Αηδία

Διάβασα σήμερα εδώ για έναν καλλιτέχνη που ονομάζει "τέχνη" το να αφήσει ένα αδέσποτο σκύλο να πεθάνει από ασιτία σε μια γκαλερί (2007) και απ'οτι καταλαβαίνω θέλει να το ξανακάνει φέτος.
Δεν έχω αποσαφηνίσει μέσα μου ακόμη τί νοιώθω πρώτο...αηδία, αποστροφή, οργή, λύπηση; Και τί ακριβώς με κάνει να νοιώθω ο καλλιτέχνης αυτός που ονομάζει τέχνη την σκληρότητα στα ζώα; ή ότι προφανώς κανένας μπάσταρδος επισκέπτης της γκαλερί δεν συγκινήθηκε να κάνει κάτι; ότι πάνω στον τοίχο υπήρχαν φράσεις(νομίζω το όνομα της έκθεσης) γραμμένες με σκυλοτροφή ( ενώ το δύστυχο σκυλί από κάτω πέθαινε από πείναι και δίψα);.... Γιατί;
Για να δεί ο επισκέπτης την ειρωνία των πραγμάτων;;Εκεί φτάσαμε; Είμαστε τόσο διαστρεμμένοι,αναίσθητοι; ανώμαλοι; τόσο παγωμένοι είμαστε μέσα μας;
Το ζωάκι τι φταίει;;;
Κοίταζα προσεκτικά τις φωτογραφίες με το σκυλάκι και πιάστηκε η ψυχή μου...μου γύρισε το στομάχι. Γιατί ρε γαμώτο;;


Δεν ξέρω από τέχνη.
Δεν ξέρω τι είναι τέχνη και τι όχι. Αλλά, το να δέσω ένα σκυλί σε μια γωνιά μέχρι να πεθάνει για να περάσω ένα κοινωνικό μήνυμα(my ass) στον κόσμο, δεν μπορώ με τίποτα να δεχθώ ότι είναι τέχνη. Δε θέλω!
Κι αν είναι, τότε δεν είναι για μένα!!


update 15/04/08

Ακολουθώντας τα λινκς που μου έστειλε σε σχόλιο η sanity loss era
διάβασα σήμερα πολλά περισσότερα για το θέμα του Vargas και του αμιφισβητούμενου βασανισμού του αδέσποτου στο όνομα της τέχνης από εκείνον.Δύσκολο το βρίσκω να καταλάβω τελικά ποιά είναι η αλήθεια, αν και πια πιστεύω πως το θέμα έχει ξεφύγει εντελώς από αυτό.Το αν ήταν αλήθεια ή φάρσα τελικά.
Το ποστ μου ήταν γραμμένο εν θερμώ και ενώ ένοιωθα αγανάκτιση και οργή-όχι μόνο για τον καλλιτέχνη εντός ή εκτός εισαγωγικών αλλά και για τους υπεύθυνους της έκθεσης, τους επισκέπτες και κατ'επέκτασιν για όλους τους ανθρώπους που βασανίζουν ζώα ή τα χρησιμοποιούν με βάναυσο τρόπο (και για όλους όσους εξαφάνισαν και εξαφανίζουν ολόκληρους πληθυσμούς ζώων από το φυσικό τους περιβάλλον με οποιονδήποτε τρόπο, για όλους όσους σε παιδική ηλικία βασάνιζαν γατιά και σκυλιά αδέσποτα για την πλάκα....)είτε μέσα σε γκαλερί είτε στους δρόμους είτε μέσα στα σπίτια τους.
Το θέμα δεν είναι καν πώς νοιώθουμε όμως.Δεν ξέρω αν είναι ηθικό.Έχει να κάνει με τη σχετικότητα, την υποκειμενικότητα των πραγμάτων και των απόψεων.
Στο μυαλό μου τριγυρνάει συνεχώς η σκέψη του ψυχολογικού πειράματος (σε μεγάλο δείγμα και χωρίς control group).
Ίσως ο Elikas να έχει δίκιο(σχόλιο στο ποστ του Παράφωνου ): "Είναι εντυπωσιακό πάντως το ότι βρέθηκαν δύο εκατομμύρια άνθρωποι να υπογράψουν μια ανούσια διαμαρτυρία για ένα αδιευκρίνιστο γεγονός. Όπως έγραφε κι ο τοίχος της γκαλερί “you are what you read”…"

Ίσως κι όχι.

