Ποιός πέθανε και σ'έκανε Θεό ?

Σήμερα ήταν μια σχεδόν καλοκαιρινή μέρα.Τώρα νύχτωσε και απο το ανοιχτό μου παράθυρο ακούω τους ήχους απο τα αυτοκίνητα που περνούν απο κατω.Ο αέρας ειναι μαλακός και ζεστός κι εγω ακούω Gotan project και γουστάρω και ολα μα ολα είναι όμορφα.
Αυριο όμως που θα παω στο σχολείο θα γίνει χαμός.
Άκου εκει δε θα γιορταστούν οι Απόκριες σε παιδικό σταθμό για "θρησκευτικούς λόγους"!! Κουφάθηκα!...
Εντάξει εγω πρακτική κανω και δε μου αρέσουν οι Απόκριες αλλά και τι μ'αυτο?

Υποτίθεται οτι εμείς οι παιδαγωγοί φροντίζουμε για την Αγωγή βρεφών και νηπίων η οποία θα οδηγήσει στην ανάπτυξη και εξέλιξη των δεξιοτήτων τους με απώτερο και κυρίαρχο σκοπό την διαμόρφωση σωματικα, πνευματικά και ψυχικά υγειών, δραστήριων και ευαισθητοποιημένων ατόμων΄ και για να το κάνουμε αυτο γινόμαστε για χάρη τους μασκαράδες καθε μέρα no matter what. Λίγο ηθοποιοί, λίγο τραγουδιστές/τριες, λίγο μουσικοί, λίγο ζωγράφοι, λίγο γλύπτες/τριες...λίγο απ'ολα. Και πάνω απ'ολα γινόμαστε ολα αυτα κι ακόμη περισσότερα πολύ πολύ σοβαρά και με αίσθηση παιδαγωγικής ευθύνης, με χρήση παιδαγωγικά ορθού λόγου, σύμφωνα με τις ανάγκες της καθε ηλικίας και του κάθε παιδιού ξεχωριστά.
Και υποτίθεται οτι πρώτοι/τες εμείς φροντίζουμε για την διαφύλαξη των διακαιωμάτων των παιδιών.Των κατοχυρωμένων πια δικαιωμάτων των παιδιών.
Είναι απαράδεκτο,αντιπαιδαγωγικό,παράλογο και ανήκουστο λοιπον εμείς πρώτοι/τες να τα καταργούμε και μάλιστα στο περιβάλλον του σχολείου και στα πλαίσια των κοινωνικών εκδηλώσεών του.
Οι γιορτές στο σχολείο-στους παιδικούς σταθμούς και τα νηπιαγωγεία συγκεκριμένα- είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής του ζωής.Και πρέπει να γιορτάζονται διότι αποτελούν μεσο για τα παιδιά να αποκτήσουν την αίσθηση της ενότητας, της εθνικής ταυτότητας,να αναπτύξουν δημιουργική φαντασία η οποία με τη σειρά της είναι απαραίτητη για την εξέλιξη του λόγου και της κίνησης ,της σκέψης, του αισθητικού κριτηρίου..... και (ακόμα πιο σημαντικό για μένα) να κατανοήσουν την έννοια του χρόνου.Ο ορισμός της έννοιας του χρόνου είναι δύσκολος ακόμα και για ενα ενήλικο άτομο και σκέτο,ανούσιο μπλαμπλα για ενα παιδί το οποίο κλαίει απαρηγόρητο όταν η μαμά του το αφήνει για λίγες ώρες μόνο του στο σχολείο πολύ απλα γιατί δεν είναι βιολογικά ακόμη ώριμο να κατανοήσει την έννοια του χρόνου και της διάρκειάς του. Πρακτικά αυτο σημαίνει οτι για το παιδί ο χρόνος κυλά απο τη δημιουργία μιας επιθυμίας-δλδ να γυρίσει η μητέρα του- μεχρι την στιγμή ικανοποίησης αυτής της επιθυμίας-η μητέρα έρχεται επιτέλους. Απο αυτο καταλαβαίνουμε πόσο στενά συνδεδεμένη είναι η αντίληψη του χρόνου με τη συναισθηματική κατασταση στην οποία έχει περιέλθει το παιδί. Κοινώς, πιστεύει οτι η μαμά του το εγκατέλειψε για ενα αιώνα και βιώνει αβάσταχτη αγωνία και απελπισία που μοιάζει να είναι ατέρμονη.
Ειναι αυτονόητο λοιπόν πως οι γιορτές και η συμμετοχή στις γιορτες με όσα αυτές περιλαμβάνουν(δραστηριότητες οι οποίες ειναι προσεκτικά σχεδιασμενες ώστε να καλυφθούν οι παιδαγωγικοί σκοποί και στόχοι όπως εικαστικές δημιουργίες σχετικές με τη γιορτή, παραστάσεις θεατρικές και μουσικοκινητικές, μεταμφίεση η οποία ειναι αναγκαία στα παιδιά κάθε μέρα και οχι μια φορά το χρόνο κοκ) είναι υπερβολικά σημαντικές για να τις λαμβάνει οιοσδήποτε αψήφιστα και να ορίζει την μεμονωμένη έστω κατάργησή τους γιατί πολυ απλα δεν του αρέσουν ή δε συμφωνούν με τις οποιεσδήποτε πεποιθήσεις του-πολιτικές, θρησκευτικές ή άλλες.
Και στην τελική ούτε δικαιοδοσία ούτε δικαίωμα έχουμε να επιβάλλουμε αυτές τις οποιεσδήποτε πεποιθήσεις οσο βαθειά ριζωμένες κι αν είναι μέσα μας, σε οποιοδήποτε άνθρωπο, παιδί ή ενήλικο!!

Το πήρα απόφαση οτι θα διαμαρτυρηθώ με πάθος, βλ. αναφορές σε προι΅στάμενη υπηρεσία και δε συμμαζεύεται και όλα αυτα ενω θα φοράω τη σουρεάλ μάσκα μαύρης γάτας με τιρκουάζ φτερά που κατασκεύασα σήμερα με τα παιδιά μου.
Άντε και του χρόνου σε άρμα.