πάω στο νησί.Θα πάρω το καραβάκι,θα'χω τη θαλασσινή αύρα στα μαλλιά μου και τέτοια.
Επιτέλους βασικά.Έπρεπε να είχα πάει πολύ νωρίτερα,δεν ξέρω γιατί καθομαι τόσο καιρό εδώ και τρώω τη ζέστη στη χειρότερη πόλη του κόσμου,στο πιο ζεστό διαμέρισμα του σύμπαντος!!
Τέλος του μήνα εν τω μεταξύ πρέπει να αρχίσουμε να ψάχνουμε για σπίτι στη Θεσσαλονίκη.Οχι,διορθώνω.Μέχρι τέλος του μήνα πρέπει το σπίτι να έχει βρεθεί.Αυτό είναι το περιθώριό μας.
Αυτό σημαίνει,ότι αφού καθόμουν εδώ τόσο καιρό και δεν πήγαινα να κάνω τις διακοπούλες μου νωρίτερα,ότι θα πρέπει να μείνω μια βδομάδα στο νησί(τους γονείς μου εχω να τους δω απ'τα Χριστούγεννα) και θα έχουμε μετά 4 ολόκληρες μέρες για τη μετακόμιση.
Χαλαρά.
Δέχομαι συγχαρητήρια για την εξυπνάδα και την προνοητικότητά μου.Επίσης δέχομαι τηλέφωνα μεταφορικής,πληροφορίες για υποψήφια προς ενοικίαση διαμερίσματα και λοιπά.
Ο Α. έχει ήδη αγχωθεί,με μέτρο προς το παρόν, τα βράδυα μου λέει τί σκέφτεται,πώς φαντάζεται τη ζωή στη Θεσσαλονίκη.Εγώ γιατί είμαι τόσο ξενέρωτη; δε φαντάζομαι τίποτα.Καλά,η αλήθεια είναι ότι προς το παρόν περιορίζομαι σε φαντασιώσεις μετακόμισης,ξεκαθαρίσματος της σαβούρας και κουβαλήματος αντικειμένων μεγαλύτερων από μένα.Και είναι που συνειδητοποιώ,επίσης, ότι ο φίλος μου είναι πολύ πιο ρομαντικός κι ονειροπόλος από μένα.Oh well..
Πάω να στριμώξω ρούχα,σανδάλια και άλλα χρήσιμα πράγματα στο σακίδιό μου,να βρω που έχω καταχωνιάσει το σλίπινγκ μπαγκ,να πλύνω τα πιάτα,να ξυπνήσω τον Α. να πιούμε καφέ,καλά οχι μ'αυτή τη χρονική σειρά,ουφ...τώρα εχω υπερένταση...
Σας χαιρετώ όλους,να έχετε ενα πολύ όμορφο υπόλοιπο Ιουλίου κι εμείς τα ξαναλέμε σε λίγες μέρες.Εκτός αν μου'ρθει καμμιά έμπνευση στο νησί και δε βαριέμαι να παω ως το ίντερνετ καφέ.
Παρασκευή, Ιουλίου 18, 2008
Παρασκευή, Ιουλίου 11, 2008
Σκαλιά και παραμύθια
Είμαι άρρωστη ,αν είναι δυνατόν καλοκαιριάτικα, εδώ και δυο μέρες.
Βήχω,φτύνω,τρέχει η μύτη μου και όλα τα καλά και νοιώθω τόσο υπέροχα,όπως τον χειμώνα που μας πέρασε που ήμουν κάθε μέρα έτσι. Παίζει να'χω και πυρετό γιατί ζεσταίνομαι περισσότερο απ'όσο συνήθως και όλη την ώρα ζαλίζομαι απ'το μπούκωμα και επειδή βουλώνουν τα αυτιά μου απ'το πολύ το "φύσα φύσα" έχω χάσει την αίσθηση της ισορροπίας μου και περπατάω σαν γριά σε καράβι που κουνάει.
Όλη μέρα με φώναζε η γιαγιά από κάτω και έκανα πως δεν άκουγα γιατί νόμιζα ότι θα μου γκρινιάξει πάλι για τον θόρυβο και δεν άντεχα να την αντιμετωπίσω στην κατάστασή μου.
Εντάξει την καταλαβαίνω,νοιώθει μοναξιά και φοβάται μην πεθάνει και το χειρότερο είναι ότι είναι μόνη με τις σκέψεις της και οι σκέψεις της είναι: αχ τι καλά που περνούσαμε κείνα τα χρόνια,τι τραπέζια κάναμε,μαζευόταν όλη η γειτονιά,τώρα είναι πεθαμένοι όλοι,μόνο εγώ έμεινα...
