να με δεί, και ήθελε να την αρπάξει απ'τα μαλλιά για να του δώσει πίσω το παιδί του.
Μισή ώρα αργότερα η μητέρα μου έτρωγε αμυγδαλωτά. Αυτά μόνο μπορούσαν να καλύψουν το κενό της απουσίας μου.
Μου είπαν ότι ήμουν το μοναδικό μωρό που έκλαιγε τόσο πολύ,τόσο δυνατά και για τόση πολλή ώρα.Τα υπόλοιπα μωρά το βούλωναν όταν έκλαιγα εγώ.Και μετά έκλαιγαν κι εκείνα μαζί μου.
Ήμουν διάσημη για το κλάμμα μου.Ήταν η υπογραφή μου ως μωρό.Το σήμα κατατεθέν.
25 χρόνια αργότερα είμαι ακόμα εδώ.
Δεν κλαίω τόσο πολύ πια,δεν είμαι κόκκινη και έχω μαλλιά.
Και ψάχνω να βάλω μια υπογραφή στην αλήθεια μου.Μια κατακτητική σημαία.

Οι γονείς μου είναι μια θάλασσα μακριά αλλά δεν είμαι μόνη.
Αν θα ηταν δυνατόν η αγάπη μου για εκείνους να πάρει μορφή, θα ήταν θύελλα.
Κι, αν θα ήταν δυνατόν η αγάπη τους για μένα να πάρει μορφή, θα ήταν το γερό πέτρινο σπίτι που μένει ανέπαφο.

Καμμία φορά, μέχρι τώρα, δεν έχω σχεδιάσει τα θέλω μου μέχρι τα επόμενα γεννέθλια. Το κάνω σήμερα. Μεγαλώνω; Αλλάζω; Ίσως απλά φοβάμαι να πεθάνω. Λες και τα πράγματα που καταφέρνουμε να κάνουμε είναι αυτά που μας κρατάνε ζωντανούς. Και μετά η ανάμνησή τους. Το αίσθημα της ικανοποίησης. Το "καλά το κατάφερα αυτό, επόμενο παρακαλώ". Κι όσο έχουμε επόμενα δεν πεθαίνουμε.Έχω σχεδιάσει τη μέρα μου,το μήνα μου,το χρόνο μου.Δεν πεθαίνω,οχι ακόμα,οχι όσο σχεδιάζω.Θα τα καταφέρω.Θα μπω σε πολλές καρδιές,θα με κρατήσουν ζωντανή μέσα τους.Θα με θυμούνται όπως τώρα,που μου τηλεφωνούν για να μου ευχηθούν να ζήσω χρόνια πολλά.Ναι.Είμαι εδώ και θα είμαι.Νεύμα με το κεφάλι προς τα κάτω, επιβεβαίωση και χαμόγελο.

Κι αν η ζωή μου είναι μια θάλασσα,άλλοτε ήρεμη και γαλάζια,άλλοτε τρικυμισμένη και μαύρη έχω τους βράχους μου να κρατιέμαι εγώ. Κι είναι απ'τους μεγάλους,τους όμορφους. Τα κύμματα με τσακίζουν πάνω τους μερικές φορές, αλλά, δεν πειράζει. Έχω κάτι να τσακιστώ πάνω, άρα υπάρχω.
Και είναι μια καλή μέρα, σήμερα.Από αυτές που χαμογελάω στον ουρανό κι ο ουρανός μου στέλνει ακτίνες ήλιου να είμαι ζεστή και οξυγόνο να αναπνέω.

H μεγάλη μέρα μου τώρα φεύγει και την αποχαιρετάω με το καλύτερο δώρο που έχω κάνει ποτέ στον εαυτό μου.Μαζί του.
Την πρώτη μέρα στη Θεσσαλονίκη και στη νεα ζωή.
Γειά μας!

Αγρίμι

Συμπεριφέρεσαι σαν κουτάβι.
Με γλυκά μεγάλα μάτια,παρακλητικά
σουφρώνεις λίγο τα χείλη κι έχεις ενα βλέμμα αξιαγάπητο
αξιολύπητο

το λουρί σου είναι μεγάλο, δε σε στενεύει και τόσο, καλά είσαι
κι αυτός σε ταίζει καλά, σου κάνει και χάδια
καλύτερα τώρα απ'ότι παλιά

τότε

πήγαινες όπου ήθελες
εσυ κι οι ψύλλοι σου
κι εκείνοι ακόμα ελεύθεροι ήταν
τώρα από καιρό πεθαμένοι
όπως κι εσύ
που ξέχασες τη φύση σου
εσύ που κοιμόσουν στην καυτή σαβάνα
που κάτω απ'το κορμί σου ένοιωθες το χώμα να πάλλεται
όπως στην πόλη
τα βιαστικά ταξί σου σήκωναν τα μαλλιά καθώς έτρεχες δίπλα τους
να πας στο πουθενά,στο τίποτα,
οι δρόμοι σου ανοίγονταν όλοι
μόνο να κερδίσουν είχαν από σένα
κι εσύ απ'αυτούς
εσυ που έσπαγες τα δόντια σου δαγκώνοντας ανθρώπους που σου δόθηκαν
εσυ που αναστάτωνες με τα ουρλιαχτά σου
εσυ που ορμούσες κι άρπαζες
εσυ που βογκούσες στον ουρανό,στη θάλασσα
εσυ που ήσουν τόσο όμορφη που κανείς δεν έβλεπε ότι μάτωνες


γλύφε τώρα τις πληγές σου
δεν είσαι αγρίμι πια
play dead.

Nuda Veritas

Inscribed Truth is Fire and to Speak Truth is Shining and Burning

blues

Διαβάζω κάτι κείμενα μερικές φορές
υπέροχα
σε ρουφάνε μέσα στις εικόνες τους
κι είναι σαν να κοιτάζεις πίνακα ζωγραφικό
μπροστά τους, τα δικά μου μοιάζουν με τις μουτζούρες που κάνουμε όταν μιλάμε στο τηλέφωνο

εντάξει δεν ξεκίνησα να γράφω εδώ επειδή εχω συγγραφικό ταλέντο
το κάνω επειδή πρέπει κάπου να τα πω όλα
όσα νοιώθω
όσα μου συμβαίνουν
αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι
θα ήθελα να την έχω αυτή τη δύναμη
να κάνω τη μουσική μου λέξεις
κι οι λέξεις να γίνονται εικόνες στο μυαλό
κι εικόνες συναισθήματα.


Επίσης, τώρα που γυρνάει
θα ήθελα να μπορώ να γίνομαι αόρατη.

Spiral out

Ακόμη και πριν μπορέσω να καταλάβω ότι αυτό επιδιώκω για μένα, οτι αυτό θέλω να κάνω με κάθε τρόπο κάθε μέρα στη ζωή μου,το έκανα.Προσπαθούσα τουλάχιστον.Να ανοίγω.Για να χωρέσω τα πάντα. Τις αλήθειες,τις ιδέες,τη γνώση των πραγμάτων.Τη βαθύτερη γνώση των πραγμάτων.Και να χωθώ για πάντα κι εγώ εκεί μέσα,να γίνω ενα με τον κόσμο σε ενα θεωρητικό επίπεδο που θα επεκτείνεται στην κάθε αναπνοή μου.Να γίνουν όλα δικά μου με την έννοια της πνευματικής κτήσης,να μπορώ να αισθάνομαι και να κατανοώ.
Δεν ξέρω αν είμαι στον σωστό δρόμο,μερικές φορές δε βλέπω κανένα δρόμο..κάποιες άλλες βλέπω άπειρες διακλαδώσεις ενός δρόμου που έχω επιλέξει να ακολουθώ.Συνήθως δεν ξέρω καν που πάω. Απλώς προχωράω κι όπου με βγάλει.Δεν το φοβάμαι αυτό. Άλλα πράγματα φοβάμαι.Μια σκέψη συγκεκριμένα.Ότι μια μέρα θα τα καταφέρω.Θα πάω κάπου που κανείς δεν έχει πάει και θα είμαι ευτυχισμένη εκεί.Αλλά μόνη. Γιατί αυτό απαιτούσε η διαδρομή. Όπως τα διαστημόπλοια που έχουν μέρη που αποκολλούνται κατά τη διάρκεια της πτήσης.
Δε μιλάω για φυσική μοναξιά αλλά για πνευματική.Κι οχι επειδή είμαι ή θα γίνω τόσο έξυπνη που δε θα μπορώ να συνεννοηθώ με κανέναν αλλά επειδή θα σκέφτομαι πάνω σε διαφορετικά μονοπάτια,με διαφορετικό τρόπο και θα είναι δύσκολη η πραγματική,ουσιαστική επικοινωνία. Ήδη το έχω αυτό σε κάποιο βαθμό γι'αυτό ενθουσιάζομαι τόσο πολύ αν σκοντάψω πάνω σε κάποιον άνθρωπο τυχαία και ανακαλύψω ότι μοιάζουμε.Ότι σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο και κάνουμε παρόμοιες σκέψεις για τα πράγματα που σημαίνουν κάτι για μας.Τα οποία είναι τα ίδια κιόλας.Είναι μεγάλη παρηγοριά,το λιγότερο.


