Spiral out

Ακόμη και πριν μπορέσω να καταλάβω ότι αυτό επιδιώκω για μένα, οτι αυτό θέλω να κάνω με κάθε τρόπο κάθε μέρα στη ζωή μου,το έκανα.Προσπαθούσα τουλάχιστον.Να ανοίγω.Για να χωρέσω τα πάντα. Τις αλήθειες,τις ιδέες,τη γνώση των πραγμάτων.Τη βαθύτερη γνώση των πραγμάτων.Και να χωθώ για πάντα κι εγώ εκεί μέσα,να γίνω ενα με τον κόσμο σε ενα θεωρητικό επίπεδο που θα επεκτείνεται στην κάθε αναπνοή μου.Να γίνουν όλα δικά μου με την έννοια της πνευματικής κτήσης,να μπορώ να αισθάνομαι και να κατανοώ.
Δεν ξέρω αν είμαι στον σωστό δρόμο,μερικές φορές δε βλέπω κανένα δρόμο..κάποιες άλλες βλέπω άπειρες διακλαδώσεις ενός δρόμου που έχω επιλέξει να ακολουθώ.Συνήθως δεν ξέρω καν που πάω. Απλώς προχωράω κι όπου με βγάλει.Δεν το φοβάμαι αυτό. Άλλα πράγματα φοβάμαι.Μια σκέψη συγκεκριμένα.Ότι μια μέρα θα τα καταφέρω.Θα πάω κάπου που κανείς δεν έχει πάει και θα είμαι ευτυχισμένη εκεί.Αλλά μόνη. Γιατί αυτό απαιτούσε η διαδρομή. Όπως τα διαστημόπλοια που έχουν μέρη που αποκολλούνται κατά τη διάρκεια της πτήσης.
Δε μιλάω για φυσική μοναξιά αλλά για πνευματική.Κι οχι επειδή είμαι ή θα γίνω τόσο έξυπνη που δε θα μπορώ να συνεννοηθώ με κανέναν αλλά επειδή θα σκέφτομαι πάνω σε διαφορετικά μονοπάτια,με διαφορετικό τρόπο και θα είναι δύσκολη η πραγματική,ουσιαστική επικοινωνία. Ήδη το έχω αυτό σε κάποιο βαθμό γι'αυτό ενθουσιάζομαι τόσο πολύ αν σκοντάψω πάνω σε κάποιον άνθρωπο τυχαία και ανακαλύψω ότι μοιάζουμε.Ότι σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο και κάνουμε παρόμοιες σκέψεις για τα πράγματα που σημαίνουν κάτι για μας.Τα οποία είναι τα ίδια κιόλας.Είναι μεγάλη παρηγοριά,το λιγότερο.


Λοιπόν γύρισα απ'τις διακοπές στους γονείς μου γεμάτη εικόνες.
Σκέφτομαι το μπαλκόνι που έπινα καφέ κάθε πρωί με τη ζακέτα μου, το μπαμπά μου να πίνει καφέ δίπλα μου και τη μαμά μου πιο πέρα νυσταγμένοι κι οι τρείς,εγώ να τους αφηγούμαι ενα ακόμη παρανοΐκό όνειρό μου και μετά όλοι μαζί να βρίζουμε τους ανεγκέφαλους που κάνουν υπερκατανάλωση νερού ποτίζοντας τους δρόμους κι εμείς δεν έχουμε αρκετό για να κάνουμε μπάνιο.Η μαμά μου έβλεπε τα πολύτιμα λουλούδια της να ξεραίνονται και δε μπορούσε να τα ποτίσει...Ο πατέρας μου κοίταζε λυπημένα προς τις ελιές και το αμπελάκι.Μετά ήρθε το νερό και ήμασταν όλοι ευτυχισμένοι.Και καθαροί.
Σκέφτομαι τη θάλασσα.Η πιο αγαπημένη εικόνα μου για τον κόσμο είναι η θάλασσα όταν κάνω βουτιά μέσα,με ανοιχτά πάντα μάτια και κοιτάζω γύρω-γύρω αυτό το εκπληκτικό γαλαζοπράσινο χρώμα του νερού και το χρυσαφί του βυθού.Η πιο αγαπημένη...Έχω αποφασίσει ότι αυτή θέλω να είναι η τελευταία εικόνα που θέλω να δω πριν πεθάνω.Πιστεύω ότι θα φύγω πολύ ικανοποιημένη.Εκτός αν αποφασίσει κανένας καλός χριστιανός να με θάψει οπότε τα νεύρα μου, θα πάθω ασφυξία,θα κατα-αηδιάσω με τα έντομα και θα γυρίσω να τον στοιχειώσω και δε θα'μαι μόνη.
Σκέφτομαι επίσης τις μπριζόλες στα κάρβουνα και τα σάλια μου τρέχουν, κυριολεκτικά.Ενας μήνας με σαλάτες αλάδωτες και ψητά και 5 κιλάκια κάτω η yours truly(επιτέλους επιτέλους επιτέλους επιτέλους)!
Σήμερα θα παω στη Θεσσαλονίκη και θα φάω χαρτί στα Μακντόναλντς,ίσως πιω και κοκα κόλα,δεν ξέρω...Μπορεί να φάω και παγωτό μετά.Ελπίζω να μ'αφήσω.Πάντως αν φάω αυτά,αύριο το κόβω να μασουλάω μαρούλια βουτηγμένα σε άπαχο γιαούρτι και να γράφω την Οδύσσεια μιας πεινασμένης.Εντάξει δεν πεινάω και τόσο πολύ,απλώς φαντασιώνομαι λιχουδιές της γνωστής αλυσίδας προΐόντων "Eat me!" και το μάτι μου γυαλίζει.
Είπα Θεσσαλονίκη και ξέχασα να αναφέρω τα της μετακόμισης.Ναι,δεν έχουμε μετακομίσει ακόμα.Βασικά σήμερα θα είναι η Μέρα 1η της επιχείρησης μετακόμιση.Θα πάμε να αγοράσουμε χάρτη της πόλης και εφημερίδα και θα τριγυρίσουμε στο κέντρο ψάχνοντας για ενοικιαστήρια.Βασικά εγώ θα ψάξω και κάπου στην Τσιμισκή για ενα υπέροχο φόρεμα που φορούσε η κολλητή της αδερφής μου και που ήθελα να της το κλέψω.Αλλά δεν το έκανα.
Αύριο θα παω να ζητιανέψω για κούτες σε κανενα σουπερμαρκετ μάλλον,γιατί κανείς!! εδω δεν πουλάει κούτες και δε θέλω πάλι να βάλω τα ρούχα σε μαύρες σακούλες σκουπιδιών γιατί σκίζονται και στην προηγούμενη μετακόμιση κόντεψα να χάσω κατι βρακιά.Ενα έχασα σίγουρα.
Πάντως μέχρι στιγμής,απ'ότι ακούω δηλαδή,είναι τρελοί οι Θεσσαλονικείς.Ούτε στην Αθήνα δεν είναι τόσο ακριβά τα ενοίκια φίλοι μου.Κάτω Τούμπα,δυάρι,450 ευρώ.Τι λες ρε φίλε;Στο Λυκαβητό είναι φθηνότερα κι έχεις και θεα.Και συναυλίες από το μπαλκόνι σου(που λέει ο λόγος).Κάτω Τούμπα;Κάτω Τούμπα;;;;Δε μπορώ να το χωνέψω.Τελοσπάντων,εμένα αυτό που με καίει είναι να μην υπάρχουν κατσαρίδες εκεί που θα μείνω-αν τελικά βρεθεί σώφρων ιδιοκτήτης να μας νοικιάσει σπίτι στη Θεσσαλονίκη και οχι στο Μανχάτταν ή στο στρουμφοχωριό.
Επίσης με καίει,σε δέκα μέρες που είναι τα γεννέθλιά μου,να ξυπνήσω μακριά από εδώ και το βράδυ να βγώ και να γίνω λιώμα με τον Α. σε ενα ροκάδικο της προκοπής στη Θεσσαλονίκη και οχι εδώ. Θα φοράω κι εκείνο το φόρεμα που το αγόρασα 10 μέρες πριν και θα έχω χάσει και άλλα 5 κιλά και κανείς άγνωστος μετά δε θα με μαλώνει που καπνίζω στην κατάστασή μου.Επίσης μέχρι τότε θα έχω γίνει μαθηματική διάννοια,κανείς δε θα το πιστεύει γιατί ήμουν τόσο κακή στα μαθηματικά του σχολείου(όπως και ο Αΐνστάιν) και θα γυριστεί proof 2 για μένα.Επίσης, θα έχω μπεί και στο Αριστοτέλειο στην ψυχολογία-εννοείται ότι θα έχω πάρει το πτυχίο μου, μια μέρα νωρίτερα- και κατά τη διάρκεια των σπουδών μου θα ανακαλύψω το μαθηματικό τύπο της κατάθλιψης,θα θεραπευτώ και θα θεραπεύσω όλους τους πάσχοντες.Ναι.Αυτό θα κάνω.Και μη γελάσει κανείς,παρακαλώ.Σοβαρά μιλάω.Εντάξει υπερέβαλλα λιγάκι,δε γίνονται αυτά σε δέκα μέρες,θέλει περισσότερο χρόνο αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορώ να προσπαθήσω τουλάχιστον..έτσι δεν είναι;