Το χειμώνα κατέβαινα που και που και με κερνούσε ελληνικό καφέ σε φλυτζανάκι με πιατάκι και βουτήματα που είχαν μαλακώσει μέσα στο ντουλάπι της και μου έλεγε όλα αυτά και μια φορά έκλαψε κιόλας και ένοιωθα τόσο ηλίθια που δεν ήξερα τι να της πω ή τι να κάνω να νοιώσει λίγο καλύτερα.. καθόμουν μόνο και της έκανα παρέα.
Πριν λίγο με φώναξε ξανά και δεν άντεξα να προσποιούμαι ότι δεν την ακούω, άνοιξα την πόρτα,κατέβηκα μερικά σκαλιά και την είδα και είχε ενα παράπονο στα μάτια της...μου λέει σε πείραξε τότε(τον Ιανουάριο) που σου είπα για τον θόρυβο; (κάτι φίλοι από Γερμανία είχαν έρθει τότε και καθόμασταν πολύ στην κουζίνα γιατί η κοπέλα ήταν έγκυος και δε θέλαμε να καπνίζουμε μες τα μούτρα της και δυστυχώς για τη γιαγιά που κοιμάται στην κουζίνα της όσο κι αν προσπαθούσαμε να είμαστε ήσυχοι,πάλι ακουγόμασταν,χάλια μόνωση δεν το συζητώ) της λέω οχι βέβαια,τι να με πειράξει,μου λέει στεναχωριόμουν τόσο καιρό που δεν ήρθες να με δεις καθόλου και φοβόμουν ότι παρεξηγήθηκες και στεναχωριόμουν τόσο πολύ,δεν έχω κανέναν..
καλα τι με ήθελες εμένα,χώμα έγινα,δεν ήξερα τι να της πω πάλι,πώς να της εξηγήσω ότι τώρα τελευταία είμαι ακοινώνητη και ότι απ'το σπίτι βγαίνω μόνο όταν είναι απαραίτητο γιατί τέτοια φάση περνάω τώρα και δε γουστάρω πολλά πολλά ή πως να της εξηγήσω και να μη γελάσει μαζί μου εκείνη που είναι 82 χρονών ότι σε ενα μήνα κλείνω τα 25 και έχω σαλτάρει και ώρες ώρες νοιώθω γριά ή απλώς πολύ μεγάλη για να κάνω "κάποια" πράγματα; Θα μου πείς,τι δε μπορώ να κάνω; όλα τα μπορώ.* Αρκεί να το πάρω απόφαση και να σταματήσω να κλαίγομαι και να βουλιάζω στο μελόδραμα της ζωής μου.Να πιπιλάω τη μαύρη καραμέλα μου,όπως είπε κι ο Ελύτης.
Μια χαρά είναι η ζωή μου και θα'πρεπε να το υπενθυμίζω στον εαυτό μου συχνότερα.Τέλος πάντων, καθόμουν εκεί, τρια σκαλιά πιο πάνω από κει που στεκόταν εκείνη και την έβλεπα να δακρύζει και πάλι ένοιωθα σα μαλάκας και δε μπορούσα να πάω κοντά της μην την κολλήσω, έχει και προβλήματα υγείας,μη φορτωθεί κι άλλα..στεκόμουν εκεί και την κοίταζα στα μάτια και της έλεγα ελάτε κυρία Σοφία,μην τα σκέφτεστε αυτά, μην στεναχωριέστε..
Μπούρδες.Είναι σαν να σπάει κάποιος το πόδι του και να του λες εσύ "πονάς καλέ μου;"
--
Είναι δύσκολο να ανοιχτείς σε κάποιον.
Αλλά είναι μερικές φορές δυσκολότερο σ'αυτόν τον κάποιον που ανοίχτηκες να σ'ακούσει.Ή να σου απαντήσει.Ή απλώς να αποδεχτεί το ρόλο που του ανέθεσες εσύ-παρόλη τη δυσκολία σου.
Η αυτολύπηση στερεί χρόνια απ΄τη ζωή σου και ούτε που το καταλαβαίνεις.
Διάβαζα μια ιστορία από ενα βιβλίο του Jorge Bucay που μου πρότεινε ο drakator .
"Ιστορίες να σκεφτείς" το λένε.
Και η ιστορία αυτή είναι για εναν ερευνητή που πήγε μια μέρα στην πόλη του Καμίρ.
"Λίγο πριν μπει στην πόλη διέκρινε ενα λόφο πανέμορφο,στολισμένο με δέντρα και λουλούδια και πουλιά.
Και αποφάσισε να πάει να ξεκουραστεί για λίγο εκεί. Πέρασε την είσοδο και άρχισε να βαδίζει αργά δίπλα στις λευκές πέτρες που ήταν τοποθετημένες ανάμεσα στα δέντρα. Σε μια απ'τις πέτρες ανακάλυψε μια επιγραφή:
Αμπντούλ Ταρέγκ: έζησε 8 χρόνια, 6 μήνες,2 εβδομάδες και 3 μέρες.
