Μισό κιλό αυτοσαρκασμός σε πλαστική μη βιοδιασπώμενη σακούλα

Μια φίλη μου,μου είπε ότι της αρέσει πολύ που μπορώ να αυτοσαρκάζομαι.
Η πρώτη μου αντίδραση ήταν να χαμογελάσω με ικανοποίηση για τον εαυτό μου.Φυσικά, η μετριοφροσύνη μου δε μου επιτρέπει να απαντήσω,ναι μπράβο μου τι καταπληκτική που είμαι, αλλά αυτό δε σημαίνει πως ακόμη και για ενα δευτερόλεπτο δε θα θαυμάσω τον εαυτό μου.
Ενα δευτερόλεπτο είναι αρκετό.
Τι σκατά αυτοσαρκασμός είναι αυτός αν είναι μισός; αν κοροιδεύω τα μισά στραβά μου; αν τα άλλα μισά τα παραβλέπω ή τα κρύβω; πώς γίνεται να μην παίρνει κανείς το μισό του εαυτό στα σοβαρά;Θα μου πεις,πώς γίνεται να μην τον πάρεις στα σοβαρά ολόκληρο; πρέπει να είσαι πολύ γαμώ τα άτομα με γαμάτη αίσθηση του χιούμορ ή να είσαι σχιζοειδής προσωπικότητα με γαμάτη αίσθηση του χιούμορ.
Ε, δεν είμαι ούτε το ενα, ούτε το άλλο.
Και θα μου πεις επίσης,αν δεν έχεις την ικανότητα να θαυμάσεις έστω κι ενα κάτι στον εαυτό σου,πόσο διαταραγμένη προσωπικότητα μπορείς να'σαι; γιατί δε γίνεται.Κάτι θα γουστάρεις πάνω σου.
Καλό είναι αυτό,δε λέω,αλλά άμα το γουστάρεις πολύ αυτό το κάτι αναμενόμενο είναι να το παίρνεις και στα σοβαρά.Αυτομάτως,το κάτι σου γίνεται σημαντικό και ξεχωριστό και ευάλωτο στην κριτική των άλλων,στην κριτική του εαυτού σου αν την κάνεις, γιατί είπαμε,αυτό το κάτι είναι σε βάθρο,γίνεται το ασφαλές σου καταφύγιο όταν μισείς τα υπόλοιπα κάτι σου,τα κάτι τα οποία σαρκάζεις.Είναι μια ισορροπία.
Το έχεις για να μπορείς να παραμένεις λογικός.Δεν το πειράζεις.Δεν το σαρκάζεις.
Σαρκάζεις επιλεκτικά λοιπόν.Αυτά που δεν πονάνε τόσο πολύ.
Που πονάνε αλλά όχι τόσο,που δε θα σε φέρουν σε δυσαρμονία με τον εαυτό σου όπως τον αντιλαμβάνεσαι και δε θα σε κάνουν άνω κάτω ψυχολογικά.Θα ταράξουν λίγο την επιφάνεια.Άντε και λίγο πιο βαθειά αλλά μέχρι εκεί.Ελεγχόμενος σαρκασμός,σαν πείραμα εργαστηρίου.
Θα μπορούσα να πω κι άλλες παρομοιώσεις αλλά δεν είμαι και τόσο έξυπνη.Και να'τος ο σαρκασμός ινδικό χειρίδιο.Μπορώ να λέω ότι δεν είμαι έξυπνη ακριβώς επειδή πιστεύω ότι είμαι.Ούτε το αφτί μου δεν ιδρώνει.
Και μπορώ να σαρκάζω τον σαρκασμό μου σε ενα ποστ ολόκληρο με απόλυτη φυσικότητα και χωρίς καν να προσπαθώ.Μαντέψτε για ποιό λόγο.
Είμαι σκέτη απάτη ρε πούστη μου.
Απο δω και πέρα θα θαυμάζω τον ανυπέρβλητο εαυτό μου.Μη σας πώ ότι θα αγοράσω και καθρέφτη.Για να με φτύνω.Να'το πάλι.Ορκίζομαι,δεν το ελέγχω καν.Raw fucking talent.

Συμπεράσματα, κεφάλαιο πρώτο.

Σήμερα κατάλαβα πως αυτό που μετράει πιο πολύ είναι το μέγεθος.
Φανταστείτε μια κότα σε μέγεθος ελέφαντα.
Κότα: μικρό και φαινομενικά ήμερο και άκακο οικόσιτο πουλερικό, παμφάγο, με μεγάλη όρεξη και τρομακτικά μάτια.
Κότα σε μέγεθος ελέφαντα: μεγάλο και φαινομενικά ήμερο και άκακο πουλερικό-γίγαντας, παμφάγο, με τεράστια όρεξη και υπερμεγέθη τρομακτικά μάτια.
Μια κότα τρώει πολύ και πολλά πράγματα. Όταν ήμουν 5 χρονών ένας κόκκορας επιχείρησε να με φάει.Το μόνο που τον εμπόδισε ήταν το μικρό του μέγεθος.Άρα οι κότες θα μπορούσαν δυνητικά να φάνε ανθρώπους.
Μια κότα-ελέφαντας θα έτρωγε με μαθηματική ακρίβεια, κάμποσους τόνους φαγητού ημερησίως.Και δε θα περιοριζόταν στο καλαμπόκι.
Αν λοιπόν,όλος ο πληθυσμός σε όλα τα κοτέτσια του κόσμου μεγάλωνε, κυριολεκτικά, θα ήταν το τέλος μας.
Το μέγεθος λοιπόν μετράει.

Πριν λίγες μέρες άφησα ένα βιογραφικό σε ένα ιατρείο για τη θέση της γραμματέως. Δεν έχω γνώσεις γραμματέως αλλά δε ζητούσε κιόλας,οπότε δεν έκανα και καμμιά υπέρβαση. Δεν πήρα τη δουλειά. Όχι επειδή ζητούσε εμφανίσιμη δεσποινίδα. Επειδή, ενώ με ρωτούσε ο άνθρωπος-οδοντίατρος, τι κάνω στον ελεύθερό μου χρόνο και λοιπά κοινότυπα και απαραίτητα (για να σηκώνω τηλέφωνα) κατέληξα να του λέω ότι με πονάει ο φρονιμήτης(δηλαδή με πέρασε για τζαμπατζού), ότι όταν σφουγγαρίζω δεν αφήνω τους άλλους να πατάνε μέχρι να στεγνώσει(δηλαδή ζω στο 1950 κι ακόμα σφουγγαρίζω το παρκέ στα γόνατα, μετά πατάω πάνω με πετσέτες κάτω από την παντόφλα -την κλασσική με το τακούνι και τη φούντα- και φωνάζω στον άντρα μου και στα παιδιά μου να μη μου κάνουν πατημασιές) και επίσης την ιστορία της ζωής μου μέσα σε 45'' και χωρίς να αναπνέω(δηλαδή ζω κλεισμένη στο σπίτι μου, ο άντρας και τα παιδιά μου δε μου μιλάνε γιατί κάνουν μούτρα που δεν τους άφησα να μου χαλάσουν το παρκέ κι επίσης μαγείρεψα μπάμιες, δεν μπορώ να μιλήσω με κανέναν στο τηλέφωνο γιατί έχω την τάση να μιλάω δυνατά-να ανοίγω πολύ το στόμα μου προφανώς- σε όποιον δεν είναι δίπλα μου και με πρησμένο ούλο απ'το φρονιμήτη έχω να μιλήσω γενικά στον οποιονδήποτε 3,5 βδομάδες).
Το μέγεθος -της γκάφας- λοιπόν μετράει.


Πριν ένα μήνα αγόρασα μια μπλούζα μεγέθους small και πήρα αμέσως τηλέφωνο τη μητέρα μου να της το πω.Το γεγονός του μεγέθους,όχι της αγοράς της ίδιας.Σήμερα τη φόρεσα και μου ανεβαίνει στο στομάχι όταν περπατάω.Στεναχωρήθηκα.
Το μέγεθος μετράει.