Λοιπόν γύρισα απ'τις διακοπές στους γονείς μου γεμάτη εικόνες.
Σκέφτομαι το μπαλκόνι που έπινα καφέ κάθε πρωί με τη ζακέτα μου, το μπαμπά μου να πίνει καφέ δίπλα μου και τη μαμά μου πιο πέρα νυσταγμένοι κι οι τρείς,εγώ να τους αφηγούμαι ενα ακόμη παρανοΐκό όνειρό μου και μετά όλοι μαζί να βρίζουμε τους ανεγκέφαλους που κάνουν υπερκατανάλωση νερού ποτίζοντας τους δρόμους κι εμείς δεν έχουμε αρκετό για να κάνουμε μπάνιο.Η μαμά μου έβλεπε τα πολύτιμα λουλούδια της να ξεραίνονται και δε μπορούσε να τα ποτίσει...Ο πατέρας μου κοίταζε λυπημένα προς τις ελιές και το αμπελάκι.Μετά ήρθε το νερό και ήμασταν όλοι ευτυχισμένοι.Και καθαροί.
Σκέφτομαι τη θάλασσα.Η πιο αγαπημένη εικόνα μου για τον κόσμο είναι η θάλασσα όταν κάνω βουτιά μέσα,με ανοιχτά πάντα μάτια και κοιτάζω γύρω-γύρω αυτό το εκπληκτικό γαλαζοπράσινο χρώμα του νερού και το χρυσαφί του βυθού.Η πιο αγαπημένη...Έχω αποφασίσει ότι αυτή θέλω να είναι η τελευταία εικόνα που θέλω να δω πριν πεθάνω.Πιστεύω ότι θα φύγω πολύ ικανοποιημένη.Εκτός αν αποφασίσει κανένας καλός χριστιανός να με θάψει οπότε τα νεύρα μου, θα πάθω ασφυξία,θα κατα-αηδιάσω με τα έντομα και θα γυρίσω να τον στοιχειώσω και δε θα'μαι μόνη.
Σκέφτομαι επίσης τις μπριζόλες στα κάρβουνα και τα σάλια μου τρέχουν, κυριολεκτικά.Ενας μήνας με σαλάτες αλάδωτες και ψητά και 5 κιλάκια κάτω η yours truly(επιτέλους επιτέλους επιτέλους επιτέλους)!
Σήμερα θα παω στη Θεσσαλονίκη και θα φάω χαρτί στα Μακντόναλντς,ίσως πιω και κοκα κόλα,δεν ξέρω...Μπορεί να φάω και παγωτό μετά.Ελπίζω να μ'αφήσω.Πάντως αν φάω αυτά,αύριο το κόβω να μασουλάω μαρούλια βουτηγμένα σε άπαχο γιαούρτι και να γράφω την Οδύσσεια μιας πεινασμένης.Εντάξει δεν πεινάω και τόσο πολύ,απλώς φαντασιώνομαι λιχουδιές της γνωστής αλυσίδας προΐόντων "Eat me!" και το μάτι μου γυαλίζει.
Είπα Θεσσαλονίκη και ξέχασα να αναφέρω τα της μετακόμισης.Ναι,δεν έχουμε μετακομίσει ακόμα.Βασικά σήμερα θα είναι η Μέρα 1η της επιχείρησης μετακόμιση.Θα πάμε να αγοράσουμε χάρτη της πόλης και εφημερίδα και θα τριγυρίσουμε στο κέντρο ψάχνοντας για ενοικιαστήρια.Βασικά εγώ θα ψάξω και κάπου στην Τσιμισκή για ενα υπέροχο φόρεμα που φορούσε η κολλητή της αδερφής μου και που ήθελα να της το κλέψω.Αλλά δεν το έκανα.
Αύριο θα παω να ζητιανέψω για κούτες σε κανενα σουπερμαρκετ μάλλον,γιατί κανείς!! εδω δεν πουλάει κούτες και δε θέλω πάλι να βάλω τα ρούχα σε μαύρες σακούλες σκουπιδιών γιατί σκίζονται και στην προηγούμενη μετακόμιση κόντεψα να χάσω κατι βρακιά.Ενα έχασα σίγουρα.
Πάντως μέχρι στιγμής,απ'ότι ακούω δηλαδή,είναι τρελοί οι Θεσσαλονικείς.Ούτε στην Αθήνα δεν είναι τόσο ακριβά τα ενοίκια φίλοι μου.Κάτω Τούμπα,δυάρι,450 ευρώ.Τι λες ρε φίλε;Στο Λυκαβητό είναι φθηνότερα κι έχεις και θεα.Και συναυλίες από το μπαλκόνι σου(που λέει ο λόγος).Κάτω Τούμπα;Κάτω Τούμπα;;;;Δε μπορώ να το χωνέψω.Τελοσπάντων,εμένα αυτό που με καίει είναι να μην υπάρχουν κατσαρίδες εκεί που θα μείνω-αν τελικά βρεθεί σώφρων ιδιοκτήτης να μας νοικιάσει σπίτι στη Θεσσαλονίκη και οχι στο Μανχάτταν ή στο στρουμφοχωριό.
Επίσης με καίει,σε δέκα μέρες που είναι τα γεννέθλιά μου,να ξυπνήσω μακριά από εδώ και το βράδυ να βγώ και να γίνω λιώμα με τον Α. σε ενα ροκάδικο της προκοπής στη Θεσσαλονίκη και οχι εδώ. Θα φοράω κι εκείνο το φόρεμα που το αγόρασα 10 μέρες πριν και θα έχω χάσει και άλλα 5 κιλά και κανείς άγνωστος μετά δε θα με μαλώνει που καπνίζω στην κατάστασή μου.Επίσης μέχρι τότε θα έχω γίνει μαθηματική διάννοια,κανείς δε θα το πιστεύει γιατί ήμουν τόσο κακή στα μαθηματικά του σχολείου(όπως και ο Αΐνστάιν) και θα γυριστεί proof 2 για μένα.Επίσης, θα έχω μπεί και στο Αριστοτέλειο στην ψυχολογία-εννοείται ότι θα έχω πάρει το πτυχίο μου, μια μέρα νωρίτερα- και κατά τη διάρκεια των σπουδών μου θα ανακαλύψω το μαθηματικό τύπο της κατάθλιψης,θα θεραπευτώ και θα θεραπεύσω όλους τους πάσχοντες.Ναι.Αυτό θα κάνω.Και μη γελάσει κανείς,παρακαλώ.Σοβαρά μιλάω.Εντάξει υπερέβαλλα λιγάκι,δε γίνονται αυτά σε δέκα μέρες,θέλει περισσότερο χρόνο αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορώ να προσπαθήσω τουλάχιστον..έτσι δεν είναι;

Η υπεραισιοδοξία μου χτυπάει κόκκινο σήμερα και γαμώτο είναι τόσο εύθραυστη.Πρέπει να την κρατάω τρυφερά στην αγκαλιά μου,μερικές στιγμές να την κλείνω κιόλας να μη βλέπει,να είναι προστατευμένη.Το παραμικρό μπορεί να την κάνει θρύψαλλα.Αλλά τη βρίσκω πάντα,αυτό είναι καλό.Τη βρίσκω γιατί έμαθα να ταίζω το μυαλό μου.Και να ανοίγομαι. Spiral out.

Aπόψε

πάω στο νησί.Θα πάρω το καραβάκι,θα'χω τη θαλασσινή αύρα στα μαλλιά μου και τέτοια.
Επιτέλους βασικά.Έπρεπε να είχα πάει πολύ νωρίτερα,δεν ξέρω γιατί καθομαι τόσο καιρό εδώ και τρώω τη ζέστη στη χειρότερη πόλη του κόσμου,στο πιο ζεστό διαμέρισμα του σύμπαντος!!
Τέλος του μήνα εν τω μεταξύ πρέπει να αρχίσουμε να ψάχνουμε για σπίτι στη Θεσσαλονίκη.Οχι,διορθώνω.Μέχρι τέλος του μήνα πρέπει το σπίτι να έχει βρεθεί.Αυτό είναι το περιθώριό μας.
Αυτό σημαίνει,ότι αφού καθόμουν εδώ τόσο καιρό και δεν πήγαινα να κάνω τις διακοπούλες μου νωρίτερα,ότι θα πρέπει να μείνω μια βδομάδα στο νησί(τους γονείς μου εχω να τους δω απ'τα Χριστούγεννα) και θα έχουμε μετά 4 ολόκληρες μέρες για τη μετακόμιση.
Χαλαρά.
Δέχομαι συγχαρητήρια για την εξυπνάδα και την προνοητικότητά μου.Επίσης δέχομαι τηλέφωνα μεταφορικής,πληροφορίες για υποψήφια προς ενοικίαση διαμερίσματα και λοιπά.