Τρόμαξε συνειδητοποιώντας ότι δεν ήταν μια απλή πέτρα λοιπόν αλλά μια ταφόπλακα και ότι όλες οι πέτρες εκείνες που έβλεπε ήταν κι εκείνες ταφόπλακες. Κι όλες είχαν παρόμοιες επιγραφές.
Ο ερευνητής ένοιωσε αβάσταχτη θλίψη,έκατσε κι άρχισε να κλαίει.
Τότε πέρασε από εκεί ο φύλακας του νεκροταφείου,τον είδε και τον ρώτησε γιατί κλαίει.
Κι ο ερευνητής του είπε: τι πράγμα φοβερό έχει αυτός ο τόπος; γιατί έχει τόσα πολλά νεκρά παιδιά θαμμένα σ'αυτό το μέρος;
Ο ηλικιωμένος φύλακας του χαμογέλασε και του είπε να ηρεμήσει και του εξήγησε ότι εκεί είχαν ένα παλιό έθιμο.Το εξής: όταν ένας νέος συμπληρώσει τα 15 του χρόνια,οι γονείς του του χαρίζουν ενα τετράδιο για να το κρεμάει στο λαιμό.Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα,κάθε φορά που απολαμβάνει έντονα κάτι ανοίγει το τετράδιο και σημειώνει: στα δεξιά αυτό που απόλαυσε
και στα αριστερά,πόσο χρόνο κράτησε αυτή η απόλαυση.
Έστω ότι γνώρισε μια κοπέλα και την ερωτεύτηκε.Πόσο κράτησε αυτό το μεγάλο πάθος; Μια βδομάδα; δυο;
και μετά,το πρώτο φιλί;
η εγκυμοσύνη; η γέννηση του πρώτου παιδιού;
Έτσι,όλοι εμείς,συνεχίζουμε να σημειώνουμε στο τετράδιο κάθε λεπτό που απολαμβάνουμε...Κάθε λεπτό.
Όταν κάποιος πεθαίνει
έχουμε τη συνήθεια
να ανοίγουμε το τετράδιό του
και να αθροίζουμε το χρόνο της απόλαυσης
για να τον γράψουμε πάνω στον τάφο του.
Γιατί αυτός είναι για εμάς
ο μοναδικός και πραγματικός χρόνος
ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΖΗΣΕΙ. "
Δεν έχει σημασία ο χρόνος. Σημασία έχει τι κάνουμε με τον χρόνο μας. Κλισεδάρα αλλά whatever, ήθελα να το γράψω.
*Εκτός από το να βάλω το πόδι μου πάνω απ'το κεφάλι μου.
Βήχω,φτύνω,τρέχει η μύτη μου και όλα τα καλά και νοιώθω τόσο υπέροχα,όπως τον χειμώνα που μας πέρασε που ήμουν κάθε μέρα έτσι. Παίζει να'χω και πυρετό γιατί ζεσταίνομαι περισσότερο απ'όσο συνήθως και όλη την ώρα ζαλίζομαι απ'το μπούκωμα και επειδή βουλώνουν τα αυτιά μου απ'το πολύ το "φύσα φύσα" έχω χάσει την αίσθηση της ισορροπίας μου και περπατάω σαν γριά σε καράβι που κουνάει.
Όλη μέρα με φώναζε η γιαγιά από κάτω και έκανα πως δεν άκουγα γιατί νόμιζα ότι θα μου γκρινιάξει πάλι για τον θόρυβο και δεν άντεχα να την αντιμετωπίσω στην κατάστασή μου.
Εντάξει την καταλαβαίνω,νοιώθει μοναξιά και φοβάται μην πεθάνει και το χειρότερο είναι ότι είναι μόνη με τις σκέψεις της και οι σκέψεις της είναι: αχ τι καλά που περνούσαμε κείνα τα χρόνια,τι τραπέζια κάναμε,μαζευόταν όλη η γειτονιά,τώρα είναι πεθαμένοι όλοι,μόνο εγώ έμεινα...
Το χειμώνα κατέβαινα που και που και με κερνούσε ελληνικό καφέ σε φλυτζανάκι με πιατάκι και βουτήματα που είχαν μαλακώσει μέσα στο ντουλάπι της και μου έλεγε όλα αυτά και μια φορά έκλαψε κιόλας και ένοιωθα τόσο ηλίθια που δεν ήξερα τι να της πω ή τι να κάνω να νοιώσει λίγο καλύτερα.. καθόμουν μόνο και της έκανα παρέα.
