flux

Δεν ξέρω αν η ευτυχία ή η δυστυχία είναι συναισθήματα ή στιγμές στο χρόνο που αφήνουν μια συγκεκριμένη ροή ενέργειας μέσα στην ψυχή μας.
Μερικές φορές, δεν ξέρω τίποτα και το ξέρω.

Ο Τuco με κάλεσε σε παιχνίδι. Να αναφέρω τραγούδια που με ρίχνουν(αν κατάλαβα καλά).
Ακόμη κι αυτό μου είναι δύσκολο.Το ίδιο τραγούδι που μπορεί να με μουδιάζει,μπορεί και να μου δίνει ενέργεια. Συνήθως συμβαίνει ταυτόχρονα κιόλας.
Είναι μερικά τραγούδια που μου προκαλούν μια γλυκιά μελαγχολία.Αυτή που μας αγκαλιάζει όταν κοιτώντας έξω από ενα παράθυρο βλέπουμε τη βροχή και κρατάμε πιο σφιχτά την κούπα με τον καφέ,κάνοντας βουτιές στο μυαλό μας.
Για να το παίξω το παιχνίδι λοιπόν,θα γράψω όσα μπορώ να σκεφτώ τώρα.Λίγα είναι αλλά...ας είναι.
Έχει ήλιο σήμερα και έχασα την έμπνευσή μου.


Rapunzel -Novak
Lullaby-Cure
Decades-Joy Division
Talk show host- Radiohead
The Tourist-Radiohead
Fade out-Radiohead
Roads- Portishead
Wings for Mary pt2- Tool
Vocal- Madrugada
Siren-Tori Amos
Winter-Tori Amos
Our Darkness-Annie Clark


Αυτά είναι τα σαρκοβόρα μου, τα αγαπάω και τα μισώ.


Vermillion, σειρά σου φίλε μου.

blues

Διαβάζω κάτι κείμενα μερικές φορές
υπέροχα
σε ρουφάνε μέσα στις εικόνες τους
κι είναι σαν να κοιτάζεις πίνακα ζωγραφικό
μπροστά τους, τα δικά μου μοιάζουν με τις μουτζούρες που κάνουμε όταν μιλάμε στο τηλέφωνο

εντάξει δεν ξεκίνησα να γράφω εδώ επειδή εχω συγγραφικό ταλέντο
το κάνω επειδή πρέπει κάπου να τα πω όλα
όσα νοιώθω
όσα μου συμβαίνουν
αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι
θα ήθελα να την έχω αυτή τη δύναμη
να κάνω τη μουσική μου λέξεις
κι οι λέξεις να γίνονται εικόνες στο μυαλό
κι εικόνες συναισθήματα.


Επίσης, τώρα που γυρνάει
θα ήθελα να μπορώ να γίνομαι αόρατη.

Spiral out

Ακόμη και πριν μπορέσω να καταλάβω ότι αυτό επιδιώκω για μένα, οτι αυτό θέλω να κάνω με κάθε τρόπο κάθε μέρα στη ζωή μου,το έκανα.Προσπαθούσα τουλάχιστον.Να ανοίγω.Για να χωρέσω τα πάντα. Τις αλήθειες,τις ιδέες,τη γνώση των πραγμάτων.Τη βαθύτερη γνώση των πραγμάτων.Και να χωθώ για πάντα κι εγώ εκεί μέσα,να γίνω ενα με τον κόσμο σε ενα θεωρητικό επίπεδο που θα επεκτείνεται στην κάθε αναπνοή μου.Να γίνουν όλα δικά μου με την έννοια της πνευματικής κτήσης,να μπορώ να αισθάνομαι και να κατανοώ.
Δεν ξέρω αν είμαι στον σωστό δρόμο,μερικές φορές δε βλέπω κανένα δρόμο..κάποιες άλλες βλέπω άπειρες διακλαδώσεις ενός δρόμου που έχω επιλέξει να ακολουθώ.Συνήθως δεν ξέρω καν που πάω. Απλώς προχωράω κι όπου με βγάλει.Δεν το φοβάμαι αυτό. Άλλα πράγματα φοβάμαι.Μια σκέψη συγκεκριμένα.Ότι μια μέρα θα τα καταφέρω.Θα πάω κάπου που κανείς δεν έχει πάει και θα είμαι ευτυχισμένη εκεί.Αλλά μόνη. Γιατί αυτό απαιτούσε η διαδρομή. Όπως τα διαστημόπλοια που έχουν μέρη που αποκολλούνται κατά τη διάρκεια της πτήσης.
Δε μιλάω για φυσική μοναξιά αλλά για πνευματική.Κι οχι επειδή είμαι ή θα γίνω τόσο έξυπνη που δε θα μπορώ να συνεννοηθώ με κανέναν αλλά επειδή θα σκέφτομαι πάνω σε διαφορετικά μονοπάτια,με διαφορετικό τρόπο και θα είναι δύσκολη η πραγματική,ουσιαστική επικοινωνία. Ήδη το έχω αυτό σε κάποιο βαθμό γι'αυτό ενθουσιάζομαι τόσο πολύ αν σκοντάψω πάνω σε κάποιον άνθρωπο τυχαία και ανακαλύψω ότι μοιάζουμε.Ότι σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο και κάνουμε παρόμοιες σκέψεις για τα πράγματα που σημαίνουν κάτι για μας.Τα οποία είναι τα ίδια κιόλας.Είναι μεγάλη παρηγοριά,το λιγότερο.