Η υπεραισιοδοξία μου χτυπάει κόκκινο σήμερα και γαμώτο είναι τόσο εύθραυστη.Πρέπει να την κρατάω τρυφερά στην αγκαλιά μου,μερικές στιγμές να την κλείνω κιόλας να μη βλέπει,να είναι προστατευμένη.Το παραμικρό μπορεί να την κάνει θρύψαλλα.Αλλά τη βρίσκω πάντα,αυτό είναι καλό.Τη βρίσκω γιατί έμαθα να ταίζω το μυαλό μου.Και να ανοίγομαι. Spiral out.

Σκαλιά και παραμύθια

Είμαι άρρωστη ,αν είναι δυνατόν καλοκαιριάτικα, εδώ και δυο μέρες.
Βήχω,φτύνω,τρέχει η μύτη μου και όλα τα καλά και νοιώθω τόσο υπέροχα,όπως τον χειμώνα που μας πέρασε που ήμουν κάθε μέρα έτσι. Παίζει να'χω και πυρετό γιατί ζεσταίνομαι περισσότερο απ'όσο συνήθως και όλη την ώρα ζαλίζομαι απ'το μπούκωμα και επειδή βουλώνουν τα αυτιά μου απ'το πολύ το "φύσα φύσα" έχω χάσει την αίσθηση της ισορροπίας μου και περπατάω σαν γριά σε καράβι που κουνάει.
Όλη μέρα με φώναζε η γιαγιά από κάτω και έκανα πως δεν άκουγα γιατί νόμιζα ότι θα μου γκρινιάξει πάλι για τον θόρυβο και δεν άντεχα να την αντιμετωπίσω στην κατάστασή μου.
Εντάξει την καταλαβαίνω,νοιώθει μοναξιά και φοβάται μην πεθάνει και το χειρότερο είναι ότι είναι μόνη με τις σκέψεις της και οι σκέψεις της είναι: αχ τι καλά που περνούσαμε κείνα τα χρόνια,τι τραπέζια κάναμε,μαζευόταν όλη η γειτονιά,τώρα είναι πεθαμένοι όλοι,μόνο εγώ έμεινα...
Το χειμώνα κατέβαινα που και που και με κερνούσε ελληνικό καφέ σε φλυτζανάκι με πιατάκι και βουτήματα που είχαν μαλακώσει μέσα στο ντουλάπι της και μου έλεγε όλα αυτά και μια φορά έκλαψε κιόλας και ένοιωθα τόσο ηλίθια που δεν ήξερα τι να της πω ή τι να κάνω να νοιώσει λίγο καλύτερα.. καθόμουν μόνο και της έκανα παρέα.
Πριν λίγο με φώναξε ξανά και δεν άντεξα να προσποιούμαι ότι δεν την ακούω, άνοιξα την πόρτα,κατέβηκα μερικά σκαλιά και την είδα και είχε ενα παράπονο στα μάτια της...μου λέει σε πείραξε τότε(τον Ιανουάριο) που σου είπα για τον θόρυβο; (κάτι φίλοι από Γερμανία είχαν έρθει τότε και καθόμασταν πολύ στην κουζίνα γιατί η κοπέλα ήταν έγκυος και δε θέλαμε να καπνίζουμε μες τα μούτρα της και δυστυχώς για τη γιαγιά που κοιμάται στην κουζίνα της όσο κι αν προσπαθούσαμε να είμαστε ήσυχοι,πάλι ακουγόμασταν,χάλια μόνωση δεν το συζητώ) της λέω οχι βέβαια,τι να με πειράξει,μου λέει στεναχωριόμουν τόσο καιρό που δεν ήρθες να με δεις καθόλου και φοβόμουν ότι παρεξηγήθηκες και στεναχωριόμουν τόσο πολύ,δεν έχω κανέναν..
καλα τι με ήθελες εμένα,χώμα έγινα,δεν ήξερα τι να της πω πάλι,πώς να της εξηγήσω ότι τώρα τελευταία είμαι ακοινώνητη και ότι απ'το σπίτι βγαίνω μόνο όταν είναι απαραίτητο γιατί τέτοια φάση περνάω τώρα και δε γουστάρω πολλά πολλά ή πως να της εξηγήσω και να μη γελάσει μαζί μου εκείνη που είναι 82 χρονών ότι σε ενα μήνα κλείνω τα 25 και έχω σαλτάρει και ώρες ώρες νοιώθω γριά ή απλώς πολύ μεγάλη για να κάνω "κάποια" πράγματα; Θα μου πείς,τι δε μπορώ να κάνω; όλα τα μπορώ.* Αρκεί να το πάρω απόφαση και να σταματήσω να κλαίγομαι και να βουλιάζω στο μελόδραμα της ζωής μου.Να πιπιλάω τη μαύρη καραμέλα μου,όπως είπε κι ο Ελύτης.