Ο Α. έχει ήδη αγχωθεί,με μέτρο προς το παρόν, τα βράδυα μου λέει τί σκέφτεται,πώς φαντάζεται τη ζωή στη Θεσσαλονίκη.Εγώ γιατί είμαι τόσο ξενέρωτη; δε φαντάζομαι τίποτα.Καλά,η αλήθεια είναι ότι προς το παρόν περιορίζομαι σε φαντασιώσεις μετακόμισης,ξεκαθαρίσματος της σαβούρας και κουβαλήματος αντικειμένων μεγαλύτερων από μένα.Και είναι που συνειδητοποιώ,επίσης, ότι ο φίλος μου είναι πολύ πιο ρομαντικός κι ονειροπόλος από μένα.Oh well..


Πάω να στριμώξω ρούχα,σανδάλια και άλλα χρήσιμα πράγματα στο σακίδιό μου,να βρω που έχω καταχωνιάσει το σλίπινγκ μπαγκ,να πλύνω τα πιάτα,να ξυπνήσω τον Α. να πιούμε καφέ,καλά οχι μ'αυτή τη χρονική σειρά,ουφ...τώρα εχω υπερένταση...

Σας χαιρετώ όλους,να έχετε ενα πολύ όμορφο υπόλοιπο Ιουλίου κι εμείς τα ξαναλέμε σε λίγες μέρες.Εκτός αν μου'ρθει καμμιά έμπνευση στο νησί και δε βαριέμαι να παω ως το ίντερνετ καφέ.

Σκαλιά και παραμύθια

Είμαι άρρωστη ,αν είναι δυνατόν καλοκαιριάτικα, εδώ και δυο μέρες.
Βήχω,φτύνω,τρέχει η μύτη μου και όλα τα καλά και νοιώθω τόσο υπέροχα,όπως τον χειμώνα που μας πέρασε που ήμουν κάθε μέρα έτσι. Παίζει να'χω και πυρετό γιατί ζεσταίνομαι περισσότερο απ'όσο συνήθως και όλη την ώρα ζαλίζομαι απ'το μπούκωμα και επειδή βουλώνουν τα αυτιά μου απ'το πολύ το "φύσα φύσα" έχω χάσει την αίσθηση της ισορροπίας μου και περπατάω σαν γριά σε καράβι που κουνάει.
Όλη μέρα με φώναζε η γιαγιά από κάτω και έκανα πως δεν άκουγα γιατί νόμιζα ότι θα μου γκρινιάξει πάλι για τον θόρυβο και δεν άντεχα να την αντιμετωπίσω στην κατάστασή μου.
Εντάξει την καταλαβαίνω,νοιώθει μοναξιά και φοβάται μην πεθάνει και το χειρότερο είναι ότι είναι μόνη με τις σκέψεις της και οι σκέψεις της είναι: αχ τι καλά που περνούσαμε κείνα τα χρόνια,τι τραπέζια κάναμε,μαζευόταν όλη η γειτονιά,τώρα είναι πεθαμένοι όλοι,μόνο εγώ έμεινα...
Το χειμώνα κατέβαινα που και που και με κερνούσε ελληνικό καφέ σε φλυτζανάκι με πιατάκι και βουτήματα που είχαν μαλακώσει μέσα στο ντουλάπι της και μου έλεγε όλα αυτά και μια φορά έκλαψε κιόλας και ένοιωθα τόσο ηλίθια που δεν ήξερα τι να της πω ή τι να κάνω να νοιώσει λίγο καλύτερα.. καθόμουν μόνο και της έκανα παρέα.
Πριν λίγο με φώναξε ξανά και δεν άντεξα να προσποιούμαι ότι δεν την ακούω, άνοιξα την πόρτα,κατέβηκα μερικά σκαλιά και την είδα και είχε ενα παράπονο στα μάτια της...μου λέει σε πείραξε τότε(τον Ιανουάριο) που σου είπα για τον θόρυβο; (κάτι φίλοι από Γερμανία είχαν έρθει τότε και καθόμασταν πολύ στην κουζίνα γιατί η κοπέλα ήταν έγκυος και δε θέλαμε να καπνίζουμε μες τα μούτρα της και δυστυχώς για τη γιαγιά που κοιμάται στην κουζίνα της όσο κι αν προσπαθούσαμε να είμαστε ήσυχοι,πάλι ακουγόμασταν,χάλια μόνωση δεν το συζητώ) της λέω οχι βέβαια,τι να με πειράξει,μου λέει στεναχωριόμουν τόσο καιρό που δεν ήρθες να με δεις καθόλου και φοβόμουν ότι παρεξηγήθηκες και στεναχωριόμουν τόσο πολύ,δεν έχω κανέναν..
καλα τι με ήθελες εμένα,χώμα έγινα,δεν ήξερα τι να της πω πάλι,πώς να της εξηγήσω ότι τώρα τελευταία είμαι ακοινώνητη και ότι απ'το σπίτι βγαίνω μόνο όταν είναι απαραίτητο γιατί τέτοια φάση περνάω τώρα και δε γουστάρω πολλά πολλά ή πως να της εξηγήσω και να μη γελάσει μαζί μου εκείνη που είναι 82 χρονών ότι σε ενα μήνα κλείνω τα 25 και έχω σαλτάρει και ώρες ώρες νοιώθω γριά ή απλώς πολύ μεγάλη για να κάνω "κάποια" πράγματα; Θα μου πείς,τι δε μπορώ να κάνω; όλα τα μπορώ.* Αρκεί να το πάρω απόφαση και να σταματήσω να κλαίγομαι και να βουλιάζω στο μελόδραμα της ζωής μου.Να πιπιλάω τη μαύρη καραμέλα μου,όπως είπε κι ο Ελύτης.
Μια χαρά είναι η ζωή μου και θα'πρεπε να το υπενθυμίζω στον εαυτό μου συχνότερα.Τέλος πάντων, καθόμουν εκεί, τρια σκαλιά πιο πάνω από κει που στεκόταν εκείνη και την έβλεπα να δακρύζει και πάλι ένοιωθα σα μαλάκας και δε μπορούσα να πάω κοντά της μην την κολλήσω, έχει και προβλήματα υγείας,μη φορτωθεί κι άλλα..στεκόμουν εκεί και την κοίταζα στα μάτια και της έλεγα ελάτε κυρία Σοφία,μην τα σκέφτεστε αυτά, μην στεναχωριέστε..
Μπούρδες.Είναι σαν να σπάει κάποιος το πόδι του και να του λες εσύ "πονάς καλέ μου;"
--
Είναι δύσκολο να ανοιχτείς σε κάποιον.
Αλλά είναι μερικές φορές δυσκολότερο σ'αυτόν τον κάποιον που ανοίχτηκες να σ'ακούσει.Ή να σου απαντήσει.Ή απλώς να αποδεχτεί το ρόλο που του ανέθεσες εσύ-παρόλη τη δυσκολία σου.

Η αυτολύπηση στερεί χρόνια απ΄τη ζωή σου και ούτε που το καταλαβαίνεις.
Διάβαζα μια ιστορία από ενα βιβλίο του Jorge Bucay που μου πρότεινε ο drakator .
"Ιστορίες να σκεφτείς" το λένε.
Και η ιστορία αυτή είναι για εναν ερευνητή που πήγε μια μέρα στην πόλη του Καμίρ.