Λοιπόν γύρισα απ'τις διακοπές στους γονείς μου γεμάτη εικόνες.
Σκέφτομαι το μπαλκόνι που έπινα καφέ κάθε πρωί με τη ζακέτα μου, το μπαμπά μου να πίνει καφέ δίπλα μου και τη μαμά μου πιο πέρα νυσταγμένοι κι οι τρείς,εγώ να τους αφηγούμαι ενα ακόμη παρανοΐκό όνειρό μου και μετά όλοι μαζί να βρίζουμε τους ανεγκέφαλους που κάνουν υπερκατανάλωση νερού ποτίζοντας τους δρόμους κι εμείς δεν έχουμε αρκετό για να κάνουμε μπάνιο.Η μαμά μου έβλεπε τα πολύτιμα λουλούδια της να ξεραίνονται και δε μπορούσε να τα ποτίσει...Ο πατέρας μου κοίταζε λυπημένα προς τις ελιές και το αμπελάκι.Μετά ήρθε το νερό και ήμασταν όλοι ευτυχισμένοι.Και καθαροί.
Σκέφτομαι τη θάλασσα.Η πιο αγαπημένη εικόνα μου για τον κόσμο είναι η θάλασσα όταν κάνω βουτιά μέσα,με ανοιχτά πάντα μάτια και κοιτάζω γύρω-γύρω αυτό το εκπληκτικό γαλαζοπράσινο χρώμα του νερού και το χρυσαφί του βυθού.Η πιο αγαπημένη...Έχω αποφασίσει ότι αυτή θέλω να είναι η τελευταία εικόνα που θέλω να δω πριν πεθάνω.Πιστεύω ότι θα φύγω πολύ ικανοποιημένη.Εκτός αν αποφασίσει κανένας καλός χριστιανός να με θάψει οπότε τα νεύρα μου, θα πάθω ασφυξία,θα κατα-αηδιάσω με τα έντομα και θα γυρίσω να τον στοιχειώσω και δε θα'μαι μόνη.
Σκέφτομαι επίσης τις μπριζόλες στα κάρβουνα και τα σάλια μου τρέχουν, κυριολεκτικά.Ενας μήνας με σαλάτες αλάδωτες και ψητά και 5 κιλάκια κάτω η yours truly(επιτέλους επιτέλους επιτέλους επιτέλους)!
Σήμερα θα παω στη Θεσσαλονίκη και θα φάω χαρτί στα Μακντόναλντς,ίσως πιω και κοκα κόλα,δεν ξέρω...Μπορεί να φάω και παγωτό μετά.Ελπίζω να μ'αφήσω.Πάντως αν φάω αυτά,αύριο το κόβω να μασουλάω μαρούλια βουτηγμένα σε άπαχο γιαούρτι και να γράφω την Οδύσσεια μιας πεινασμένης.Εντάξει δεν πεινάω και τόσο πολύ,απλώς φαντασιώνομαι λιχουδιές της γνωστής αλυσίδας προΐόντων "Eat me!" και το μάτι μου γυαλίζει.
Είπα Θεσσαλονίκη και ξέχασα να αναφέρω τα της μετακόμισης.Ναι,δεν έχουμε μετακομίσει ακόμα.Βασικά σήμερα θα είναι η Μέρα 1η της επιχείρησης μετακόμιση.Θα πάμε να αγοράσουμε χάρτη της πόλης και εφημερίδα και θα τριγυρίσουμε στο κέντρο ψάχνοντας για ενοικιαστήρια.Βασικά εγώ θα ψάξω και κάπου στην Τσιμισκή για ενα υπέροχο φόρεμα που φορούσε η κολλητή της αδερφής μου και που ήθελα να της το κλέψω.Αλλά δεν το έκανα.
Αύριο θα παω να ζητιανέψω για κούτες σε κανενα σουπερμαρκετ μάλλον,γιατί κανείς!! εδω δεν πουλάει κούτες και δε θέλω πάλι να βάλω τα ρούχα σε μαύρες σακούλες σκουπιδιών γιατί σκίζονται και στην προηγούμενη μετακόμιση κόντεψα να χάσω κατι βρακιά.Ενα έχασα σίγουρα.
Πάντως μέχρι στιγμής,απ'ότι ακούω δηλαδή,είναι τρελοί οι Θεσσαλονικείς.Ούτε στην Αθήνα δεν είναι τόσο ακριβά τα ενοίκια φίλοι μου.Κάτω Τούμπα,δυάρι,450 ευρώ.Τι λες ρε φίλε;Στο Λυκαβητό είναι φθηνότερα κι έχεις και θεα.Και συναυλίες από το μπαλκόνι σου(που λέει ο λόγος).Κάτω Τούμπα;Κάτω Τούμπα;;;;Δε μπορώ να το χωνέψω.Τελοσπάντων,εμένα αυτό που με καίει είναι να μην υπάρχουν κατσαρίδες εκεί που θα μείνω-αν τελικά βρεθεί σώφρων ιδιοκτήτης να μας νοικιάσει σπίτι στη Θεσσαλονίκη και οχι στο Μανχάτταν ή στο στρουμφοχωριό.
Επίσης με καίει,σε δέκα μέρες που είναι τα γεννέθλιά μου,να ξυπνήσω μακριά από εδώ και το βράδυ να βγώ και να γίνω λιώμα με τον Α. σε ενα ροκάδικο της προκοπής στη Θεσσαλονίκη και οχι εδώ. Θα φοράω κι εκείνο το φόρεμα που το αγόρασα 10 μέρες πριν και θα έχω χάσει και άλλα 5 κιλά και κανείς άγνωστος μετά δε θα με μαλώνει που καπνίζω στην κατάστασή μου.Επίσης μέχρι τότε θα έχω γίνει μαθηματική διάννοια,κανείς δε θα το πιστεύει γιατί ήμουν τόσο κακή στα μαθηματικά του σχολείου(όπως και ο Αΐνστάιν) και θα γυριστεί proof 2 για μένα.Επίσης, θα έχω μπεί και στο Αριστοτέλειο στην ψυχολογία-εννοείται ότι θα έχω πάρει το πτυχίο μου, μια μέρα νωρίτερα- και κατά τη διάρκεια των σπουδών μου θα ανακαλύψω το μαθηματικό τύπο της κατάθλιψης,θα θεραπευτώ και θα θεραπεύσω όλους τους πάσχοντες.Ναι.Αυτό θα κάνω.Και μη γελάσει κανείς,παρακαλώ.Σοβαρά μιλάω.Εντάξει υπερέβαλλα λιγάκι,δε γίνονται αυτά σε δέκα μέρες,θέλει περισσότερο χρόνο αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορώ να προσπαθήσω τουλάχιστον..έτσι δεν είναι;

Η υπεραισιοδοξία μου χτυπάει κόκκινο σήμερα και γαμώτο είναι τόσο εύθραυστη.Πρέπει να την κρατάω τρυφερά στην αγκαλιά μου,μερικές στιγμές να την κλείνω κιόλας να μη βλέπει,να είναι προστατευμένη.Το παραμικρό μπορεί να την κάνει θρύψαλλα.Αλλά τη βρίσκω πάντα,αυτό είναι καλό.Τη βρίσκω γιατί έμαθα να ταίζω το μυαλό μου.Και να ανοίγομαι. Spiral out.