Μια χαρά είναι η ζωή μου και θα'πρεπε να το υπενθυμίζω στον εαυτό μου συχνότερα.Τέλος πάντων, καθόμουν εκεί, τρια σκαλιά πιο πάνω από κει που στεκόταν εκείνη και την έβλεπα να δακρύζει και πάλι ένοιωθα σα μαλάκας και δε μπορούσα να πάω κοντά της μην την κολλήσω, έχει και προβλήματα υγείας,μη φορτωθεί κι άλλα..στεκόμουν εκεί και την κοίταζα στα μάτια και της έλεγα ελάτε κυρία Σοφία,μην τα σκέφτεστε αυτά, μην στεναχωριέστε..
Μπούρδες.Είναι σαν να σπάει κάποιος το πόδι του και να του λες εσύ "πονάς καλέ μου;"
--
Είναι δύσκολο να ανοιχτείς σε κάποιον.
Αλλά είναι μερικές φορές δυσκολότερο σ'αυτόν τον κάποιον που ανοίχτηκες να σ'ακούσει.Ή να σου απαντήσει.Ή απλώς να αποδεχτεί το ρόλο που του ανέθεσες εσύ-παρόλη τη δυσκολία σου.

Η αυτολύπηση στερεί χρόνια απ΄τη ζωή σου και ούτε που το καταλαβαίνεις.
Διάβαζα μια ιστορία από ενα βιβλίο του Jorge Bucay που μου πρότεινε ο drakator .
"Ιστορίες να σκεφτείς" το λένε.
Και η ιστορία αυτή είναι για εναν ερευνητή που πήγε μια μέρα στην πόλη του Καμίρ.

"Λίγο πριν μπει στην πόλη διέκρινε ενα λόφο πανέμορφο,στολισμένο με δέντρα και λουλούδια και πουλιά.
Και αποφάσισε να πάει να ξεκουραστεί για λίγο εκεί. Πέρασε την είσοδο και άρχισε να βαδίζει αργά δίπλα στις λευκές πέτρες που ήταν τοποθετημένες ανάμεσα στα δέντρα. Σε μια απ'τις πέτρες ανακάλυψε μια επιγραφή:
Αμπντούλ Ταρέγκ: έζησε 8 χρόνια, 6 μήνες,2 εβδομάδες και 3 μέρες.
Τρόμαξε συνειδητοποιώντας ότι δεν ήταν μια απλή πέτρα λοιπόν αλλά μια ταφόπλακα και ότι όλες οι πέτρες εκείνες που έβλεπε ήταν κι εκείνες ταφόπλακες. Κι όλες είχαν παρόμοιες επιγραφές.
Ο ερευνητής ένοιωσε αβάσταχτη θλίψη,έκατσε κι άρχισε να κλαίει.
Τότε πέρασε από εκεί ο φύλακας του νεκροταφείου,τον είδε και τον ρώτησε γιατί κλαίει.
Κι ο ερευνητής του είπε: τι πράγμα φοβερό έχει αυτός ο τόπος; γιατί έχει τόσα πολλά νεκρά παιδιά θαμμένα σ'αυτό το μέρος;
Ο ηλικιωμένος φύλακας του χαμογέλασε και του είπε να ηρεμήσει και του εξήγησε ότι εκεί είχαν ένα παλιό έθιμο.Το εξής: όταν ένας νέος συμπληρώσει τα 15 του χρόνια,οι γονείς του του χαρίζουν ενα τετράδιο για να το κρεμάει στο λαιμό.Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα,κάθε φορά που απολαμβάνει έντονα κάτι ανοίγει το τετράδιο και σημειώνει: στα δεξιά αυτό που απόλαυσε
και στα αριστερά,πόσο χρόνο κράτησε αυτή η απόλαυση.
Έστω ότι γνώρισε μια κοπέλα και την ερωτεύτηκε.Πόσο κράτησε αυτό το μεγάλο πάθος; Μια βδομάδα; δυο;
και μετά,το πρώτο φιλί;
η εγκυμοσύνη; η γέννηση του πρώτου παιδιού;

Έτσι,όλοι εμείς,συνεχίζουμε να σημειώνουμε στο τετράδιο κάθε λεπτό που απολαμβάνουμε...Κάθε λεπτό.
Όταν κάποιος πεθαίνει
έχουμε τη συνήθεια
να ανοίγουμε το τετράδιό του
και να αθροίζουμε το χρόνο της απόλαυσης
για να τον γράψουμε πάνω στον τάφο του.
Γιατί αυτός είναι για εμάς
ο μοναδικός και πραγματικός χρόνος
ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΖΗΣΕΙ. "


Δεν έχει σημασία ο χρόνος. Σημασία έχει τι κάνουμε με τον χρόνο μας. Κλισεδάρα αλλά whatever, ήθελα να το γράψω.


