Είσαι ένα ανέκδοτο. Μόνο που είθισται στα ανέκδοτα να γελάει κανείς, ακόμη και αν το ανέκδοτο είναι αυτοαναφορικό, αν έχεις χιούμορ δηλαδή.
Εσύ είσαι αυτό με το σπασμένο δάχτυλο που όπου κι αν πιάσει ο άνθρωπος πονάει και νομίζει ότι το πρόβλημα είναι παντού. Ή μάλλον ότι υπάρχουν πολλά προβλήματα. Ενώ, το αληθινό πρόβλημα είναι το πονεμένο δάχτυλο. Αυτό, μόνο αυτό. Εσύ λοιπόν, είσαι ολόκληρος ένα σπασμένο δάχτυλο. Εσύ, μόνος σου, μόνο εσύ.
Πρέπει να είσαι μακράν ο πιο ανικανοποίητος άνθρωπος στη Γη. Απροσάρμοστος, εγωκεντρικός, πιο πολύ ιδέα ανθρώπου παρά αληθινός άνθρωπος. Σκάρτος. Καταδικασμένος από το ίδιο σου το μυαλό να ψάχνεις και να ξεψαχνίζεις, να υπεραναλύεις και να διαλύεσαι. Να μην είσαι ούτε εδώ ούτε εκεί. Στο κάπου ανάμεσα να αναπνέεις, να ελπίζεις στο κάτι εκεί έξω/μέσα/αλλού. Και να μην πατάς ποτέ στα πόδια σου. Να θέλεις όσα δεν έχεις. Να αποκτάς κάτι και να μην χαίρεσαι. Τη στιγμή της χαράς να τη δηλητηριάζεις εσύ με τη σκέψη, τη βεβαιότητα ότι θα το απορρίψεις κι αυτό, όπως όλα τα άλλα στο παρελθόν. Να κλωτσάς τον εαυτό σου, μπας και ξεμουδιάσει. Βολεμένος τελικά και παραιτημένος να κάθεσαι πάνω στον πονεμένο απ’ τις κλωτσιές κώλο σου. Αδύναμος να ξεφύγεις απ’ όσα σε βασανίζουν εφευρίσκοντας δικαιολογίες για αυτά ,οι οποίες δεν έχουν να κάνουν με εσένα αλλά με κάποιον άλλον. Πάντα είναι κάποιος άλλος κι όχι εσύ. Εσύ το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι υπομονή. Να καθοδηγήσεις τον άλλον στο σωστό δρόμο που πρέπει να πάρει γιατί φυσικά εσύ ξέρεις πριν από εκείνον και καλύτερα μάλιστα. Και η κατάρα είναι ότι έχεις και δίκιο ρε πούστη μου. Και επακόλουθο αυτής είναι να μη σε πιστεύει κανείς-πόσο ψώνιο μπορεί να είναι με την πάρτη του δηλαδή, ξερόλας και ψυχαναγκαστικός, γκρινιάρης και δύσκολος και απαιτητικός και να χορεύει στα σύννεφα και το μυαλό του αλλού γι’ αλλού και να νομίζει ότι έχει και δίκιο πάντα. Κάπως έτσι σε βλέπει ο άλλος. Και έχει δίκιο φυσικά. Μόνο που εσύ είχες δίκιο πριν από κείνον. Αλλά δεν κερδίζεις τίποτα. Σε αυτό το παιχνίδι δεν κερδίζει κανείς. Το μόνο που σου αναλογεί για τον κόπο σου είναι ο χρόνος που χάθηκε.
Φτάνεις μετά να αναλογίζεσαι τι απ’ όσα έχεις κάνει άξιζε πραγματικά τον κόπο. Τι δεν θα έπρεπε να είχες αφήσει να ξεκινήσει. Τι θα έπρεπε να είχες ξεριζώσει αμέσως μόλις άρχισε να γίνεται πρόβλημα, με την ίδια συμπόνια που δείχνει ο κηπουρός όταν ξεριζώνει την αγριάδαδίπλα στα τριαντάφυλλα.