Πριν λίγο με φώναξε ξανά και δεν άντεξα να προσποιούμαι ότι δεν την ακούω, άνοιξα την πόρτα,κατέβηκα μερικά σκαλιά και την είδα και είχε ενα παράπονο στα μάτια της...μου λέει σε πείραξε τότε(τον Ιανουάριο) που σου είπα για τον θόρυβο; (κάτι φίλοι από Γερμανία είχαν έρθει τότε και καθόμασταν πολύ στην κουζίνα γιατί η κοπέλα ήταν έγκυος και δε θέλαμε να καπνίζουμε μες τα μούτρα της και δυστυχώς για τη γιαγιά που κοιμάται στην κουζίνα της όσο κι αν προσπαθούσαμε να είμαστε ήσυχοι,πάλι ακουγόμασταν,χάλια μόνωση δεν το συζητώ) της λέω οχι βέβαια,τι να με πειράξει,μου λέει στεναχωριόμουν τόσο καιρό που δεν ήρθες να με δεις καθόλου και φοβόμουν ότι παρεξηγήθηκες και στεναχωριόμουν τόσο πολύ,δεν έχω κανέναν..
καλα τι με ήθελες εμένα,χώμα έγινα,δεν ήξερα τι να της πω πάλι,πώς να της εξηγήσω ότι τώρα τελευταία είμαι ακοινώνητη και ότι απ'το σπίτι βγαίνω μόνο όταν είναι απαραίτητο γιατί τέτοια φάση περνάω τώρα και δε γουστάρω πολλά πολλά ή πως να της εξηγήσω και να μη γελάσει μαζί μου εκείνη που είναι 82 χρονών ότι σε ενα μήνα κλείνω τα 25 και έχω σαλτάρει και ώρες ώρες νοιώθω γριά ή απλώς πολύ μεγάλη για να κάνω "κάποια" πράγματα; Θα μου πείς,τι δε μπορώ να κάνω; όλα τα μπορώ.* Αρκεί να το πάρω απόφαση και να σταματήσω να κλαίγομαι και να βουλιάζω στο μελόδραμα της ζωής μου.Να πιπιλάω τη μαύρη καραμέλα μου,όπως είπε κι ο Ελύτης.
Μια χαρά είναι η ζωή μου και θα'πρεπε να το υπενθυμίζω στον εαυτό μου συχνότερα.Τέλος πάντων, καθόμουν εκεί, τρια σκαλιά πιο πάνω από κει που στεκόταν εκείνη και την έβλεπα να δακρύζει και πάλι ένοιωθα σα μαλάκας και δε μπορούσα να πάω κοντά της μην την κολλήσω, έχει και προβλήματα υγείας,μη φορτωθεί κι άλλα..στεκόμουν εκεί και την κοίταζα στα μάτια και της έλεγα ελάτε κυρία Σοφία,μην τα σκέφτεστε αυτά, μην στεναχωριέστε..
Μπούρδες.Είναι σαν να σπάει κάποιος το πόδι του και να του λες εσύ "πονάς καλέ μου;"
--
Είναι δύσκολο να ανοιχτείς σε κάποιον.
Αλλά είναι μερικές φορές δυσκολότερο σ'αυτόν τον κάποιον που ανοίχτηκες να σ'ακούσει.Ή να σου απαντήσει.Ή απλώς να αποδεχτεί το ρόλο που του ανέθεσες εσύ-παρόλη τη δυσκολία σου.
Η αυτολύπηση στερεί χρόνια απ΄τη ζωή σου και ούτε που το καταλαβαίνεις.
Διάβαζα μια ιστορία από ενα βιβλίο του Jorge Bucay που μου πρότεινε ο drakator .
"Ιστορίες να σκεφτείς" το λένε.
Και η ιστορία αυτή είναι για εναν ερευνητή που πήγε μια μέρα στην πόλη του Καμίρ.
"Λίγο πριν μπει στην πόλη διέκρινε ενα λόφο πανέμορφο,στολισμένο με δέντρα και λουλούδια και πουλιά.
Και αποφάσισε να πάει να ξεκουραστεί για λίγο εκεί. Πέρασε την είσοδο και άρχισε να βαδίζει αργά δίπλα στις λευκές πέτρες που ήταν τοποθετημένες ανάμεσα στα δέντρα. Σε μια απ'τις πέτρες ανακάλυψε μια επιγραφή:
Αμπντούλ Ταρέγκ: έζησε 8 χρόνια, 6 μήνες,2 εβδομάδες και 3 μέρες.
Τρόμαξε συνειδητοποιώντας ότι δεν ήταν μια απλή πέτρα λοιπόν αλλά μια ταφόπλακα και ότι όλες οι πέτρες εκείνες που έβλεπε ήταν κι εκείνες ταφόπλακες. Κι όλες είχαν παρόμοιες επιγραφές.