Αν δεν απατώμαι, ορισμός της τέχνης δεν υπάρχει. Άρα ο καθένας μας είναι ελεύθερος να της προσδώσει ό,τι ορισμό θέλει. Ανάλογα με τις γνώσεις του(αν υπάρχουν), την ιδιοσυγκρασία του, το χαρακτήρα του, τα βιώματά του, τη σχέση του με τα είδη της τέχνης(αν υπάρχει), το προσωπικό του αισθητικό κριτήριο(αν είναι διαμορφωμένο και κάτω υπο ποιές συνθήκες).....Τόσο σχετικός μπορεί να είναι ο ορισμός της τέχνης.
Διαβάζοντας αυτά τα σχόλια είδα απόψεις τεκμηριωμένες και μη, θυμωμένες ή ψύχραιμες,μικροπρεπείς ή γενναιόδωρες..οπωσδήποτε υγιείς αντιδράσεις για μένα. Όχι ότι τις επιβραβεύω απαραίτητα, τις σέβομαι όμως γιατί προέρχονται από ανθρώπους που μπήκαν στον κόπο να σκεφτούν. Πολύ μεγάλο θέμα αυτό. Να σκέφτεται κανείς. Είτε είμαστε αφελείς και εύπιστοι είτε δύσπιστοι και πρώτοι στη συνωμοσιολογία, σημασία έχει ότι το δουλέψαμε στο μυαλό μας αυτό το θέμα, αν και ίσως όχι από την αρχή...κι αυτό από μόνο του είναι κάτι περισσότερο από το να μέινει κανείς εντελώς αμέτοχος. Ακόμα κι αν υπάρχουν σοβαρότερα προβλήματα εκεί έξω κι εμείς ασχολούμαστε με την αξιοπρέπεια του ζώου που πέθανε[(; κι αυτό αμφισβητείται) κάτω από τα βλέμματα των επισκεπτών της έκθεσης και δεμένο από τον καλλιτέχνη] με το τί είναι ανθρωπιά,τι είναι τύψεις, τι είναι επιτρεπτό στην τέχνη, αν η τέχνη έχει ή πρέπει να έχει όρια ή όχι, αν αντιδρούμε επιλεκτικά..σημασία έχει να μη μένει κανείς αμέτοχος.
Αναπαράγω ένα κομμάτι από ένα σχόλιο του Παράφωνου που θεωρώ πολύ σωστό και κλείνω μ' αυτό :" Κάθε φορά που ασχολούμαστε με ένα θέμα όπως το σημερινό, υπάρχει εκεί έξω κάτι ακόμη πιο σημαντικό αλλά ρε παιδιά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αγνοούμε τα πάντα μέχρι να βρεθεί το νούμερο ένα πρόβλημα στην κλίμακα των αξιών μας, διότι με αυτή την αρχή, το επόμενο ποστ ή σχόλιο μας θα είναι όταν πέσει πυρηνική βόμβα και σκοτώσει 100.000 χιλιάδες ανθρώπους…"

Υγ δεν ξέρω τι συμβαίνει με τη μορφή του κειμένου μου, τα bold και το font size κάπου μπερδεύτηκαν.Ελπίζω να μην είναι ενοχλητικό στα μάτια σας[στα δικά μου που είμαι παράξενη είναι, γι'αυτό το λέω :)]

Η σιωπή είναι χρυσός (;)

