Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 21, 2009

Dünne Jahre

"Δεν το λένε έτσι".

εγώ έτσι τα λέω.κι ελπίζω οτι πέρασαν.
κάτι σαν τις ευχετήριες κάρτες "γίνε καλά".έτσι.ελπίζω να γίνεις καλά.κι ας μην είναι η ευχή μου αυτό που θα σε κάνει καλά κι ας το ξέρω.αυτο που ζεις δεν αλλάζει μόνο επειδή το εύχεσαι.

το χειρότερο όταν είσαι μαριονέτα δεν είναι τα σκοινιά με τα οποία κρέμεσαι.ούτε ο κουκλοπαίχτης.που μπορεί να είναι και πολύ καλός και να σου δίνει μεγάλη ελευθερία κινήσεων.
το χειρότερο είναι πως τα συνηθίζεις.ακόμη κι αν εξαφανιστούν θα σου πάρει καιρό να το δεις.αν το δεις.

δεν είναι πολύ οξύμωρο να'σαι μια μαριονέτα πολύ ευχαριστημένη;
κανονικά οι μαριονέτες θα'πρεπε να'χουν μούτρα μέχρι το πάτωμα.



meine dünne jahre
δεν είμαι μαριονέτα,το ξέρω.είμαι το αγόρι που ήθελε να γίνει πινόκιο.


ξέρεις η καλή διάθεση φέρνει καλή διάθεση.κι αυτή με τη σειρά της καλές πράξεις.στοργικές.η στοργή συμπεριφέρεται στο μυαλό μας ακριβώς όπως η οργή.σε χτυπάει γρήγορα κι απότομα και σε τυφλώνει.μόνο που η πρώτη εν αντιθέσει με την άλλη σου λιώνει τα κόκκαλα και σε γλυκαίνει όπως ο ήλιος το καλοκαίρι.σου χαλαρώνει τις γροθιές και δε στις σφίγγει.είσαι ενας ευχαριστημένος τυφλός.
κι είσαι τουλάχιστον για εκείνη τη στιγμή,ο καλύτερος άνθρωπος στον κόσμο.τυλιγμένος στην κουβέρτα της τρυφερότητας.μετα είσαι πάλι ο εαυτός σου.δεν πειράζει.αρκεί που μπορείς κι αλλάζεις.αρκεί όταν κοιτάζεις στον καθρέφτη να βλέπεις εσυ τον εαυτό σου.κι ας μην μπορεί κανείς άλλος να σε δει.


θα μπορούσαν να'ναι τα βαριά μου χρόνια.ή τα ελαφριά.αναλόγως πώς το βλέπει κανείς υποθέτω.όταν κάτι σε βαραίνει δυσκολεύεσαι να ανασάνεις.αυτομάτως ο εγκέφαλος μειώνει λέει την παροχη οξυγόνου μέσω του αίματος στα υπόλοιπα όργανα προκειμένου να στείλει αρκετό στον εαυτό του.τα υπόλοιπα δεν είναι προτεραιότητα.
έκανα πολύ άσχημα που εμπιστευτηκα τον εαυτό μου στον εγκέφαλο μου.επέτρεψα αυτό που με βάρυνε να γίνει προτεραιότητα εις βάρος όλων των άλλων.τελικά απομόνωσα το συναίσθημα.
πανικό το λένε.κι είναι όλος δικός μου!
η προτεραιότητά μου.
μου επέτρεψα να με κλέψω.ρε. ρε!
και να με κάνω λιγότερη.να μην εχω.




η φωτογραφία είναι από εδώ



10 σχόλια:

Χαρ. Αλβερτος είπε...

ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ!

ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΤΟ ΓΙΑΤΙ, ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ!
ΟΜΩΣ, ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΩ ΚΑΝΕΝΑ ΓΙΑΤΙ.

ΣΤΑΜΑΤΗΣΑ ΤΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ.

ΑΡΚΕΙ ΟΤΙ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ!

ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΒΡΑΔΥ!

MaHaHoU είπε...

Τι να σου πω κοπελια. Καθε φορα που σε διαβαζω νιωθω οχι σαν να μπαινω στην θεση σου και να νιωθω οτι νιωθεις αλλα σαν να ειμαι εγω. Μαλλον φταιει που ολα αυτα τα εχω νιωσει κι εγω ομως δεν ειμαι ετοιμη να τα γραψω οπως εσυ.
Πολυ μου αρεσε και αυτο το ποστ.

ο αποτέτοιος είπε...