το μέγεθος μετράει το μέγεθος μετράει το μέγεθος μετράει το μέγεθος μετράει το μέγεθος μετράει

α και προχτές έστειλα τον Α. να μου πάρει τον καπνό μου και μου πήρε τον μεγάλο κι όχι τον μικρό που παίρνω εγώ και σήμερα ξεράθηκε κιόλας και είναι για προσάναμμα.Φταίω εγώ δηλαδή που εκνευρίστηκα; απλώς είναι το μέγεθος που μετράει. Δεν εκνευρίστηκα πολύ όμως γιατί μου πήρε και μια σοκοφρέτα με φουντούκια-τη μεγάλη- και με κάλμαρε ο παλιοαπατεώνας.Αφού την έφαγα όμως ένοιωσα τύψεις γιατί δε φτάνει που δεν έχω δουλειά και αναγκάζομαι να καπνίζω ξεραμένο γρασίδι, μικραίνουν και οι μπλούζες μου απ'τις σοκοφρέτες.
Το μέγεθος της παράβασης(για τη σοκοφρέτα μιλάω ακόμα) είναι αντιστρόφως ανάλογο με το μέγεθος του εκνευρισμού και ανάλογο αυτού των τύψεων.Και το μέγεθος του εκνευρισμού είναι ανάλογο αυτού των τύψεων.Συμπερασματικά λοιπόν, είμαι απαράδεκτη στα μαθηματικά,αλλά, εδώ είναι το σημαντικό, το μέγεθος μετράει.Τέλος.
Απλώς συνήθως μετράει περισσότερο αν είναι μεγάλο.To είπανε και οι Depeche Mode κι εγώ πάνω απ'αυτούς δε βάζω τίποτα, εκτός ίσως από τα 60 ευρώ που κόστιζε το εισιτήριο για τη συναυλία τους. Έχουμε κρίση παιδιά, χελόοου.


Στην τελική όμως, μπορεί να κάνω και λάθος.Έχω και μια τάση να διογκώνω τα πράγματα και να τα βλέπω υπερμεγέθη.

flux

Δεν ξέρω αν η ευτυχία ή η δυστυχία είναι συναισθήματα ή στιγμές στο χρόνο που αφήνουν μια συγκεκριμένη ροή ενέργειας μέσα στην ψυχή μας.
Μερικές φορές, δεν ξέρω τίποτα και το ξέρω.

Ο Τuco με κάλεσε σε παιχνίδι. Να αναφέρω τραγούδια που με ρίχνουν(αν κατάλαβα καλά).
Ακόμη κι αυτό μου είναι δύσκολο.Το ίδιο τραγούδι που μπορεί να με μουδιάζει,μπορεί και να μου δίνει ενέργεια. Συνήθως συμβαίνει ταυτόχρονα κιόλας.
Είναι μερικά τραγούδια που μου προκαλούν μια γλυκιά μελαγχολία.Αυτή που μας αγκαλιάζει όταν κοιτώντας έξω από ενα παράθυρο βλέπουμε τη βροχή και κρατάμε πιο σφιχτά την κούπα με τον καφέ,κάνοντας βουτιές στο μυαλό μας.
Για να το παίξω το παιχνίδι λοιπόν,θα γράψω όσα μπορώ να σκεφτώ τώρα.Λίγα είναι αλλά...ας είναι.
Έχει ήλιο σήμερα και έχασα την έμπνευσή μου.


Rapunzel -Novak
Lullaby-Cure
Decades-Joy Division
Talk show host- Radiohead
The Tourist-Radiohead
Fade out-Radiohead
Roads- Portishead
Wings for Mary pt2- Tool
Vocal- Madrugada
Siren-Tori Amos
Winter-Tori Amos
Our Darkness-Annie Clark


Αυτά είναι τα σαρκοβόρα μου, τα αγαπάω και τα μισώ.


Vermillion, σειρά σου φίλε μου.

Ποστ-ιτ

Αν αυτό εδώ δεν ήταν ποστ θα ήταν χαρτάκι κολλημένο στο ψυγείο με μαγνητάκι.
"Θα λείψω για λίγο-μπορεί και ν'αργήσω κιόλας, έχει φαγητό στο φούρνο,πάρε ψωμί" ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων.
Απ'τη βαρεμάρα μου αυτές τις μέρες σφουγγαρίζω το σπίτι καθημερινά.
Μου λείπει να γράφω τις σκέψεις μου,να έρχεστε εδώ μέσα όλοι και να μου λέτε τις δικές σας και να συζητάμε.
Μου λείπει η ιεροτελεστία του καφέ μπροστά στον υπολογιστή το πρωί,τα μάτια μου ακόμα να τσούζουν και να ξυπνάω σιγά- σιγά διαβάζοντας αυτά που γράψατε την προηγούμενη μέρα..
Ακόμα δεν έχω ίντερνετ στο σπίτι και δε συμπαθώ τα ίντερνετ καφέ γιατί πάντα αισθάνομαι ότι κάποιος θα μου ορμήξει από πίσω ενώ είμαι απορροφημένη κοιτάζοντας την οθόνη.Επίσης κατουριέμαι τρελά μέσα σε νετ καφέ.Πάντα. Και σ'αυτό εδώ που είμαι τώρα,πρέπει να κατέβεις τις σκάλες,να πάρεις το κλειδί της τουαλέττας από την κοπέλα που δουλεύει,να ανέβεις πάνω στην τουαλέτα και μετά πάλι κάτω να παραδώσεις το κλειδί και μετά πάλι πάνω να κάτσεις στο πισι.Είναι τόσο βαρετό όλο αυτό..άσε που μέχρι να ανεβοκατέβω τις σκάλες θα τα έχω κάνει πάνω μου και δε θέλω, μεγάλη κοπέλα...
Αλήθεια είναι αυτό,μην αρχίσει να σκέφτεται κανείς ό,τι πετάω φτηνές δικαιολογίες εδώ μέσα.
Βασικά νοιώθω ανασφάλεια όταν βρίσκομαι σε ενα κλειστό χώρο με τόσο κόσμο δίπλα μου,κοντά μου και μια αίσθηση ότι πρέπει να βιαστώ,να κάνω γρήγορα.Κι εγώ μάλλον χρειάζομαι την ησυχία μου.Τον χώρο μου.Τη δική μου τουαλέττα με τις πεταλούδες ζελεδάκια στον καθρέφτη.


Προχθές ακροβατούσα στην Εγνατία,ανάμεσα σε πεζοδρόμιο,δρόμο και σκαμμένα απ'το μετρό.Ένα αυτοκίνητο κόντεψε να μου πατήσει το πόδι αλλά με τις χοντρομπότες που φορούσα δε μ 'ενόχλησε και πολύ.Κρύο και βροχή εδώ,μπήκε λίγο απότομα το φθινόπωρο,ή,τουλάχιστον εμένα μου φαίνεται έτσι, αλλά μου αρέσει να φοράω πάλι λεπτά πουλοβεράκια και να φυσάει λίγο.Ο αέρας μυρίζει διαφορετικά τώρα,νοσταλγικά αν και δεν έχω τίποτα να νοσταλγώ ακόμη στην Θεσσαλονίκη.Είναι σαν να έχω καινούριο αυτοκίνητο.
Στρώνω τη μηχανή μου.Κάνω βόλτες,χαζεύω τα κτίρια και τις γειτονιές και τον κόσμο,χαμογελάω μόνη μου στη στάση του λεωφορείου.Η ζωή μου κυλάει.ΡέειΑυτό νοιώθω.Τικ τακ.
Και είναι ωραία.Είναι καλά.Είμαι καλά.



Ένας φίλος μου είχε πει κάποτε ότι στο σχολείο είχε εναν καθηγητή που όταν έγραφε στον πίνακα πορρωνόταν κι όταν τελείωνε ο χώρος στον πίνακα συνέχιζε απορροφημένος να γράφει και στον τοίχο.

Να κι εγώ τώρα,γράφω πάνω στο ψυγείο.

