Η μελαγχολία κρύβεται πίσω από ιδρωμένα,ζεστά μεσημέρια όταν όλοι κοιμούνται.
Στις κουρτίνες που ανεμίζουν και τις κοιτάς μέχρι που ζαλίζεσαι.
Στη μυρωδιά του καναπέ εκεί που ενώνεται το κάθισμα με την πλάτη,σ'εκείνη τη χαραμάδα με τη σκόνη.Σε όποιο καναπέ κι αν ξάπλωσα πάντα η ίδια μυρωδιά.
Σαν εκείνο το μεσημέρι που θα'μουν πέντε χρονών,μπορεί και μικρότερη, και τριγυρνούσα μες το σπίτι προσπαθώντας τόσο πολύ,τόσο τόσο πολύ να κοιμηθώ ξαπλώνοντας από τον ενα καναπέ στον άλλο.Κι η μυρωδιά της ασφυξίας και οι σκελετοί μ'ακολουθούσαν.Τότε δεν είχα κρεββάτι.Τότε ήταν που χάθηκα στο δρόμο για το σπίτι και πέρασα μια αιωνιότητα θρηνώντας μόνη μου σ'ενα στενοσόκακο.Τότε έτρωγα κουκουρούκου κι όταν έδειχνε στην τηλεόραση ανθρώπους να φιλιούνται κρυβόμουν κάτω απ'το τραπέζι της κουζίνας απ'τη ντροπή μου.Αλλά σήκωνα λίγο και το πράσινο μάλλινο τραπεζομάντιλο να κλέψω καμμιά εικόνα απ'το φιλί.
Τότε η αδερφή μου ήταν μωρό και χάιδευα τη μικρή της πλάτη ενώ εκείνη μου τραβούσε τα μαλλιά.Και, πριν απ'αυτό, η μαμά μου ήταν έγκυος κι εγώ ξάπλωνα πάνω στην κοιλιά της κι όταν μου έλεγε " μη με πιέζεις Ν." ζήλευα.Κι έμπαινα γρήγορα κάτω απ'το τραπέζι για να κλάψω και να μη με δει κανείς.Απ'τη ντροπή μου, γιατί τα καλά κοριτσάκια δεν κλαίνε.Ούτε όταν νοιώθουν μόνα τους,ούτε όταν νοιώθουν απόρριψη.Και στο πράσινο τραπεζομάντιλο σκούπιζα τα μάτια μου.Κι έμενα εκεί,μέχρι να με παρηγορήσει κάποιος.Και κάθε φορά,πίστευα οτι θα μ'αφήσουν κάτω απ'το τραπέζι για πάντα.
Τότε ο μπαμπάς μου είχε φέρει μια μέρα τον Ζακού.Που τον φοβόμουν και λίγο κι ας ήταν μικρός κι όταν τον έπαιρνα μαζί μου στην πλατεΐτσα μπροστά απ'το σπίτι του έλεγα ότι είναι ο καλύτερός μου φίλος για να μη με δαγκώσει.Το σκυλάκι μου.Ο μοναδικός μου φίλος.Που τον φοβόμουν και λίγο.
Τότε,ενα ζεστό μεσημέρι που όλοι κοιμόντουσαν κι εμένα δε με έπαιρνε ο ύπνος όσο κι αν προσπαθούσα,έσπασα μια γλάστρα της μαμάς που είχε ζωγραφισμένα λουλούδια πάνω.Και πέρασα,πρέπει να ήταν ολόκληρο το απόγευμα,σκεφτόμενη πώς να κάνω μαγικά και να εμφανιστεί απ'το πουθενά μια ίδια γλάστρα για να μη μου θυμώσει κι αγαπήσει το μωρό πιο πολύ από μένα.
Και πριν απ΄αυτό όταν τα μεσημέρια είχαν κρυώσει και ήταν μόνο βράδυ με βροχή, καθόμουν στην αγκαλιά της γιαγιάς μου που πέθανε μέσα στο αυτοκίνητο κι ο μπαμπάς μας πήγαινε στο νοσοκομείο να δούμε την αδερφη μου που γεννήθηκε, μα εγώ κοίταζα τις σταγόνες της βροχής στο τζάμι και τους υαλοκαθαριστήρες να παίζουν κηνυγητό μαζί τους.
Δε θυμάμαι τη μαμά μου,ούτε την αδερφή μου,ούτε γιατί ήταν βράδυ ενώ τώρα ξέρω οτι ήταν πρωί.Η αδερφή μου γεννήθηκε πρωί.Θυμάμαι μόνο τη σκοτεινιά και τις σταγόνες της βροχής στο παρμπρίζ.Και τα μεγάλα σκαλιά του νοσοκομείου.Τα θυμάμαι κι εκείνα.Και το ζεστό χέρι της γιαγιάς.Και ήμουν τριών χρονών και δυο μηνών και δώδεκα ημερών.Και είχα σγουρά ξανθά μαλλιά και μεγάλα μάτια και άσπρο γούνινο παλτό με κουκούλα και κίτρινη φόδρα.Και τα θυμάμαι όλα.Ποτισμένα με τη μυρωδιά σκόνης στη γωνία του καναπέ.Και βροχή.Και μπέικον όταν το τρως για πρώτη φορά στη ζωή σου και μετά η μαμά το βάζει μέσα στο ψυγείο ψηλά εκεί που δεν φτάνεις.