*Εκτός από το να βάλω το πόδι μου πάνω απ'το κεφάλι μου.

Η δύναμη της συνήθειας

Εχω ένα χαρτί περυτιλίγματος από ένα δώρο που μου έκανε κάποτε ο πιο καλός μου φίλος. Το βιβλίο ήταν το "1984" και έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε.
Το βιβλίο το δάνεισα σε κάποιον που δε μου το επέστρεψε ποτέ,αλλά,το χαρτί περυτιλίγματος μου έμεινε. Ήταν το ευτελές.Το δίχως αξία- αυτό που μου έμεινε. Κι όμως αυτό το χαρτί γίνεται η αφορμή να γραφτεί τώρα αυτό το ποστ. Γιατί πάνω του έχει γραμμένα κάποια λόγια που είπαν κάποιοι. Δε γράφει ποιοί. Μόνο τα λόγια τους.
Σωστά ή λάθος... εκείνοι τα είπαν κι εγώ
τα'χω στο μυαλό μου.

Γράφει κάποιος, λοιπόν.
"Η συνήθεια,
πέτρα δεμένη στο λαιμό
μας βοηθάει να μην πετάμε στα σύννεφα"

Τριγυρνάνε αυτοί οι τρείς στίχοι μέσα μου τόσο συχνά,που νοιώθω ότι υπάρχουν αιώνες στις σκέψεις μου.
Τους έχω οικειοποιηθεί. Θα μπορούσα να τους χρησιμοποιήσω και για να ορίσω τί σημαίνει συνήθεια.

Χθές διάβασα αυτό.


Κι ήταν σαν ο πρώτος από τους ομόκεντρους κύκλους να έκλεισε.


"Αδιατάραχτη η συνήθεια της δύναμης
αναπαύεται πάνω στη δύναμη της συνήθειας"

Τελικά...
Ενας ορισμός... δεν ορίζει τίποτα άλλο παρ'εκτός την προσπάθειά μας να επιβληθούμε στο αόρατο.
Και είναι καταδικασμένος να αποτυγχάνει.

Η ποίηση..η ποίηση όμως δίνει κάτι πέρα απ'αυτό.
Νόημα.

Και κατά συνέπεια Είναι.
Πέρα από κάθε ορισμό.

note to self

• Να μην χαρίζομαι εύκολα
• Να γελάω συχνότερα
• Να μαζέψω το χαλί απ'το μπαλκόνι
• Να Του μιλάω περισσότερο
• Να παω να δω τους γονείς μου και να τρακάρω το αυτοκίνητο που θα αγοράσουν σε λίγες μέρες
  
• Να διαβάσω τα βιβλία που έχω αφήσει μισά
• Να πάρω τηλέφωνο την καθηγήτρια για την πτυχιακή που ακόμα να απαντήσει στο μέηλ μου
• Να ξεκολλήσω από το wucan των black mountain και να ακούσω και κάτι άλλο με το οποίο θα κολλήσω μέχρι να ακούσω τίποτα άλλο
• Να δω House το απόγευμα
• Να στείλω αγριεμένο μέηλ στην εφημερίδα που κάθε Κυριακή έδινε dvd Friends και σταμάτησε και αναγκάζομαι ,πια, να βλέπω τον 1ο κύκλο σε όλες τις γλώσσες audio που έχει καταλαβαίνοντας παρόλη την άγνοιά μου, κάθε διάλογο
• Να εξακολουθώ να χαμογελάω συνέχεια και να πονάνε τα μάγουλά μου
• Να καταφέρω να κοιτάξω την αγαπημένη μου φωτογραφία της γιαγιάς που έχασα πριν 1,5 χρόνο και να παραδεχτώ πόσο μου λείπει.
  
• Να πω στη μαμά μου πόσο την αγαπώ και την καταλαβαίνω και πόσο δεν το ξέρει γιατί συνεχώς μαλώνουμε
• Να πω στον μπαμπά μου ότι είναι ο πιο δυνατός άνθρωπος που ξέρω και ότι θα'θελα κάποτε να γίνω σαν κι αυτόν
• Να μιλάω συχνότερα με τους φίλους μου στο τηλέφωνο όταν δεν μπορώ να τους δω
• Να πίνω λιγότερο καφέ και λιγότερα αντιόξινα φάρμακα
• Να θυμάμαι ποιά είμαι
• Να ελαττώσω το κάπνισμα
• Να αγοράζω ότι περίεργο ρούχο δω και μου αρέσει χωρίς να σκέφτομαι πόσο ρόμπα θα γίνω φορώντας το
• Να βρω δουλειά
• Να σταματήσω να κρύβομαι απ'τους ανθρώπους
  
• Να υποκύπτω σε παρόρμησεις της στιγμής
• Να γίνω φυσική κοκκινομάλλα
• Να μάθω να λέω οχι όταν πρέπει και να σταματήσω να είμαι ψυχαναγκαστικά ευγενική
• Να αποφασίσω τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω και να το κάνω
• Να βγάλω την πίτσα από το φούρνο
• Να κλέψω τον Α. και να πάμε διακοπές σε τυχαίο νησί, μόνοι, με 2 υπνόσακους και να τρώμε καρπούζια τα οποία θα παγώνουμε στη θάλασσα
• Να βρω ενα ψωρόγατο να υιοθετήσω και να'ναι μαύρο με πράσινα μάτια.Κι αν δεν είναι,δεν πειράζει
• Να πω ενα Ευχαριστώ σε όλους εσάς που γνώρισα και με γνωρίσατε στους λίγους μήνες που υπάρχει αυτό το μπλογκ που βγάζω τα εσώψυχά μου και μου έχετε κάνει τη ζωή πολύ πολύ πλούσια.