Ο ερευνητής ένοιωσε αβάσταχτη θλίψη,έκατσε κι άρχισε να κλαίει.
Τότε πέρασε από εκεί ο φύλακας του νεκροταφείου,τον είδε και τον ρώτησε γιατί κλαίει.
Κι ο ερευνητής του είπε: τι πράγμα φοβερό έχει αυτός ο τόπος; γιατί έχει τόσα πολλά νεκρά παιδιά θαμμένα σ'αυτό το μέρος;
Ο ηλικιωμένος φύλακας του χαμογέλασε και του είπε να ηρεμήσει και του εξήγησε ότι εκεί είχαν ένα παλιό έθιμο.Το εξής: όταν ένας νέος συμπληρώσει τα 15 του χρόνια,οι γονείς του του χαρίζουν ενα τετράδιο για να το κρεμάει στο λαιμό.Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα,κάθε φορά που απολαμβάνει έντονα κάτι ανοίγει το τετράδιο και σημειώνει: στα δεξιά αυτό που απόλαυσε
και στα αριστερά,πόσο χρόνο κράτησε αυτή η απόλαυση.
Έστω ότι γνώρισε μια κοπέλα και την ερωτεύτηκε.Πόσο κράτησε αυτό το μεγάλο πάθος; Μια βδομάδα; δυο;
και μετά,το πρώτο φιλί;
η εγκυμοσύνη; η γέννηση του πρώτου παιδιού;
Έτσι,όλοι εμείς,συνεχίζουμε να σημειώνουμε στο τετράδιο κάθε λεπτό που απολαμβάνουμε...Κάθε λεπτό.
Όταν κάποιος πεθαίνει
έχουμε τη συνήθεια
να ανοίγουμε το τετράδιό του
και να αθροίζουμε το χρόνο της απόλαυσης
για να τον γράψουμε πάνω στον τάφο του.
Γιατί αυτός είναι για εμάς
ο μοναδικός και πραγματικός χρόνος
ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΖΗΣΕΙ. "
Δεν έχει σημασία ο χρόνος. Σημασία έχει τι κάνουμε με τον χρόνο μας. Κλισεδάρα αλλά whatever, ήθελα να το γράψω.
*Εκτός από το να βάλω το πόδι μου πάνω απ'το κεφάλι μου.
Τετάρτη, Ιουλίου 09, 2008
Sehnsucht nach Meer
Σημαίνει (μπλουμ,πλίτσι πλίτσι,μπανάκι μανάκι,splish splash i was taking a bath tu tu tu)
ότι η λέξη offshore μου θυμίζει παραλία που σκάνε τα κύμματα στην αμμουδιά και ότι ακόμα και αυτή η φωτογραφία με δροσίζει.
ότι η λέξη offshore μου θυμίζει παραλία που σκάνε τα κύμματα στην αμμουδιά και ότι ακόμα και αυτή η φωτογραφία με δροσίζει.
Τρίτη, Ιουλίου 08, 2008
Safe from harm
Όταν κάνει πολύ ζέστη κι εσύ τρεχεις στην τουαλέττα ανα τέταρτο
τότε ξέρεις ότι δεν πρόκειται να πάθεις θερμοπληξία ή αφυδάτωση.
Όταν το φαρδύ σορτσάκι που αγόρασες προχτές, σήμερα σου στένεψε
τότε ξέρεις ότι δεν πρόκειται να πάθεις θερμοπληξία ή αφυδάτωση.
Όταν ξαπλώνεις στο πλάι,στον καναπέ και νομίζεις ότι το βάρος της κοιλιάς σου θα σε ρίξει στο πάτωμα
τότε ξέρεις ότι δεν πρόκειται ποτέ να πάθεις θερμοπληξία ή αφυδάτωση.
Όταν μετράς τα ποτήρια και τα μπουκάλια του νερού στο τραπεζάκι του υπολογιστή και τα βγάζεις >5
τότε ξέρεις ότι δεν πρόκειται να πάθεις θερμοπληξία ή αφυδάτωση.
Όταν κάνεις ντους και πίνεις το μισό νερό που ρίχνεις πάνω σου
τότε ξέρεις ότι δεν πρόκειται να πάθεις θερμοπληξία ή αφυδάτωση.
Όταν οι ώρες που περνάς βρεγμένη είναι ίσες ή περισσότερες από τις ώρες που είσαι στεγνή
τότε ξέρεις ότι δεν πρόκειται να πάθεις θερμοπληξία ή αφυδάτωση.
Όταν σέρνεις-όπου κι αν κάθεσαι-μια λεκανίτσα με παγωμένο νερό για να βάζεις μέσα τα πόδια σου
τότε..μάντεψε τι ξέρεις;Ω ναι. Δεν πρόκειται να πάθεις θερμοπληξία ή αφυδάτωση.