Έλα όμως που δε μπόρεσες. Δεν ήθελες ίσως. Πίστεψες ότι αυτή η αγριάδα στην πραγματικότητα ήταν ένα πανέμορφο λουλούδι, αρκεί να το φρόντιζες και να το πότιζες και να το σκάλιζες και να το αγαπούσες μέχρι να μεγαλώσει και να απλώσει το άρωμά του στο δέρμα σου. Ή, ότι τελικά και η αγριάδα έχει την ομορφιά της, αρκεί να θες να τη δεις.
Τελικά, ανακαλύπτεις με τον πιο επώδυνο τρόπο ότι ήταν απλώς ένα ζιζάνιο. Ένα φυτό που αγάπησες για τους λάθος λόγους και σου ξέρανε το τριαντάφυλλο. Απλώς αγριάδα. Τίποτα απ’ όσα φαντάστηκες ότι θα μπορούσε να είναι ή να γίνει αν το αγαπήσεις, ήταν. Έπρεπε να το είχες αγαπήσει για αυτό που ήταν. Ή να το είχες καταλάβει απ’ την αρχή ότι υπάρχει λόγος που η αγριάδα είναι ανεπιθύμητη. Τώρα κάθεσαι, ηλίθιε μαλάκα και κοιτάς το νεκρό τριαντάφυλλό σου και ξέρεις ότι δεν μπορείς να κατηγορήσεις την αγριάδα. Δεν είσαι τόσο ηλίθιος στο κάτω- κάτω. Ούτε τόσο καλός στο να ρίχνεις τις ευθύνες αλλού. Αντιπαθείς τον εαυτό σου κι έχεις δίκιο, άλλωστε δεν τον αναγνωρίζεις καν μετά από τόση αδυναμία που δείχνει.
Ήσουν που ήσουν κομπλεξικός ,πάρε να’ χεις τώρα. Τώρα που το θυμήθηκα. Ναι, έκανες και αλλαγές. Προσπάθησες εντάξει. Αποδέχτηκες ότι η αγριάδα είναι αυτό που είναι, έγινες καλύτερος άνθρωπος (ώριμο σε λένε όλοι) μόνο για να ανακαλύψεις ότι η αγριάδα σου έχει ανασφάλειες και τώρα τελευταία σε τσιμπάει συνέχεια για να δει αν είσαι ακόμη εκεί ή αν την παράτησες. Έχεις πάθει αλλεργικό σοκ απ’ τα τσιμπήματα αλλά εκεί εσύ. Πείσμα. Αν μου επιτρέπεις να ρωτήσω, μέχρι πότε σκοπεύεις να περιμένεις να αποκτήσει η αγριάδα συναίσθηση του ποια είναι και τι σου κάνει επειδή έτσι θα σου άρεσε; επειδή έτσι θα ταίριαζε περισσότερο στην τέλεια εικόνα σου;
Κι ακόμη και να το κάνει, εσένα τι σου μένει εκτός από πρήξιμο;
Ή που θα ζήσεις όλη τη ζωή σου με φενιστίλ ή που θα πεθαίνεις δίπλα της μέρα τη μέρα με ηλίθια αυταπάρνηση(ηλίθιο μαζοχισμό).
Αλλιώς, ξερίζωσέ τη, επιτέλους, γαμώ το μυαλό σου γαμώ, όσο προλαβαίνεις.
So this is permanence, love's shattered pride What once was innocence, turned on its side Grey cloud hangs over me, marks every move Deep in the memory of what once was love
Oh how I realised how I wanted time Put into perspective, tried so hard to find Just for one moment I thought I'd found my way Destiny unfolded - I watched it slip away
Excessive flashpoints, beyond all reach Solitary demands for all I'd like to keep Let's take a ride out, see what we can find A valueless collection of hopes and past desires
I never realised the lengths I'd have to go All the darkest corners of a sense I didn't know Just for one moment I heard somebody call Looked beyond the day in hand - there's nothing there at all
Now that I've realised how it's all gone wrong Got to find some therapy, this treatment takes too long Deep in the heart of where sympathy held sway Got to find my destiny before it gets too late
Με τη φωνή του Ian Curtis ήμουν πάντοτε ερωτευμένη. Και με τους αδιέξοδους στίχους του.