"Λίγο πριν μπει στην πόλη διέκρινε ενα λόφο πανέμορφο,στολισμένο με δέντρα και λουλούδια και πουλιά.
Και αποφάσισε να πάει να ξεκουραστεί για λίγο εκεί. Πέρασε την είσοδο και άρχισε να βαδίζει αργά δίπλα στις λευκές πέτρες που ήταν τοποθετημένες ανάμεσα στα δέντρα. Σε μια απ'τις πέτρες ανακάλυψε μια επιγραφή:
Αμπντούλ Ταρέγκ: έζησε 8 χρόνια, 6 μήνες,2 εβδομάδες και 3 μέρες.
Τρόμαξε συνειδητοποιώντας ότι δεν ήταν μια απλή πέτρα λοιπόν αλλά μια ταφόπλακα και ότι όλες οι πέτρες εκείνες που έβλεπε ήταν κι εκείνες ταφόπλακες. Κι όλες είχαν παρόμοιες επιγραφές.
Ο ερευνητής ένοιωσε αβάσταχτη θλίψη,έκατσε κι άρχισε να κλαίει.
Τότε πέρασε από εκεί ο φύλακας του νεκροταφείου,τον είδε και τον ρώτησε γιατί κλαίει.
Κι ο ερευνητής του είπε: τι πράγμα φοβερό έχει αυτός ο τόπος; γιατί έχει τόσα πολλά νεκρά παιδιά θαμμένα σ'αυτό το μέρος;
Ο ηλικιωμένος φύλακας του χαμογέλασε και του είπε να ηρεμήσει και του εξήγησε ότι εκεί είχαν ένα παλιό έθιμο.Το εξής: όταν ένας νέος συμπληρώσει τα 15 του χρόνια,οι γονείς του του χαρίζουν ενα τετράδιο για να το κρεμάει στο λαιμό.Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα,κάθε φορά που απολαμβάνει έντονα κάτι ανοίγει το τετράδιο και σημειώνει: στα δεξιά αυτό που απόλαυσε
και στα αριστερά,πόσο χρόνο κράτησε αυτή η απόλαυση.
Έστω ότι γνώρισε μια κοπέλα και την ερωτεύτηκε.Πόσο κράτησε αυτό το μεγάλο πάθος; Μια βδομάδα; δυο;
και μετά,το πρώτο φιλί;
η εγκυμοσύνη; η γέννηση του πρώτου παιδιού;

Έτσι,όλοι εμείς,συνεχίζουμε να σημειώνουμε στο τετράδιο κάθε λεπτό που απολαμβάνουμε...Κάθε λεπτό.
Όταν κάποιος πεθαίνει
έχουμε τη συνήθεια
να ανοίγουμε το τετράδιό του
και να αθροίζουμε το χρόνο της απόλαυσης
για να τον γράψουμε πάνω στον τάφο του.
Γιατί αυτός είναι για εμάς
ο μοναδικός και πραγματικός χρόνος
ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΖΗΣΕΙ. "


Δεν έχει σημασία ο χρόνος. Σημασία έχει τι κάνουμε με τον χρόνο μας. Κλισεδάρα αλλά whatever, ήθελα να το γράψω.


*Εκτός από το να βάλω το πόδι μου πάνω απ'το κεφάλι μου.

Sehnsucht nach Meer

Σημαίνει (μπλουμ,πλίτσι πλίτσι,μπανάκι μανάκι,splish splash i was taking a bath tu tu tu)
ότι η λέξη offshore μου θυμίζει παραλία που σκάνε τα κύμματα στην αμμουδιά και ότι ακόμα και αυτή η φωτογραφία με δροσίζει.

Safe from harm

Όταν κάνει πολύ ζέστη κι εσύ τρεχεις στην τουαλέττα ανα τέταρτο
τότε ξέρεις ότι δεν πρόκειται να πάθεις θερμοπληξία ή αφυδάτωση.
Όταν το φαρδύ σορτσάκι που αγόρασες προχτές, σήμερα σου στένεψε
τότε ξέρεις ότι δεν πρόκειται να πάθεις θερμοπληξία ή αφυδάτωση.
Όταν ξαπλώνεις στο πλάι,στον καναπέ και νομίζεις ότι το βάρος της κοιλιάς σου θα σε ρίξει στο πάτωμα
τότε ξέρεις ότι δεν πρόκειται ποτέ να πάθεις θερμοπληξία ή αφυδάτωση.
Όταν μετράς τα ποτήρια και τα μπουκάλια του νερού στο τραπεζάκι του υπολογιστή και τα βγάζεις >5
τότε ξέρεις ότι δεν πρόκειται να πάθεις θερμοπληξία ή αφυδάτωση.
Όταν κάνεις ντους και πίνεις το μισό νερό που ρίχνεις πάνω σου
τότε ξέρεις ότι δεν πρόκειται να πάθεις θερμοπληξία ή αφυδάτωση.
Όταν οι ώρες που περνάς βρεγμένη είναι ίσες ή περισσότερες από τις ώρες που είσαι στεγνή
τότε ξέρεις ότι δεν πρόκειται να πάθεις θερμοπληξία ή αφυδάτωση.
Όταν σέρνεις-όπου κι αν κάθεσαι-μια λεκανίτσα με παγωμένο νερό για να βάζεις μέσα τα πόδια σου
τότε..μάντεψε τι ξέρεις;Ω ναι. Δεν πρόκειται να πάθεις θερμοπληξία ή αφυδάτωση.
Όταν ξέρεις... απλά ξέρεις ότι το σπίτι των ονείρων σου είναι αυτό εδώ
....Τότε ξέρεις ότι και τα όνειρά σου
δεν πρόκειται να πάθουν ποτέ θερμοπληξία ή αφυδάτωση.



Σημ. Η φωτογραφία είναι από ( flickr χρήστης Van Harl)το Rovinj στην Κροατία. Καταπληκτική ε;

If you were an ocean I'd learn to float

Είδα το Juno χθές το βράδυ.
Το χαμόγελό μου από τότε έχει γίνει σχεδόν τρομακτικό.
Δε μπορώ να σταματήσω να χτυπάω παλαμάκια, να κάνω αυτό το "πλούπ" με τα δυο δάχτυλα(αυτό που πρέπει να γίνεις 8 χρονών για να το καταφέρεις)(αυτό με τον αντίχειρα και το μεσαίο δάχτυλο),να κουνάω τα πόδια μου, να χτυπάω τα χέρια μου στα μπούτια μου,να κουνάω το κεφάλι μου δεξιά-αριστερά και να βλέπω αυτό το βιντεάκι.
Η χαρά μου είναι υστερική πια.

All I Want Is You



Υ.γ ξεκόλλησα κι απ'το Wucan!
Υ.γ2 Οι υπέροχοι, γλυκύτατοι στίχοι είναι εδώ

Η δύναμη της συνήθειας

Εχω ένα χαρτί περυτιλίγματος από ένα δώρο που μου έκανε κάποτε ο πιο καλός μου φίλος. Το βιβλίο ήταν το "1984" και έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε.
Το βιβλίο το δάνεισα σε κάποιον που δε μου το επέστρεψε ποτέ,αλλά,το χαρτί περυτιλίγματος μου έμεινε. Ήταν το ευτελές.Το δίχως αξία- αυτό που μου έμεινε. Κι όμως αυτό το χαρτί γίνεται η αφορμή να γραφτεί τώρα αυτό το ποστ. Γιατί πάνω του έχει γραμμένα κάποια λόγια που είπαν κάποιοι. Δε γράφει ποιοί. Μόνο τα λόγια τους.
Σωστά ή λάθος... εκείνοι τα είπαν κι εγώ
τα'χω στο μυαλό μου.

Γράφει κάποιος, λοιπόν.
"Η συνήθεια,
πέτρα δεμένη στο λαιμό
μας βοηθάει να μην πετάμε στα σύννεφα"

Τριγυρνάνε αυτοί οι τρείς στίχοι μέσα μου τόσο συχνά,που νοιώθω ότι υπάρχουν αιώνες στις σκέψεις μου.
Τους έχω οικειοποιηθεί. Θα μπορούσα να τους χρησιμοποιήσω και για να ορίσω τί σημαίνει συνήθεια.

Χθές διάβασα αυτό.


Κι ήταν σαν ο πρώτος από τους ομόκεντρους κύκλους να έκλεισε.


"Αδιατάραχτη η συνήθεια της δύναμης
αναπαύεται πάνω στη δύναμη της συνήθειας"

Τελικά...
Ενας ορισμός... δεν ορίζει τίποτα άλλο παρ'εκτός την προσπάθειά μας να επιβληθούμε στο αόρατο.
Και είναι καταδικασμένος να αποτυγχάνει.

Η ποίηση..η ποίηση όμως δίνει κάτι πέρα απ'αυτό.
Νόημα.

Και κατά συνέπεια Είναι.
Πέρα από κάθε ορισμό.

