Βρήκα κρυμμένο στη βιβλιοθήκη μου ένα παλιό τετράδιο.
Έχουν περάσει 6 χρόνια από την τελευταία φορά που έγραψα ή διάβασα κάτι από κει μέσα.
Ποιά παραίσθηση με κάνει να σου γράφω πάλι;
Πέρασαν μήνες, αμέτρητες στιγμές, μ'ακούς;
.......
Πόσο κρατά η ψευδαίσθηση και πόσο η αλήθεια;
Σφίγγω τα δόντια κι ανοίγω τα μάτια μου.
Και παίρνω τη μεγαλύτερη τζούρα ουρανού που μπορώ.
Συνεχίζω.
Πόσες φορές έχω πει συνεχίζω στον εαυτό μου; Χριστέ μου δεν έχω αλλάξει καθόλου;
Θέλω να πέσω χαμηλά.
Να τις κόψω τελικά.
Να κρατήσω το χέρι μου ψηλά κι εσύ από κάτω
να στάζει το αίμα μου
καυτό, αγιάτρευτο
κι εσυ να πίνεις
Και τότε μόνο να καταλάβεις
αφού σ'έχω πιάσει εγω
τότε μόνο
πόσο άρρωστη είμαι.
Κάποτε αγκάλιαζα τον ουρανό και χαμογελούσα
σε όλα γύρω μου
μα τώρα
Τώρα τράβα φαλτσέτα
φωνάζει το μυαλό μου
και θέλω να ξεσκίσω τον ουρανό και τον κόσμο
σαν να'ταν χάρτινος
να ματώσω το λαιμό μου ουρλιάζοντας
κι η φωνή να βγαίνει απ'την πλάτη
κι απ'τα χέρια και τα μάτια
κι όλο το σώμα να τρέμει
και να τα κάψω όλα και να περπατώ μέσα στις φλόγες
και τις στάχτες και να χαίρομαι και να γελάω υστερικά
σαν σχιζοφρενής
.......
Αγάπη πουθενά
αγάπη πουθενα
όλα παράλογα κι εσυ
αλλού
και τα μάτια σου άφαντα.
Θηρίο εγώ
να κατασπαράζω και να καταστρέφω.
Μόνη.
.....
Θα κάθομαι εδώ μέχρι να πέσω σε κώμα
ποτά και μουσική
Βυθίζομαι σε λαβύρινθο από σκέψεις
γυάλινες σκέψεις
Θα κάθομαι εδώ μέχρι να έρθεις να με πάρεις
Μουσική και αγγίγματα
ζαλάδα
Κενές γραμμές να γεμίζω με μεθυσμένα γράμματα και το χέρι μηχανικά να κυλάει αλλά
με κόπο, σ'αυτά που χάραξες στο μυαλό μου
και το αλκοόλ να μπαίνει μέσα μου φτύνοντας σιωπές
και να περιμένω εδώ μέχρι να μη νοιώθω πια
Καθισμένη στη γωνία
το φως να σβήνει και το ποτήρι μου ν'αδειάζει.
Εγώ εδώ.Τόσο μακριά σου...
Εαυτέ μου δεν παλεύεσαι.
Δεν ξέρω πώς επιβίωσα από σένα,
κάπως τα κατάφερα όμως.
Είσαι μέσα μου πάντα αλλά υπόσχομαι, κάθε φορά που θα πας να ξεμυτίσεις θα σου γελάω. Μέχρι να μην έχεις άλλη δύναμη πάνω μου. Σου έδωσα το παρελθόν μου.
Και να πας να γαμηθείς αξιοθρήνητο θύμα.
Το μέλλον μου μού ανήκει.
Τετάρτη, Ιουνίου 11, 2008
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
20 σχόλια:
ETΣΙ ΣΕ ΘΕΛΩ ΜΑΓΚΑ ΜΟΥ...ΝΑ ΠΑΕΙ ΝΑ ΓΑΜΗΘΕΙ.ΠΕΣ ΤΟΥ ΤΑ ΝΑ ΤΟΥ ΤΑ ΠΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΤΟΥ ΔΙΚΟΥ ΜΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΝΝΟΗΘΟΥΜΕ!
ΟΥΦ ΝΤΕ!
ΜΑΤΣ!
Εεμμ..πρέπει να τον βάζουμε στη θέση του γιατί πολύ αέρα παίρνει.Τον δικό μας αέρα.
Πες του τα κι εσύ! Μαζί σου!
Να'σαι καλά loth!
Φιλιά! ;))
Μια χαρα το πας.