Είμαι διακριτική. Όταν μου ζητείται η γνώμη μου σκέφτομαι πριν απαντήσω και για να μην πετάξω κανένα μαργαριτάρι από κεκτημένη ταχύτητα και για να αποφύγω να προσβάλλω άθελά μου το συνομιλητή μου, αλλά ακόμα κι αν το μόνο που θέλω είναι να τον προσβάλλω... πάλι απαντώ ευγενικά και διακριτικά.
Ή καθόλου.
Και μερικές φορές θα έπρεπε να είχα μιλήσει... μου βγαίνει σε κακό η σιωπή ρε γαμώτο.
Αλλά δεν βρίσκω το θάρρος; θράσος; τόλμη; να βάλω τον άλλον στη θέση του, πάντα..Τις περισσότερες φορές μάλιστα υπεκφεύγω με ένα χαμόγελο ή με ενα σχόλιο το οποίο προδίδει ελλειπές μυαλό από μέρους μου(δηλαδή το παίζω χαζή) αποσκοπώντας στην αλλαγή της συζήτησης προς μη επώδυνα θέματα φοβούμενη πως αν με πιέσουν πολύ ή θα βάλω τα κλάμματα και θα φανώ ανώριμη και αδύναμη ή θα σκάσω και θα τα χώσω κανονικά αναφερόμενη και σε παλαιότερα περιστατικά άδικης συμπεριφοράς του συνομιλητή μου σε βάρος μου δείχνοντας όμως έτσι αδύναμο χαρακτήρα(ξανά) και μικροπρέπεια.
Όπως κι αν αντιδράσω λοιπόν δείχνω αδυναμία.. Πόσο θα'θελα να ήμουν και πιο έξυπνη και πιο κωλόπαιδο.Να τους βάζω όλους στη θέση τους, να λένε "η... δε μασάει φιλαράκι" ή "μην της τη μπαίνεις αυτής..δε σε παίρνει" και να αποκτήσω επιτέλους μια απόσταση ευγενείας που θέλω απ'τους ανθρώπους. Την απόσταση τύπου "δε μπαίνω στα χωράφια σου-είμαι διακριτική- μη μπαίνεις ούτε εσυ" .Δεν είμαι κρύα, απλώς θέλω μια στοιχειώδη ευγένεια στις σχέσεις μου.
Είναι κουραστικό και μάταιο όμως να προσπαθώ μόνο εγώ...
Σήμερα μου επέστρεψε η βλαχάρα με το σολάριουμ ένα από τα 4 βιβλία που αγενέστατα είχε δανειστεί πριν από μήνες.( Τα βιβλία μου τα λατρεύω, τα προσέχω,δεν τσακίζω τις σελίδες,δεν τα πιάνω με βρώμικα χέρια,δεν υπογραμμίζω,δεν...)
Ήταν τσακισμένο στη μέση και σχεδόν ξεκολλημένο και ζαρωμένο(προφανώς από κάποιο υγρό) το οπισθόφυλλο. Το είδα και πόνεσε η καρδιά μου. Και δεν είπα τίποτα. Κι εκείνη να με κοιτάει με ενα ηλίθιο βλέμμα σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Στην εξώπορτα φεύγοντας, φορούσα ακόμη μια κορδέλα με ένα τεράααστιο φιόγκο που μου είχε βάλει η μικρή της κόρη προηγουμένως και την είχα ξεχάσει, μου λέει το θεΐκό : Την κορδέλα θα την πάαρεις;;; απορούσε πραγματικά. Νοερή αντίδραση: Οχι θα την κλέψω ρε μαλάκα...γαμώτο.
Ρεαλιστική αντίδραση: Χαζό γέλιο με βγάλσιμο κορδέλας ενώ παριστάνω την πανηλίθια που πιάστηκε red handed ενώ προσπαθούσε να κλέψει την κατακόκκινη κορδέλα με το φιόγκο ενός 6χρονου και φεύγω με πρόσωπο στην ίδια χρωματική απόχρωση.

