Χρόνια Πολλά και καλά σε όλους,
Καλά Χριστούγεννα, καλές γιορτές, με αγάπη!

Σας φιλώ όλους!

στίξη

Στέκομαι με ανοιχτό κεφάλι στη βροχή και οι σκέψεις μου λιώνουν
Προσπαθώ μάταια να τις συγκρατήσω στα χέρια μου
Περνάνε ανάμεσα απ'τα δάχτυλα, κυλάνε στο λαιμό μου και στάζουν στο δρόμο
Πρέπει να βρω τη λέξη για να με κλείσω αυτή τη φορά
Κουρασμένη και τυφλή, δε γίνεται να συνεχίσω να προχωράω
Σκοντάφτω και γδέρνω την ψυχή μου

Θέλω μια παύλα να σκαρφαλώσω πάνω της και να καθήσω
να προσπαθήσω να ράψω το κεφάλι μου
και μετά να βρω τη λέξη

Δε θέλω τελείες
Ίσως μια άνω
ή
μια μουσική παύση
μέχρι να βρω τη λέξη

Πρέπει να πάω εκεί κι εκεί να μείνω
Θα κρατήσω την ανάσα μου μέχρι ο ήλιος να κάψει όλες τις ερωτήσεις
Ίσως τότε βάλω μια τελεία.



Σήμερα είδα τον άντρα της μπεζ γυναίκας.Είναι γκρίζος.

στις 4 παρά.

Όταν ήμουν μικρή έκοψα το μικρό δάχτυλο του αριστερού χεριού μου με σπασμένο γυαλί.
Στο χειρουργείο μετά,θυμάμαι το γιατρό να λέει σε εναν άλλον,νεαρότερο γιατρό, "αυτό εδώ που χρυσίζει είναι ο τένοντας".
Ξαπλωμένη ανάσκελα λοιπόν,περίμενα να μου μπαλώσουν το δάχτυλο κοιτώντας μια μικρή αράχνη στο λαχανί ταβάνι κι αναλογιζόμενη τους χρυσούς τένοντές μου.


Το δάχτυλό μου αυτό, το αποκαλώ "το χαλασμένο δάχτυλο".Χα'ι'δευτικά "το μπαλωμένο".Δεν κλείνει πολύ καλά,ούτε τεντώνεται εντελώς και είναι χρονικά καθυστερημένο σε σχέση με τα υπόλοιπα.Ας πούμε,όταν τα άλλα κρυώνουν ενώ προηγουμένως ήταν ζεστά, εκείνο ξεχνιέται ζεστό για λίγο.Και το αντίθετο.



Κάποιος κάποτε προσπάθησε να μου μάθει να παίζω κιθάρα αλλά κατέστη τεχνικά αδύνατον αφού δε μπορούσα να πατήσω καλά τις χορδές με το χαλασμένο μου δάχτυλο.Αναγκάστηκα, λοιπόν, ν'αφήσω το smoke on the water μισό.
Κατάφερα όμως πολύ καλά να μάθω να παίζω νανουρίσματα στη φλογέρα.



Πέρασα, απόψε, μια ώρα τυλιγμένη με κουβέρτα στο μπαλκόνι μου να νιώθω τη βροχή και τον αέρα και καθώς στεκόμουν σαν τοτέμ, ξάπλωσα τα τέσσερα κανονικά μου δάχτυλα και από δίπλα το μπαλωμένο πάνω στην κοιλιά μου κι αιφνιδιάστηκα.Κρύο και ζέστη δίπλα-δίπλα.
Και μετά σκέφτηκα οτι η ζωή μου αποτελείται από δάχτυλα.

words are blunt instruments

Πριν λίγο καιρό συναντήθηκα με τη λέξη poignant.
Μου έκανε τόση εντύπωση που αποφάσισα να την κάνω φίλη μου.

Τα κατάφερα.



http://www.youtube.com/watch?v=AxvTOxeeFSA

ψιθυρίζοντας

Από το break στο breakthrough είσαι ενα βρυχηθμό μακριά.

άνεμος μέσα μου

δυο χαρακιές
μια για κάθε μάτι που σκοτείνιασε να με περιμένει να γυρίσω
το κόκκινο μου πάει


γύρισα.