Και τη μοναξιά αυτού που όταν το μεσημέρι όλοι κοιμούνται μένει μόνος.Κουρασμένος κι ιδρωμένος.Κι εντελώς ξύπνιος.
Καμμιά φορά νομίζω οτι ποτέ δε μεγάλωσα.Οτι είμαι ακόμα μια πεντάχρονη μικρή σε σώμα γυναίκας που ακόμα κρύβεται κάτω από το τραπέζι.Μέχρι να έρθει κάποιος να με παρηγορήσει.
Και να σκουπίσει τη σκόνη μου.
Δευτέρα, Αυγούστου 03, 2009
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)


24 σχόλια:
Εσύ ήσουν καλό κοριτσάκι, εν αντιθέση με εμένα που όταν γενλιθηκε ο αδερφός μου και ήμουν τότε 2 χρονών, πήγα και τον πήρα από την κούνια του όταν δεν έβλεπε κανένας και ήθελα να τον πετάξω στο πάτωμα, αλλά τελικά τον κουβάλησα 4-5 και τον πέταξα στο κρεβάτι... Τώρα που βρήκα τη δύναμη 2 χρονων σκατό να σηκώσω το μωρό δεν ξέρω, αλλά ήμουν αγγελούδι από τότε.. Μετά η καριέρα μου αυτή συνεχίστηκε επιχηρώντας να κάψω κα ι το νηπιαγωγίο κάποτε,,....
Χαχαχαχαχαχαχαχα!
το νηπιαγωγείο γιατί; ήταν ο αδερφός σου μέσα; :Ρρρ
εγώ ήμουν καλό κοριτσάκι.υπερβολικά καλό.υπερβολικά όμως.
οταν ήμουν μικρουλης ήμουν ένας σκέτος δαίμονας.. Το μόνο που ήξερα ήταν η καταστροφή.. Μετά εστρωσα και έγινα καλός άνθρωπος, αν και μερικές φορές σκέφτομαι τι καλα που θα ήταν να ήμουν ακόμη τόσο κακός και όχι το καλό παιδί που λεει πάντα ναι...πάντως για την ιστορία και μόνο, η μεταστροφή μου έγινε όταν στην 1η δημοτικού πήγαινα να καρφώσω ένα συμαθητη μου στη δασκάλα επειδή ζωγράφιζε σβάστιγκες στον πίνακα , και τότε γλίστρισα και άνοιξα το κεγάλι μου πάνω στην κάσα της πόρτας, κ από τότε παοφάσισα να γίνω καλό παιδί..
Νομίζω οτι είναι λίγες οι φορές που νοιώθει κανείς ικανοποιημένος με τον εαυτό του.Αυτός είναι ο σκοπός βέβαια όλων,αλλά δεν είναι εύκολο να το πετύχει κανείς.Μάλλον είναι θέμα οπτικής γωνίας.Και ανάλογης συμπεριφοράς.Η ικανοποίηση είναι ενα χαμόγελο μακριά γεμιστό με λίγη επιείκια.
Ανεξάρτητα με το πόσα "ναι" ή "οχι" λέει κανείς.
θα συμφωήσω με αυτά που λες! και πάνω από όλα αρκεί να είμαστε εμείς καλά με τον εαυτό μας.. πάντως αυτό που έχω διαπιστώσει είναι ότι το καλό όταν το κάνεις δε χάνεται ποτέ..Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό :)
αυτό το πράσινο τραπεζομάντηλο ήρθε και μου κατσε σφήνα στο μυαλό. δεν το χώνεψα καθόλου. μα καθόλου!
captain
αν θες να πιστεύεις οτι η ζωή έχει μια δική της δικαιοσύνη,τότε ναι.Το καλό δε χάνεται.Επιστρέφει κιόλας.Σαν ανταπόδωση.Σαν παραμύθι.
αποτέτοιε
το έχουν αυτό τα τραπεζομάντιλα.
τουλάχιστον δεν ήταν σεμέν.Τρο μπανάλ.
όταν ο αδερφός μου έμαθε ότι η μαμά μου θα κάνει κοριτσάκι, ήταν 4 χρονών, 3 μηνών και 20 ημερών. είπε: ΣΚΑΤΑ. :)
δεν ξέρω τι έκανε μετά, αλλά αν με μισούσε όλη του τη ζωή γιατί ο μπαμπάς μου είχε αδυναμία, είχε δίκιο.
ο αδερφός μου είναι ο καλύτερος αδερφός του κόσμου. <3
α! θέλω μήνες να κάνω ποστ αφιερωμένο στον αδερφό μου και όλο κάτι κάνει και με νευριάζει και το μετωνιώσω.. :p
έχω μείνει άναυδος.
Δεν είναι το κείμενο που, από μόνο του είναι καταπληκτικό.
Δεν είναι που με αιφνιδιάζει η εναλλαγή των συναισθημάτων μόνο.