Μεγάλες προσδοκίες ενός μικρού σύννεφου

Χρόνος για να ανοιγοκλέισω τα μάτια μου
............ για να τα κρατήσω κλειστά και να τρίψω τη νύστα μακριά
............ για να φτιάξω παγωμένο καφέ
............ για μικρές γουλιές
............ για να δώσω ενα φιλί
............ για να εισπράξω ενα χαμόγελο κι ενα σ'αγαπώ στο ίδιο πακέτο
............ για να διατρέξω την μπροστινή σελίδα του μπλογκ μου
............ για να σχολιάσω και να στείλω τις καλημέρες μου
............ για να στρίψω και να καπνίσω ενα τσιγάρο
............ για να μαγειρέψω
............ για να φαω
............ για να κάνω μπάνιο
............ για να μιλήσω
............ για να πάρω ένα τηλέφωνο
.............για να χωθώ σε μια αγκαλιά
.............για να δω μια ταινία
.............για να κοιμηθώ
.............για να ονειρευτώ
.............για να ανοίξω τα μάτια μου


να τα κλείσω ξανά
να τα ανοίξω ξανά


Η ζωή μου σε fast forward
ώρες ώρες μοιάζει να τρέχει ο χρόνος κι
άλλες να κυλάει ρυθμικά σαν καινούριο ρολόι,
ήρεμα σαν ποτάμι
υποταγμένος στην ψευδαίσθηση του μικρου και μεγάλου δείκτη
και
υποταγμένη κι εγώ στην ψευδαίσθηση του μικρού και μεγάλου δείκτη


μερικές φορές όλα μοιάζουν να μένουν ακίνητα
σαν να σταματώ τον εαυτό μου
και να γίνομαι παρατηρητής του
αλλά ξέρεις τι λένε
Stille Wasser sind tief
και είναι παρήγορο αυτό
γιατί σημαίνει ότι έχω ουσία,
περιεχόμενο
και το αντιλαμβάνομαι
οχι όλες τις φορές
αλλά υπάρχει

το μόνο που πρέπει να κάνω
είναι να σταματήσω αλλόφρων να τρέχω
να σταματήσω να περπατάω
κι απλώς
να ριζώσω για λίγο τα πόδια μου στο έδαφος και να ανοίξω λίγο πιο πολύ τα μάτια
να κινηθώ πίσω από την πλάτη του χρόνου
ή να καταλάβω την ουσία του
και να τον παγώσω
το ίδιο είναι

να γίνω ενας περιστρεφόμενος Νόρμαν
ή να καθήσω κοντά του και να ανακαλύψω τον τρόπο με τον οποίο καταφέρνει να κινηθεί μένοντας ακίνητος
κι έτσι να βρώ κι εγώ τον τρόπο να βρίσκω την ουσία μου
μέσα στη μέρα
στην κάθε μέρα
στον χρόνο.

note to self

• Να μην χαρίζομαι εύκολα
• Να γελάω συχνότερα
• Να μαζέψω το χαλί απ'το μπαλκόνι
• Να Του μιλάω περισσότερο
• Να παω να δω τους γονείς μου και να τρακάρω το αυτοκίνητο που θα αγοράσουν σε λίγες μέρες
  
• Να διαβάσω τα βιβλία που έχω αφήσει μισά
• Να πάρω τηλέφωνο την καθηγήτρια για την πτυχιακή που ακόμα να απαντήσει στο μέηλ μου
• Να ξεκολλήσω από το wucan των black mountain και να ακούσω και κάτι άλλο με το οποίο θα κολλήσω μέχρι να ακούσω τίποτα άλλο
• Να δω House το απόγευμα
• Να στείλω αγριεμένο μέηλ στην εφημερίδα που κάθε Κυριακή έδινε dvd Friends και σταμάτησε και αναγκάζομαι ,πια, να βλέπω τον 1ο κύκλο σε όλες τις γλώσσες audio που έχει καταλαβαίνοντας παρόλη την άγνοιά μου, κάθε διάλογο
• Να εξακολουθώ να χαμογελάω συνέχεια και να πονάνε τα μάγουλά μου
• Να καταφέρω να κοιτάξω την αγαπημένη μου φωτογραφία της γιαγιάς που έχασα πριν 1,5 χρόνο και να παραδεχτώ πόσο μου λείπει.
  
• Να πω στη μαμά μου πόσο την αγαπώ και την καταλαβαίνω και πόσο δεν το ξέρει γιατί συνεχώς μαλώνουμε
• Να πω στον μπαμπά μου ότι είναι ο πιο δυνατός άνθρωπος που ξέρω και ότι θα'θελα κάποτε να γίνω σαν κι αυτόν
• Να μιλάω συχνότερα με τους φίλους μου στο τηλέφωνο όταν δεν μπορώ να τους δω
• Να πίνω λιγότερο καφέ και λιγότερα αντιόξινα φάρμακα
• Να θυμάμαι ποιά είμαι
• Να ελαττώσω το κάπνισμα
• Να αγοράζω ότι περίεργο ρούχο δω και μου αρέσει χωρίς να σκέφτομαι πόσο ρόμπα θα γίνω φορώντας το
• Να βρω δουλειά
• Να σταματήσω να κρύβομαι απ'τους ανθρώπους
  
• Να υποκύπτω σε παρόρμησεις της στιγμής
• Να γίνω φυσική κοκκινομάλλα
• Να μάθω να λέω οχι όταν πρέπει και να σταματήσω να είμαι ψυχαναγκαστικά ευγενική
• Να αποφασίσω τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω και να το κάνω
• Να βγάλω την πίτσα από το φούρνο
• Να κλέψω τον Α. και να πάμε διακοπές σε τυχαίο νησί, μόνοι, με 2 υπνόσακους και να τρώμε καρπούζια τα οποία θα παγώνουμε στη θάλασσα
• Να βρω ενα ψωρόγατο να υιοθετήσω και να'ναι μαύρο με πράσινα μάτια.Κι αν δεν είναι,δεν πειράζει
• Να πω ενα Ευχαριστώ σε όλους εσάς που γνώρισα και με γνωρίσατε στους λίγους μήνες που υπάρχει αυτό το μπλογκ που βγάζω τα εσώψυχά μου και μου έχετε κάνει τη ζωή πολύ πολύ πλούσια.

dreadlocks

Τζίβες δηλαδή.
Η γιαγιά μου όταν με είχε δει αναρωτιόταν γιατί είχα κάνει τα μαλλιά μου βουρλίδια.Ποτέ δε μου εξήγησε τί είναι βουρλίδια αλλά υποθέτω ότι δεν είναι κάτι πολύ καλό.
Οδηγίες για τζίβα-μαλλί για την σ.λ.ε και όποιον ενδιαφέρεται να εκφραστεί καλλιτεχνικά με τα μαλλιά του.
Βήμα 1.
Δε λούζεσαι για τουλάχιστον 4 μέρες.Κάποιοι λένε μήνα. Εγώ άντεξα 2(μέρες).
Βήμα 2.
Στέκεσαι μπροστά από καθρέφτη και προετοιμάζεσαι για 3ωρη τουλάχιστον ορθοστασία με τα χέρια σηκωμένα(αναλόγως με το μήκος του μαλλιού,αν είναι μακριά την έβαψες πχ.)
Βήμα 3.
Πιάνεις με λαστιχάκι τα μαλλιά σου εκτός από μια "λωρίδα" κάτω στον αυχένα. Χωρίζεις τη "λωρίδα" σε 4 τουλάχιστον τσουλούφια.
Βήμα 4.
Πιάνεις το πρώτο τσουλούφι και το χωρίζεις στα δύο. Αυτά τα δυο υποτσουλούφια τα πλέκεις μεταξύ τους ως εξής: τα χωρίζεις και μετά τα ενώνεις και μετά όπως είναι ενωμένα τα ξαναχωρίζεις φροντίζοντας οι τρίχες να μπλέκονται καλά τραβώντας αρκετά δυνατά μέχρι να πονέσεις και να δακρύσεις.Η διαδικασία επαναλαμβάνεται.Ταυτοχρόνως τρίβεις τη τζίβα που σιγά σιγά δημιουργείται και φροντίζεις να είναι σφιχτή και λεπτή (άμα είναι χοντρή δεν είναι πρακτική,είναι αντιαισθητική,δε μου αρέσει και θα χάνεις πράγματα εκεί μέσα και μετά δε θα λύνεται και θα πρέπει να ξυρίσεις το κεφάλι σου για να απαλλαγείς).
Βήμα 5.
Επαναλαμβάνεις το βήμα 4 σε όλα τα μαλλιά ξεκινώντας από πίσω προς τα μπρος. Τη "φράντζα" τελευταία δηλαδή. Να φροντίσεις να φτιάξεις τουλάχιστον 60 τζιβάκια.
Βήμα 6.
Σε κάθε τζίβα τρίβεις λίγο(ελάχιστο) κερί για να είναι μαλακιά, μυρωδάτη και περιποιημένη και για να μη μοιάζεις με άπλυτο Ινδό.Προτείνω το αγαπημένο μου hairgum "Road" που μυρίζει καρύδα και είναι τέλειο,τέλειο!
Βήμα 7. Κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και αν το αποτέλεσμα μοιάζει με αυτό στη φωτογραφία τότε είσαι πολύ πιο ικανή/ος από μένα γιατί εμένα χρειάστηκε μια μέρα ολόκληρη με live επίδειξη για να καταλάβω πώς φτιάχνονται.Και ναι, σαν ανανάς είμαι στη φωτό.