Γεννέθλια

31 Αυγούστου 1983
Κυψέλη,Αθήνα

Κοντεύει 10 το βράδυ και η μητέρα μου τηγανίζει μπριζόλες από το βρεγμένο μπαλκόνι γιατί την ανακατεύει η μυρωδιά.
Μια ώρα μετά και νηστική, με κρατάει στην αγκαλιά της για λίγα λεπτά.Ο πατέρας μου ήθελε αγόρι και αντ'αυτού κατέληξε με ενα κόκκινο κακάσχημο καραφλό κορίτσι με δυο κουμπιά για μάτια που χωράει στην παλάμη του και περισσεύει και χώρος για ακόμη ενα.
Μου είπε ότι η πρώτη φορά που ένοιωσε πατέρας ήταν τη στιγμή που με πήρε η νοσοκόμα από εκείνους για να με πάει στη θερμοκοιτίδα, ενώ δεν είχε προλάβει ακόμη καλά καλά να με δεί, και ήθελε να την αρπάξει απ'τα μαλλιά για να του δώσει πίσω το παιδί του.
Μισή ώρα αργότερα η μητέρα μου έτρωγε αμυγδαλωτά. Αυτά μόνο μπορούσαν να καλύψουν το κενό της απουσίας μου.
Μου είπαν ότι ήμουν το μοναδικό μωρό που έκλαιγε τόσο πολύ,τόσο δυνατά και για τόση πολλή ώρα.Τα υπόλοιπα μωρά το βούλωναν όταν έκλαιγα εγώ.Και μετά έκλαιγαν κι εκείνα μαζί μου.
Ήμουν διάσημη για το κλάμμα μου.Ήταν η υπογραφή μου ως μωρό.Το σήμα κατατεθέν.
25 χρόνια αργότερα είμαι ακόμα εδώ.
Δεν κλαίω τόσο πολύ πια,δεν είμαι κόκκινη και έχω μαλλιά.
Και ψάχνω να βάλω μια υπογραφή στην αλήθεια μου.Μια κατακτητική σημαία.

Οι γονείς μου είναι μια θάλασσα μακριά αλλά δεν είμαι μόνη.
Αν θα ηταν δυνατόν η αγάπη μου για εκείνους να πάρει μορφή, θα ήταν θύελλα.
Κι, αν θα ήταν δυνατόν η αγάπη τους για μένα να πάρει μορφή, θα ήταν το γερό πέτρινο σπίτι που μένει ανέπαφο.

Καμμία φορά, μέχρι τώρα, δεν έχω σχεδιάσει τα θέλω μου μέχρι τα επόμενα γεννέθλια. Το κάνω σήμερα. Μεγαλώνω; Αλλάζω; Ίσως απλά φοβάμαι να πεθάνω. Λες και τα πράγματα που καταφέρνουμε να κάνουμε είναι αυτά που μας κρατάνε ζωντανούς. Και μετά η ανάμνησή τους. Το αίσθημα της ικανοποίησης. Το "καλά το κατάφερα αυτό, επόμενο παρακαλώ". Κι όσο έχουμε επόμενα δεν πεθαίνουμε.Έχω σχεδιάσει τη μέρα μου,το μήνα μου,το χρόνο μου.Δεν πεθαίνω,οχι ακόμα,οχι όσο σχεδιάζω.Θα τα καταφέρω.Θα μπω σε πολλές καρδιές,θα με κρατήσουν ζωντανή μέσα τους.Θα με θυμούνται όπως τώρα,που μου τηλεφωνούν για να μου ευχηθούν να ζήσω χρόνια πολλά.Ναι.Είμαι εδώ και θα είμαι.Νεύμα με το κεφάλι προς τα κάτω, επιβεβαίωση και χαμόγελο.

Κι αν η ζωή μου είναι μια θάλασσα,άλλοτε ήρεμη και γαλάζια,άλλοτε τρικυμισμένη και μαύρη έχω τους βράχους μου να κρατιέμαι εγώ. Κι είναι απ'τους μεγάλους,τους όμορφους. Τα κύμματα με τσακίζουν πάνω τους μερικές φορές, αλλά, δεν πειράζει. Έχω κάτι να τσακιστώ πάνω, άρα υπάρχω.
Και είναι μια καλή μέρα, σήμερα.Από αυτές που χαμογελάω στον ουρανό κι ο ουρανός μου στέλνει ακτίνες ήλιου να είμαι ζεστή και οξυγόνο να αναπνέω.

H μεγάλη μέρα μου τώρα φεύγει και την αποχαιρετάω με το καλύτερο δώρο που έχω κάνει ποτέ στον εαυτό μου.Μαζί του.
Την πρώτη μέρα στη Θεσσαλονίκη και στη νεα ζωή.
Γειά μας!

blues

Διαβάζω κάτι κείμενα μερικές φορές
υπέροχα
σε ρουφάνε μέσα στις εικόνες τους
κι είναι σαν να κοιτάζεις πίνακα ζωγραφικό
μπροστά τους, τα δικά μου μοιάζουν με τις μουτζούρες που κάνουμε όταν μιλάμε στο τηλέφωνο

εντάξει δεν ξεκίνησα να γράφω εδώ επειδή εχω συγγραφικό ταλέντο
το κάνω επειδή πρέπει κάπου να τα πω όλα
όσα νοιώθω
όσα μου συμβαίνουν
αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι
θα ήθελα να την έχω αυτή τη δύναμη
να κάνω τη μουσική μου λέξεις
κι οι λέξεις να γίνονται εικόνες στο μυαλό
κι εικόνες συναισθήματα.


Επίσης, τώρα που γυρνάει
θα ήθελα να μπορώ να γίνομαι αόρατη.

Spiral out

Ακόμη και πριν μπορέσω να καταλάβω ότι αυτό επιδιώκω για μένα, οτι αυτό θέλω να κάνω με κάθε τρόπο κάθε μέρα στη ζωή μου,το έκανα.Προσπαθούσα τουλάχιστον.Να ανοίγω.Για να χωρέσω τα πάντα. Τις αλήθειες,τις ιδέες,τη γνώση των πραγμάτων.Τη βαθύτερη γνώση των πραγμάτων.Και να χωθώ για πάντα κι εγώ εκεί μέσα,να γίνω ενα με τον κόσμο σε ενα θεωρητικό επίπεδο που θα επεκτείνεται στην κάθε αναπνοή μου.Να γίνουν όλα δικά μου με την έννοια της πνευματικής κτήσης,να μπορώ να αισθάνομαι και να κατανοώ.
Δεν ξέρω αν είμαι στον σωστό δρόμο,μερικές φορές δε βλέπω κανένα δρόμο..κάποιες άλλες βλέπω άπειρες διακλαδώσεις ενός δρόμου που έχω επιλέξει να ακολουθώ.Συνήθως δεν ξέρω καν που πάω. Απλώς προχωράω κι όπου με βγάλει.Δεν το φοβάμαι αυτό. Άλλα πράγματα φοβάμαι.Μια σκέψη συγκεκριμένα.Ότι μια μέρα θα τα καταφέρω.Θα πάω κάπου που κανείς δεν έχει πάει και θα είμαι ευτυχισμένη εκεί.Αλλά μόνη. Γιατί αυτό απαιτούσε η διαδρομή. Όπως τα διαστημόπλοια που έχουν μέρη που αποκολλούνται κατά τη διάρκεια της πτήσης.
Δε μιλάω για φυσική μοναξιά αλλά για πνευματική.Κι οχι επειδή είμαι ή θα γίνω τόσο έξυπνη που δε θα μπορώ να συνεννοηθώ με κανέναν αλλά επειδή θα σκέφτομαι πάνω σε διαφορετικά μονοπάτια,με διαφορετικό τρόπο και θα είναι δύσκολη η πραγματική,ουσιαστική επικοινωνία. Ήδη το έχω αυτό σε κάποιο βαθμό γι'αυτό ενθουσιάζομαι τόσο πολύ αν σκοντάψω πάνω σε κάποιον άνθρωπο τυχαία και ανακαλύψω ότι μοιάζουμε.Ότι σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο και κάνουμε παρόμοιες σκέψεις για τα πράγματα που σημαίνουν κάτι για μας.Τα οποία είναι τα ίδια κιόλας.Είναι μεγάλη παρηγοριά,το λιγότερο.