Σκαλιά και παραμύθια

Είμαι άρρωστη ,αν είναι δυνατόν καλοκαιριάτικα, εδώ και δυο μέρες.
Βήχω,φτύνω,τρέχει η μύτη μου και όλα τα καλά και νοιώθω τόσο υπέροχα,όπως τον χειμώνα που μας πέρασε που ήμουν κάθε μέρα έτσι. Παίζει να'χω και πυρετό γιατί ζεσταίνομαι περισσότερο απ'όσο συνήθως και όλη την ώρα ζαλίζομαι απ'το μπούκωμα και επειδή βουλώνουν τα αυτιά μου απ'το πολύ το "φύσα φύσα" έχω χάσει την αίσθηση της ισορροπίας μου και περπατάω σαν γριά σε καράβι που κουνάει.
Όλη μέρα με φώναζε η γιαγιά από κάτω και έκανα πως δεν άκουγα γιατί νόμιζα ότι θα μου γκρινιάξει πάλι για τον θόρυβο και δεν άντεχα να την αντιμετωπίσω στην κατάστασή μου.
Εντάξει την καταλαβαίνω,νοιώθει μοναξιά και φοβάται μην πεθάνει και το χειρότερο είναι ότι είναι μόνη με τις σκέψεις της και οι σκέψεις της είναι: αχ τι καλά που περνούσαμε κείνα τα χρόνια,τι τραπέζια κάναμε,μαζευόταν όλη η γειτονιά,τώρα είναι πεθαμένοι όλοι,μόνο εγώ έμεινα...
Το χειμώνα κατέβαινα που και που και με κερνούσε ελληνικό καφέ σε φλυτζανάκι με πιατάκι και βουτήματα που είχαν μαλακώσει μέσα στο ντουλάπι της και μου έλεγε όλα αυτά και μια φορά έκλαψε κιόλας και ένοιωθα τόσο ηλίθια που δεν ήξερα τι να της πω ή τι να κάνω να νοιώσει λίγο καλύτερα.. καθόμουν μόνο και της έκανα παρέα.
Πριν λίγο με φώναξε ξανά και δεν άντεξα να προσποιούμαι ότι δεν την ακούω, άνοιξα την πόρτα,κατέβηκα μερικά σκαλιά και την είδα και είχε ενα παράπονο στα μάτια της...μου λέει σε πείραξε τότε(τον Ιανουάριο) που σου είπα για τον θόρυβο; (κάτι φίλοι από Γερμανία είχαν έρθει τότε και καθόμασταν πολύ στην κουζίνα γιατί η κοπέλα ήταν έγκυος και δε θέλαμε να καπνίζουμε μες τα μούτρα της και δυστυχώς για τη γιαγιά που κοιμάται στην κουζίνα της όσο κι αν προσπαθούσαμε να είμαστε ήσυχοι,πάλι ακουγόμασταν,χάλια μόνωση δεν το συζητώ) της λέω οχι βέβαια,τι να με πειράξει,μου λέει στεναχωριόμουν τόσο καιρό που δεν ήρθες να με δεις καθόλου και φοβόμουν ότι παρεξηγήθηκες και στεναχωριόμουν τόσο πολύ,δεν έχω κανέναν..
καλα τι με ήθελες εμένα,χώμα έγινα,δεν ήξερα τι να της πω πάλι,πώς να της εξηγήσω ότι τώρα τελευταία είμαι ακοινώνητη και ότι απ'το σπίτι βγαίνω μόνο όταν είναι απαραίτητο γιατί τέτοια φάση περνάω τώρα και δε γουστάρω πολλά πολλά ή πως να της εξηγήσω και να μη γελάσει μαζί μου εκείνη που είναι 82 χρονών ότι σε ενα μήνα κλείνω τα 25 και έχω σαλτάρει και ώρες ώρες νοιώθω γριά ή απλώς πολύ μεγάλη για να κάνω "κάποια" πράγματα; Θα μου πείς,τι δε μπορώ να κάνω; όλα τα μπορώ.* Αρκεί να το πάρω απόφαση και να σταματήσω να κλαίγομαι και να βουλιάζω στο μελόδραμα της ζωής μου.Να πιπιλάω τη μαύρη καραμέλα μου,όπως είπε κι ο Ελύτης.
Μια χαρά είναι η ζωή μου και θα'πρεπε να το υπενθυμίζω στον εαυτό μου συχνότερα.Τέλος πάντων, καθόμουν εκεί, τρια σκαλιά πιο πάνω από κει που στεκόταν εκείνη και την έβλεπα να δακρύζει και πάλι ένοιωθα σα μαλάκας και δε μπορούσα να πάω κοντά της μην την κολλήσω, έχει και προβλήματα υγείας,μη φορτωθεί κι άλλα..στεκόμουν εκεί και την κοίταζα στα μάτια και της έλεγα ελάτε κυρία Σοφία,μην τα σκέφτεστε αυτά, μην στεναχωριέστε..
Μπούρδες.Είναι σαν να σπάει κάποιος το πόδι του και να του λες εσύ "πονάς καλέ μου;"
--
Είναι δύσκολο να ανοιχτείς σε κάποιον.
Αλλά είναι μερικές φορές δυσκολότερο σ'αυτόν τον κάποιον που ανοίχτηκες να σ'ακούσει.Ή να σου απαντήσει.Ή απλώς να αποδεχτεί το ρόλο που του ανέθεσες εσύ-παρόλη τη δυσκολία σου.

Η αυτολύπηση στερεί χρόνια απ΄τη ζωή σου και ούτε που το καταλαβαίνεις.
Διάβαζα μια ιστορία από ενα βιβλίο του Jorge Bucay που μου πρότεινε ο drakator .
"Ιστορίες να σκεφτείς" το λένε.
Και η ιστορία αυτή είναι για εναν ερευνητή που πήγε μια μέρα στην πόλη του Καμίρ.

"Λίγο πριν μπει στην πόλη διέκρινε ενα λόφο πανέμορφο,στολισμένο με δέντρα και λουλούδια και πουλιά.
Και αποφάσισε να πάει να ξεκουραστεί για λίγο εκεί. Πέρασε την είσοδο και άρχισε να βαδίζει αργά δίπλα στις λευκές πέτρες που ήταν τοποθετημένες ανάμεσα στα δέντρα. Σε μια απ'τις πέτρες ανακάλυψε μια επιγραφή:
Αμπντούλ Ταρέγκ: έζησε 8 χρόνια, 6 μήνες,2 εβδομάδες και 3 μέρες.
Τρόμαξε συνειδητοποιώντας ότι δεν ήταν μια απλή πέτρα λοιπόν αλλά μια ταφόπλακα και ότι όλες οι πέτρες εκείνες που έβλεπε ήταν κι εκείνες ταφόπλακες. Κι όλες είχαν παρόμοιες επιγραφές.
Ο ερευνητής ένοιωσε αβάσταχτη θλίψη,έκατσε κι άρχισε να κλαίει.
Τότε πέρασε από εκεί ο φύλακας του νεκροταφείου,τον είδε και τον ρώτησε γιατί κλαίει.
Κι ο ερευνητής του είπε: τι πράγμα φοβερό έχει αυτός ο τόπος; γιατί έχει τόσα πολλά νεκρά παιδιά θαμμένα σ'αυτό το μέρος;
Ο ηλικιωμένος φύλακας του χαμογέλασε και του είπε να ηρεμήσει και του εξήγησε ότι εκεί είχαν ένα παλιό έθιμο.Το εξής: όταν ένας νέος συμπληρώσει τα 15 του χρόνια,οι γονείς του του χαρίζουν ενα τετράδιο για να το κρεμάει στο λαιμό.Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα,κάθε φορά που απολαμβάνει έντονα κάτι ανοίγει το τετράδιο και σημειώνει: στα δεξιά αυτό που απόλαυσε
και στα αριστερά,πόσο χρόνο κράτησε αυτή η απόλαυση.
Έστω ότι γνώρισε μια κοπέλα και την ερωτεύτηκε.Πόσο κράτησε αυτό το μεγάλο πάθος; Μια βδομάδα; δυο;
και μετά,το πρώτο φιλί;
η εγκυμοσύνη; η γέννηση του πρώτου παιδιού;

Έτσι,όλοι εμείς,συνεχίζουμε να σημειώνουμε στο τετράδιο κάθε λεπτό που απολαμβάνουμε...Κάθε λεπτό.
Όταν κάποιος πεθαίνει
έχουμε τη συνήθεια
να ανοίγουμε το τετράδιό του
και να αθροίζουμε το χρόνο της απόλαυσης
για να τον γράψουμε πάνω στον τάφο του.
Γιατί αυτός είναι για εμάς
ο μοναδικός και πραγματικός χρόνος
ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΖΗΣΕΙ. "


Δεν έχει σημασία ο χρόνος. Σημασία έχει τι κάνουμε με τον χρόνο μας. Κλισεδάρα αλλά whatever, ήθελα να το γράψω.