Πόσο θύμα είμαι;;;;;

Ώρα της Γης

Διάβασα στις ιστοσελίδες του ΣΚΑΙ (ετικέτες : περιβάλλον) και του WWF( μπορείς να τα βρείς στη στήλη δεξιά ) για την Ώρα της Γης /Earth Hour.
Δεν ξέρω να κάνω λινκ οπότε....here goes :

Αύριο, Σάββατο 29 Μαρτίου, η οργάνωση WWF καλεί τους κατοίκους των κυριότερων μεγάλων πόλεων του πλανήτη, μέσα κι η Αθήνα, να σβήσουν τα φώτα και να απενεργοποιήσουν όλες τις ηλεκτρικές συσκευές για μια ώρα, από τις 8 μέχρι τις 9 το βράδυ, συμβολικά, κίνηση που θα επιφέρει ενα ισχυρό μήνυμα σε όλους σχετικά με την ανάγκη για παγκόσμια δράση για την υπερθέρμανση του πλανήτη.

Αν δεν μας προλάβει η ΔΕΗ λοιπόν, με καμμιά διακοπή ρεύματος, ας κλείσουμε τα φώτα και τις ηλεκτρικές συσκευές, ας ανάψουμε και κανένα κεράκι...Δεν είναι και τόσο δύσκολο να ζήσουμε για μια ώρα χωρίς ηλεκτρισμό...είναι; άσε που και λίγος ρομαντισμός δεν έβλαψε ποτέ κανέναν!


Υ.γ αν η φωτογραφία του παγόβουνου πάνω σου άρεσε, επειδή μου άρεσε κι εμένα...ας φροντίσουμε να μη γίνει συλλεκτική, ναι; ;)

Νιώθω ηλίθια όταν ακούω τη μουσική στα σουπερμάρκετ

Θέλω να δημοσιεύσω απόψε τη διαμαρτυρία μου σχετικα με τη μουσική που ακούει ο ανυποψίαστος καταναλωτής στα σουπερμάρκετς.
Ξέρετε για ποιό πράγμα μιλάω... αυτη τη μονότονη, ανούσια, ηλίθια, mindnumbing μελωδία που συνοδεύεται απο εξίσου μονότονους, ανούσιους, ηλίθιους, mindnumbing στίχους.
Μπαίνει ο άνθρωπος στο σουπερμάρκετ να αγοράσει λίγα πραγματάκια να γυρίσει σπίτι του να φτιάξει ενα φαγάκι να φάει και δεν φτάνει που είναι υποχρεωμένος να περιμένει μισή ώρα στην ουρά για τα αλλαντικά μόνο- ενω επιδέξια λαμόγια του κλέβουν και τη σειρά, εχω υπάρξει θύμα άπειρες φορές- κι άλλη τόση στην ουρά για το ταμείο -ενώ άλλα επιδέξια λαμόγια του ξανακλέβουν τη σειρά,ναι είμαι εντελώς μπούφος,εχω υπάρξει θύμα ΚΑΙ εδω, είναι υποχρεωμένος, στην περίπτωση που έχει ξεχάσει το mp3 στο σπίτι να υποβάλλεται σ'αυτή τη μέθοδο βασανισμού δια της ακουστικής οδού!
Έλεος δηλαδή!
Κάθε φορά που μπαίνω στο σουπερμάρκετ καλωδιώνομαι, αλλά τα σατανικά μυαλά που κρύβονται πίσω από αυτό το φρικτό βασανιστήριο έχουν φροντίσει να καταρρίψουν και αυτή μου την άμυνα. Για κάποιο λόγο, που αγνοώ, η εκνευριστική μουσική εξακολουθεί να ακούγεται (σατανικά ηχεία προφανώς) και η μόνη λύση μου πλέον είναι να αυξήσω την ένταση του mp3, με αποτέλεσμα να ξεκουφένομαι και να το κλείνω το ρημάδι πριν μου προκαλέσει μόνιμες βλάβες. Σπεύδω να κάνω τα ψώνια μου γρηγορότερα λοιπόν, αν και μου είναι αδύνατο διότι όπως προανέφερα είμαι θύμα, οπότε οργανώνω κυνήγι.
Βήμα 1: δεν πηγαίνω για ψώνια ποτέ μόνη παρα μόνο σε party με φίλο ή συγγενικό πρόσωπο