Λοιπόν γύρισα απ'τις διακοπές στους γονείς μου γεμάτη εικόνες.
Σκέφτομαι το μπαλκόνι που έπινα καφέ κάθε πρωί με τη ζακέτα μου, το μπαμπά μου να πίνει καφέ δίπλα μου και τη μαμά μου πιο πέρα νυσταγμένοι κι οι τρείς,εγώ να τους αφηγούμαι ενα ακόμη παρανοΐκό όνειρό μου και μετά όλοι μαζί να βρίζουμε τους ανεγκέφαλους που κάνουν υπερκατανάλωση νερού ποτίζοντας τους δρόμους κι εμείς δεν έχουμε αρκετό για να κάνουμε μπάνιο.Η μαμά μου έβλεπε τα πολύτιμα λουλούδια της να ξεραίνονται και δε μπορούσε να τα ποτίσει...Ο πατέρας μου κοίταζε λυπημένα προς τις ελιές και το αμπελάκι.Μετά ήρθε το νερό και ήμασταν όλοι ευτυχισμένοι.Και καθαροί.
Σκέφτομαι τη θάλασσα.Η πιο αγαπημένη εικόνα μου για τον κόσμο είναι η θάλασσα όταν κάνω βουτιά μέσα,με ανοιχτά πάντα μάτια και κοιτάζω γύρω-γύρω αυτό το εκπληκτικό γαλαζοπράσινο χρώμα του νερού και το χρυσαφί του βυθού.Η πιο αγαπημένη...Έχω αποφασίσει ότι αυτή θέλω να είναι η τελευταία εικόνα που θέλω να δω πριν πεθάνω.Πιστεύω ότι θα φύγω πολύ ικανοποιημένη.Εκτός αν αποφασίσει κανένας καλός χριστιανός να με θάψει οπότε τα νεύρα μου, θα πάθω ασφυξία,θα κατα-αηδιάσω με τα έντομα και θα γυρίσω να τον στοιχειώσω και δε θα'μαι μόνη.
Σκέφτομαι επίσης τις μπριζόλες στα κάρβουνα και τα σάλια μου τρέχουν, κυριολεκτικά.Ενας μήνας με σαλάτες αλάδωτες και ψητά και 5 κιλάκια κάτω η yours truly(επιτέλους επιτέλους επιτέλους επιτέλους)!
Σήμερα θα παω στη Θεσσαλονίκη και θα φάω χαρτί στα Μακντόναλντς,ίσως πιω και κοκα κόλα,δεν ξέρω...Μπορεί να φάω και παγωτό μετά.Ελπίζω να μ'αφήσω.Πάντως αν φάω αυτά,αύριο το κόβω να μασουλάω μαρούλια βουτηγμένα σε άπαχο γιαούρτι και να γράφω την Οδύσσεια μιας πεινασμένης.Εντάξει δεν πεινάω και τόσο πολύ,απλώς φαντασιώνομαι λιχουδιές της γνωστής αλυσίδας προΐόντων "Eat me!" και το μάτι μου γυαλίζει.
Είπα Θεσσαλονίκη και ξέχασα να αναφέρω τα της μετακόμισης.Ναι,δεν έχουμε μετακομίσει ακόμα.Βασικά σήμερα θα είναι η Μέρα 1η της επιχείρησης μετακόμιση.Θα πάμε να αγοράσουμε χάρτη της πόλης και εφημερίδα και θα τριγυρίσουμε στο κέντρο ψάχνοντας για ενοικιαστήρια.Βασικά εγώ θα ψάξω και κάπου στην Τσιμισκή για ενα υπέροχο φόρεμα που φορούσε η κολλητή της αδερφής μου και που ήθελα να της το κλέψω.Αλλά δεν το έκανα.
Αύριο θα παω να ζητιανέψω για κούτες σε κανενα σουπερμαρκετ μάλλον,γιατί κανείς!! εδω δεν πουλάει κούτες και δε θέλω πάλι να βάλω τα ρούχα σε μαύρες σακούλες σκουπιδιών γιατί σκίζονται και στην προηγούμενη μετακόμιση κόντεψα να χάσω κατι βρακιά.Ενα έχασα σίγουρα.
Πάντως μέχρι στιγμής,απ'ότι ακούω δηλαδή,είναι τρελοί οι Θεσσαλονικείς.Ούτε στην Αθήνα δεν είναι τόσο ακριβά τα ενοίκια φίλοι μου.Κάτω Τούμπα,δυάρι,450 ευρώ.Τι λες ρε φίλε;Στο Λυκαβητό είναι φθηνότερα κι έχεις και θεα.Και συναυλίες από το μπαλκόνι σου(που λέει ο λόγος).Κάτω Τούμπα;Κάτω Τούμπα;;;;Δε μπορώ να το χωνέψω.Τελοσπάντων,εμένα αυτό που με καίει είναι να μην υπάρχουν κατσαρίδες εκεί που θα μείνω-αν τελικά βρεθεί σώφρων ιδιοκτήτης να μας νοικιάσει σπίτι στη Θεσσαλονίκη και οχι στο Μανχάτταν ή στο στρουμφοχωριό.
Επίσης με καίει,σε δέκα μέρες που είναι τα γεννέθλιά μου,να ξυπνήσω μακριά από εδώ και το βράδυ να βγώ και να γίνω λιώμα με τον Α. σε ενα ροκάδικο της προκοπής στη Θεσσαλονίκη και οχι εδώ. Θα φοράω κι εκείνο το φόρεμα που το αγόρασα 10 μέρες πριν και θα έχω χάσει και άλλα 5 κιλά και κανείς άγνωστος μετά δε θα με μαλώνει που καπνίζω στην κατάστασή μου.Επίσης μέχρι τότε θα έχω γίνει μαθηματική διάννοια,κανείς δε θα το πιστεύει γιατί ήμουν τόσο κακή στα μαθηματικά του σχολείου(όπως και ο Αΐνστάιν) και θα γυριστεί proof 2 για μένα.Επίσης, θα έχω μπεί και στο Αριστοτέλειο στην ψυχολογία-εννοείται ότι θα έχω πάρει το πτυχίο μου, μια μέρα νωρίτερα- και κατά τη διάρκεια των σπουδών μου θα ανακαλύψω το μαθηματικό τύπο της κατάθλιψης,θα θεραπευτώ και θα θεραπεύσω όλους τους πάσχοντες.Ναι.Αυτό θα κάνω.Και μη γελάσει κανείς,παρακαλώ.Σοβαρά μιλάω.Εντάξει υπερέβαλλα λιγάκι,δε γίνονται αυτά σε δέκα μέρες,θέλει περισσότερο χρόνο αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορώ να προσπαθήσω τουλάχιστον..έτσι δεν είναι;

Η υπεραισιοδοξία μου χτυπάει κόκκινο σήμερα και γαμώτο είναι τόσο εύθραυστη.Πρέπει να την κρατάω τρυφερά στην αγκαλιά μου,μερικές στιγμές να την κλείνω κιόλας να μη βλέπει,να είναι προστατευμένη.Το παραμικρό μπορεί να την κάνει θρύψαλλα.Αλλά τη βρίσκω πάντα,αυτό είναι καλό.Τη βρίσκω γιατί έμαθα να ταίζω το μυαλό μου.Και να ανοίγομαι. Spiral out.