όχι δεν είναι οξύμωρο. γιατί όταν είσαι μαριονέτα έχεις τουλάχιστον, μετά το σόου που όλοι μας μαριονέτες ή μη κάνουμε στους άλλους, κάποιον να σε φροντίσει, να σε περιποιηθεί, να σου ματίσει τους σπάγκους που ξέφτισαν, να σου ξαναφορέσει το χαμόγελο που ενδεχομένως χάθηκε από το πρόσωπό σου.

επίσης νομίζω ότι η απομόνωση του συναισθήματος μπορεί να φέρνει πανικό, αλλά μπορεί να φέρνει απάθεια και αδράνεια. και δεν ξέρω πια από τις δύο περιπτώσεις είναι η πιο ανώδυνη.

καλό βράδυ αγαπητό συννεφάκι.

Kleine wolke είπε...

παντοτινέ ταξιδευτή
και μένα μου αρκεί αυτό τότε :)

έχουμε μια μανία πάντως να πρέπει πάντα να καταλαβαίνουμε το γιατί.να βρίσκουμε το λόγο.πρέπει να ξέρουμε πότε να σταματάμε την προσπάθεια.

δεν υποννοώ κάτι για το σχόλιό σου.μου άρεσε πάρα πολύ.πήρα αφορμή απ'αυτό να κάνω κάτι που μ'αρέσει επίσης πολύ.να γενικεύω :)

καλημέρα!



mahahou

καταλαβαίνω το συναίσθημα.το έχω νιώσει κι εγώ.και σ'ευχαριστώ για το σχόλιό σου.το εκτιμώ πολύ :))

καλημέρα σου!



αποτέτοιε

η πρώτη.

(δεν έχω περάσει περισσότερο χρόνο διαβάζοντας σχόλιο και προσπαθώντας να απαντήσω)

καλημέρα αγαπητέ αποτέτοιε.

Flonsavardu είπε...

συννεφάκι μερικές φορές είναι καλύτερα να γινόμαστε μαριονέτα, αυτή είναι η γνώμη μου.

νομίζω πως όλοι λίγο πολύ άλλωστε το κάνουμε. το ζήτημα είναι να βρεις τον σωστό οργανοπαίχτη, εκεί κρύβεται η ευτυχία.

happypepper είπε...

Παλινδρομώ ανάμεσα στη χαρά που σε ξαναβρίσκω και στις ταλαντώσεις της μαριονέτας.
θα επιλέξω το δεύτερο.
Νομίζω ότι θα ήταν τουλάχιστον αφελές να νομίσω ότι δεν είμαστε μαριονέτες. και αυτό αποδεικνύεται περιτράνως από τη στιγμή που θα δοκιμάσεις να κόψεις τους σπάγκους. Ακόμα και αν τα καταφέρεις, θα βρεθείς μόνη σου εκτός σκηνής. Κατά τη γνώμη μου, αρκεί να ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ότι υπαρχουν σπάγκοι και να προσπαθήσεις να τους κουνήσεις εσύ μέσα στη Σκηνή που οι άλλοι φτιάξανε (κοινώς λεγόμενη "κοινωνία", τρομάρα της).
Ίσως τότε, απλά, να δώσεις την καλύτερη παράσταση της ζωής σου.
Καλώς επέστρεψες.

kanenas είπε...

?
:)

Ανώνυμος είπε...

μπα. οσες φορές και να το διαβασω δεν θα εχω τίποτα να πω. με ρουφάει μέσα του.

Φιλί συννεφάκι μου.

Spy είπε...

Εγώ πάντως τις φοβάμαι τις μαριονέτες.
Ακόμα.

Kleine wolke είπε...

Σήμερα είναι από τις μέρες που ο πανικός είναι πολύ μακριά.

φλονς
νομίζω πως αλλού βρίσκεται η ευτυχία αλλά αυτή τη στιγμή μου διαφεύγει το που.:ρ
μπορείς να τη βρεις παντού αν το θέλεις.έτσι πιστεύω.


happypepper

ίσως να'χεις δίκιο.
Αισιόδοξος όπως πάντα και θέλω τόσο πολύ να συμφωνήσω μαζί σου...

Καλημέρα :))



κανένα
όπως τα λες.




deadend mind
φιλάκια πολλά γλύκό μου :))



spy
κι εγω αισθάνομαι λίγο άβολα με τις μαριονέτες.
Αυτός ο Τσάκι το κατέστρεψε για όλους μας.

Powered By Blogger