Βήμα 2: εισερχόμενη, με τη συνοδεία μου σαφώς, αρπάζω ένα καλαθάκι και εφ'ορμώ στο section των λαχανικών ενώ δίνω το χαρτάκι με τη λίστα με τα ζητούμενα στο έτερο μέλος του party-εγω την έχω απομνημονεύσει- το οποίο καλείται να συγκεντρώσει όσα προΐοντα χρειαζόμαστε από την άλλη μερια του καταστήματος

Βήμα 3: ραντεβού στα τυρο-αλλαντικά. Εκεί δίνεται η μεγάλη μάχη με τα λαμόγια αλλά έστω. Μικρό το κακό..

Βήμα 4 και τελευταίο : ταμείο. Εάν είναι Σαβ/κο οπλιζόμαστε με τεράστια δόση υπομονής και στηριζόμαστε ο ένας στον άλλο ενώ μετατοπίζουμε το βάρος του σώματος απο το ενα πόδι στο άλλο. 'Οταν φτάσει η σειρά μας πληρώνουμε τσακα-τσακα και φεύγουμε. Αυτό ήταν! Out of the beasts cave and in again(?) Ούπς... ξέχασα να πάρω μακαρόνια για τη μακαρονάδα. Κλασσικό. Με δοξάζω και ξαναμπαίνω...


Υ.Γ Εχω καταλάβει οτι η συγκεκριμένη μουσική για την οποία διαμαρτύρομαι εχει μοναδικό σκοπό να με μουδιάσει, να κάνει το μάτι μου κόκκινο και λαμπερό και το μυαλό μου να κάνει κλίτσι-κλίτσι, ώστε να μην νιώθω συναίσθημα πια άλλο κανένα και να αφήσω την καταναλωτική μου μανία ελεύθερη και να φτάσω στο ταμείο με φορτωμένο καλάθι ενώ είχα πάει μονο και μονο για να αγοράσω πατάτες..

Υ.Γ2 Οι d.j's του ΑΒ ή του όποιου άλλου σουπερμάρκετ μπορούν αν το επιθυμούν να δανειστούν κανένα cd από μένα.

Υ.Γ3 Η απορία της ημέρας. Έχει κανείς ιδέα ποιοι γράφουν/δημιουργούν/πουλάνε αυτά τα σουπερμαρκετοτράγουδα ;

Υ.Γ4 Πάντως τα best είναι τα compilations που ακούγονται σε περιόδους γιορτών και ιδιαιτέρως των Χριστουγέννων

Υ.Γ5 Κατα γενική ομολογία όσοι ακούνε αυτού του είδους τη μουσική στους συγκεκριμένους χώρους νιώθουν σαν να παλινδρομούν σε παλαιότερο εξελικτικό στάδιο της ανθρώπινης φυλής, είναι ανησυχητικό αυτο!

Ποιός πέθανε και σ'έκανε Θεό ?

Σήμερα ήταν μια σχεδόν καλοκαιρινή μέρα.Τώρα νύχτωσε και απο το ανοιχτό μου παράθυρο ακούω τους ήχους απο τα αυτοκίνητα που περνούν απο κατω.Ο αέρας ειναι μαλακός και ζεστός κι εγω ακούω Gotan project και γουστάρω και ολα μα ολα είναι όμορφα.
Αυριο όμως που θα παω στο σχολείο θα γίνει χαμός.
Άκου εκει δε θα γιορταστούν οι Απόκριες σε παιδικό σταθμό για "θρησκευτικούς λόγους"!! Κουφάθηκα!...
Εντάξει εγω πρακτική κανω και δε μου αρέσουν οι Απόκριες αλλά και τι μ'αυτο?