Συμβουλή Για Να Μη Μπλεχτούν Οι Τζίβες Μεταξύ Τους Και Καταλήξεις Με Μια Ενιαία Τζίβα Στο Κεφάλι Σου :
Πρέπει τα τσουλούφια να είναι καλά χωρισμένα. Πρέπει δηλαδή, να φανταστείς το κεφάλι σου από την πίσω μεριά, τουλάχιστον, χωρισμένο σε μικρά ομοιόμορφα και ίσα τετράγωνα, σαν τον κύβο του Ρούμπικ ( χωρίς τα χρώματα).


Συμβουλή Για Να Είναι Οι Τζίβες Σου Υπέροχες αλλά Καθαρές:
Λούσιμο όποτε θες αλλά καλό είναι να είναι συχνά (2 φορές τη βδομάδα τουλάχιστον δηλαδή).
Μετά από κάθε λούσιμο έχε υπόψιν ότι θα χαλαρώνουν και θα φεύγουν μερικές τρίχες και θα πετάνε. Πρέπει να τις ξαναφτιάξεις.Τρίψιμο και επάλειψη με κερί απαραιτήτως.
Αν θες να πας σε κάμπινγκ ή να έρθεις σε επαφή με μικρά ή κατι άλλο εξίσου επικίνδυνο, να έχεις μαζί ένα απωθητικό για ψείρες. Δεν θέλεις να κολλήσεις ψείρες τώρα.
Μπάνιο στη θάλασσα επιτρέπεται αλλά όχι για πολύ ώρα.Οι τζίβες θα χαλαρώσουν.Εκτός αν δεν τις έχεις περιποιηθεί μέχρι τώρα και έχεις γίνει σαν τζαμαΐκανή/ός οπότε τίποτα δεν μπορεί να τις λύσει πια και είσαι άξια/ος της μοίρας σου.


Για τυχόν παραλείψεις ή/και απορίες εδώ είμαστε.

Υ.γ αυτό θα μπεί στην ετικέτα "τέχνη".-

Ποστ

Σήμερα θα πάω εδώ.Για 3 μέρες.
Μη ζηλεύετε γιατί αυτή η παραλία ήταν τόσο όμορφη τον προηγούμενο Οκτώβρη.
Τώρα, το χρώμα της θάλασσας είναι πράσινο-καφέ, οι κοτρώνες που υπάρχουν στο βυθό αντί για πέτρες είναι καλλυμένες με σάπια φύκια(γλίτσα δηλαδή) που γλιστράνε και απογειώνεσαι αν δεν έχεις ισορροπία και χάρη στις κινήσεις σου(ευτυχώς εγώ έχω)
και στην παραλία συχνάζουν παππούδες που φοράνε κράνος.Για αδιευκρίνιστους λόγους.Πάντως μοιάζουν με ούφο και εγώ τους κοιτάω και γελάω δείχνοντας.Καλά δεν το κάνω.Αλλά θα ήθελα.
Μαζί μου θα έχω και την καλύτερη φίλη μου και συνονόματή μου, ετών 7. Θα τη βάζω εκείνη να δείχνει και να γελάει.Το σατανάκι μου. :) Το τι πύργους θα φτιάξουμε δε λέγεται-γιατί για κολύμπι σε τέτοια βρωμιά ούτε λόγος.Επίσης θα γίνουμε αμμογουρουνάκια.


Καλό σαββατοκύριακο σε όλους! :)

Χαζοπόστ

Δεν έχω μυαλό για να γράψω δικές μου σκέψεις. Η ζέστη φταίει.
Επίσης δέχομαι απειλές αν δεν γράψω κάτι. Γι 'αυτό γραφω τέτοια χαζοπόστ.


1. If you yelled for 8 years 7 months and 6 days
you would have produced enough sound energy to heat up 1 cup of coffee.

2.If you farted consistently for 6 years and 9 months, enough gas is produced to create the energy of an atomic bomb.

3.The human heart creates enough pressure when it pumps out to the body
to squirt blood 30 feet.

4.A pig's orgasm lasts 30 minutes.

5.A cockroach will live 9 days whithout its head before it starves to death.

6.Banging your head against a wall uses 150 calories an hour.

7.The male praying mantis cannot copulate while its head is attached to its body.The female initiates sex by ripping the male's head off.

8.The flea can jump 350 times its body length.

9.Right -handed peole live ,on average, 9 years longer than left-handed people.

10.Elephants are the only animal that cannot jump.

11.A cat's urine glows under a black light.

12.Starfish have no brain.

13.Polar bears are left-handed.

14.Humans and dolphins are the only species that have sex for pleasure.



(Από μέηλ που μού ήρθε.)

Now it hits me!

Μια φίλη, κάποτε, μου είπε :
"Μαλάκα, είσαι ο μόνος άνθρωπος που ξέρω που μιλάει τόσο πολύ για τον εαυτό του όχι για να κάνει επίδειξη ή να περιαυτολογήσει αλλά επειδή έχει απίστευτη ανάγκη να τον γνωρίσουν οι άλλοι."

Τότε,ένοιωσα σαν να με είχε χτυπήσει βράχος.Και είχα μηδενική αντίσταση παρόλη την άρνησή μου να το δεχτώ.

Όπως το κογιότ, που πέφτει από το γκρεμό, κοιτάει ψηλά, βλέπει τεράστια βράχια να ετοιμάζονται να πέσουν πάνω του και βγάζει μια μικροσκοπική ομπρελίτσα για να προστατευτεί. (Ενώ το σπαστικό roadrunner από πάνω κάνει ενα "μπιπ-μπιπ" και γίνεται καπνός.)
Ε,δεν προστατεύεται! Πώς θα μπορούσε;

Έβγαζα ομπρελίτσες κι εγώ τόσα χρόνια. Μέχρι που ο τελευταίος βράχος που έπεσε πάνω μου έγραφε : Blog.

traum

Yπάρχουν κι αγάπες που κρατάνε για πάντα.

Υπαρχουν κι αγάπες ληγμένες
κι εσυ
που βγήκες λαβωμένη
αγκάλιασε τ'αστέρια και κατέβα
σε μια παραλία από σπασμένα κοχύλια κι όνειρα
φτιαγμένη
αποκλειστικά
για σένα.

Yπάρχουν κι αγάπες που κρατάνε μόνο μια στιγμή.

3 ψέμματα και 1 αλήθεια (απντέιτεντ)

3 ψέμματα και 1 αλήθεια για μένα.
Όποιος ξέρει ας μην το προδώσει αμέσως. Ναι;

• 1) Έχω περάσει μια ώρα της ζωής μου βλέποντας την ανάστροφη πορεία του Jack Daniels , που είχα καταναλώσει εκείνη τη νύχτα, να χάνεται για πάντα σε φρεάτιο στην πλ.Αμερικής.
• 2)Αυτό το μπλογκ δεν είναι δικό μου κι εγώ δεν είμαι η kleine wolke. Την πραγματική kleine wolke την έχω κλειδωμένη στο υπόγειό μου και την ταίζω ρεβύθια κάθε μέρα. Δεν τα τρώει.
  
• 3)Διάσημος φωτογράφος με έχει φωτογραφήσει με αδαμιαία περιβολή-καθόλα αξιοπρεπής όμως- και είναι πιθανόν να με γνωρίζετε όλοι από περσινό τεύχος γνωστού αντρικού περιοδικού.
• 4)Στην πενθήμερη εκδρομή στην τρίτη λυκείου δεν είχα κοιμηθεί ούτε μια φορά στο δωμάτιό μου. Συνήθως ούτε καν στο σωστό όροφο του ξενοδοχείου.Την έβγαζα σε σκάλες ή στον όροφο με τα παιδιά από την Κρήτη με τα οποία έπινα σαμπούκα και τσίπουρα όλη νύχτα.
  

Και τώρα το αντίθετο. 3 αλήθειες κι ενα ψέμμα.

• 1) Όταν ήμουν 16 χρονών κόντεψα να πέσω από γκρεμό με το ποδήλατό μου γιατί δεν είχα φρένα. Από τότε δεν έχω κάνει ποδήλατο ξανά.
• 2)Μια φορά, στο μεθύσι μου επάνω, μπέρδεψα την τουαλέττα με την αποθήκη ενός μαγαζιού και πήγα να κατουρήσω στο ψυγείο της αποθήκης. Η σερβιτόρα με πρόλαβε καθώς άνοιγα την πόρτα του ψυγείου και ξεκούμπωνα το τζιν μου.
  