Σκαλιά και παραμύθια

Είμαι άρρωστη ,αν είναι δυνατόν καλοκαιριάτικα, εδώ και δυο μέρες.
Βήχω,φτύνω,τρέχει η μύτη μου και όλα τα καλά και νοιώθω τόσο υπέροχα,όπως τον χειμώνα που μας πέρασε που ήμουν κάθε μέρα έτσι. Παίζει να'χω και πυρετό γιατί ζεσταίνομαι περισσότερο απ'όσο συνήθως και όλη την ώρα ζαλίζομαι απ'το μπούκωμα και επειδή βουλώνουν τα αυτιά μου απ'το πολύ το "φύσα φύσα" έχω χάσει την αίσθηση της ισορροπίας μου και περπατάω σαν γριά σε καράβι που κουνάει.
Όλη μέρα με φώναζε η γιαγιά από κάτω και έκανα πως δεν άκουγα γιατί νόμιζα ότι θα μου γκρινιάξει πάλι για τον θόρυβο και δεν άντεχα να την αντιμετωπίσω στην κατάστασή μου.
Εντάξει την καταλαβαίνω,νοιώθει μοναξιά και φοβάται μην πεθάνει και το χειρότερο είναι ότι είναι μόνη με τις σκέψεις της και οι σκέψεις της είναι: αχ τι καλά που περνούσαμε κείνα τα χρόνια,τι τραπέζια κάναμε,μαζευόταν όλη η γειτονιά,τώρα είναι πεθαμένοι όλοι,μόνο εγώ έμεινα...
Το χειμώνα κατέβαινα που και που και με κερνούσε ελληνικό καφέ σε φλυτζανάκι με πιατάκι και βουτήματα που είχαν μαλακώσει μέσα στο ντουλάπι της και μου έλεγε όλα αυτά και μια φορά έκλαψε κιόλας και ένοιωθα τόσο ηλίθια που δεν ήξερα τι να της πω ή τι να κάνω να νοιώσει λίγο καλύτερα.. καθόμουν μόνο και της έκανα παρέα.
Πριν λίγο με φώναξε ξανά και δεν άντεξα να προσποιούμαι ότι δεν την ακούω, άνοιξα την πόρτα,κατέβηκα μερικά σκαλιά και την είδα και είχε ενα παράπονο στα μάτια της...μου λέει σε πείραξε τότε(τον Ιανουάριο) που σου είπα για τον θόρυβο; (κάτι φίλοι από Γερμανία είχαν έρθει τότε και καθόμασταν πολύ στην κουζίνα γιατί η κοπέλα ήταν έγκυος και δε θέλαμε να καπνίζουμε μες τα μούτρα της και δυστυχώς για τη γιαγιά που κοιμάται στην κουζίνα της όσο κι αν προσπαθούσαμε να είμαστε ήσυχοι,πάλι ακουγόμασταν,χάλια μόνωση δεν το συζητώ) της λέω οχι βέβαια,τι να με πειράξει,μου λέει στεναχωριόμουν τόσο καιρό που δεν ήρθες να με δεις καθόλου και φοβόμουν ότι παρεξηγήθηκες και στεναχωριόμουν τόσο πολύ,δεν έχω κανέναν..
καλα τι με ήθελες εμένα,χώμα έγινα,δεν ήξερα τι να της πω πάλι,πώς να της εξηγήσω ότι τώρα τελευταία είμαι ακοινώνητη και ότι απ'το σπίτι βγαίνω μόνο όταν είναι απαραίτητο γιατί τέτοια φάση περνάω τώρα και δε γουστάρω πολλά πολλά ή πως να της εξηγήσω και να μη γελάσει μαζί μου εκείνη που είναι 82 χρονών ότι σε ενα μήνα κλείνω τα 25 και έχω σαλτάρει και ώρες ώρες νοιώθω γριά ή απλώς πολύ μεγάλη για να κάνω "κάποια" πράγματα; Θα μου πείς,τι δε μπορώ να κάνω; όλα τα μπορώ.* Αρκεί να το πάρω απόφαση και να σταματήσω να κλαίγομαι και να βουλιάζω στο μελόδραμα της ζωής μου.Να πιπιλάω τη μαύρη καραμέλα μου,όπως είπε κι ο Ελύτης.
Μια χαρά είναι η ζωή μου και θα'πρεπε να το υπενθυμίζω στον εαυτό μου συχνότερα.Τέλος πάντων, καθόμουν εκεί, τρια σκαλιά πιο πάνω από κει που στεκόταν εκείνη και την έβλεπα να δακρύζει και πάλι ένοιωθα σα μαλάκας και δε μπορούσα να πάω κοντά της μην την κολλήσω, έχει και προβλήματα υγείας,μη φορτωθεί κι άλλα..στεκόμουν εκεί και την κοίταζα στα μάτια και της έλεγα ελάτε κυρία Σοφία,μην τα σκέφτεστε αυτά, μην στεναχωριέστε..
Μπούρδες.Είναι σαν να σπάει κάποιος το πόδι του και να του λες εσύ "πονάς καλέ μου;"
--
Είναι δύσκολο να ανοιχτείς σε κάποιον.
Αλλά είναι μερικές φορές δυσκολότερο σ'αυτόν τον κάποιον που ανοίχτηκες να σ'ακούσει.Ή να σου απαντήσει.Ή απλώς να αποδεχτεί το ρόλο που του ανέθεσες εσύ-παρόλη τη δυσκολία σου.

Η αυτολύπηση στερεί χρόνια απ΄τη ζωή σου και ούτε που το καταλαβαίνεις.
Διάβαζα μια ιστορία από ενα βιβλίο του Jorge Bucay που μου πρότεινε ο drakator .
"Ιστορίες να σκεφτείς" το λένε.
Και η ιστορία αυτή είναι για εναν ερευνητή που πήγε μια μέρα στην πόλη του Καμίρ.

"Λίγο πριν μπει στην πόλη διέκρινε ενα λόφο πανέμορφο,στολισμένο με δέντρα και λουλούδια και πουλιά.
Και αποφάσισε να πάει να ξεκουραστεί για λίγο εκεί. Πέρασε την είσοδο και άρχισε να βαδίζει αργά δίπλα στις λευκές πέτρες που ήταν τοποθετημένες ανάμεσα στα δέντρα. Σε μια απ'τις πέτρες ανακάλυψε μια επιγραφή:
Αμπντούλ Ταρέγκ: έζησε 8 χρόνια, 6 μήνες,2 εβδομάδες και 3 μέρες.
Τρόμαξε συνειδητοποιώντας ότι δεν ήταν μια απλή πέτρα λοιπόν αλλά μια ταφόπλακα και ότι όλες οι πέτρες εκείνες που έβλεπε ήταν κι εκείνες ταφόπλακες. Κι όλες είχαν παρόμοιες επιγραφές.
Ο ερευνητής ένοιωσε αβάσταχτη θλίψη,έκατσε κι άρχισε να κλαίει.
Τότε πέρασε από εκεί ο φύλακας του νεκροταφείου,τον είδε και τον ρώτησε γιατί κλαίει.
Κι ο ερευνητής του είπε: τι πράγμα φοβερό έχει αυτός ο τόπος; γιατί έχει τόσα πολλά νεκρά παιδιά θαμμένα σ'αυτό το μέρος;
Ο ηλικιωμένος φύλακας του χαμογέλασε και του είπε να ηρεμήσει και του εξήγησε ότι εκεί είχαν ένα παλιό έθιμο.Το εξής: όταν ένας νέος συμπληρώσει τα 15 του χρόνια,οι γονείς του του χαρίζουν ενα τετράδιο για να το κρεμάει στο λαιμό.Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα,κάθε φορά που απολαμβάνει έντονα κάτι ανοίγει το τετράδιο και σημειώνει: στα δεξιά αυτό που απόλαυσε
και στα αριστερά,πόσο χρόνο κράτησε αυτή η απόλαυση.
Έστω ότι γνώρισε μια κοπέλα και την ερωτεύτηκε.Πόσο κράτησε αυτό το μεγάλο πάθος; Μια βδομάδα; δυο;
και μετά,το πρώτο φιλί;
η εγκυμοσύνη; η γέννηση του πρώτου παιδιού;

Έτσι,όλοι εμείς,συνεχίζουμε να σημειώνουμε στο τετράδιο κάθε λεπτό που απολαμβάνουμε...Κάθε λεπτό.
Όταν κάποιος πεθαίνει
έχουμε τη συνήθεια
να ανοίγουμε το τετράδιό του
και να αθροίζουμε το χρόνο της απόλαυσης
για να τον γράψουμε πάνω στον τάφο του.
Γιατί αυτός είναι για εμάς
ο μοναδικός και πραγματικός χρόνος
ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΖΗΣΕΙ. "


Δεν έχει σημασία ο χρόνος. Σημασία έχει τι κάνουμε με τον χρόνο μας. Κλισεδάρα αλλά whatever, ήθελα να το γράψω.


*Εκτός από το να βάλω το πόδι μου πάνω απ'το κεφάλι μου.

note to self

• Να μην χαρίζομαι εύκολα
• Να γελάω συχνότερα
• Να μαζέψω το χαλί απ'το μπαλκόνι
• Να Του μιλάω περισσότερο
• Να παω να δω τους γονείς μου και να τρακάρω το αυτοκίνητο που θα αγοράσουν σε λίγες μέρες
  
• Να διαβάσω τα βιβλία που έχω αφήσει μισά
• Να πάρω τηλέφωνο την καθηγήτρια για την πτυχιακή που ακόμα να απαντήσει στο μέηλ μου
• Να ξεκολλήσω από το wucan των black mountain και να ακούσω και κάτι άλλο με το οποίο θα κολλήσω μέχρι να ακούσω τίποτα άλλο
• Να δω House το απόγευμα
• Να στείλω αγριεμένο μέηλ στην εφημερίδα που κάθε Κυριακή έδινε dvd Friends και σταμάτησε και αναγκάζομαι ,πια, να βλέπω τον 1ο κύκλο σε όλες τις γλώσσες audio που έχει καταλαβαίνοντας παρόλη την άγνοιά μου, κάθε διάλογο
• Να εξακολουθώ να χαμογελάω συνέχεια και να πονάνε τα μάγουλά μου
• Να καταφέρω να κοιτάξω την αγαπημένη μου φωτογραφία της γιαγιάς που έχασα πριν 1,5 χρόνο και να παραδεχτώ πόσο μου λείπει.
  