*Εκτός από το να βάλω το πόδι μου πάνω απ'το κεφάλι μου.

Sehnsucht nach Meer

Σημαίνει (μπλουμ,πλίτσι πλίτσι,μπανάκι μανάκι,splish splash i was taking a bath tu tu tu)
ότι η λέξη offshore μου θυμίζει παραλία που σκάνε τα κύμματα στην αμμουδιά και ότι ακόμα και αυτή η φωτογραφία με δροσίζει.

Safe from harm

Όταν κάνει πολύ ζέστη κι εσύ τρεχεις στην τουαλέττα ανα τέταρτο
τότε ξέρεις ότι δεν πρόκειται να πάθεις θερμοπληξία ή αφυδάτωση.
Όταν το φαρδύ σορτσάκι που αγόρασες προχτές, σήμερα σου στένεψε
τότε ξέρεις ότι δεν πρόκειται να πάθεις θερμοπληξία ή αφυδάτωση.
Όταν ξαπλώνεις στο πλάι,στον καναπέ και νομίζεις ότι το βάρος της κοιλιάς σου θα σε ρίξει στο πάτωμα
τότε ξέρεις ότι δεν πρόκειται ποτέ να πάθεις θερμοπληξία ή αφυδάτωση.
Όταν μετράς τα ποτήρια και τα μπουκάλια του νερού στο τραπεζάκι του υπολογιστή και τα βγάζεις >5
τότε ξέρεις ότι δεν πρόκειται να πάθεις θερμοπληξία ή αφυδάτωση.
Όταν κάνεις ντους και πίνεις το μισό νερό που ρίχνεις πάνω σου
τότε ξέρεις ότι δεν πρόκειται να πάθεις θερμοπληξία ή αφυδάτωση.
Όταν οι ώρες που περνάς βρεγμένη είναι ίσες ή περισσότερες από τις ώρες που είσαι στεγνή
τότε ξέρεις ότι δεν πρόκειται να πάθεις θερμοπληξία ή αφυδάτωση.
Όταν σέρνεις-όπου κι αν κάθεσαι-μια λεκανίτσα με παγωμένο νερό για να βάζεις μέσα τα πόδια σου
τότε..μάντεψε τι ξέρεις;Ω ναι. Δεν πρόκειται να πάθεις θερμοπληξία ή αφυδάτωση.
Όταν ξέρεις... απλά ξέρεις ότι το σπίτι των ονείρων σου είναι αυτό εδώ
....Τότε ξέρεις ότι και τα όνειρά σου
δεν πρόκειται να πάθουν ποτέ θερμοπληξία ή αφυδάτωση.



Σημ. Η φωτογραφία είναι από ( flickr χρήστης Van Harl)το Rovinj στην Κροατία. Καταπληκτική ε;

If you were an ocean I'd learn to float

Είδα το Juno χθές το βράδυ.
Το χαμόγελό μου από τότε έχει γίνει σχεδόν τρομακτικό.
Δε μπορώ να σταματήσω να χτυπάω παλαμάκια, να κάνω αυτό το "πλούπ" με τα δυο δάχτυλα(αυτό που πρέπει να γίνεις 8 χρονών για να το καταφέρεις)(αυτό με τον αντίχειρα και το μεσαίο δάχτυλο),να κουνάω τα πόδια μου, να χτυπάω τα χέρια μου στα μπούτια μου,να κουνάω το κεφάλι μου δεξιά-αριστερά και να βλέπω αυτό το βιντεάκι.
Η χαρά μου είναι υστερική πια.

All I Want Is You



Υ.γ ξεκόλλησα κι απ'το Wucan!
Υ.γ2 Οι υπέροχοι, γλυκύτατοι στίχοι είναι εδώ

Μεγάλες προσδοκίες ενός μικρού σύννεφου

Χρόνος για να ανοιγοκλέισω τα μάτια μου
............ για να τα κρατήσω κλειστά και να τρίψω τη νύστα μακριά
............ για να φτιάξω παγωμένο καφέ
............ για μικρές γουλιές
............ για να δώσω ενα φιλί
............ για να εισπράξω ενα χαμόγελο κι ενα σ'αγαπώ στο ίδιο πακέτο
............ για να διατρέξω την μπροστινή σελίδα του μπλογκ μου
............ για να σχολιάσω και να στείλω τις καλημέρες μου
............ για να στρίψω και να καπνίσω ενα τσιγάρο
............ για να μαγειρέψω
............ για να φαω
............ για να κάνω μπάνιο
............ για να μιλήσω
............ για να πάρω ένα τηλέφωνο
.............για να χωθώ σε μια αγκαλιά
.............για να δω μια ταινία
.............για να κοιμηθώ
.............για να ονειρευτώ
.............για να ανοίξω τα μάτια μου


να τα κλείσω ξανά
να τα ανοίξω ξανά


Η ζωή μου σε fast forward
ώρες ώρες μοιάζει να τρέχει ο χρόνος κι
άλλες να κυλάει ρυθμικά σαν καινούριο ρολόι,
ήρεμα σαν ποτάμι
υποταγμένος στην ψευδαίσθηση του μικρου και μεγάλου δείκτη
και
υποταγμένη κι εγώ στην ψευδαίσθηση του μικρού και μεγάλου δείκτη


μερικές φορές όλα μοιάζουν να μένουν ακίνητα
σαν να σταματώ τον εαυτό μου
και να γίνομαι παρατηρητής του
αλλά ξέρεις τι λένε
Stille Wasser sind tief
και είναι παρήγορο αυτό
γιατί σημαίνει ότι έχω ουσία,
περιεχόμενο
και το αντιλαμβάνομαι
οχι όλες τις φορές
αλλά υπάρχει

το μόνο που πρέπει να κάνω
είναι να σταματήσω αλλόφρων να τρέχω
να σταματήσω να περπατάω
κι απλώς
να ριζώσω για λίγο τα πόδια μου στο έδαφος και να ανοίξω λίγο πιο πολύ τα μάτια
να κινηθώ πίσω από την πλάτη του χρόνου
ή να καταλάβω την ουσία του
και να τον παγώσω
το ίδιο είναι

να γίνω ενας περιστρεφόμενος Νόρμαν
ή να καθήσω κοντά του και να ανακαλύψω τον τρόπο με τον οποίο καταφέρνει να κινηθεί μένοντας ακίνητος
κι έτσι να βρώ κι εγώ τον τρόπο να βρίσκω την ουσία μου
μέσα στη μέρα
στην κάθε μέρα
στον χρόνο.