• 3)Την προτελευταία φορά που ταξίδεψα με καράβι καθόμουν στο κατάστρωμα κάτω από το φουγάρο και όταν το καράβι ξεκίνησε ,το μπουκωμένο φουγάρο έβγαλε ενα πνιχτό ήχο και το επόμενο πράγμα που κατάλαβα ήταν μαύρη στάχτη κολλημένη πάνω μου. Επι 4 ώρες τριγυρνούσα σαν λονδρέζος καπνοδοχοκαθαριστής του 19ου αι.
• 4)Έχω αγγίξει τον Iggy Pop ο οποίος μου έκλεισε το-κόκκινο από κοκαίνη-μάτι του ενώ τραγουδούσε το NoFun.
  

Αν βρείτε τις αλήθειες θα τις βάλω στο "Για Μένα" του προφίλ μου, του νόου αζ μπέτα.
Για το παιχνίδι αυτοπροσκαλέστηκα από την S.L.E
Προσκαλώ να παίξει όποιον δεν το έχει παίξει ακόμη και δεν έχει βαρεθεί ακόμα τις προσκλήσεις μου.

update

απαντήσεις και απομυθοποίηση(ε ναι!)

3 ψέμματα και 1 αλήθεια.

1. Αλήθεια. Απ'τα ωραιότερα ωραιότερα βράδυα της ζωής μου. Μετά πήγα κι έφαγα χοτ ντογκ στα Έβερεστ, Πατησίων και αγ. Μελετίου όπου τσακώθηκα με την υπάλληλο. Δεν ήθελε να μου δώσει χαρτοπετσέτες.Ποτέ δεν κατάλαβα το λόγο.
2. Ψέμματα.
(Μισό, να κοιτάξω το νερό στα ρεβύθια.)
3.Ψέμματα. Διάσημος,μάλλον,φωτογράφος ήθελε να με φωτογραφίσει. Είπα Οχι. Έχασα την ευκαιρία μου για διεθνή αναγνώριση.
Σε 1 χρόνο όμως που θα έχω κάνω πλαστική σε μύτη, στόμα και αυτιά, ανόρθωση στήθους, κοιλιοπλαστική και λιπαναρρόφηση θα τον πάρω τηλέφωνο και θα με φωτογραφίσει και θα γίνω είδωλο και θα βγω και στην τηλεόραση και όσοι με βλέπουν θα πέφτουν ξεροί και θα με ερωτεύονται και όλα τα πλούσια τεκνά θα μου αγοράζουν αυτοκίνητα και κότερα για να με ρίξουν αλλά εγώ θα διαλέξω αυτόν που έχει πλούσιο εσωτερικό κόσμο και θα με κάνει να γελάω γιατί παρόλο που θα είμαι διάσημη μέσα μου θα παραμένω ένας φυσιολογικός άνθρωπος σαν όλους εσάς.
4.Ψέμματα. Αν και στην πενθήμερη,η οποία ήταν 8ήμερη αν δεν κάνω λάθος, δεν κοιμήθηκα συνολικά περισσότερες από 5 ώρες και ποτέ στο δωμάτιό μου και στους Κρητικούς κατέβαινα με γκρούπ, όλοι μαζί πίναμε ό,τι ήταν πόσιμο και περιείχε αλκοόλ και λέγαμε πρόστυχες μαντινάδες.



3 αλήθειες και 1 ψέμμα.

1. Αλήθεια. Οι γονείς μου σάλταραν από την αγωνία. Με περιμάζεψε λιπόθυμη, με διάσειση και αγκάθια στον πωπό ενας γιατρός αθληταράς και μια ομάδα κωπηλάτες που έκαναν τζόγκινγκ εκεί. Ρόμπα.
2. Ψέμματα. Αληθινή ιστορία όμως. Εγώ ήμουν η τυχερή σερβιτόρα που άρπαξα τον μισοξεβράκωτο μεθυσμένο λίγο πριν κατουρήσει τις τεκίλες που πάγωναν ανυποψίαστες στο ψυγείο.Πέρασα τα επόμενα 10 λεπτά υποχρεώνοντάς τον να δαγκώνει φέτες λεμονιού πασπαλισμένες με φρεσκοτριμμένους κόκκους εσπρέσσο.Γαμώ την καλοσύνη μου.Ήμουν από τις σερβιτόρες που λένε καλημέρα,καλησπέρα,ενδιαφέρονται να πάνε νερό/ποτό στους πελάτες πριν εκείνοι κορακιάσουν και το ζητήσουν ή όσο γρηγορότερα γινόταν από τη στιγμή που το ζήτησαν ,άκουγαν τον πόνο του καθενός με πραγματικό ενδιαφέρον και λοιπά.Το λέω για να μην απορήσει κανείς για την προσπάθεια να κάνω την μετενσάρκωση του Johnny Walker να σταθεί στα πόδια του και να keep walking.
Μου έδωσε 5 λεπτά φιλοδώρημα. Στον μπάρμαν 30 ευρώ. (Ο μπάρμαν γκομένιζε με κάτι ξανθιές όλη νύχτα και είχε ξεχάσει και τ'όνομά του.Το δικό του,όχι του χουβαρντά.)
Γαμώ το σύμπαν.
3. Αλήθεια. Ένα έχω να πώ. Αγούδημος τράβελ ροκς! Επίσης Αγούδημος τράβελ τουαλέττες ροκ. Ευωδιά!; Ζαλιστική! Ούτε το σουπλίν πράσινο μήλο τέτοια επιτυχία! Νερό!; Αφθονο!Οχι για να πλυθεις αλλά άμα θες να βράσεις το αυγό σου μια χαρά θερμοκρασία(χειμώνα -καλοκαίρι)! Σαπούνι!; Ανύπαρκτο!
Καλύτερο ταξίδι ever λέμε!
4. Αλήθεια!!!! O Iggy πρέπει να κάνει μπάνιο με τζόνσονς baby σοφτ σκιν. Ούτε εγώ δεν είμαι τόσο βελούδινη.
Επίσης, we are meant to be. Call me Candy babe!

Άτιτλο

Για όσους με φοβήθηκε το μάτι τους... βουαλά!

Parts of me

Βρήκα κρυμμένο στη βιβλιοθήκη μου ένα παλιό τετράδιο.
Έχουν περάσει 6 χρόνια από την τελευταία φορά που έγραψα ή διάβασα κάτι από κει μέσα.


Ποιά παραίσθηση με κάνει να σου γράφω πάλι;
Πέρασαν μήνες, αμέτρητες στιγμές, μ'ακούς;
.......

Πόσο κρατά η ψευδαίσθηση και πόσο η αλήθεια;
Σφίγγω τα δόντια κι ανοίγω τα μάτια μου.
Και παίρνω τη μεγαλύτερη τζούρα ουρανού που μπορώ.
Συνεχίζω.

Πόσες φορές έχω πει συνεχίζω στον εαυτό μου; Χριστέ μου δεν έχω αλλάξει καθόλου;


Θέλω να πέσω χαμηλά.
Να τις κόψω τελικά.
Να κρατήσω το χέρι μου ψηλά κι εσύ από κάτω
να στάζει το αίμα μου
καυτό, αγιάτρευτο
κι εσυ να πίνεις
Και τότε μόνο να καταλάβεις
αφού σ'έχω πιάσει εγω
τότε μόνο
πόσο άρρωστη είμαι.

Κάποτε αγκάλιαζα τον ουρανό και χαμογελούσα
σε όλα γύρω μου

μα τώρα
Τώρα τράβα φαλτσέτα
φωνάζει το μυαλό μου

και θέλω να ξεσκίσω τον ουρανό και τον κόσμο
σαν να'ταν χάρτινος
να ματώσω το λαιμό μου ουρλιάζοντας
κι η φωνή να βγαίνει απ'την πλάτη
κι απ'τα χέρια και τα μάτια
κι όλο το σώμα να τρέμει

και να τα κάψω όλα και να περπατώ μέσα στις φλόγες
και τις στάχτες και να χαίρομαι και να γελάω υστερικά
σαν σχιζοφρενής
.......

Αγάπη πουθενά
αγάπη πουθενα
όλα παράλογα κι εσυ
αλλού
και τα μάτια σου άφαντα.

Θηρίο εγώ
να κατασπαράζω και να καταστρέφω.
Μόνη.
.....