Now it hits me!

Μια φίλη, κάποτε, μου είπε :
"Μαλάκα, είσαι ο μόνος άνθρωπος που ξέρω που μιλάει τόσο πολύ για τον εαυτό του όχι για να κάνει επίδειξη ή να περιαυτολογήσει αλλά επειδή έχει απίστευτη ανάγκη να τον γνωρίσουν οι άλλοι."

Τότε,ένοιωσα σαν να με είχε χτυπήσει βράχος.Και είχα μηδενική αντίσταση παρόλη την άρνησή μου να το δεχτώ.

Όπως το κογιότ, που πέφτει από το γκρεμό, κοιτάει ψηλά, βλέπει τεράστια βράχια να ετοιμάζονται να πέσουν πάνω του και βγάζει μια μικροσκοπική ομπρελίτσα για να προστατευτεί. (Ενώ το σπαστικό roadrunner από πάνω κάνει ενα "μπιπ-μπιπ" και γίνεται καπνός.)
Ε,δεν προστατεύεται! Πώς θα μπορούσε;

Έβγαζα ομπρελίτσες κι εγώ τόσα χρόνια. Μέχρι που ο τελευταίος βράχος που έπεσε πάνω μου έγραφε : Blog.

traum

Yπάρχουν κι αγάπες που κρατάνε για πάντα.

Υπαρχουν κι αγάπες ληγμένες
κι εσυ
που βγήκες λαβωμένη
αγκάλιασε τ'αστέρια και κατέβα
σε μια παραλία από σπασμένα κοχύλια κι όνειρα
φτιαγμένη
αποκλειστικά
για σένα.

Yπάρχουν κι αγάπες που κρατάνε μόνο μια στιγμή.

3 ψέμματα και 1 αλήθεια (απντέιτεντ)

3 ψέμματα και 1 αλήθεια για μένα.
Όποιος ξέρει ας μην το προδώσει αμέσως. Ναι;

• 1) Έχω περάσει μια ώρα της ζωής μου βλέποντας την ανάστροφη πορεία του Jack Daniels , που είχα καταναλώσει εκείνη τη νύχτα, να χάνεται για πάντα σε φρεάτιο στην πλ.Αμερικής.
• 2)Αυτό το μπλογκ δεν είναι δικό μου κι εγώ δεν είμαι η kleine wolke. Την πραγματική kleine wolke την έχω κλειδωμένη στο υπόγειό μου και την ταίζω ρεβύθια κάθε μέρα. Δεν τα τρώει.
  
• 3)Διάσημος φωτογράφος με έχει φωτογραφήσει με αδαμιαία περιβολή-καθόλα αξιοπρεπής όμως- και είναι πιθανόν να με γνωρίζετε όλοι από περσινό τεύχος γνωστού αντρικού περιοδικού.
• 4)Στην πενθήμερη εκδρομή στην τρίτη λυκείου δεν είχα κοιμηθεί ούτε μια φορά στο δωμάτιό μου. Συνήθως ούτε καν στο σωστό όροφο του ξενοδοχείου.Την έβγαζα σε σκάλες ή στον όροφο με τα παιδιά από την Κρήτη με τα οποία έπινα σαμπούκα και τσίπουρα όλη νύχτα.
  

Και τώρα το αντίθετο. 3 αλήθειες κι ενα ψέμμα.

• 1) Όταν ήμουν 16 χρονών κόντεψα να πέσω από γκρεμό με το ποδήλατό μου γιατί δεν είχα φρένα. Από τότε δεν έχω κάνει ποδήλατο ξανά.
• 2)Μια φορά, στο μεθύσι μου επάνω, μπέρδεψα την τουαλέττα με την αποθήκη ενός μαγαζιού και πήγα να κατουρήσω στο ψυγείο της αποθήκης. Η σερβιτόρα με πρόλαβε καθώς άνοιγα την πόρτα του ψυγείου και ξεκούμπωνα το τζιν μου.
  
• 3)Την προτελευταία φορά που ταξίδεψα με καράβι καθόμουν στο κατάστρωμα κάτω από το φουγάρο και όταν το καράβι ξεκίνησε ,το μπουκωμένο φουγάρο έβγαλε ενα πνιχτό ήχο και το επόμενο πράγμα που κατάλαβα ήταν μαύρη στάχτη κολλημένη πάνω μου. Επι 4 ώρες τριγυρνούσα σαν λονδρέζος καπνοδοχοκαθαριστής του 19ου αι.
• 4)Έχω αγγίξει τον Iggy Pop ο οποίος μου έκλεισε το-κόκκινο από κοκαίνη-μάτι του ενώ τραγουδούσε το NoFun.
  

Αν βρείτε τις αλήθειες θα τις βάλω στο "Για Μένα" του προφίλ μου, του νόου αζ μπέτα.
Για το παιχνίδι αυτοπροσκαλέστηκα από την S.L.E
Προσκαλώ να παίξει όποιον δεν το έχει παίξει ακόμη και δεν έχει βαρεθεί ακόμα τις προσκλήσεις μου.

update

απαντήσεις και απομυθοποίηση(ε ναι!)

3 ψέμματα και 1 αλήθεια.