• Να πω στη μαμά μου πόσο την αγαπώ και την καταλαβαίνω και πόσο δεν το ξέρει γιατί συνεχώς μαλώνουμε
• Να πω στον μπαμπά μου ότι είναι ο πιο δυνατός άνθρωπος που ξέρω και ότι θα'θελα κάποτε να γίνω σαν κι αυτόν
• Να μιλάω συχνότερα με τους φίλους μου στο τηλέφωνο όταν δεν μπορώ να τους δω
• Να πίνω λιγότερο καφέ και λιγότερα αντιόξινα φάρμακα
• Να θυμάμαι ποιά είμαι
• Να ελαττώσω το κάπνισμα
• Να αγοράζω ότι περίεργο ρούχο δω και μου αρέσει χωρίς να σκέφτομαι πόσο ρόμπα θα γίνω φορώντας το
• Να βρω δουλειά
• Να σταματήσω να κρύβομαι απ'τους ανθρώπους
  
• Να υποκύπτω σε παρόρμησεις της στιγμής
• Να γίνω φυσική κοκκινομάλλα
• Να μάθω να λέω οχι όταν πρέπει και να σταματήσω να είμαι ψυχαναγκαστικά ευγενική
• Να αποφασίσω τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω και να το κάνω
• Να βγάλω την πίτσα από το φούρνο
• Να κλέψω τον Α. και να πάμε διακοπές σε τυχαίο νησί, μόνοι, με 2 υπνόσακους και να τρώμε καρπούζια τα οποία θα παγώνουμε στη θάλασσα
• Να βρω ενα ψωρόγατο να υιοθετήσω και να'ναι μαύρο με πράσινα μάτια.Κι αν δεν είναι,δεν πειράζει
• Να πω ενα Ευχαριστώ σε όλους εσάς που γνώρισα και με γνωρίσατε στους λίγους μήνες που υπάρχει αυτό το μπλογκ που βγάζω τα εσώψυχά μου και μου έχετε κάνει τη ζωή πολύ πολύ πλούσια.

Ποστ

Σήμερα θα πάω εδώ.Για 3 μέρες.
Μη ζηλεύετε γιατί αυτή η παραλία ήταν τόσο όμορφη τον προηγούμενο Οκτώβρη.
Τώρα, το χρώμα της θάλασσας είναι πράσινο-καφέ, οι κοτρώνες που υπάρχουν στο βυθό αντί για πέτρες είναι καλλυμένες με σάπια φύκια(γλίτσα δηλαδή) που γλιστράνε και απογειώνεσαι αν δεν έχεις ισορροπία και χάρη στις κινήσεις σου(ευτυχώς εγώ έχω)
και στην παραλία συχνάζουν παππούδες που φοράνε κράνος.Για αδιευκρίνιστους λόγους.Πάντως μοιάζουν με ούφο και εγώ τους κοιτάω και γελάω δείχνοντας.Καλά δεν το κάνω.Αλλά θα ήθελα.
Μαζί μου θα έχω και την καλύτερη φίλη μου και συνονόματή μου, ετών 7. Θα τη βάζω εκείνη να δείχνει και να γελάει.Το σατανάκι μου. :) Το τι πύργους θα φτιάξουμε δε λέγεται-γιατί για κολύμπι σε τέτοια βρωμιά ούτε λόγος.Επίσης θα γίνουμε αμμογουρουνάκια.


Καλό σαββατοκύριακο σε όλους! :)

Now it hits me!

Μια φίλη, κάποτε, μου είπε :
"Μαλάκα, είσαι ο μόνος άνθρωπος που ξέρω που μιλάει τόσο πολύ για τον εαυτό του όχι για να κάνει επίδειξη ή να περιαυτολογήσει αλλά επειδή έχει απίστευτη ανάγκη να τον γνωρίσουν οι άλλοι."

Τότε,ένοιωσα σαν να με είχε χτυπήσει βράχος.Και είχα μηδενική αντίσταση παρόλη την άρνησή μου να το δεχτώ.

Όπως το κογιότ, που πέφτει από το γκρεμό, κοιτάει ψηλά, βλέπει τεράστια βράχια να ετοιμάζονται να πέσουν πάνω του και βγάζει μια μικροσκοπική ομπρελίτσα για να προστατευτεί. (Ενώ το σπαστικό roadrunner από πάνω κάνει ενα "μπιπ-μπιπ" και γίνεται καπνός.)
Ε,δεν προστατεύεται! Πώς θα μπορούσε;

Έβγαζα ομπρελίτσες κι εγώ τόσα χρόνια. Μέχρι που ο τελευταίος βράχος που έπεσε πάνω μου έγραφε : Blog.

traum

Yπάρχουν κι αγάπες που κρατάνε για πάντα.

Υπαρχουν κι αγάπες ληγμένες
κι εσυ
που βγήκες λαβωμένη
αγκάλιασε τ'αστέρια και κατέβα
σε μια παραλία από σπασμένα κοχύλια κι όνειρα
φτιαγμένη
αποκλειστικά
για σένα.

Yπάρχουν κι αγάπες που κρατάνε μόνο μια στιγμή.

Parts of me

Βρήκα κρυμμένο στη βιβλιοθήκη μου ένα παλιό τετράδιο.
Έχουν περάσει 6 χρόνια από την τελευταία φορά που έγραψα ή διάβασα κάτι από κει μέσα.


Ποιά παραίσθηση με κάνει να σου γράφω πάλι;
Πέρασαν μήνες, αμέτρητες στιγμές, μ'ακούς;
.......

Πόσο κρατά η ψευδαίσθηση και πόσο η αλήθεια;
Σφίγγω τα δόντια κι ανοίγω τα μάτια μου.
Και παίρνω τη μεγαλύτερη τζούρα ουρανού που μπορώ.
Συνεχίζω.

Πόσες φορές έχω πει συνεχίζω στον εαυτό μου; Χριστέ μου δεν έχω αλλάξει καθόλου;


Θέλω να πέσω χαμηλά.
Να τις κόψω τελικά.
Να κρατήσω το χέρι μου ψηλά κι εσύ από κάτω
να στάζει το αίμα μου
καυτό, αγιάτρευτο
κι εσυ να πίνεις
Και τότε μόνο να καταλάβεις
αφού σ'έχω πιάσει εγω
τότε μόνο
πόσο άρρωστη είμαι.

Κάποτε αγκάλιαζα τον ουρανό και χαμογελούσα
σε όλα γύρω μου

μα τώρα
Τώρα τράβα φαλτσέτα
φωνάζει το μυαλό μου

και θέλω να ξεσκίσω τον ουρανό και τον κόσμο
σαν να'ταν χάρτινος
να ματώσω το λαιμό μου ουρλιάζοντας
κι η φωνή να βγαίνει απ'την πλάτη
κι απ'τα χέρια και τα μάτια
κι όλο το σώμα να τρέμει

και να τα κάψω όλα και να περπατώ μέσα στις φλόγες
και τις στάχτες και να χαίρομαι και να γελάω υστερικά
σαν σχιζοφρενής
.......

Αγάπη πουθενά
αγάπη πουθενα
όλα παράλογα κι εσυ
αλλού
και τα μάτια σου άφαντα.

Θηρίο εγώ
να κατασπαράζω και να καταστρέφω.
Μόνη.
.....


Θα κάθομαι εδώ μέχρι να πέσω σε κώμα
ποτά και μουσική
Βυθίζομαι σε λαβύρινθο από σκέψεις
γυάλινες σκέψεις

Θα κάθομαι εδώ μέχρι να έρθεις να με πάρεις
Μουσική και αγγίγματα
ζαλάδα
Κενές γραμμές να γεμίζω με μεθυσμένα γράμματα και το χέρι μηχανικά να κυλάει αλλά
με κόπο, σ'αυτά που χάραξες στο μυαλό μου
και το αλκοόλ να μπαίνει μέσα μου φτύνοντας σιωπές
και να περιμένω εδώ μέχρι να μη νοιώθω πια

Καθισμένη στη γωνία
το φως να σβήνει και το ποτήρι μου ν'αδειάζει.
Εγώ εδώ.Τόσο μακριά σου...




Εαυτέ μου δεν παλεύεσαι.
Δεν ξέρω πώς επιβίωσα από σένα,
κάπως τα κατάφερα όμως.
Είσαι μέσα μου πάντα αλλά υπόσχομαι, κάθε φορά που θα πας να ξεμυτίσεις θα σου γελάω. Μέχρι να μην έχεις άλλη δύναμη πάνω μου. Σου έδωσα το παρελθόν μου.

Και να πας να γαμηθείς αξιοθρήνητο θύμα.
Το μέλλον μου μού ανήκει.