Θα κάθομαι εδώ μέχρι να πέσω σε κώμα
ποτά και μουσική
Βυθίζομαι σε λαβύρινθο από σκέψεις
γυάλινες σκέψεις

Θα κάθομαι εδώ μέχρι να έρθεις να με πάρεις
Μουσική και αγγίγματα
ζαλάδα
Κενές γραμμές να γεμίζω με μεθυσμένα γράμματα και το χέρι μηχανικά να κυλάει αλλά
με κόπο, σ'αυτά που χάραξες στο μυαλό μου
και το αλκοόλ να μπαίνει μέσα μου φτύνοντας σιωπές
και να περιμένω εδώ μέχρι να μη νοιώθω πια

Καθισμένη στη γωνία
το φως να σβήνει και το ποτήρι μου ν'αδειάζει.
Εγώ εδώ.Τόσο μακριά σου...




Εαυτέ μου δεν παλεύεσαι.
Δεν ξέρω πώς επιβίωσα από σένα,
κάπως τα κατάφερα όμως.
Είσαι μέσα μου πάντα αλλά υπόσχομαι, κάθε φορά που θα πας να ξεμυτίσεις θα σου γελάω. Μέχρι να μην έχεις άλλη δύναμη πάνω μου. Σου έδωσα το παρελθόν μου.

Και να πας να γαμηθείς αξιοθρήνητο θύμα.
Το μέλλον μου μού ανήκει.

Caught a lightweight lightning seed

Σήμερα, εξακολουθεί να βρέχει και από την ώρα που ξύπνησα, πριν λίγο, έχω πιεί 4 καφέδες, ακούω αυτό το τραγούδι και όταν δεν φταρνίζομαι μέσα στον καφέ χτυπάω τα δάχτυλά μου στο πληκτρολόγιο και τραγουδάω.
(Η Τori δεν ξέρει καλά τους στίχους αλλά έχει την ωραία φωνή . Εγώ έχω καλό πληκτρολόγιο. - Όχι για πολύ.)

Αυτό το τραγούδι με κάνει πάντα να χαμογελάω.

Tori Amos- Caught a light sneeze



Και μου θυμίζει ότι η γλυκόπικρη είναι ίσως η πιο έντιμη γεύση μου.

Η συμφιλίωση του Depon

Ώρες ώρες αισθάνομαι μέσα μου την ύπαρξη ενός τέρατος με δυο κεφάλια. Και το κάθε ενα απ ' αυτά έχει διαφορετική εικόνα για τον κόσμο και για τον εαυτό του.

Το ενα είναι μικρό παιδί και το άλλο κουρασμένη γριά.
Το ενα είναι γλυκό, τρυφερό, όμορφο, καλό και το άλλο σκληρό, θυμωμένο, απελπισμένο, άσχημο και κακό.
Το ενα φτιάχνει φτιάχνει με υπομονή και το άλλο καταστρέφει με μανία.
Το ενα είναι γεμάτο όνειρα και το άλλο ήταν γεμάτο όνειρα.
Το ενα θέλει να διαλύσει το άλλο. Συνεχώς συγκρούονται και κόβουν κομμάτια το ενα απ'το άλλο με τα δόντια τους.
Κι από τις πληγές στάζουν σκέψεις κι επιθυμίες ασυμβίβαστες πάνω στο κορμί που μοιράζονται.

Μετά χαμηλώνουν τα κεφάλια τους κι έρχονται κοντά. Κι υπόσχονται να μη μαλώσουν ποτέ ξανά.
Μαζεύουν τις σκέψεις τους και τις χαΐδεύουν και τις παρηγορούν.

Ο πονοκέφαλος φεύγει. Το τέρας κουλουριάζεται και κοιμάται. Έτσι μικρό και πληγωμένο δεν είναι και τόσο τρομερό. Κάνω ησυχία να μην ξυπνήσει. Είναι νωρίς ακόμα.

Διακοπή από τις διακοπές

Το μυαλό μου τις τελευταίες εβδομάδες είναι διακοπές. Αδυνατώ να αποτυπώσω οποιαδήποτε σκέψη μου γραπτώς γιατί για αυτό συνήθως χρειάζεται να κρατήσω αυτή τη σκέψη αρκετή ώρα στο μυαλό μου μέχρι να τη γράψω.Τις τελευταίες εβδομάδες κάτι τέτοιο μου είναι απίστευτα κουραστικό και απαιτητικό,ξεχνάω δηλαδή μέσα σε δευτερόλεπτα ή και λιγότερο τι ήθελα να πω ή να γράψω εν πάσει περιπτώσει, και έχω αρχίσει να νοιώθω χαζή σαν αμοιβάδα.
Προς υπεράσπισήν μου κούρασα τον εαυτό μου πάρα πολύ τις εβδομάδες που προηγήθηκαν των τελευταίων εβδομάδων και τώρα συνειδητοποιώ ότι ο μόνος λόγος που κούρασα τον εαυτό μου ήταν επειδή για ακόμη μια φορά δεν έκανα αυτό που έπρεπε να κάνω την στιγμή που έπρεπε να το κάνω και μετά αγχώθηκα σκεφτόμενη πότε θα το κάνω και μετά θύμωσα με τον εαυτό μου επειδή ανέβαλλα κάτι σχετικά σημαντικό για την εξέλιξη κάποιου θέματος στη ζωή μου και επειδή αγχώθηκα για αυτό και γιατί αυτό το σκατοάγχος μου με κάνει να μην θέλω να κάνω τίποτα.
Τελοσπάντων ξεμπέρδεψα με την υποχρέωση και τώρα προκύπτουν άλλα,πολύ λογικό κι αναμενόμενο αλλά ενδέχεται να αγχωθώ για αυτά σε λίγες μέρες. Κι αυτό αναμενόμενο.Θα το παλέψω.
Χθες το πρωί πήγαμε με το φίλο μου στο "εξοχικό" στη θάλασσα και γυρίσαμε σήμερα το βράδυ.
Το διήμερο πέρασε πολύ ωραία αν και σκοτώθηκα να καθαρίσω το σπίτι και μπήκαν αράχνες στα μαλλιά μου και δεν έκανα μπάνιο στη θάλασσα, χθες εξαιτίας των ψόφιων μυρμηγκιών που επέπλεαν μαζί με κάτι σακούλες και είχαν κάνει το νερό σιχαμερό και σήμερα γιατί ενώ αποφασίσαμε να πάμε σε άλλη παραλία και ενώ όλο το πρωι είχε λιακάδα και ζέστη το μεσημέρι άρχισε να βρέχει και να φυσάει και να κάνει ψοφόκρυο και δεν ήξερα τι να πρωτοφορέσω για να ζεσταθώ οπότε ούτε λόγος να του δείξω το καινούριο μου μαγιό και μου ερχόταν όλη η άμμος, όλη όμως, πάνω μου με ιδιαίτερη προτίμηση στα μαλλιά. Τζάμπα το καροτέν που πασαλείφτηκα με τόση χαρά.
Στη διαδρομή του γυρισμού-επι δυο και κάτι ώρες δηλαδη, τραγουδούσα( ξεφώνιζα καλύτερα) ενω έπαιζε Tool στη διαπασών και νομίζω οτι δεν ακούω πολύ καλά τώρα αλλά διατηρώ ελπίδες οτι άμα κοιμηθώ καλά καλά απόψε θα φύγει αυτό το ελαφρύ αλλά υπαρκτό βούισμα στα αυτιά μου μέχρι αύριο.
Εκεί στη θάλασσα ήταν και μια γάτα που ερχόταν και τριβόταν στα πόδια μου κι εγώ την τάιζα κεφτεδάκια, ήταν τόσο γλυκούλα και θέλω τόσο πολύ να έχω μια γάτα να τρίβεται στα πόδια μου και να νιαουρίζει κι εγώ να της δίνω το γαλατάκι της ή κεφτεδάκια και να τη χαΐδεύω και εκείνη να κάθεται πάνω μου και να κάνει χχχρρρρρ χχχρρρρ...
Συνειδητοποιώ ότι αυτή τη στιγμή:
1) έχω περισσότερες σκόρπιες σκέψεις στο μυαλό μου απ'ότι προηγουμένως. Η απόδειξη γι'αυτό είναι οτι ξέχασα αυτό που ήθελα να γράψω στη συνέχεια και κάθομαι εδώ και λίγα λεπτά και χαζεύω το γατάκι της φωτογραφίας και φαντάζομαι οτι είναι το δικό μου.
2)πεινάω.
Θα μου πάρει λίγο καιρό ίσως μέχρι να μάθω να πληκτρολογώ τόσο γρήγορα όσο σκέφτομαι ενώ ταυτόχρονα θα συνδέω σε προτάσεις τις ασυνάρτητες σκέψεις μου αλλά θα τα καταφέρω.
Βear with me.