1. Αλήθεια. Απ'τα ωραιότερα ωραιότερα βράδυα της ζωής μου. Μετά πήγα κι έφαγα χοτ ντογκ στα Έβερεστ, Πατησίων και αγ. Μελετίου όπου τσακώθηκα με την υπάλληλο. Δεν ήθελε να μου δώσει χαρτοπετσέτες.Ποτέ δεν κατάλαβα το λόγο.
2. Ψέμματα.
(Μισό, να κοιτάξω το νερό στα ρεβύθια.)
3.Ψέμματα. Διάσημος,μάλλον,φωτογράφος ήθελε να με φωτογραφίσει. Είπα Οχι. Έχασα την ευκαιρία μου για διεθνή αναγνώριση.
Σε 1 χρόνο όμως που θα έχω κάνω πλαστική σε μύτη, στόμα και αυτιά, ανόρθωση στήθους, κοιλιοπλαστική και λιπαναρρόφηση θα τον πάρω τηλέφωνο και θα με φωτογραφίσει και θα γίνω είδωλο και θα βγω και στην τηλεόραση και όσοι με βλέπουν θα πέφτουν ξεροί και θα με ερωτεύονται και όλα τα πλούσια τεκνά θα μου αγοράζουν αυτοκίνητα και κότερα για να με ρίξουν αλλά εγώ θα διαλέξω αυτόν που έχει πλούσιο εσωτερικό κόσμο και θα με κάνει να γελάω γιατί παρόλο που θα είμαι διάσημη μέσα μου θα παραμένω ένας φυσιολογικός άνθρωπος σαν όλους εσάς.
4.Ψέμματα. Αν και στην πενθήμερη,η οποία ήταν 8ήμερη αν δεν κάνω λάθος, δεν κοιμήθηκα συνολικά περισσότερες από 5 ώρες και ποτέ στο δωμάτιό μου και στους Κρητικούς κατέβαινα με γκρούπ, όλοι μαζί πίναμε ό,τι ήταν πόσιμο και περιείχε αλκοόλ και λέγαμε πρόστυχες μαντινάδες.



3 αλήθειες και 1 ψέμμα.

1. Αλήθεια. Οι γονείς μου σάλταραν από την αγωνία. Με περιμάζεψε λιπόθυμη, με διάσειση και αγκάθια στον πωπό ενας γιατρός αθληταράς και μια ομάδα κωπηλάτες που έκαναν τζόγκινγκ εκεί. Ρόμπα.
2. Ψέμματα. Αληθινή ιστορία όμως. Εγώ ήμουν η τυχερή σερβιτόρα που άρπαξα τον μισοξεβράκωτο μεθυσμένο λίγο πριν κατουρήσει τις τεκίλες που πάγωναν ανυποψίαστες στο ψυγείο.Πέρασα τα επόμενα 10 λεπτά υποχρεώνοντάς τον να δαγκώνει φέτες λεμονιού πασπαλισμένες με φρεσκοτριμμένους κόκκους εσπρέσσο.Γαμώ την καλοσύνη μου.Ήμουν από τις σερβιτόρες που λένε καλημέρα,καλησπέρα,ενδιαφέρονται να πάνε νερό/ποτό στους πελάτες πριν εκείνοι κορακιάσουν και το ζητήσουν ή όσο γρηγορότερα γινόταν από τη στιγμή που το ζήτησαν ,άκουγαν τον πόνο του καθενός με πραγματικό ενδιαφέρον και λοιπά.Το λέω για να μην απορήσει κανείς για την προσπάθεια να κάνω την μετενσάρκωση του Johnny Walker να σταθεί στα πόδια του και να keep walking.
Μου έδωσε 5 λεπτά φιλοδώρημα. Στον μπάρμαν 30 ευρώ. (Ο μπάρμαν γκομένιζε με κάτι ξανθιές όλη νύχτα και είχε ξεχάσει και τ'όνομά του.Το δικό του,όχι του χουβαρντά.)
Γαμώ το σύμπαν.
3. Αλήθεια. Ένα έχω να πώ. Αγούδημος τράβελ ροκς! Επίσης Αγούδημος τράβελ τουαλέττες ροκ. Ευωδιά!; Ζαλιστική! Ούτε το σουπλίν πράσινο μήλο τέτοια επιτυχία! Νερό!; Αφθονο!Οχι για να πλυθεις αλλά άμα θες να βράσεις το αυγό σου μια χαρά θερμοκρασία(χειμώνα -καλοκαίρι)! Σαπούνι!; Ανύπαρκτο!
Καλύτερο ταξίδι ever λέμε!
4. Αλήθεια!!!! O Iggy πρέπει να κάνει μπάνιο με τζόνσονς baby σοφτ σκιν. Ούτε εγώ δεν είμαι τόσο βελούδινη.
Επίσης, we are meant to be. Call me Candy babe!

Parts of me

Βρήκα κρυμμένο στη βιβλιοθήκη μου ένα παλιό τετράδιο.
Έχουν περάσει 6 χρόνια από την τελευταία φορά που έγραψα ή διάβασα κάτι από κει μέσα.


Ποιά παραίσθηση με κάνει να σου γράφω πάλι;
Πέρασαν μήνες, αμέτρητες στιγμές, μ'ακούς;
.......

Πόσο κρατά η ψευδαίσθηση και πόσο η αλήθεια;
Σφίγγω τα δόντια κι ανοίγω τα μάτια μου.
Και παίρνω τη μεγαλύτερη τζούρα ουρανού που μπορώ.
Συνεχίζω.

Πόσες φορές έχω πει συνεχίζω στον εαυτό μου; Χριστέ μου δεν έχω αλλάξει καθόλου;


Θέλω να πέσω χαμηλά.
Να τις κόψω τελικά.
Να κρατήσω το χέρι μου ψηλά κι εσύ από κάτω
να στάζει το αίμα μου
καυτό, αγιάτρευτο
κι εσυ να πίνεις
Και τότε μόνο να καταλάβεις
αφού σ'έχω πιάσει εγω
τότε μόνο
πόσο άρρωστη είμαι.

Κάποτε αγκάλιαζα τον ουρανό και χαμογελούσα
σε όλα γύρω μου

μα τώρα
Τώρα τράβα φαλτσέτα
φωνάζει το μυαλό μου

και θέλω να ξεσκίσω τον ουρανό και τον κόσμο
σαν να'ταν χάρτινος
να ματώσω το λαιμό μου ουρλιάζοντας
κι η φωνή να βγαίνει απ'την πλάτη
κι απ'τα χέρια και τα μάτια
κι όλο το σώμα να τρέμει

και να τα κάψω όλα και να περπατώ μέσα στις φλόγες
και τις στάχτες και να χαίρομαι και να γελάω υστερικά
σαν σχιζοφρενής
.......