note to self

• Να μην χαρίζομαι εύκολα
• Να γελάω συχνότερα
• Να μαζέψω το χαλί απ'το μπαλκόνι
• Να Του μιλάω περισσότερο
• Να παω να δω τους γονείς μου και να τρακάρω το αυτοκίνητο που θα αγοράσουν σε λίγες μέρες
  
• Να διαβάσω τα βιβλία που έχω αφήσει μισά
• Να πάρω τηλέφωνο την καθηγήτρια για την πτυχιακή που ακόμα να απαντήσει στο μέηλ μου
• Να ξεκολλήσω από το wucan των black mountain και να ακούσω και κάτι άλλο με το οποίο θα κολλήσω μέχρι να ακούσω τίποτα άλλο
• Να δω House το απόγευμα
• Να στείλω αγριεμένο μέηλ στην εφημερίδα που κάθε Κυριακή έδινε dvd Friends και σταμάτησε και αναγκάζομαι ,πια, να βλέπω τον 1ο κύκλο σε όλες τις γλώσσες audio που έχει καταλαβαίνοντας παρόλη την άγνοιά μου, κάθε διάλογο
• Να εξακολουθώ να χαμογελάω συνέχεια και να πονάνε τα μάγουλά μου
• Να καταφέρω να κοιτάξω την αγαπημένη μου φωτογραφία της γιαγιάς που έχασα πριν 1,5 χρόνο και να παραδεχτώ πόσο μου λείπει.
  
• Να πω στη μαμά μου πόσο την αγαπώ και την καταλαβαίνω και πόσο δεν το ξέρει γιατί συνεχώς μαλώνουμε
• Να πω στον μπαμπά μου ότι είναι ο πιο δυνατός άνθρωπος που ξέρω και ότι θα'θελα κάποτε να γίνω σαν κι αυτόν
• Να μιλάω συχνότερα με τους φίλους μου στο τηλέφωνο όταν δεν μπορώ να τους δω
• Να πίνω λιγότερο καφέ και λιγότερα αντιόξινα φάρμακα
• Να θυμάμαι ποιά είμαι
• Να ελαττώσω το κάπνισμα
• Να αγοράζω ότι περίεργο ρούχο δω και μου αρέσει χωρίς να σκέφτομαι πόσο ρόμπα θα γίνω φορώντας το
• Να βρω δουλειά
• Να σταματήσω να κρύβομαι απ'τους ανθρώπους
  
• Να υποκύπτω σε παρόρμησεις της στιγμής
• Να γίνω φυσική κοκκινομάλλα
• Να μάθω να λέω οχι όταν πρέπει και να σταματήσω να είμαι ψυχαναγκαστικά ευγενική
• Να αποφασίσω τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω και να το κάνω
• Να βγάλω την πίτσα από το φούρνο
• Να κλέψω τον Α. και να πάμε διακοπές σε τυχαίο νησί, μόνοι, με 2 υπνόσακους και να τρώμε καρπούζια τα οποία θα παγώνουμε στη θάλασσα
• Να βρω ενα ψωρόγατο να υιοθετήσω και να'ναι μαύρο με πράσινα μάτια.Κι αν δεν είναι,δεν πειράζει
• Να πω ενα Ευχαριστώ σε όλους εσάς που γνώρισα και με γνωρίσατε στους λίγους μήνες που υπάρχει αυτό το μπλογκ που βγάζω τα εσώψυχά μου και μου έχετε κάνει τη ζωή πολύ πολύ πλούσια.

Caught a lightweight lightning seed

Σήμερα, εξακολουθεί να βρέχει και από την ώρα που ξύπνησα, πριν λίγο, έχω πιεί 4 καφέδες, ακούω αυτό το τραγούδι και όταν δεν φταρνίζομαι μέσα στον καφέ χτυπάω τα δάχτυλά μου στο πληκτρολόγιο και τραγουδάω.
(Η Τori δεν ξέρει καλά τους στίχους αλλά έχει την ωραία φωνή . Εγώ έχω καλό πληκτρολόγιο. - Όχι για πολύ.)

Αυτό το τραγούδι με κάνει πάντα να χαμογελάω.

Tori Amos- Caught a light sneeze



Και μου θυμίζει ότι η γλυκόπικρη είναι ίσως η πιο έντιμη γεύση μου.

Η συμφιλίωση του Depon

Ώρες ώρες αισθάνομαι μέσα μου την ύπαρξη ενός τέρατος με δυο κεφάλια. Και το κάθε ενα απ ' αυτά έχει διαφορετική εικόνα για τον κόσμο και για τον εαυτό του.

Το ενα είναι μικρό παιδί και το άλλο κουρασμένη γριά.
Το ενα είναι γλυκό, τρυφερό, όμορφο, καλό και το άλλο σκληρό, θυμωμένο, απελπισμένο, άσχημο και κακό.
Το ενα φτιάχνει φτιάχνει με υπομονή και το άλλο καταστρέφει με μανία.
Το ενα είναι γεμάτο όνειρα και το άλλο ήταν γεμάτο όνειρα.
Το ενα θέλει να διαλύσει το άλλο. Συνεχώς συγκρούονται και κόβουν κομμάτια το ενα απ'το άλλο με τα δόντια τους.
Κι από τις πληγές στάζουν σκέψεις κι επιθυμίες ασυμβίβαστες πάνω στο κορμί που μοιράζονται.

Μετά χαμηλώνουν τα κεφάλια τους κι έρχονται κοντά. Κι υπόσχονται να μη μαλώσουν ποτέ ξανά.
Μαζεύουν τις σκέψεις τους και τις χαΐδεύουν και τις παρηγορούν.

Ο πονοκέφαλος φεύγει. Το τέρας κουλουριάζεται και κοιμάται. Έτσι μικρό και πληγωμένο δεν είναι και τόσο τρομερό. Κάνω ησυχία να μην ξυπνήσει. Είναι νωρίς ακόμα.

24 Hours

So this is permanence, love's shattered pride
What once was innocence, turned on its side
Grey cloud hangs over me, marks every move
Deep in the memory of what once was love

Oh how I realised how I wanted time
Put into perspective, tried so hard to find
Just for one moment I thought I'd found my way
Destiny unfolded - I watched it slip away

Excessive flashpoints, beyond all reach
Solitary demands for all I'd like to keep
Let's take a ride out, see what we can find
A valueless collection of hopes and past desires

I never realised the lengths I'd have to go
All the darkest corners of a sense I didn't know
Just for one moment I heard somebody call
Looked beyond the day in hand - there's nothing there at all

Now that I've realised how it's all gone wrong
Got to find some therapy, this treatment takes too long
Deep in the heart of where sympathy held sway
Got to find my destiny before it gets too late

Με τη φωνή του Ian Curtis ήμουν πάντοτε ερωτευμένη. Και με τους αδιέξοδους στίχους του.