Όταν ξέρεις... απλά ξέρεις ότι το σπίτι των ονείρων σου είναι αυτό εδώ
....Τότε ξέρεις ότι και τα όνειρά σου
δεν πρόκειται να πάθουν ποτέ θερμοπληξία ή αφυδάτωση.
Σημ. Η φωτογραφία είναι από ( flickr χρήστης Van Harl)το Rovinj στην Κροατία. Καταπληκτική ε;
τότε ξέρεις ότι δεν πρόκειται να πάθεις θερμοπληξία ή αφυδάτωση.
Όταν το φαρδύ σορτσάκι που αγόρασες προχτές, σήμερα σου στένεψε
τότε ξέρεις ότι δεν πρόκειται να πάθεις θερμοπληξία ή αφυδάτωση.
Όταν ξαπλώνεις στο πλάι,στον καναπέ και νομίζεις ότι το βάρος της κοιλιάς σου θα σε ρίξει στο πάτωμα
τότε ξέρεις ότι δεν πρόκειται ποτέ να πάθεις θερμοπληξία ή αφυδάτωση.
Όταν μετράς τα ποτήρια και τα μπουκάλια του νερού στο τραπεζάκι του υπολογιστή και τα βγάζεις >5
τότε ξέρεις ότι δεν πρόκειται να πάθεις θερμοπληξία ή αφυδάτωση.
Όταν κάνεις ντους και πίνεις το μισό νερό που ρίχνεις πάνω σου
τότε ξέρεις ότι δεν πρόκειται να πάθεις θερμοπληξία ή αφυδάτωση.
Όταν οι ώρες που περνάς βρεγμένη είναι ίσες ή περισσότερες από τις ώρες που είσαι στεγνή
τότε ξέρεις ότι δεν πρόκειται να πάθεις θερμοπληξία ή αφυδάτωση.
Όταν σέρνεις-όπου κι αν κάθεσαι-μια λεκανίτσα με παγωμένο νερό για να βάζεις μέσα τα πόδια σου
τότε..μάντεψε τι ξέρεις;Ω ναι. Δεν πρόκειται να πάθεις θερμοπληξία ή αφυδάτωση.
Όταν ξέρεις... απλά ξέρεις ότι το σπίτι των ονείρων σου είναι αυτό εδώ
....Τότε ξέρεις ότι και τα όνειρά σουδεν πρόκειται να πάθουν ποτέ θερμοπληξία ή αφυδάτωση.
Σημ. Η φωτογραφία είναι από ( flickr χρήστης Van Harl)το Rovinj στην Κροατία. Καταπληκτική ε;
Πέμπτη, Ιουλίου 03, 2008
If you were an ocean I'd learn to float
Είδα το Juno χθές το βράδυ.
Το χαμόγελό μου από τότε έχει γίνει σχεδόν τρομακτικό.
Δε μπορώ να σταματήσω να χτυπάω παλαμάκια, να κάνω αυτό το "πλούπ" με τα δυο δάχτυλα(αυτό που πρέπει να γίνεις 8 χρονών για να το καταφέρεις)(αυτό με τον αντίχειρα και το μεσαίο δάχτυλο),να κουνάω τα πόδια μου, να χτυπάω τα χέρια μου στα μπούτια μου,να κουνάω το κεφάλι μου δεξιά-αριστερά και να βλέπω αυτό το βιντεάκι.
Η χαρά μου είναι υστερική πια.
All I Want Is You
Υ.γ ξεκόλλησα κι απ'το Wucan!
Υ.γ2 Οι υπέροχοι, γλυκύτατοι στίχοι είναι εδώ
Το χαμόγελό μου από τότε έχει γίνει σχεδόν τρομακτικό.
Δε μπορώ να σταματήσω να χτυπάω παλαμάκια, να κάνω αυτό το "πλούπ" με τα δυο δάχτυλα(αυτό που πρέπει να γίνεις 8 χρονών για να το καταφέρεις)(αυτό με τον αντίχειρα και το μεσαίο δάχτυλο),να κουνάω τα πόδια μου, να χτυπάω τα χέρια μου στα μπούτια μου,να κουνάω το κεφάλι μου δεξιά-αριστερά και να βλέπω αυτό το βιντεάκι.
Η χαρά μου είναι υστερική πια.
All I Want Is You
Υ.γ ξεκόλλησα κι απ'το Wucan!
Υ.γ2 Οι υπέροχοι, γλυκύτατοι στίχοι είναι εδώ
Τετάρτη, Ιουλίου 02, 2008
Η δύναμη της συνήθειας
Εχω ένα χαρτί περυτιλίγματος από ένα δώρο που μου έκανε κάποτε ο πιο καλός μου φίλος. Το βιβλίο ήταν το "1984" και έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε.