Μέσα σε 24 ώρες έζησα -και έπραξα- εναν χωρισμό, δάκρυα, άδειο κρεββάτι,ματαιότητα, απελπισία,εφιάλτες. Είδα την ανατολή, κατάφερα να σηκώσω το κορμί μου και προσπάθησα να σηκώσω το μυαλό μου ακούγοντας Joy Division. Νέα φίλη. Εξομολόγηση. Μοιράζομαι. Νοιώθω. Επανασύνδεση. Σκέψεις που καίνε, σκέψεις που πονάνε. Συζήτηση. Επιθυμίες. Αποφάσεις.Το μυαλό κολλάει. got to find my destiny before it gets too late.
Ξορκίζω την απελπισία μου. Προσπαθώ να μη βουλιάζω. Ο βυθός είναι όμορφος, μόνο στην επιφάνεια αναπνέω. Δειλία-αποφασιστικότητα, ανασφάλεια-αυτοπεποίθηση.Οι 24 ώρες μου τελειώνουν...σαν φίδι που κουλουριάζεται γύρω από τον εαυτό του και δημιουργεί ενα κύκλο.Οχι τέλειο κύκλο. Όταν τελειώσουν οι 24 ώρες θα έχω πάρει μια απόφαση. Οχι μελοδραματική. Οχι δειλή. Χωρίς επιβραβεύσεις και χειροκροτήματα.
Βαθειά ανάσα. Συνεχίζω.
Σημ. το ποστ αυτό δεν είναι ακριβώς αφιερωμένο. Όμως ένας άνθρωπος με βοήθησε με αυτές μου τις σκέψεις και θέλω να το ξέρει. Χαμόγελο καλή μου..συνεχίζουμε με όλη μας την αξιοπρέπεια και οσο καλύτερα μπορούμε.Οσο μπορούμε.Όταν μπορούμε.
Σημ.2 σε λίγες μέρες είναι η επέτειος της μέρας που ο Curtis σταμάτησε να αναπνέει. Η φωνή του, που με διαλύει και με σώζει είναι εδώ όμως.
Ο Ελύτης είχε πει " είναι διγαμία ν'αγαπάς και να ονειρεύεσαι". Κάποιες μέρες ζω μονάχα από αναμνήσεις του εαυτού μου σε άλλους καιρούς, παλιούς. Κάποιες άλλες ονειρεύομαι το μέλλον. Χωρίς εσένα. Πώς θα είμαι, πώς θα ζω, πώς θα'ναι αυτός που θα'χω στο πλάι μου ή αν θα είμαι μόνη, αν θα έχω πολλούς εραστές ή αν στην καρδιά μου θα χωρά ένας μόνο...
Κι όλα αυτά στο πίσω μέρος του μυαλού μου, στο πιο σκοτεινό και τρομακτικό μου μέρος, που το οραματίζομαι σαν εβένινο πύργο με χίλιες πόρτες..κλειδαμπαρωμένες..που τον έχει σκεπάσει ο έρεβος. Κι οι σκέψεις μου αυτές, οι αναμνήσεις, τα όνειρα βγαίνουν απ'την ομίχλη μέσα μου και βουτάνε στην πραγματικότητά μου, στο τώρα μου.Και μου το διαμελίζουν. Έρχονται να μου δηλητηριάσουν τον πρώτο καφέ της μέρας, να μου μουδιάσουν το σώμα. Τις πιάνω όταν πιάνω το πόμολο του παραθύρου για να ανοίξω στον άνεμο και μου παγώνουν το χέρι. Χύνονται στο παρόν μου και το ξεσκίζουν με κραυγές αφήνοντας στη θέση του το κενό και στη θέση μου ένα θολό φάντασμα.
Έρχεσαι μετά εσυ από πίσω μου και μ'αγκαλιάζεις. Και δεν ξέρεις, δεν μπορείς να φανταστείς οτι εκείνη τη στιγμή που με ζεσταίνεις στα χέρια σου και μου φιλάς το λαιμό οτι η σκέψη μου είναι σ'ενα τραίνο που φεύγει. Κι ότι φαντάζομαι τον εαυτό μου μέσα. Κι ότι αυτό που με κάνει να τρέμω δεν είναι ο κρύος αέρας, αλλά η σκέψη οτι δεν μπορώ να αγαπήσω. Όχι όπως θα ήθελα. Οχι όπως θα ήθελες να σ'αγαπώ. Κι ότι εσύ δεν το'χεις καταλάβει ακόμη.