Μέσα σε 24 ώρες έζησα -και έπραξα- εναν χωρισμό, δάκρυα, άδειο κρεββάτι,ματαιότητα, απελπισία,εφιάλτες. Είδα την ανατολή, κατάφερα να σηκώσω το κορμί μου και προσπάθησα να σηκώσω το μυαλό μου ακούγοντας Joy Division.
Νέα φίλη. Εξομολόγηση. Μοιράζομαι. Νοιώθω.
Επανασύνδεση. Σκέψεις που καίνε, σκέψεις που πονάνε. Συζήτηση. Επιθυμίες. Αποφάσεις.Το μυαλό κολλάει.
got to find my destiny before it gets too late.

Ξορκίζω την απελπισία μου. Προσπαθώ να μη βουλιάζω. Ο βυθός είναι όμορφος, μόνο στην επιφάνεια αναπνέω. Δειλία-αποφασιστικότητα, ανασφάλεια-αυτοπεποίθηση.Οι 24 ώρες μου τελειώνουν...σαν φίδι που κουλουριάζεται γύρω από τον εαυτό του και δημιουργεί ενα κύκλο.Οχι τέλειο κύκλο. Όταν τελειώσουν οι 24 ώρες θα έχω πάρει μια απόφαση. Οχι μελοδραματική. Οχι δειλή. Χωρίς επιβραβεύσεις και χειροκροτήματα.


Βαθειά ανάσα. Συνεχίζω.




Σημ. το ποστ αυτό δεν είναι ακριβώς αφιερωμένο. Όμως ένας άνθρωπος με βοήθησε με αυτές μου τις σκέψεις και θέλω να το ξέρει.
Χαμόγελο καλή μου..συνεχίζουμε με όλη μας την αξιοπρέπεια και οσο καλύτερα μπορούμε.Οσο μπορούμε.Όταν μπορούμε.

Σημ.2 σε λίγες μέρες είναι η επέτειος της μέρας που ο Curtis σταμάτησε να αναπνέει. Η φωνή του, που με διαλύει και με σώζει είναι εδώ όμως.

dunkel

East Hastings- Godspeed You! Black Emperor




Ήθελα να γράψω οτι αν ήταν να πεθάνω σήμερα θα ένοιωθα ότι αφήνω πολλά loose ends.
Οτι τους τελευταίους μήνες έχω στερηθεί ή στερήσει εγώ η ίδια απ'τον εαυτό μου πολλά όμορφα συναισθήματα και τουλάχιστον την απουσία του μόνιμου άγχους μου.
Θα έγραφα οτι έμεινα καρφωμένη στις σκέψεις μου και στα προβλήματά μου.
Θα έγραφα οτι δεν έκανα όλα όσα ήθελα. Οτι δεν πρόλαβα να τα κάνω.
Κι οτι σίγουρα δε θέλω να πεθάνω.
Παρόλο το άγχος που σχεδόν(το αφήνω να) μου στερεί τη ζωή, παρόλα τα αδιέξοδά μου.
Και ήθελα να γράψω οτι αν ήταν να σβήσω κάποτε θα ήθελα να γίνει μέσα στο crescendo του east hastings.
Θα κατέγραφα αυτές τις σκέψεις που είναι τυλιγμένες γύρω απ'τον εαυτό μου. Και μόνο.


Είδα ντυμένο το τραγούδι ΜΟΥ μ'αυτές τις φωτογραφίες.
Και σκέφτηκα πόσο ηλίθιο κι εγωιστικό τελικά θα ήταν να μιλάω για το δικό μου ενδεχόμενο θάνατο που με φοβίζει και η σκέψη μόνο. Και οτι είμαι για φτύσιμο και θα'πρεπε να ντρέπομαι, γιατι στις φωτογραφίες που περνούν η μία μετά την άλλη πάνω απ'τις νότες βλέπω το σκοτάδι κι έρημους δρόμους, ανθρώπους να υποφέρουν, να πονούν, να πεθαίνουν, να σκοτώνουν, να ζουν σε άθλιες γωνιές με όση αξιοπρέπεια δεν μπορώ εγώ να αξιώνομαι, να βγαίνουν απ'το σκοτάδι, να βυθίζονται σ'αυτό. Για τη ζωή. Γι 'αυτά που πιστεύουν. Γιατί γεννήθηκαν σε λάθος τόπο ή σε λάθος χρόνο.
Σκατά. Αυτοί οι άνθρωποι με κάνουν να φαίνομαι μικρή μπροστά τους. Να είμαι.
Είμαι δειλή, προτιμώ να κρύβομαι στη ντουλάπα με κλειστά μάτια, κι ας τη φοβάμαι, παρά να αντιμετωπίσω αυτό που μου συμβαίνει στα ίσια.
Νοιώθω ντροπή καθώς το συνειδητοποιώ.
Το βάζω σε λέξεις για να μην το ξεχάσω ποτέ.



Μόνο που πρέπει να μείνω γυμνή στο σκοτάδι μέχρι να βρώ το θάρρος να κοιτάξω τον ήλιο.

third eye

Dreaming of that face again
It's bright and blue and shimmering
Grinning wide
And comforting me with it's three warm and wild eyes.

On my back and tumbling
Down that hole and back again
Rising up
And wiping the webs and the dew from my withered eye.

Αυτά που δε θα σου πώ, ποτέ.

Ο Ελύτης είχε πει " είναι διγαμία ν'αγαπάς και να ονειρεύεσαι".
Κάποιες μέρες ζω μονάχα από αναμνήσεις του εαυτού μου σε άλλους καιρούς, παλιούς.
Κάποιες άλλες ονειρεύομαι το μέλλον. Χωρίς εσένα. Πώς θα είμαι, πώς θα ζω, πώς θα'ναι αυτός που θα'χω στο πλάι μου ή αν θα είμαι μόνη, αν θα έχω πολλούς εραστές ή αν στην καρδιά μου θα χωρά ένας μόνο...

Κι όλα αυτά στο πίσω μέρος του μυαλού μου, στο πιο σκοτεινό και τρομακτικό μου μέρος, που το οραματίζομαι σαν εβένινο πύργο με χίλιες πόρτες..κλειδαμπαρωμένες..που τον έχει σκεπάσει ο έρεβος. Κι οι σκέψεις μου αυτές, οι αναμνήσεις, τα όνειρα βγαίνουν απ'την ομίχλη μέσα μου και βουτάνε στην πραγματικότητά μου, στο τώρα μου.Και μου το διαμελίζουν. Έρχονται να μου δηλητηριάσουν τον πρώτο καφέ της μέρας, να μου μουδιάσουν το σώμα. Τις πιάνω όταν πιάνω το πόμολο του παραθύρου για να ανοίξω στον άνεμο και μου παγώνουν το χέρι. Χύνονται στο παρόν μου και το ξεσκίζουν με κραυγές αφήνοντας στη θέση του το κενό και στη θέση μου ένα θολό φάντασμα.