Υποτίθεται οτι εμείς οι παιδαγωγοί φροντίζουμε για την Αγωγή βρεφών και νηπίων η οποία θα οδηγήσει στην ανάπτυξη και εξέλιξη των δεξιοτήτων τους με απώτερο και κυρίαρχο σκοπό την διαμόρφωση σωματικα, πνευματικά και ψυχικά υγειών, δραστήριων και ευαισθητοποιημένων ατόμων΄ και για να το κάνουμε αυτο γινόμαστε για χάρη τους μασκαράδες καθε μέρα no matter what. Λίγο ηθοποιοί, λίγο τραγουδιστές/τριες, λίγο μουσικοί, λίγο ζωγράφοι, λίγο γλύπτες/τριες...λίγο απ'ολα. Και πάνω απ'ολα γινόμαστε ολα αυτα κι ακόμη περισσότερα πολύ πολύ σοβαρά και με αίσθηση παιδαγωγικής ευθύνης, με χρήση παιδαγωγικά ορθού λόγου, σύμφωνα με τις ανάγκες της καθε ηλικίας και του κάθε παιδιού ξεχωριστά.
Και υποτίθεται οτι πρώτοι/τες εμείς φροντίζουμε για την διαφύλαξη των διακαιωμάτων των παιδιών.Των κατοχυρωμένων πια δικαιωμάτων των παιδιών.
Είναι απαράδεκτο,αντιπαιδαγωγικό,παράλογο και ανήκουστο λοιπον εμείς πρώτοι/τες να τα καταργούμε και μάλιστα στο περιβάλλον του σχολείου και στα πλαίσια των κοινωνικών εκδηλώσεών του.
Οι γιορτές στο σχολείο-στους παιδικούς σταθμούς και τα νηπιαγωγεία συγκεκριμένα- είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής του ζωής.Και πρέπει να γιορτάζονται διότι αποτελούν μεσο για τα παιδιά να αποκτήσουν την αίσθηση της ενότητας, της εθνικής ταυτότητας,να αναπτύξουν δημιουργική φαντασία η οποία με τη σειρά της είναι απαραίτητη για την εξέλιξη του λόγου και της κίνησης ,της σκέψης, του αισθητικού κριτηρίου..... και (ακόμα πιο σημαντικό για μένα) να κατανοήσουν την έννοια του χρόνου.Ο ορισμός της έννοιας του χρόνου είναι δύσκολος ακόμα και για ενα ενήλικο άτομο και σκέτο,ανούσιο μπλαμπλα για ενα παιδί το οποίο κλαίει απαρηγόρητο όταν η μαμά του το αφήνει για λίγες ώρες μόνο του στο σχολείο πολύ απλα γιατί δεν είναι βιολογικά ακόμη ώριμο να κατανοήσει την έννοια του χρόνου και της διάρκειάς του. Πρακτικά αυτο σημαίνει οτι για το παιδί ο χρόνος κυλά απο τη δημιουργία μιας επιθυμίας-δλδ να γυρίσει η μητέρα του- μεχρι την στιγμή ικανοποίησης αυτής της επιθυμίας-η μητέρα έρχεται επιτέλους. Απο αυτο καταλαβαίνουμε πόσο στενά συνδεδεμένη είναι η αντίληψη του χρόνου με τη συναισθηματική κατασταση στην οποία έχει περιέλθει το παιδί. Κοινώς, πιστεύει οτι η μαμά του το εγκατέλειψε για ενα αιώνα και βιώνει αβάσταχτη αγωνία και απελπισία που μοιάζει να είναι ατέρμονη.
Ειναι αυτονόητο λοιπόν πως οι γιορτές και η συμμετοχή στις γιορτες με όσα αυτές περιλαμβάνουν(δραστηριότητες οι οποίες ειναι προσεκτικά σχεδιασμενες ώστε να καλυφθούν οι παιδαγωγικοί σκοποί και στόχοι όπως εικαστικές δημιουργίες σχετικές με τη γιορτή, παραστάσεις θεατρικές και μουσικοκινητικές, μεταμφίεση η οποία ειναι αναγκαία στα παιδιά κάθε μέρα και οχι μια φορά το χρόνο κοκ) είναι υπερβολικά σημαντικές για να τις λαμβάνει οιοσδήποτε αψήφιστα και να ορίζει την μεμονωμένη έστω κατάργησή τους γιατί πολυ απλα δεν του αρέσουν ή δε συμφωνούν με τις οποιεσδήποτε πεποιθήσεις του-πολιτικές, θρησκευτικές ή άλλες.
Και στην τελική ούτε δικαιοδοσία ούτε δικαίωμα έχουμε να επιβάλλουμε αυτές τις οποιεσδήποτε πεποιθήσεις οσο βαθειά ριζωμένες κι αν είναι μέσα μας, σε οποιοδήποτε άνθρωπο, παιδί ή ενήλικο!!