Ξημερώνουν μέρες που νοιώθω οτι όλα είναι στη σωστή τους θέση. Τα κομμάτια του μυαλού μου δεν πονάνε, σε κοιτώ καθώς κοιμάσαι και θέλω να λιώσω πάνω σου, μες τα χέρια σου, μέρες που θέλω να μείνω και να σου πώ όσα σ'αγαπώ σου έχω πει μισά, μηχανικά και χωρίς να σε κοιτάζω τις μέρες που δεν ξέρω ποιά είμαι. Τις μέρες που νοιώθω πως πρέπει να φύγω.
Είμαι εδώ μαζί σου και σήμερα είναι μια απ'τις καλές μέρες.
Θέλω όμως να θέλεις να αγαπάς αυτό που είμαι. Κομμένη στη μέση.
Δεν είναι παράξενο πώς ο εσωτερικός σου κόσμος, κάποιες φορές αποκτά τα χρώματα του καιρού. Όταν γυρνάς σπίτι μετά από 7 ώρες δουλειάς που σου έχουν φανεί τεράστιες και ελαστικές, μέσα σου να έχει βραδυάσει ήδη και να θες να σωριαστείς..., να κρυφτείς κάτω απ'τις κουβέρτες όπως τότε που ήσουν μικρή και μόνο η μαμά σου μπορούσε να σε ξετρυπώσει από κει, με μια τεράστια, ζεστή αγκαλιά κι εσύ να λιποθυμάς σχεδόν πάνω στο στήθος της και ν' ακούς την καρδιά της να χτυπά και μόνο τότε να αισθάνεσαι ασφαλής..και μόνο τότε να αφήνεσαι να κλάψεις... Τώρα που μεγάλωσες, η μαμά σου είναι μια θάλασσα μακριά και δεν θες να της τηλεφωνήσεις για να κλάψεις χωρίς λόγο και να την ανησυχήσεις και να την κάνεις να νοιώσει άχρηστη που δεν είναι κοντά σου και δεν μπορεί να κάνει τίποτα..., γιατί τώρα που μεγάλωσες κατάλαβες πόσο εύθραυστη είναι, κατάλαβες πως είναι να σε ταπεινώνουν σε μια δουλειά που κάνεις όσο πιο αξιόπρεπα μπορείς χωρίς να δίνεις δικαιώματα, άνθρωποι ηλίθιοι, μικρόνοοι,σκατόψυχοι... που μη έχοντας λαβή για να σε χτυπήσουν απλώς σου συμπεριφέρονται ΑΠΑΙΣΙΑ, αντιεπαγγελματικά, απάνθρωπα..κι εσένα σου γυρνάνε τ'άντερα κι αναρωτιέσαι "γιατι"; και νοιώθεις σαν το χοντρό παιδί στο σχολείο που ποτέ δεν πείραξε κανέναν και που μια ζωή χοντρό το φώναζαν όλοι-μαζί κι η δασκάλα. Έτσι, γιατι τα παιδιά είναι σκληρά και κακά μερικές φορές. Και γιατί η δασκάλα-η αυθεντία- ήταν μια αγάμητη γεροντοκόρη με έντονη τριχοφυία στο πρόσωπο. Τώρα που μεγάλωσες και η μαμά σου δεν μπορεί να τα κάνει "όλα καλά", τώρα απέκτησες κοινωνικές υποχρεώσεις, τώρα έμπλεξες με "εν δυνάμει συγγενείς εξ αγχιστείας" που δε σε γουστάρουν γιατί έχεις την εύνοια αυτών που εκείνοι προσπαθούν να αποκτήσουν ματαίως, γιατί έχεις ζήσει πράγματα που εκείνοι ούτε να φανταστούν δε μπορούσαν στο κωλοχώρι τους που δεν το'χει ούτε ο χάρτης και που εσένα αυτά τα πράγματα σου έχουν ανοίξει το μυαλό και τη σκέψη, ενώ η δική τους σκέψη εξαντλείται στο ότι σε λίγο μπαίνει ο Απρίλιος και πρέπει να αρχίσουν το solarium πάλι και βαριούουουνταιαιαι....το οποίο δε θα το πληρώσουν καν οι ίδιοι γιατί δικά τους λεφτά δεν έχουν αφού δεν έχουν δουλέψει ούτε μια ώρα στη ζωή τους. Γιατί εκτός απο ηλίθιοι,τεμπέληδες και υποκριτές μικροαστοί της κακιάς ώρας είναι και ματαιόδοξοι μέχρι αηδίας. Κι εσύ επειδή θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος και δε θέλεις να δημιουργήσεις άσχημο κλίμα κάνεις γαργάρα τις προσβολές από τους ανθρώπους ΑΥΤΟΥΣ και γελάς. Μετά κλαίς. Στο σπίτι.