Caught a lightweight lightning seed

Σήμερα, εξακολουθεί να βρέχει και από την ώρα που ξύπνησα, πριν λίγο, έχω πιεί 4 καφέδες, ακούω αυτό το τραγούδι και όταν δεν φταρνίζομαι μέσα στον καφέ χτυπάω τα δάχτυλά μου στο πληκτρολόγιο και τραγουδάω.
(Η Τori δεν ξέρει καλά τους στίχους αλλά έχει την ωραία φωνή . Εγώ έχω καλό πληκτρολόγιο. - Όχι για πολύ.)

Αυτό το τραγούδι με κάνει πάντα να χαμογελάω.

Tori Amos- Caught a light sneeze



Και μου θυμίζει ότι η γλυκόπικρη είναι ίσως η πιο έντιμη γεύση μου.

Η συμφιλίωση του Depon

Ώρες ώρες αισθάνομαι μέσα μου την ύπαρξη ενός τέρατος με δυο κεφάλια. Και το κάθε ενα απ ' αυτά έχει διαφορετική εικόνα για τον κόσμο και για τον εαυτό του.

Το ενα είναι μικρό παιδί και το άλλο κουρασμένη γριά.
Το ενα είναι γλυκό, τρυφερό, όμορφο, καλό και το άλλο σκληρό, θυμωμένο, απελπισμένο, άσχημο και κακό.
Το ενα φτιάχνει φτιάχνει με υπομονή και το άλλο καταστρέφει με μανία.
Το ενα είναι γεμάτο όνειρα και το άλλο ήταν γεμάτο όνειρα.
Το ενα θέλει να διαλύσει το άλλο. Συνεχώς συγκρούονται και κόβουν κομμάτια το ενα απ'το άλλο με τα δόντια τους.
Κι από τις πληγές στάζουν σκέψεις κι επιθυμίες ασυμβίβαστες πάνω στο κορμί που μοιράζονται.

Μετά χαμηλώνουν τα κεφάλια τους κι έρχονται κοντά. Κι υπόσχονται να μη μαλώσουν ποτέ ξανά.
Μαζεύουν τις σκέψεις τους και τις χαΐδεύουν και τις παρηγορούν.

Ο πονοκέφαλος φεύγει. Το τέρας κουλουριάζεται και κοιμάται. Έτσι μικρό και πληγωμένο δεν είναι και τόσο τρομερό. Κάνω ησυχία να μην ξυπνήσει. Είναι νωρίς ακόμα.

24 Hours

So this is permanence, love's shattered pride
What once was innocence, turned on its side
Grey cloud hangs over me, marks every move
Deep in the memory of what once was love

Oh how I realised how I wanted time
Put into perspective, tried so hard to find
Just for one moment I thought I'd found my way
Destiny unfolded - I watched it slip away

Excessive flashpoints, beyond all reach
Solitary demands for all I'd like to keep
Let's take a ride out, see what we can find
A valueless collection of hopes and past desires

I never realised the lengths I'd have to go
All the darkest corners of a sense I didn't know
Just for one moment I heard somebody call
Looked beyond the day in hand - there's nothing there at all

Now that I've realised how it's all gone wrong
Got to find some therapy, this treatment takes too long
Deep in the heart of where sympathy held sway
Got to find my destiny before it gets too late

Με τη φωνή του Ian Curtis ήμουν πάντοτε ερωτευμένη. Και με τους αδιέξοδους στίχους του.

Μέσα σε 24 ώρες έζησα -και έπραξα- εναν χωρισμό, δάκρυα, άδειο κρεββάτι,ματαιότητα, απελπισία,εφιάλτες. Είδα την ανατολή, κατάφερα να σηκώσω το κορμί μου και προσπάθησα να σηκώσω το μυαλό μου ακούγοντας Joy Division.
Νέα φίλη. Εξομολόγηση. Μοιράζομαι. Νοιώθω.
Επανασύνδεση. Σκέψεις που καίνε, σκέψεις που πονάνε. Συζήτηση. Επιθυμίες. Αποφάσεις.Το μυαλό κολλάει.
got to find my destiny before it gets too late.

Ξορκίζω την απελπισία μου. Προσπαθώ να μη βουλιάζω. Ο βυθός είναι όμορφος, μόνο στην επιφάνεια αναπνέω. Δειλία-αποφασιστικότητα, ανασφάλεια-αυτοπεποίθηση.Οι 24 ώρες μου τελειώνουν...σαν φίδι που κουλουριάζεται γύρω από τον εαυτό του και δημιουργεί ενα κύκλο.Οχι τέλειο κύκλο. Όταν τελειώσουν οι 24 ώρες θα έχω πάρει μια απόφαση. Οχι μελοδραματική. Οχι δειλή. Χωρίς επιβραβεύσεις και χειροκροτήματα.


Βαθειά ανάσα. Συνεχίζω.




Σημ. το ποστ αυτό δεν είναι ακριβώς αφιερωμένο. Όμως ένας άνθρωπος με βοήθησε με αυτές μου τις σκέψεις και θέλω να το ξέρει.
Χαμόγελο καλή μου..συνεχίζουμε με όλη μας την αξιοπρέπεια και οσο καλύτερα μπορούμε.Οσο μπορούμε.Όταν μπορούμε.

Σημ.2 σε λίγες μέρες είναι η επέτειος της μέρας που ο Curtis σταμάτησε να αναπνέει. Η φωνή του, που με διαλύει και με σώζει είναι εδώ όμως.

dunkel

East Hastings- Godspeed You! Black Emperor




Ήθελα να γράψω οτι αν ήταν να πεθάνω σήμερα θα ένοιωθα ότι αφήνω πολλά loose ends.
Οτι τους τελευταίους μήνες έχω στερηθεί ή στερήσει εγώ η ίδια απ'τον εαυτό μου πολλά όμορφα συναισθήματα και τουλάχιστον την απουσία του μόνιμου άγχους μου.
Θα έγραφα οτι έμεινα καρφωμένη στις σκέψεις μου και στα προβλήματά μου.
Θα έγραφα οτι δεν έκανα όλα όσα ήθελα. Οτι δεν πρόλαβα να τα κάνω.
Κι οτι σίγουρα δε θέλω να πεθάνω.
Παρόλο το άγχος που σχεδόν(το αφήνω να) μου στερεί τη ζωή, παρόλα τα αδιέξοδά μου.
Και ήθελα να γράψω οτι αν ήταν να σβήσω κάποτε θα ήθελα να γίνει μέσα στο crescendo του east hastings.
Θα κατέγραφα αυτές τις σκέψεις που είναι τυλιγμένες γύρω απ'τον εαυτό μου. Και μόνο.


Είδα ντυμένο το τραγούδι ΜΟΥ μ'αυτές τις φωτογραφίες.
Και σκέφτηκα πόσο ηλίθιο κι εγωιστικό τελικά θα ήταν να μιλάω για το δικό μου ενδεχόμενο θάνατο που με φοβίζει και η σκέψη μόνο. Και οτι είμαι για φτύσιμο και θα'πρεπε να ντρέπομαι, γιατι στις φωτογραφίες που περνούν η μία μετά την άλλη πάνω απ'τις νότες βλέπω το σκοτάδι κι έρημους δρόμους, ανθρώπους να υποφέρουν, να πονούν, να πεθαίνουν, να σκοτώνουν, να ζουν σε άθλιες γωνιές με όση αξιοπρέπεια δεν μπορώ εγώ να αξιώνομαι, να βγαίνουν απ'το σκοτάδι, να βυθίζονται σ'αυτό. Για τη ζωή. Γι 'αυτά που πιστεύουν. Γιατί γεννήθηκαν σε λάθος τόπο ή σε λάθος χρόνο.
Σκατά. Αυτοί οι άνθρωποι με κάνουν να φαίνομαι μικρή μπροστά τους. Να είμαι.
Είμαι δειλή, προτιμώ να κρύβομαι στη ντουλάπα με κλειστά μάτια, κι ας τη φοβάμαι, παρά να αντιμετωπίσω αυτό που μου συμβαίνει στα ίσια.
Νοιώθω ντροπή καθώς το συνειδητοποιώ.
Το βάζω σε λέξεις για να μην το ξεχάσω ποτέ.



Μόνο που πρέπει να μείνω γυμνή στο σκοτάδι μέχρι να βρώ το θάρρος να κοιτάξω τον ήλιο.