Το πήρα απόφαση οτι θα διαμαρτυρηθώ με πάθος, βλ. αναφορές σε προι΅στάμενη υπηρεσία και δε συμμαζεύεται και όλα αυτα ενω θα φοράω τη σουρεάλ μάσκα μαύρης γάτας με τιρκουάζ φτερά που κατασκεύασα σήμερα με τα παιδιά μου.
Άντε και του χρόνου σε άρμα.

Ω, τι κοσμος μπαμπα!

Ενταξει, εχουν περασει αρκετα χρονια απο τοτε που καταλαβα οτι δεν υπαρχουν "καλοι" και "κακοι".
Φτανω ομως να αναζητω εκεινη την παιδικη αγνοια ( ητη blissfull ignorance) μηπως καταφερω να βαλω τον κοσμο σε γνωστικα κουτακια και να τον καταλαβω. Αυτο απο μονο του κρυβει κινδυνους ( βλεπε κατηγοριοποιηση=> αποδωση ενδεχομενως ανυποστατων χαρακτηριστικων/χαρακτηρισμων=> δημιουργια η/και ενισχυση υπαρχοντων στερεοτυπων => ρατσισμος.) ομως τελικα το εχω αναγκη για να βαλω σε ταξη ολα οσα συμβαινουν στον μικρο μου κοσμο, στη χωρα μου, στον πλανητη και εισερχονται με τη μορφη πληροφοριων, συναισθηματων και ποικιλλων ερεθισμων στον πολυπαθο εγκεφαλο μου.
Εαν δεν το επιτυχω αυτο με κοβω να τριγυρναω στους δρομους παραμιλωντας και επαναλαμβανοντας αυτο που θα εχει γινει τοτε το μοτο μου."Δεν καταλαβαινω τιποτα." Τιποτα ομως....
Το κλιμα αλλαζει προς το χειροτερο για τους ζωντανους οργανισμους του πλανητη και μαλιστα ραγδαια και στο οχι και τοσο μακρινο μελλον εξαιτιας της ανοδου της θερμοκρασιας στην Ελλαδα θα μετοικησουν Βεδουινοι με καμηλες. Και οι Ελληνες θα μετοικησουν στην Νορβηγια και θα καλλιεργουν μανγκο και μπανανες. Στο μεταξυ θα υπαρχουν δυο Μακεδονιες, η ανω και η κατω(οπως ελεγε καποτε στην ταινια ο Γκορτσος "ανω Παναγια, κατω Παναγια") η ελληνικη και η FYROMικη. Η ελληνικη θα εχει καει απο καλοκαιρινες πυρκαγιες, θαφτει κατω απο αμμο και εκει θα ταξιδευουμε με τις καμηλες που προανεφερα. Εναλλακτικη τροπη των πραγματων θα ειναι να πλυμμηρισουμε για τα καλα και να γινουμε η νεα χαμενη Ατλαντιδα. Προσπαθω με κακο ενδεχομενως χιουμορ να γραψω τις σκεψεις μου για ολα αυτα. Δεν ειμαι απαισιοδοξη, το αντιθετο και μαλιστα εκ πεποιθησεως και οχι εκ φυσεως... Ισως γιαυτο να εξακολουθω να πιστευω πως υπαρχουν λυσεις εφικτες. Και υπαρχουν. Ποια λυση ομως υπαρχει για τα περιβαλλοντικα, τα πολιτικα, τα κοινωνικο-οικονομικα και θεσμικα προβληματα?