Έρχεσαι μετά εσυ από πίσω μου και μ'αγκαλιάζεις. Και δεν ξέρεις, δεν μπορείς να φανταστείς οτι εκείνη τη στιγμή που με ζεσταίνεις στα χέρια σου και μου φιλάς το λαιμό οτι η σκέψη μου είναι σ'ενα τραίνο που φεύγει. Κι ότι φαντάζομαι τον εαυτό μου μέσα. Κι ότι αυτό που με κάνει να τρέμω δεν είναι ο κρύος αέρας, αλλά η σκέψη οτι δεν μπορώ να αγαπήσω. Όχι όπως θα ήθελα. Οχι όπως θα ήθελες να σ'αγαπώ.
Κι ότι εσύ δεν το'χεις καταλάβει ακόμη.

Ξημερώνουν μέρες που νοιώθω οτι όλα είναι στη σωστή τους θέση. Τα κομμάτια του μυαλού μου δεν πονάνε, σε κοιτώ καθώς κοιμάσαι και θέλω να λιώσω πάνω σου, μες τα χέρια σου, μέρες που θέλω να μείνω και να σου πώ όσα σ'αγαπώ σου έχω πει μισά, μηχανικά και χωρίς να σε κοιτάζω τις μέρες που δεν ξέρω ποιά είμαι. Τις μέρες που νοιώθω πως πρέπει να φύγω.


Είμαι εδώ μαζί σου και σήμερα είναι μια απ'τις καλές μέρες.

Θέλω όμως να θέλεις να αγαπάς αυτό που είμαι. Κομμένη στη μέση.

Η σιωπή είναι χρυσός (;)

Είμαι διακριτική. Όταν μου ζητείται η γνώμη μου σκέφτομαι πριν απαντήσω και για να μην πετάξω κανένα μαργαριτάρι από κεκτημένη ταχύτητα και για να αποφύγω να προσβάλλω άθελά μου το συνομιλητή μου, αλλά ακόμα κι αν το μόνο που θέλω είναι να τον προσβάλλω... πάλι απαντώ ευγενικά και διακριτικά.
Ή καθόλου.
Και μερικές φορές θα έπρεπε να είχα μιλήσει... μου βγαίνει σε κακό η σιωπή ρε γαμώτο.
Αλλά δεν βρίσκω το θάρρος; θράσος; τόλμη; να βάλω τον άλλον στη θέση του, πάντα..Τις περισσότερες φορές μάλιστα υπεκφεύγω με ένα χαμόγελο ή με ενα σχόλιο το οποίο προδίδει ελλειπές μυαλό από μέρους μου(δηλαδή το παίζω χαζή) αποσκοπώντας στην αλλαγή της συζήτησης προς μη επώδυνα θέματα φοβούμενη πως αν με πιέσουν πολύ ή θα βάλω τα κλάμματα και θα φανώ ανώριμη και αδύναμη ή θα σκάσω και θα τα χώσω κανονικά αναφερόμενη και σε παλαιότερα περιστατικά άδικης συμπεριφοράς του συνομιλητή μου σε βάρος μου δείχνοντας όμως έτσι αδύναμο χαρακτήρα(ξανά) και μικροπρέπεια.
Όπως κι αν αντιδράσω λοιπόν δείχνω αδυναμία.. Πόσο θα'θελα να ήμουν και πιο έξυπνη και πιο κωλόπαιδο.Να τους βάζω όλους στη θέση τους, να λένε "η... δε μασάει φιλαράκι" ή "μην της τη μπαίνεις αυτής..δε σε παίρνει" και να αποκτήσω επιτέλους μια απόσταση ευγενείας που θέλω απ'τους ανθρώπους. Την απόσταση τύπου "δε μπαίνω στα χωράφια σου-είμαι διακριτική- μη μπαίνεις ούτε εσυ" .Δεν είμαι κρύα, απλώς θέλω μια στοιχειώδη ευγένεια στις σχέσεις μου.
Είναι κουραστικό και μάταιο όμως να προσπαθώ μόνο εγώ...
Σήμερα μου επέστρεψε η βλαχάρα με το σολάριουμ ένα από τα 4 βιβλία που αγενέστατα είχε δανειστεί πριν από μήνες.( Τα βιβλία μου τα λατρεύω, τα προσέχω,δεν τσακίζω τις σελίδες,δεν τα πιάνω με βρώμικα χέρια,δεν υπογραμμίζω,δεν...)
Ήταν τσακισμένο στη μέση και σχεδόν ξεκολλημένο και ζαρωμένο(προφανώς από κάποιο υγρό) το οπισθόφυλλο. Το είδα και πόνεσε η καρδιά μου. Και δεν είπα τίποτα. Κι εκείνη να με κοιτάει με ενα ηλίθιο βλέμμα σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Στην εξώπορτα φεύγοντας, φορούσα ακόμη μια κορδέλα με ένα τεράααστιο φιόγκο που μου είχε βάλει η μικρή της κόρη προηγουμένως και την είχα ξεχάσει, μου λέει το θεΐκό : Την κορδέλα θα την πάαρεις;;; απορούσε πραγματικά. Νοερή αντίδραση: Οχι θα την κλέψω ρε μαλάκα...γαμώτο.
Ρεαλιστική αντίδραση: Χαζό γέλιο με βγάλσιμο κορδέλας ενώ παριστάνω την πανηλίθια που πιάστηκε red handed ενώ προσπαθούσε να κλέψει την κατακόκκινη κορδέλα με το φιόγκο ενός 6χρονου και φεύγω με πρόσωπο στην ίδια χρωματική απόχρωση.

Πόσο θύμα είμαι;;;;;

Αισιοδοξία

Promenade- Chagall

Divine Comedy - Tonight We Fly lyrics | LyricsMode.com



Σήμερα δε φοβάμαι το θάνατο, τον πόνο.

Δεν ανυπομονώ για τίποτα.

Δεν υπάρχει σκέψη μαύρη.

Υπάρχει μόνο χαμόγελο.

Γιατί είμαι ζωντανή.

Εδώ.

Λευκό

Σήμερα Είμαι Λευκή.

Κόκκινο. Γκρι.