απέναντι

Καθισμένη στον υπολογιστή μου κοιτάω δεξιά έξω από το μπαλκόνι μου,πέρα από τα απλωμένα μου ρούχα, πέρα από το δέντρο που φταρνίζεται τα φύλλα του,μέχρι που το βλέμμα μου διαλύεται στο απέναντι μπαλκόνι.Μέχρι εκεί.
Ένα χαλί αραβικής τεχνοτροπίας,μια πορτοκαλί σφουγγαρίστρα όρθια να στεγνώνει,πιο δίπλα ένα κοντάρι ρεζέρβα ακουμπισμένο στα κάγκελα και μια σακούλα Lidl.
Αυτός ο πίνακας κάθε λίγες μέρες αλλάζει.Έχω δει το τίποτα στη θέση του χαλιού και της σφουγγαρίστρας, απλωμένο με ξύλινα μανταλάκια δίπλα σε γυναικεία μπεζ βρακιά από αυτά τα τεράστια που το νούμερό τους βρίσκεται σε απόλυτη συνάρτηση με την ηλικία της γυναίκας που τα φοράει και μερικές φορές βετέξ καθαροπλυμμένα κι έτοιμα για επανάχρηση και μπεζ καλσόν που φτάνουν μέχρι το γόνατο.

Η σακούλα όμως με συνέπεια είναι πάντοτε εκεί και στο ίδιο σημείο,όλα περιστρέφονται γύρω της,η μπεζ γυναίκα και το νοικοκυριό της,αναρωτιέμαι ποιά άραγε ήταν η πρώτη φορά που κρέμασε την πρώτη σακούλα κι αν ήταν πάντα μπεζ και ποιά ήταν η πρώτη μέρα που αποφάσισε να γεράσει παύοντας να φοράει εσώρουχα μεγέθους αναλόγου του πισινού της, και τί σκέψεις κάνει όταν κοιτάει απέναντι, πέρα από τη σακούλα της και πέρα από το δέντρο και πέρα απ'τα απλωμένα ρούχα μου και πιο πέρα εμένα, που υπάρχω στο δικό της πίνακα με τις Κυριακές κάθε μέρα.

αξίωμα

Αν δεχτώ οτι υφίσταται ρεαλιστικά ο όρος "συναισθηματική υπερφαγία",
τότε θα πρέπει να παραδεχτώ οτι εδώ και πολύ καιρό κυκλοφορώ με το παντελόνι μου ξεκούμπωτο.
Just in case I blow out.

der himmel über Thessaloniki

Έλεγα να αγοράσω ενα glockenspiel.Και να το στολίσω με λουλουδάκια που θα υποδηλώνουν την ευαισθησία της ψυχής μου.
Και, καθώς θα παίζω, θα χιονίσει όμορφο και απαλό χιόνι (και λουλουδάκια) που είναι το αγαπημένο μου πράγμα στον κόσμο μετά το θαλασσοπνίξιμο και θα επιβεβαιωθεί η υπερ-οπτική στάση που έχω για τη ζωή πίσω από τον ασπρόμαυρο φακό μου.Μη ρωτάς πώς.Είναι εσωτερική διαδικασία που δεν ντύθηκε με λέξεις ακόμα.


~


Σού'χω πεί πόσο μου αρέσει που βγαίνουμε και ανακαλύπτουμε υπέροχα μικρά μαγαζάκια με ωραία μουσική και υπερτιμημένη guiness, με κριτήρια την εγγύτητα,την άμεση ανακούφιση των κύστεών μας και το πού συχνάζουν οι your hand in mine;



~


Svenjia πιστεύεις οτι θα μπορούσες να γίνεις λιγότερο ξενέρωτη; για χάρη μου.Σου έλειψε,οκ,στείλε καμιά γυμνή φωτογραφία τώρα κι ασε τα "σε σφίγγω σφιχτά".




υγ.υψώνω το δεξί μου χέρι κι ορκίζομαι.Απόψε,μετά τη δεύτερη μπίρα θα χορέψω τον καγκουροχορό.Ω, ναι.


υγ2. καλό μήνα σε όλους και να φοράτε προφυλακτικό.