Το βιβλίο το δάνεισα σε κάποιον που δε μου το επέστρεψε ποτέ,αλλά,το χαρτί περυτιλίγματος μου έμεινε. Ήταν το ευτελές.Το δίχως αξία- αυτό που μου έμεινε. Κι όμως αυτό το χαρτί γίνεται η αφορμή να γραφτεί τώρα αυτό το ποστ. Γιατί πάνω του έχει γραμμένα κάποια λόγια που είπαν κάποιοι. Δε γράφει ποιοί. Μόνο τα λόγια τους.
Σωστά ή λάθος... εκείνοι τα είπαν κι εγώ
τα'χω στο μυαλό μου.
Γράφει κάποιος, λοιπόν.
"Η συνήθεια,
πέτρα δεμένη στο λαιμό
μας βοηθάει να μην πετάμε στα σύννεφα"
Τριγυρνάνε αυτοί οι τρείς στίχοι μέσα μου τόσο συχνά,που νοιώθω ότι υπάρχουν αιώνες στις σκέψεις μου.
Τους έχω οικειοποιηθεί. Θα μπορούσα να τους χρησιμοποιήσω και για να ορίσω τί σημαίνει συνήθεια.
Χθές διάβασα αυτό.
Κι ήταν σαν ο πρώτος από τους ομόκεντρους κύκλους να έκλεισε.
"Αδιατάραχτη η συνήθεια της δύναμης
αναπαύεται πάνω στη δύναμη της συνήθειας"
Τελικά...
Ενας ορισμός... δεν ορίζει τίποτα άλλο παρ'εκτός την προσπάθειά μας να επιβληθούμε στο αόρατο.
Και είναι καταδικασμένος να αποτυγχάνει.
Η ποίηση..η ποίηση όμως δίνει κάτι πέρα απ'αυτό.
Νόημα.
Και κατά συνέπεια Είναι.
Πέρα από κάθε ορισμό.
Το βιβλίο το δάνεισα σε κάποιον που δε μου το επέστρεψε ποτέ,αλλά,το χαρτί περυτιλίγματος μου έμεινε. Ήταν το ευτελές.Το δίχως αξία- αυτό που μου έμεινε. Κι όμως αυτό το χαρτί γίνεται η αφορμή να γραφτεί τώρα αυτό το ποστ. Γιατί πάνω του έχει γραμμένα κάποια λόγια που είπαν κάποιοι. Δε γράφει ποιοί. Μόνο τα λόγια τους.
Σωστά ή λάθος... εκείνοι τα είπαν κι εγώ
τα'χω στο μυαλό μου.
Γράφει κάποιος, λοιπόν.
"Η συνήθεια,
πέτρα δεμένη στο λαιμό
μας βοηθάει να μην πετάμε στα σύννεφα"
Τριγυρνάνε αυτοί οι τρείς στίχοι μέσα μου τόσο συχνά,που νοιώθω ότι υπάρχουν αιώνες στις σκέψεις μου.
Τους έχω οικειοποιηθεί. Θα μπορούσα να τους χρησιμοποιήσω και για να ορίσω τί σημαίνει συνήθεια.
Χθές διάβασα αυτό.
Κι ήταν σαν ο πρώτος από τους ομόκεντρους κύκλους να έκλεισε.
"Αδιατάραχτη η συνήθεια της δύναμης
αναπαύεται πάνω στη δύναμη της συνήθειας"
Τελικά...
Ενας ορισμός... δεν ορίζει τίποτα άλλο παρ'εκτός την προσπάθειά μας να επιβληθούμε στο αόρατο.
Και είναι καταδικασμένος να αποτυγχάνει.
Η ποίηση..η ποίηση όμως δίνει κάτι πέρα απ'αυτό.
Νόημα.
Και κατά συνέπεια Είναι.
Πέρα από κάθε ορισμό.
