mit Mir

Αν μιλήσεις ξανά θα περπατήσεις αυτό το δρόμο μόνη
μόνη θα σ'αφήσεις θα σ΄αφήσουν θα αφεθείς κι η λέξη χάνει κάθε νόημα
αφήνω αφήνω αφήνο αφίνο μοιάζει με μάρκα απορρυπαντικού ή γάλακτος
γιατί οχι;
όλοι είναι παράξενοι
είσαι ηλίθια κουφή τυφλή αδιάφορη αλλά ο θόρυβος του μυαλού σου είναι εκεί,δε μιλάς γιατί δε θες ν'ακούσεις ούτε την ίδια τη φωνή σου τώρα,οχι, τίποτα,ας μην υπήρχαν ήχοι,στο κεφάλι σου οι φωνές εκρήγνυνται σαν φως από εκατομμύρια λάμπες που κάνουν τσαφ και καίγονται
κλείσε το φως
κλείσε τα μάτια
σκεπάσου
ξέχνα
θα κάνεις άλλες σκέψεις τώρα
πρέπει να βγω να περπατήσω πάνω σε σάπια κίτρινα φύλλα
να γλιστρήσω
να πέσω κάτω με τον κώλο και να τρομάξω τις γάτες από τους σκουπιδοτενεκέδες και να γελάω να βρέχει και να γελάω και να κρυώνω και μετά να γυρίσω σπίτι να κάνω ενα ζεστό μπάνιο και μετά μια μηλόπιτα με πολλή κανέλλα,θα μυρίζει φθινόπωρο το σπίτι και θα μαζέψω το μέσα μου και θα το βάλω σε σειρά κινηματογραφική
και μετά θα με πάρω αγκαλιά και θα μ'αγαπάω για πάντα
θα ακούσω το bad timing το little arithmetics και το ideal crash
μια μέρα θα μου χαρίσεις ένα αδέσποτο γατάκι που δε θα τρομάζει όταν φταρνίζομαι
θα κολλήσω τη μύτη μου στο τζάμι να θολώσει όπως έκανα όταν ήμουν μικρή
και θα γράψω το όνομά μου με αστεία παιδικά γράμματα που δε μ'έχουν εγκαταλείψει ακόμα
και οι φωνές θα ησυχάσουν
το φως θα είναι ζεστό και θα μαλακώσει το δέρμα μου
θα μαλακώσει το κεφάλι μου κι όταν ανοίξω ξανά τα μάτια θα έχω πετάξει μακριά απ'την τρύπα του μυαλού μου και θα περπατάω πάνω σε μια θάλασσα
θα φοράω ένα άσπρο φόρεμα και τα μαλλιά μου θα είναι φλόγες
θα είμαι το φως μου και θα έρθω να σε βρώ
θα ακούς τη μουσική που άκουγα
θα με σπάσεις και θα ανακαλύψεις κάθε εκατοστό μου
απόψε.Μαζί μου.