Η σιωπή είναι χρυσός (;)

Είμαι διακριτική. Όταν μου ζητείται η γνώμη μου σκέφτομαι πριν απαντήσω και για να μην πετάξω κανένα μαργαριτάρι από κεκτημένη ταχύτητα και για να αποφύγω να προσβάλλω άθελά μου το συνομιλητή μου, αλλά ακόμα κι αν το μόνο που θέλω είναι να τον προσβάλλω... πάλι απαντώ ευγενικά και διακριτικά.
Ή καθόλου.
Και μερικές φορές θα έπρεπε να είχα μιλήσει... μου βγαίνει σε κακό η σιωπή ρε γαμώτο.
Αλλά δεν βρίσκω το θάρρος; θράσος; τόλμη; να βάλω τον άλλον στη θέση του, πάντα..Τις περισσότερες φορές μάλιστα υπεκφεύγω με ένα χαμόγελο ή με ενα σχόλιο το οποίο προδίδει ελλειπές μυαλό από μέρους μου(δηλαδή το παίζω χαζή) αποσκοπώντας στην αλλαγή της συζήτησης προς μη επώδυνα θέματα φοβούμενη πως αν με πιέσουν πολύ ή θα βάλω τα κλάμματα και θα φανώ ανώριμη και αδύναμη ή θα σκάσω και θα τα χώσω κανονικά αναφερόμενη και σε παλαιότερα περιστατικά άδικης συμπεριφοράς του συνομιλητή μου σε βάρος μου δείχνοντας όμως έτσι αδύναμο χαρακτήρα(ξανά) και μικροπρέπεια.
Όπως κι αν αντιδράσω λοιπόν δείχνω αδυναμία.. Πόσο θα'θελα να ήμουν και πιο έξυπνη και πιο κωλόπαιδο.Να τους βάζω όλους στη θέση τους, να λένε "η... δε μασάει φιλαράκι" ή "μην της τη μπαίνεις αυτής..δε σε παίρνει" και να αποκτήσω επιτέλους μια απόσταση ευγενείας που θέλω απ'τους ανθρώπους. Την απόσταση τύπου "δε μπαίνω στα χωράφια σου-είμαι διακριτική- μη μπαίνεις ούτε εσυ" .Δεν είμαι κρύα, απλώς θέλω μια στοιχειώδη ευγένεια στις σχέσεις μου.
Είναι κουραστικό και μάταιο όμως να προσπαθώ μόνο εγώ...
Σήμερα μου επέστρεψε η βλαχάρα με το σολάριουμ ένα από τα 4 βιβλία που αγενέστατα είχε δανειστεί πριν από μήνες.( Τα βιβλία μου τα λατρεύω, τα προσέχω,δεν τσακίζω τις σελίδες,δεν τα πιάνω με βρώμικα χέρια,δεν υπογραμμίζω,δεν...)
Ήταν τσακισμένο στη μέση και σχεδόν ξεκολλημένο και ζαρωμένο(προφανώς από κάποιο υγρό) το οπισθόφυλλο. Το είδα και πόνεσε η καρδιά μου. Και δεν είπα τίποτα. Κι εκείνη να με κοιτάει με ενα ηλίθιο βλέμμα σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Στην εξώπορτα φεύγοντας, φορούσα ακόμη μια κορδέλα με ένα τεράααστιο φιόγκο που μου είχε βάλει η μικρή της κόρη προηγουμένως και την είχα ξεχάσει, μου λέει το θεΐκό : Την κορδέλα θα την πάαρεις;;; απορούσε πραγματικά. Νοερή αντίδραση: Οχι θα την κλέψω ρε μαλάκα...γαμώτο.
Ρεαλιστική αντίδραση: Χαζό γέλιο με βγάλσιμο κορδέλας ενώ παριστάνω την πανηλίθια που πιάστηκε red handed ενώ προσπαθούσε να κλέψει την κατακόκκινη κορδέλα με το φιόγκο ενός 6χρονου και φεύγω με πρόσωπο στην ίδια χρωματική απόχρωση.

Πόσο θύμα είμαι;;;;;

Αισιοδοξία

Promenade- Chagall

Divine Comedy - Tonight We Fly lyrics | LyricsMode.com



Σήμερα δε φοβάμαι το θάνατο, τον πόνο.

Δεν ανυπομονώ για τίποτα.

Δεν υπάρχει σκέψη μαύρη.

Υπάρχει μόνο χαμόγελο.

Γιατί είμαι ζωντανή.

Εδώ.

Η σφυρίχτρα μου

Έχω μια ξύλινη σφυρίχτρα κλόουν. Κίτρινο μυτερό καπέλο με κόκκινα πουά, με κουδουνάκι πάνω-πάνω, δυο μαύρες τελίτσες για μάτια και μια μεγάλη κόκκινη για μύτη. Η σφυρίχτρα μου είναι ενα μικρό αριστούργημα, μια πολύχρωμη πανδαισία πάνω σε ξύλο, ένα παιχνίδι, ένα χρήσιμο μαραφέτι για να κάνω τα νήπια να μ'ακούσουν όταν επικρατεί πανικός ώστε να μην χρειάζεται να φωνάξω για να ακουστώ.Δεν τη χρησιμοποίησα τελικά ποτέ για αυτό το λόγο... να επιβάλλω την εξουσία μου,να τα υποτάξω στη θέλησή μου. Μίσησα τον εαυτό μου που σκέφτηκα να φερθώ έτσι στα μικρούλια και τώρα λοιπόν την κρεμάω στο λαιμό κι όταν μου λένε σφύρα σφυράω. Μετά χαχανίζουμε όλοι μαζί γιατί βγάζει περίεργο ήχο.

Πριν λίγες μέρες, ξέχασα να τη βγάλω όταν γύρισα σπίτι.
Μετά το φαγητό απολάμβανα το τσιγάρο μου στο τραπέζι της κουζίνας, δίπλα στην ανοιχτή, για να μπεί ο ζεστός ήλιος, μπαλκονόπορτα και ο καλός μου με κοροΐδευε γιατί φοράω κουδούνια στο λαιμό...Κάπνιζα και σφύριζα (η γιαγιά με τη βιονική ακοή από κάτω είχε πάει στην κόρη της-μη ρωτήσεις πώς το ξέρω) λοιπόν ανέμελα όταν άκουσα σφυρίγματα απ'έξω.
Μπα!...η ιδέα μου είναι;
Οχι, όντως,όντως, κάποιος έξω μου απαντάει! Δεν ξέρω, ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί χάρηκα τόσο πολύ που συνέβη αυτό, όμως ένοιωσα εκείνη τη στιγμή σαν τον πρώτο άνθρωπο που μίλησε με κραυγές και κάποιος άλλος του κραύγασε πίσω. Πετάγομαι και τρέχω να βγω στο μπαλκόνι (ήταν δυο βήματα απ'την καρέκλα μου) σφυρίζοντας και αρχίζω να κοιτάω γύρω μου, να βρω την πηγή του ήχου. Στο περίπτερο απέναντι έλυσα την απορία μου βλέποντας ενα μικροσκοπικό κεφαλάκι να ξεπροβάλλει από το πίσω παράθυρο ενός σταματημένου αυτοκινήτου. Στο μικροσκοπικό στοματάκι υπήρχε μια μικρή ροζ σφυρίχτρα -μικροσκοπική κι αυτή, που όμως δεν έβγαζε καθόλου μικροσκοπικό ήχο.
Σφύριξα, ενώ κρεμόμουν σχεδόν απ'τα κάγκελα και ο μικρός σφύριζε πίσω.Δυο φορές εγώ, δυο ο μικρός, μια ο καλός μου μες στη χαρά μια ξανά κι ο μικρός... και τότε δυο μικροσκοπικά ματάκια κοίταξαν πάνω ψηλά, ο μικρός αφήνει ένα γελάκι-απ'αυτό που κάνει όλα τα μικρά παιδάκια αξιολάτρευτα- παίρνει βαθειά ανάσα, τα μαγουλάκια φουσκώνουν και μου σφυρίζει δυνατά! Ω.. Χαρα!
Μια πλατινέ ξανθιά φιγούρα με φόρμες και τακούνια που είχα αγνοήσει μέχρι εκείνη τη στιγμή και που στεκόταν έξω απ'το αυτοκίνητο γυρνάει τότε και ρίχνοντας ένα χαστούκι στο μικρό μου του λέει "σκάσε πια!", μπαίνει στο αυτοκίνητο και εξαφανίζεται.



.........Δεν θα ξανασφυρίξω ποτέ με τη σφυρίχτρα μου.