Μπορω να σκεφτω μονο μια. Να ανοιξουμε ολοι λιγο περισσοτερο το μυαλο μας. Να υιοθετησουμε νεες συνηθειες, νεες επιλογες στη ζωη μας και για τη ζωη μας. Ας εξοικονομησουμε ενεργεια οπου ειναι αυτο εφικτο, ας μαθουμε να διεκδικουμε αυτα που θεωρουμε δικα μας, ας μαθουμε να σεβομαστε τους ανθρωπους, τα ζωα, τη φυση και ας σταματησουμε επιτελους να φοβομαστε να εκφραστουμε, να ανοιξουμε το στομα μας και να φωναξουμε ενα θηριωδες "ΟΧΙ" σε οσους καταπατουν τα δικαιωματα μας, σε οσους επιχειρουν να μας κοιμιζουν με ομορφα και καλοστημενα επικοινωνιακα κολπα ( media, χαζοεμπορικες ταινιας "του κιλου" κλπ κλπ) και σ'ολους οσους παρασιτουν και ευημερουν εις βαρος μας.
Ας γινει μια επανασταση βρε αδερφε. Πού ομως? Οι επαναστασεις γινονται με αιμα και εμεις φαινεται πως δεν ειμαστε διατεθειμενοι να λερωθουμε. Κι ομως το προβλημα εγω τουλαχιστον το εντοπιζω αλλου.Η αγωνιστικη διαθεση δε μας λειπει και ολα οσα εγραψα μεχρι τωρα ειναι γνωστα τοις πασοι. Και ολοι(σχεδον) ζουμε και αντιμετωπιζουμε τα ιδια προβληματα κατω απο τον ιδιο ουρανο. Τι ειναι αυτο που φταιει λοιπον και δεν ξεσηκωνομαστε? Η που δεν εχουμε ξεσηκωθει ηδη? Η συλλογικοτητα απαντω εγω.
Ο καθενας παγιδευμενος στο μικροκοσμο του, πιθανως και στο βραχυχρονο βολεμα του, η ελλειψη διαπολιτισμικης και κοινωνικης παιδειας, η λουφα που εχει αναχθει σε αξια-ελεος?-
η ελλειψη σωστης και εγκυρης ενημερωσης για οσα συμβαινουν γυρω μας, ο σταρχιδισμος-sorry για τον αδοκιμο ορο, η ελλειψη επικοινωνιας με το συνανθρωπο, η αποξενωση, ο κοινωνικος αποκλεισμος. Ολα αυτα ειναι issues που πρεπει να λυσουμε αν θελουμε να αναβαθμιστει η ζωη μας ποιοτικα κι αν θελουμε αληθινη προοδο. Αν θελουμε να λεγομαστε ανθρωποι. Δε μπορω να αποφυγω το cliche οτι το οφειλουμε στις επομενες γενιες να τα λυσουμε.
Και ολοι οσοι θεωρουμε εαυτους αφυπνισμενους ας κανουμε την αρχη.
Εν αρχη ην ο bλογ(ος).
-Για να νικησουν οι "καλοι" στην πραγματικη ζωη κι οχι μονο στις ταινιες αυτη τη φορα.
Καλο βραδυ.



Σημ. Η φωτογραφια ειναι στιγμιοτυπο της γαλλικης ταινιας κιν. σχεδιων εμφανως Les triplettes de Belleville. Εναλλακτικος τιτλος "Η αφοσιωμενη γιαγια"
Σημ.2 Για να χρησιμοποιησω αυτη την φωτογραφια δεν πηρα αδεια απο κανεναν.Ελπιζω να μη βρω μπελα διοτι ανηκω και στην κατηγορια της γενιας των 600-700 ευρω και δε θα'χω να πληρωσω!