Είναι ότι ξεπερνάει όλα τα εμπόδια, τις ασφυκτικά κλεισμένες πόρτες που με χωρίζουν από τις αναμνήσεις μου, και τις ανοίγει όλες με γλυκιά αυθάδεια.
Και τελικά,
το ήθελα, το επιθυμούσα να έρθω φάτσα με φάτσα μαζί τους.
Συννεφάκι σε λένε και συννεφάκια γεννάς. και φυσάς όποτε θέλεις και αφήνεις αχτίδες σαν παιχνίδι. και εμάς μας λούζουν οι αχτίδες και χαιρόμαστε.
ένα ευχαριστώ. σχεδόν σιωπηλό.
flons
Να το κάνεις το ποστ.
Και μένα η αδερφή μου είναι η καλύτερη αδερφή του κόσμου :)
πιπέρι
εγώ σ'ευχαριστώ.εγώ.
Kleine μπορει τα συναισθηματα που περιγραφεις να μην ειναι ακριβως ιδια με τα δικα μου, γιατι στην δικη μου οικογενεια εγω ειμαι το δευτερο παιδι...ομως η αδερφη μου εκανε ακριβως οτι κι εσυ οταν η μαμα ηταν εγκυος, εκεινη ηταν 2,5. Χαρακτηριστικες ειναι η ιστοριες με ενα μουσικο κουτι που ηταν το αγαπημενο της και το τοποθετουσε πανω στην φουσκωμενη κοιλια της μαμας για να με ηρεμισει. Καμια φορα οταν ακουω ξανα την μελωδια του (που δεν την θυμαμαι) δακρυζω χωρις να το καταλαβω...ερχεται απο το πουθενα.
Τελοσπαντων, τοσα πολλα συναισθηματα αψογα παρουσιασμενα, για τις κοινες μυρωδιες που μενουν στην μνημη σου, για τα "μοναχικα" μεσημερια...αυτο ηθελα να πω κι ας μην ειναι ακριβως τα ιδια με μενα οσα αισθανεσαι. εσυ βρηκες μια διεξοδο να τα παρουσιασεις τοσο πολυ ομορφα και απλα.
Χαιρομαι πολυ.....βασικα μελαγχολησα γλυκα, καιρο ειχα να νιωσω ετσι!
όταν αυτός ο κάποιος έρθει ξανά για να σκουπίσει τη σκόνη σας να του πέιτε να την αφήσει ήσυχη. καλά κάνει και βρίσκεται εκεί. να έχουμε ο καθένας τη σκόνη του, να ξέρουμε τι μας γίνεται.
(καμιά φορά σκέφτομαι ότι στην τελική ίσως και να μην χρειάζεται να μεγαλώνουμε. μόνο ίσως τόσο όσο για να μπορούμε να κουβαλάμε αυτή τη σκόνη πάνω μας..)
ααααααααααα!!!!!!!!Υπέροχο!!!!!
mahahou
Σ'ευχαριστώ πολύ.
Χαίρομαι που σ'εκανα να νοιώσεις έτσι :))
υγ.μουσικό κουτί; παραμυθένιο...
αποτέτοιε
αυτό δεν το είχα σκεφτεί.
μου φαίνεται πως συμφωνώ.
(ακριβώς :) )
κανένα
:)
σ'ευχαριστώ!
(δεν κρατήθηκες τελικά)
(αααααααα)
σας αφήνω αδέσποτη καλημέρα στη πόρτα.
Ας τη βάλω μέσα τότε :)
καλημέρα κι από μένα.
ΔΙΑΚΟΠΕΣ;
ΕΝΑ ΜΕ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ, ΤΗΝ ΑΜΜΟ, ΤΑ ΣΚΑΘΑΡΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΣΟΥΧΤΡΕΣ... ;
ΟΜΟΡΦΑ ΝΑ ΤΙΣ ΠΕΡΑΣΕΙΣ!
Οχι ακόμα,προς το παρόν είμαι εδώ.
Ευχαριστώ πολύ πάντως!
και καλές διακοπές κι από μένα,επίσης!
Τα φιλιά μου στο Όμορφο Νησί.
Μη διστάσεις δευτερόλεπτο.
Πέρνα τέλεια.
May the Force be with you, dear!
happy,αυτο σκοπεύω!!
από Δευτέρα διακοπές!!!!!!
κι εσυ ε; μην ξεχνιόμαστε,να περάσεις φανταστικά :)
αυτή η σκόνη κι αυτά τα μεσημέρια...καταλαβαίνω. πολύ.
όμορφο κείμενο, σαν να διαλύεται στον αέρα.
νομιζω η μονη διαφορα απ' οταν ειμασταν μικρα ειναι οτι τωρα σκουπιζουμε κι εμεις τις σκονες των αλλων. οταν δεν τις προκαλούμε ή αφού τις προκαλέσουμε.
πανεμορφο, και τοσο μελαγχολικο..
φιλί συννεφάκι μου.
αγιογδύτισσα
σ'ευχαριστώ καλή μου.
μυαλουδάκι
ναι γαμώτο μου.
σε φιλώ :)))
Δημοσίευση σχολίου