Και το χαμογελο ειναι δυνατο οπλο! :)
Δυνατό είναι αλλά κάποιες φορές άντε να βρείς τη δύναμη να το χρησιμοποιήσεις...
Σ'ευχαριστώ καλή μου lee!
Φιλιά! :))
πωπω τρομακτικος αυτος ο εαυτος σου..
Και με τρομοκρατούσε επι χρόνια.
Ευτυχώς που έχω κι άλλον όμως να αλλάζω.Χαζοχαρούμενο.
Απόδειξη; βλέπε επόμενο ποστ :))
Καλό σου απόγευμα fight back!
νομίζεις...
το μέλλον σου μου ανήκει...:ρρ
Γεια Χαράάάάάά !!!!!!!!!!
Την πάτησα.
Το "μεγάλη μπουκιά φάε μεγάλη κουβέντα μη λες" θα προσπαθήσω να το εφαρμόζω από δω και πέρα.
Γεια σου ρε tuco!!! :)
Καλε τι γαματο!
Μου κάνεις κοπλιμάν;
Πώς περνάει έτσι ο καιρός...όλα τριγύρω αλλάζουνε...κι όλο τα ίδια μένουν...Χείρα βοηθείας στο παρελθόν ώστε το φως του μέλλοντος να προβάλει καινούργιες σκιές!
Ψευδαίσθηση ο χρόνος,καλό μου!
Χαίρομαι που συμφιλιώνεσαι κ επίσημα με τον παλιό (αυτο-)καταστροφικό εαυτό σου! Πάντως έχω μία μόνο αντίρρηση: αγαπάω τον εαυτό μου πάρα πολύ παρά τα όσα μου έχει κάνει,γιατί ξέρω πως κι αυτός με αγαπάει πραγματικά!!!
Κοινώς,μετανιώνω για ότι δεν έκανα κ όχι για όσα έκανα...την τρέλα μου,κάποτε το έιχες το χάρισμα του στίχου! Συνέχισέ το!
το διάβασα πάρα πολλές φορές. είναι πολύ δυνατό. και καθόλου ξένο. δεν μπορώ να πω πολλά περισσότερα. μόνο ότι όσο το γέλιο είναι γαμάτο όπλο κατά του ‘δύσκολου’ εαυτού, τόσο η περιφρόνηση ίσως αποδεικνύεται τελικά όπλο στα δικά του χέρια. παρ' του το κι αυτό, αν μπορέσεις.
υ.γ. μ’ αρέσει που είπες hard core το ποστ της Καρυάτιδας!
φιλιά πολλά πολλά συννεφάκι..
:))
Τυχερός πολύ αυτός που μπορεί να μετανιώνει μόνο για όσα δεν έχει κάνει κι οχι για αυτα που έχει κάνει.
Πολύ θα'θελα κι εγω να το έλεγα γνωρίζοντας οτι δεν μου λέω ψέμματα.
[Το χάρισμα του στίχου.Εγω;; θύμησέ μου..
μήπως εννοείς στο λύκειο την ώρα της φυσικής που εν μέσω διδασκαλίας για το "κυκλωματάκι" και το "πηνιάκι" η καθηγητάρα μας, διέκοπτε για να με αποκαλέσει τεντυμπόισσα(άκου λέξη!) και να ρωτήσει τι γράφω στο βιβλίο μέσα;]
Φιλιά πολλά κολλητέ!
υγ. σου μπήκε το ιντερνετ τελικα χθες βραδυ; :Ρ
deadend,
Μαζί γράφαμε καλό μου!
Το κρατάω και σ'ευχαριστώ πάρα πολύ για το σχόλιό σου και για τη σκέψη πίσω απ'αυτό. :))
υγ. Μα είναι! :D
Φιλιά κι από μένα!Την καλημέρα μου! :)
ε και το δικό σου δεν είναι ακριβώς η χιονάτη και οι εφτά νάνοι ;)
Χαχαχαχα! :)))))
εντάξει οχι ακριβώς... :DD
Πάντως αν δεις αυτό http://www.youtube.com/watch?v=mfHlA3fmJG0
ίσως αλλάξεις γνώμη για το γνωστό μας παραμύθι.
Φιλάκια! καλή δουλειά!
Μπορει και να στην πεφτω! :P
Χαχα!
εεεε..γκμχρφ..χαχχχ...πλάκα κάνεις ε;
Φιλιά!
Οχι.
Χειραψία.
ωω! εντυπωσιακό.. η adult version του παραμυθιού είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα ;-)
Σε κάνει να βλέπεις τα πράγματα με άλλο μάτι ;)
Δημοσίευση σχολίου