Δεν είναι παράξενο πώς ο εσωτερικός σου κόσμος, κάποιες φορές αποκτά τα χρώματα του καιρού.
Όταν γυρνάς σπίτι μετά από 7 ώρες δουλειάς που σου έχουν φανεί τεράστιες και ελαστικές, μέσα σου να έχει βραδυάσει ήδη και να θες να σωριαστείς..., να κρυφτείς κάτω απ'τις κουβέρτες όπως τότε που ήσουν μικρή και μόνο η μαμά σου μπορούσε να σε ξετρυπώσει από κει, με μια τεράστια, ζεστή αγκαλιά κι εσύ να λιποθυμάς σχεδόν πάνω στο στήθος της και ν' ακούς την καρδιά της να χτυπά και μόνο τότε να αισθάνεσαι ασφαλής..και μόνο τότε να αφήνεσαι να κλάψεις...
Τώρα που μεγάλωσες, η μαμά σου είναι μια θάλασσα μακριά και δεν θες να της τηλεφωνήσεις για να κλάψεις χωρίς λόγο και να την ανησυχήσεις και να την κάνεις να νοιώσει άχρηστη που δεν είναι κοντά σου και δεν μπορεί να κάνει τίποτα..., γιατί τώρα που μεγάλωσες κατάλαβες πόσο εύθραυστη είναι, κατάλαβες πως είναι να σε ταπεινώνουν σε μια δουλειά που κάνεις όσο πιο αξιόπρεπα μπορείς χωρίς να δίνεις δικαιώματα, άνθρωποι ηλίθιοι, μικρόνοοι,σκατόψυχοι... που μη έχοντας λαβή για να σε χτυπήσουν απλώς σου συμπεριφέρονται ΑΠΑΙΣΙΑ, αντιεπαγγελματικά, απάνθρωπα..κι εσένα σου γυρνάνε τ'άντερα κι αναρωτιέσαι "γιατι"; και νοιώθεις σαν το χοντρό παιδί στο σχολείο που ποτέ δεν πείραξε κανέναν και που μια ζωή χοντρό το φώναζαν όλοι-μαζί κι η δασκάλα. Έτσι, γιατι τα παιδιά είναι σκληρά και κακά μερικές φορές.
Και γιατί η δασκάλα-η αυθεντία- ήταν μια αγάμητη γεροντοκόρη με έντονη τριχοφυία στο πρόσωπο.
Τώρα που μεγάλωσες και η μαμά σου δεν μπορεί να τα κάνει "όλα καλά", τώρα απέκτησες κοινωνικές υποχρεώσεις, τώρα έμπλεξες με "εν δυνάμει συγγενείς εξ αγχιστείας" που δε σε γουστάρουν γιατί έχεις την εύνοια αυτών που εκείνοι προσπαθούν να αποκτήσουν ματαίως, γιατί έχεις ζήσει πράγματα που εκείνοι ούτε να φανταστούν δε μπορούσαν στο κωλοχώρι τους που δεν το'χει ούτε ο χάρτης και που εσένα αυτά τα πράγματα σου έχουν ανοίξει το μυαλό και τη σκέψη, ενώ η δική τους σκέψη εξαντλείται στο ότι σε λίγο μπαίνει ο Απρίλιος και πρέπει να αρχίσουν το solarium πάλι και βαριούουουνταιαιαι....το οποίο δε θα το πληρώσουν καν οι ίδιοι γιατί δικά τους λεφτά δεν έχουν αφού δεν έχουν δουλέψει ούτε μια ώρα στη ζωή τους. Γιατί εκτός απο ηλίθιοι,τεμπέληδες και υποκριτές μικροαστοί της κακιάς ώρας είναι και ματαιόδοξοι μέχρι αηδίας.
Κι εσύ επειδή θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος και δε θέλεις να δημιουργήσεις άσχημο κλίμα κάνεις γαργάρα τις προσβολές από τους ανθρώπους ΑΥΤΟΥΣ και γελάς.
Μετά κλαίς.
Στο σπίτι.


Τότε είναι που μέσα σου είσαι γκρίζα όπως και τα σύννεφα που νομίζεις ότι θα σε πλακώσουν.
Τότε είναι που θες να ξαναμπείς στην κοιλιά της μαμάς σου κι εκεί να είσαι ασφαλής, κανείς να μην μπορεί να σε πειράξει και να είναι ζεστά και κόκκινα.Και να νοιώθεις την καρδιά της να χτυπά.

"Μέσα στο ποίημα ένας άτρωτος θνητός θρηνεί για μένα"

Είμαι ο άνθρωπος που όταν κοιτάει ψηλά τον κουτσουλάνε τα περιστέρια.
Μοιράζω βαρυσήμαντες συμβουλές δεξιά κι αριστερά ακόμα κι αν δε μου ζητείται και νοιώθω σπουδαία.
Με χαρακτηρίζουν πολύπλοκη.
Με χαρακτηρίζουν επικίνδυνα μπερδεμένη τη στιγμή που νοιώθω απολύτως κατασταλαγμένη.
Όταν μιλάω με στόμφο νοιώθω ηλίθια.
Γελοιοποιώ τον εαυτό μου συνεχώς, εμμονικά, όχι για να προκαλέσω το γέλιο αλλά για να μη δεί κανείς ποιά είμαι στ'αλήθεια. Ένας κλόουν που όταν κανείς δεν βλέπει, κλαίει
Μισώ τις διαφημίσεις που δείχνουν χαρούμενες οικογένειες να τιτιβίζουν απο ευτυχία. Με κάνουν να μη θέλω ποτέ να κάνω δική μου κι όχι επειδή μεγάλωσα σε δυστυχισμένο ή διαλυμένο σπίτι, αλλά επειδή μου προκαλούν εμετική απέχθεια.
Μετρώ πολλές στιγμές ευτυχίας στη ζωή μου και ταυτόχρονα νοιώθω ξεριζωμένη, βαρετή, άδεια.
Είμαι φοβιτσιάρα και ταυτόχρονα είμαι ικανή να κάνω ό,τι είναι αναγκαίο προκειμένου να προασπίσω αυτα που πιστεύω, αναλαμβάνοντας κάθε ευθύνη που οι πράξεις μου μπορεί να επιφέρουν στον εαυτό μου, φτάνοντας μέχρι την αυτοκαταστροφή.
Δεν μπορώ να διαχωρίσω μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας. Δεν ξέρω τι μου γίνεται τις περισσότερες φορές και τις υπόλοιπες φοβάμαι να μάθω.Όμως θέλω να μάθω τα πάντα.
Είμαι αντιφατική. Κι όταν μου συμβαίνουν όλα αυτά δεν καταλαβαίνω τα συναισθήματά μου και τις σκέψεις μου.Και δε με καταλαβαίνει και κανένας άλλος. Κι όταν μου συμβαίνει αυτό, δεν ξέρω αν οφείλεται στο ότι είμαι υπερβολικά χαζή και "δε φτάνει το μυαλό μου" ή στο αν είμαι υπερβολικά έξυπνη και έτσι βιώνω τη μοναξιά της ευφυίας μου, χωρίς να κλίνω ούτε στο ένα ούτε στο άλλο.Και δεν ξέρω αν αυτά μου τα αδιέξοδα είναι συναισθηματικά ή γνωστικά. Ή και τα δυο.
Είμαι στη μέση, είμαι το μέτριο... μισώ αυτή τη λέξη, μέτριο...
Όση ώρα γράφω αυτά για μένα θέλω να πάω στον καθρέφτη και να γελάω δείχνοντας και μετά να κλάψω μέχρι να στερέψω.
Ίσως θα'πρεπε να τα σβήσω και στη θέση τους να βάλω αποσιωπητικά.
Άν το κάνω ίσως το μετανοιώσω, γιατί θα'ναι σαν να τα παίρνω πίσω και να τα ξαναβάζω μέσα μου.
Δεν πειράζει... έχω διεστραμμένη ανάγκη για επίδειξη.
Ζαλίζομαι. Στοπ εδώ.