Αγάπη πουθενά
αγάπη πουθενα
όλα παράλογα κι εσυ
αλλού
και τα μάτια σου άφαντα.

Θηρίο εγώ
να κατασπαράζω και να καταστρέφω.
Μόνη.
.....


Θα κάθομαι εδώ μέχρι να πέσω σε κώμα
ποτά και μουσική
Βυθίζομαι σε λαβύρινθο από σκέψεις
γυάλινες σκέψεις

Θα κάθομαι εδώ μέχρι να έρθεις να με πάρεις
Μουσική και αγγίγματα
ζαλάδα
Κενές γραμμές να γεμίζω με μεθυσμένα γράμματα και το χέρι μηχανικά να κυλάει αλλά
με κόπο, σ'αυτά που χάραξες στο μυαλό μου
και το αλκοόλ να μπαίνει μέσα μου φτύνοντας σιωπές
και να περιμένω εδώ μέχρι να μη νοιώθω πια

Καθισμένη στη γωνία
το φως να σβήνει και το ποτήρι μου ν'αδειάζει.
Εγώ εδώ.Τόσο μακριά σου...




Εαυτέ μου δεν παλεύεσαι.
Δεν ξέρω πώς επιβίωσα από σένα,
κάπως τα κατάφερα όμως.
Είσαι μέσα μου πάντα αλλά υπόσχομαι, κάθε φορά που θα πας να ξεμυτίσεις θα σου γελάω. Μέχρι να μην έχεις άλλη δύναμη πάνω μου. Σου έδωσα το παρελθόν μου.

Και να πας να γαμηθείς αξιοθρήνητο θύμα.
Το μέλλον μου μού ανήκει.

Caught a lightweight lightning seed

Σήμερα, εξακολουθεί να βρέχει και από την ώρα που ξύπνησα, πριν λίγο, έχω πιεί 4 καφέδες, ακούω αυτό το τραγούδι και όταν δεν φταρνίζομαι μέσα στον καφέ χτυπάω τα δάχτυλά μου στο πληκτρολόγιο και τραγουδάω.
(Η Τori δεν ξέρει καλά τους στίχους αλλά έχει την ωραία φωνή . Εγώ έχω καλό πληκτρολόγιο. - Όχι για πολύ.)

Αυτό το τραγούδι με κάνει πάντα να χαμογελάω.

Tori Amos- Caught a light sneeze



Και μου θυμίζει ότι η γλυκόπικρη είναι ίσως η πιο έντιμη γεύση μου.

Η συμφιλίωση του Depon

Ώρες ώρες αισθάνομαι μέσα μου την ύπαρξη ενός τέρατος με δυο κεφάλια. Και το κάθε ενα απ ' αυτά έχει διαφορετική εικόνα για τον κόσμο και για τον εαυτό του.

Το ενα είναι μικρό παιδί και το άλλο κουρασμένη γριά.
Το ενα είναι γλυκό, τρυφερό, όμορφο, καλό και το άλλο σκληρό, θυμωμένο, απελπισμένο, άσχημο και κακό.
Το ενα φτιάχνει φτιάχνει με υπομονή και το άλλο καταστρέφει με μανία.
Το ενα είναι γεμάτο όνειρα και το άλλο ήταν γεμάτο όνειρα.
Το ενα θέλει να διαλύσει το άλλο. Συνεχώς συγκρούονται και κόβουν κομμάτια το ενα απ'το άλλο με τα δόντια τους.
Κι από τις πληγές στάζουν σκέψεις κι επιθυμίες ασυμβίβαστες πάνω στο κορμί που μοιράζονται.

Μετά χαμηλώνουν τα κεφάλια τους κι έρχονται κοντά. Κι υπόσχονται να μη μαλώσουν ποτέ ξανά.
Μαζεύουν τις σκέψεις τους και τις χαΐδεύουν και τις παρηγορούν.

Ο πονοκέφαλος φεύγει. Το τέρας κουλουριάζεται και κοιμάται. Έτσι μικρό και πληγωμένο δεν είναι και τόσο τρομερό. Κάνω ησυχία να μην ξυπνήσει. Είναι νωρίς ακόμα.

dunkel

East Hastings- Godspeed You! Black Emperor




Ήθελα να γράψω οτι αν ήταν να πεθάνω σήμερα θα ένοιωθα ότι αφήνω πολλά loose ends.
Οτι τους τελευταίους μήνες έχω στερηθεί ή στερήσει εγώ η ίδια απ'τον εαυτό μου πολλά όμορφα συναισθήματα και τουλάχιστον την απουσία του μόνιμου άγχους μου.
Θα έγραφα οτι έμεινα καρφωμένη στις σκέψεις μου και στα προβλήματά μου.
Θα έγραφα οτι δεν έκανα όλα όσα ήθελα. Οτι δεν πρόλαβα να τα κάνω.
Κι οτι σίγουρα δε θέλω να πεθάνω.
Παρόλο το άγχος που σχεδόν(το αφήνω να) μου στερεί τη ζωή, παρόλα τα αδιέξοδά μου.
Και ήθελα να γράψω οτι αν ήταν να σβήσω κάποτε θα ήθελα να γίνει μέσα στο crescendo του east hastings.
Θα κατέγραφα αυτές τις σκέψεις που είναι τυλιγμένες γύρω απ'τον εαυτό μου. Και μόνο.