Τότε είναι που μέσα σου είσαι γκρίζα όπως και τα σύννεφα που νομίζεις ότι θα σε πλακώσουν. Τότε είναι που θες να ξαναμπείς στην κοιλιά της μαμάς σου κι εκεί να είσαι ασφαλής, κανείς να μην μπορεί να σε πειράξει και να είναι ζεστά και κόκκινα.Και να νοιώθεις την καρδιά της να χτυπά.
Ο άνθρωπος πολλές φορές δεν βρίσκει της υπάρξεώς του τον σκοπό. Και όμως τα κρατεί στους κόρφους της η Φύσις, θεότης αδιάφορη, ανεπηρέαστη, ίση δείχνοντας αγάπη και στου Κάη τους καρπούς και στα πρωτοτόκια του Άβελ.
Take this kiss upon the brow! And, in parting from you now, Thus much let me avow-- You are not wrong, who deem That my ways have been a dream; Yet if hope has flown away In a night, or in a day In a vision, or in none, Is it therefore the less gone? All that we see or seem Is but a dream within a dream.
I stand amid the roar Of a surf-tormented shore, And I hold within my hand Grains of the golden sand-- How few! yet how they creep Through my fingers to the deep, While I weep--while I weep! O God! can I not grasp Them with a tighter clasp? O God! can I not save One from the pitiless wave? Is all that we see or seem But a dream within a dream?
From in the shadow she calls and in the shadow she finds a way and in the shadow she crawls clutching her faded photograph my image under her thumb yes with a message from my heart she's been everybody else's girl maybe one day she'll be her own ... and in the doorway they stay and laugh as violins fill with water screams from the bluebells can't make them go away .............. ..... and in the mist there she rides and castles are burning in my heart and as I twist I hold tight and I ride to work every morning wondering why "sit in a chair and be good now" and become all that they told you the white coats enter her room.. ....
.....μαγειρεύω..η διάθεση στο ναδίρ, είμαι συνεχώς άρρωστη εδώ και μήνες, δε θυμάμαι καν πώς είναι να μην είσαι κρυωμένος, δε θυμάμαι πώς είναι να νιώθεις ξεκούραστος και υγιής,δε θυμάμαι ούτε πώς ένιωθα χθές που πετούσα στα σύννεφα
...κατι στιγμές σαν κι αυτές νιώθω γκρι, σχεδόν διάφανη, σχεδόν αόρατη, σχεδόν απούσα
...κατι στιγμές σαν κι αυτές νιώθω σαν αντικείμενο, δεδομένη, παραιτημένη, μόνη
...κατι στιγμές σαν κι αυτές δεν εχω τη δύναμη ούτε και τις λέξεις να περιγράψω τι αισθάνομαι
...κατι στιγμές σαν κι αυτές τρομαζω τους γύρω μου
...κατι στιγμές σαν κι αυτές τρομάζω τον εαυτο μου
...αναρωτιέμαι αν εχω πολλη ενσυναίσθηση ή πολύ λίγη
δεν ξέρω αν θα φάω αυτο που μαγειρεύω..ίσως το μόνο που χρειάζομαι είναι να κοιμηθώ ή να πέσω σε κώμα ή να μου συμβεί κατι..κατι αναπαντεχο..κατι διαφορετικο, απρόσμενο..κατι..
...ίσως απλά να μην έχω κέφια και όλα να μου φταίνε