Τρίτη, Ιουλίου 01, 2008
Μεγάλες προσδοκίες ενός μικρού σύννεφου
Χρόνος για να ανοιγοκλέισω τα μάτια μου
............ για να τα κρατήσω κλειστά και να τρίψω τη νύστα μακριά
............ για να φτιάξω παγωμένο καφέ
............ για μικρές γουλιές
............ για να δώσω ενα φιλί
............ για να εισπράξω ενα χαμόγελο κι ενα σ'αγαπώ στο ίδιο πακέτο
............ για να διατρέξω την μπροστινή σελίδα του μπλογκ μου
............ για να σχολιάσω και να στείλω τις καλημέρες μου
............ για να στρίψω και να καπνίσω ενα τσιγάρο
............ για να μαγειρέψω
............ για να φαω
............ για να κάνω μπάνιο
............ για να μιλήσω
............ για να πάρω ένα τηλέφωνο
.............για να χωθώ σε μια αγκαλιά
.............για να δω μια ταινία
.............για να κοιμηθώ
.............για να ονειρευτώ
.............για να ανοίξω τα μάτια μου
να τα κλείσω ξανά
να τα ανοίξω ξανά
Η ζωή μου σε fast forward
ώρες ώρες μοιάζει να τρέχει ο χρόνος κι
άλλες να κυλάει ρυθμικά σαν καινούριο ρολόι,
ήρεμα σαν ποτάμι
υποταγμένος στην ψευδαίσθηση του μικρου και μεγάλου δείκτη
και
υποταγμένη κι εγώ στην ψευδαίσθηση του μικρού και μεγάλου δείκτη
μερικές φορές όλα μοιάζουν να μένουν ακίνητα
σαν να σταματώ τον εαυτό μου
και να γίνομαι παρατηρητής του
αλλά ξέρεις τι λένε
Stille Wasser sind tief
και είναι παρήγορο αυτό
γιατί σημαίνει ότι έχω ουσία,
περιεχόμενο
και το αντιλαμβάνομαι
οχι όλες τις φορές
αλλά υπάρχει
το μόνο που πρέπει να κάνω
είναι να σταματήσω αλλόφρων να τρέχω
να σταματήσω να περπατάω
κι απλώς
να ριζώσω για λίγο τα πόδια μου στο έδαφος και να ανοίξω λίγο πιο πολύ τα μάτια
να κινηθώ πίσω από την πλάτη του χρόνου
ή να καταλάβω την ουσία του
και να τον παγώσω
το ίδιο είναι
να γίνω ενας περιστρεφόμενος Νόρμαν
ή να καθήσω κοντά του και να ανακαλύψω τον τρόπο με τον οποίο καταφέρνει να κινηθεί μένοντας ακίνητος
κι έτσι να βρώ κι εγώ τον τρόπο να βρίσκω την ουσία μου
μέσα στη μέρα
στην κάθε μέρα
στον χρόνο.
............ για να τα κρατήσω κλειστά και να τρίψω τη νύστα μακριά
............ για να φτιάξω παγωμένο καφέ
............ για μικρές γουλιές
............ για να δώσω ενα φιλί
............ για να εισπράξω ενα χαμόγελο κι ενα σ'αγαπώ στο ίδιο πακέτο
............ για να διατρέξω την μπροστινή σελίδα του μπλογκ μου
............ για να σχολιάσω και να στείλω τις καλημέρες μου
............ για να στρίψω και να καπνίσω ενα τσιγάρο
............ για να μαγειρέψω
............ για να φαω
............ για να κάνω μπάνιο
............ για να μιλήσω
............ για να πάρω ένα τηλέφωνο
.............για να χωθώ σε μια αγκαλιά
.............για να δω μια ταινία
.............για να κοιμηθώ
.............για να ονειρευτώ
.............για να ανοίξω τα μάτια μου
να τα κλείσω ξανά
να τα ανοίξω ξανά
Η ζωή μου σε fast forward
ώρες ώρες μοιάζει να τρέχει ο χρόνος κι
άλλες να κυλάει ρυθμικά σαν καινούριο ρολόι,
ήρεμα σαν ποτάμι
υποταγμένος στην ψευδαίσθηση του μικρου και μεγάλου δείκτη
και
υποταγμένη κι εγώ στην ψευδαίσθηση του μικρού και μεγάλου δείκτη
μερικές φορές όλα μοιάζουν να μένουν ακίνητα
σαν να σταματώ τον εαυτό μου
και να γίνομαι παρατηρητής του
αλλά ξέρεις τι λένε
Stille Wasser sind tief
και είναι παρήγορο αυτό
γιατί σημαίνει ότι έχω ουσία,
περιεχόμενο
και το αντιλαμβάνομαι
οχι όλες τις φορές
αλλά υπάρχει
το μόνο που πρέπει να κάνω
είναι να σταματήσω αλλόφρων να τρέχω
να σταματήσω να περπατάω
κι απλώς
να ριζώσω για λίγο τα πόδια μου στο έδαφος και να ανοίξω λίγο πιο πολύ τα μάτια
να κινηθώ πίσω από την πλάτη του χρόνου
ή να καταλάβω την ουσία του
και να τον παγώσω
το ίδιο είναι
να γίνω ενας περιστρεφόμενος Νόρμαν
ή να καθήσω κοντά του και να ανακαλύψω τον τρόπο με τον οποίο καταφέρνει να κινηθεί μένοντας ακίνητος
κι έτσι να βρώ κι εγώ τον τρόπο να βρίσκω την ουσία μου
μέσα στη μέρα
στην κάθε μέρα
στον χρόνο.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