Είδα ντυμένο το τραγούδι ΜΟΥ μ'αυτές τις φωτογραφίες.
Και σκέφτηκα πόσο ηλίθιο κι εγωιστικό τελικά θα ήταν να μιλάω για το δικό μου ενδεχόμενο θάνατο που με φοβίζει και η σκέψη μόνο. Και οτι είμαι για φτύσιμο και θα'πρεπε να ντρέπομαι, γιατι στις φωτογραφίες που περνούν η μία μετά την άλλη πάνω απ'τις νότες βλέπω το σκοτάδι κι έρημους δρόμους, ανθρώπους να υποφέρουν, να πονούν, να πεθαίνουν, να σκοτώνουν, να ζουν σε άθλιες γωνιές με όση αξιοπρέπεια δεν μπορώ εγώ να αξιώνομαι, να βγαίνουν απ'το σκοτάδι, να βυθίζονται σ'αυτό. Για τη ζωή. Γι 'αυτά που πιστεύουν. Γιατί γεννήθηκαν σε λάθος τόπο ή σε λάθος χρόνο.
Σκατά. Αυτοί οι άνθρωποι με κάνουν να φαίνομαι μικρή μπροστά τους. Να είμαι.
Είμαι δειλή, προτιμώ να κρύβομαι στη ντουλάπα με κλειστά μάτια, κι ας τη φοβάμαι, παρά να αντιμετωπίσω αυτό που μου συμβαίνει στα ίσια.
Νοιώθω ντροπή καθώς το συνειδητοποιώ.
Το βάζω σε λέξεις για να μην το ξεχάσω ποτέ.



Μόνο που πρέπει να μείνω γυμνή στο σκοτάδι μέχρι να βρώ το θάρρος να κοιτάξω τον ήλιο.

Αυτά που δε θα σου πώ, ποτέ.

Ο Ελύτης είχε πει " είναι διγαμία ν'αγαπάς και να ονειρεύεσαι".
Κάποιες μέρες ζω μονάχα από αναμνήσεις του εαυτού μου σε άλλους καιρούς, παλιούς.
Κάποιες άλλες ονειρεύομαι το μέλλον. Χωρίς εσένα. Πώς θα είμαι, πώς θα ζω, πώς θα'ναι αυτός που θα'χω στο πλάι μου ή αν θα είμαι μόνη, αν θα έχω πολλούς εραστές ή αν στην καρδιά μου θα χωρά ένας μόνο...

Κι όλα αυτά στο πίσω μέρος του μυαλού μου, στο πιο σκοτεινό και τρομακτικό μου μέρος, που το οραματίζομαι σαν εβένινο πύργο με χίλιες πόρτες..κλειδαμπαρωμένες..που τον έχει σκεπάσει ο έρεβος. Κι οι σκέψεις μου αυτές, οι αναμνήσεις, τα όνειρα βγαίνουν απ'την ομίχλη μέσα μου και βουτάνε στην πραγματικότητά μου, στο τώρα μου.Και μου το διαμελίζουν. Έρχονται να μου δηλητηριάσουν τον πρώτο καφέ της μέρας, να μου μουδιάσουν το σώμα. Τις πιάνω όταν πιάνω το πόμολο του παραθύρου για να ανοίξω στον άνεμο και μου παγώνουν το χέρι. Χύνονται στο παρόν μου και το ξεσκίζουν με κραυγές αφήνοντας στη θέση του το κενό και στη θέση μου ένα θολό φάντασμα.

Έρχεσαι μετά εσυ από πίσω μου και μ'αγκαλιάζεις. Και δεν ξέρεις, δεν μπορείς να φανταστείς οτι εκείνη τη στιγμή που με ζεσταίνεις στα χέρια σου και μου φιλάς το λαιμό οτι η σκέψη μου είναι σ'ενα τραίνο που φεύγει. Κι ότι φαντάζομαι τον εαυτό μου μέσα. Κι ότι αυτό που με κάνει να τρέμω δεν είναι ο κρύος αέρας, αλλά η σκέψη οτι δεν μπορώ να αγαπήσω. Όχι όπως θα ήθελα. Οχι όπως θα ήθελες να σ'αγαπώ.
Κι ότι εσύ δεν το'χεις καταλάβει ακόμη.

Ξημερώνουν μέρες που νοιώθω οτι όλα είναι στη σωστή τους θέση. Τα κομμάτια του μυαλού μου δεν πονάνε, σε κοιτώ καθώς κοιμάσαι και θέλω να λιώσω πάνω σου, μες τα χέρια σου, μέρες που θέλω να μείνω και να σου πώ όσα σ'αγαπώ σου έχω πει μισά, μηχανικά και χωρίς να σε κοιτάζω τις μέρες που δεν ξέρω ποιά είμαι. Τις μέρες που νοιώθω πως πρέπει να φύγω.


Είμαι εδώ μαζί σου και σήμερα είναι μια απ'τις καλές μέρες.

Θέλω όμως να θέλεις να αγαπάς αυτό που είμαι. Κομμένη στη μέση.

.....

.....μαγειρεύω..η διάθεση στο ναδίρ, είμαι συνεχώς άρρωστη εδώ και μήνες, δε θυμάμαι καν πώς είναι να μην είσαι κρυωμένος, δε θυμάμαι πώς είναι να νιώθεις ξεκούραστος και υγιής,δε θυμάμαι ούτε πώς ένιωθα χθές που πετούσα στα σύννεφα

...κατι στιγμές σαν κι αυτές νιώθω γκρι, σχεδόν διάφανη, σχεδόν αόρατη, σχεδόν απούσα

...κατι στιγμές σαν κι αυτές νιώθω σαν αντικείμενο, δεδομένη, παραιτημένη, μόνη

...κατι στιγμές σαν κι αυτές δεν εχω τη δύναμη ούτε και τις λέξεις να περιγράψω τι αισθάνομαι

...κατι στιγμές σαν κι αυτές τρομαζω τους γύρω μου

...κατι στιγμές σαν κι αυτές τρομάζω τον εαυτο μου

...αναρωτιέμαι αν εχω πολλη ενσυναίσθηση ή πολύ λίγη

δεν ξέρω αν θα φάω αυτο που μαγειρεύω..ίσως το μόνο που χρειάζομαι είναι να κοιμηθώ ή να πέσω σε κώμα ή να μου συμβεί κατι..κατι αναπαντεχο..κατι διαφορετικο, απρόσμενο..κατι..

...ίσως απλά να μην έχω κέφια και όλα να μου φταίνε

...ίσως αργότερα να διαγράψω αυτό το ποστ.