Μισό κιλό αυτοσαρκασμός σε πλαστική μη βιοδιασπώμενη σακούλα

Μια φίλη μου,μου είπε ότι της αρέσει πολύ που μπορώ να αυτοσαρκάζομαι.
Η πρώτη μου αντίδραση ήταν να χαμογελάσω με ικανοποίηση για τον εαυτό μου.Φυσικά, η μετριοφροσύνη μου δε μου επιτρέπει να απαντήσω,ναι μπράβο μου τι καταπληκτική που είμαι, αλλά αυτό δε σημαίνει πως ακόμη και για ενα δευτερόλεπτο δε θα θαυμάσω τον εαυτό μου.
Ενα δευτερόλεπτο είναι αρκετό.
Τι σκατά αυτοσαρκασμός είναι αυτός αν είναι μισός; αν κοροιδεύω τα μισά στραβά μου; αν τα άλλα μισά τα παραβλέπω ή τα κρύβω; πώς γίνεται να μην παίρνει κανείς το μισό του εαυτό στα σοβαρά;Θα μου πεις,πώς γίνεται να μην τον πάρεις στα σοβαρά ολόκληρο; πρέπει να είσαι πολύ γαμώ τα άτομα με γαμάτη αίσθηση του χιούμορ ή να είσαι σχιζοειδής προσωπικότητα με γαμάτη αίσθηση του χιούμορ.
Ε, δεν είμαι ούτε το ενα, ούτε το άλλο.
Και θα μου πεις επίσης,αν δεν έχεις την ικανότητα να θαυμάσεις έστω κι ενα κάτι στον εαυτό σου,πόσο διαταραγμένη προσωπικότητα μπορείς να'σαι; γιατί δε γίνεται.Κάτι θα γουστάρεις πάνω σου.
Καλό είναι αυτό,δε λέω,αλλά άμα το γουστάρεις πολύ αυτό το κάτι αναμενόμενο είναι να το παίρνεις και στα σοβαρά.Αυτομάτως,το κάτι σου γίνεται σημαντικό και ξεχωριστό και ευάλωτο στην κριτική των άλλων,στην κριτική του εαυτού σου αν την κάνεις, γιατί είπαμε,αυτό το κάτι είναι σε βάθρο,γίνεται το ασφαλές σου καταφύγιο όταν μισείς τα υπόλοιπα κάτι σου,τα κάτι τα οποία σαρκάζεις.Είναι μια ισορροπία.
Το έχεις για να μπορείς να παραμένεις λογικός.Δεν το πειράζεις.Δεν το σαρκάζεις.
Σαρκάζεις επιλεκτικά λοιπόν.Αυτά που δεν πονάνε τόσο πολύ.
Που πονάνε αλλά όχι τόσο,που δε θα σε φέρουν σε δυσαρμονία με τον εαυτό σου όπως τον αντιλαμβάνεσαι και δε θα σε κάνουν άνω κάτω ψυχολογικά.Θα ταράξουν λίγο την επιφάνεια.Άντε και λίγο πιο βαθειά αλλά μέχρι εκεί.Ελεγχόμενος σαρκασμός,σαν πείραμα εργαστηρίου.
Θα μπορούσα να πω κι άλλες παρομοιώσεις αλλά δεν είμαι και τόσο έξυπνη.Και να'τος ο σαρκασμός ινδικό χειρίδιο.Μπορώ να λέω ότι δεν είμαι έξυπνη ακριβώς επειδή πιστεύω ότι είμαι.Ούτε το αφτί μου δεν ιδρώνει.
Και μπορώ να σαρκάζω τον σαρκασμό μου σε ενα ποστ ολόκληρο με απόλυτη φυσικότητα και χωρίς καν να προσπαθώ.Μαντέψτε για ποιό λόγο.
Είμαι σκέτη απάτη ρε πούστη μου.
Απο δω και πέρα θα θαυμάζω τον ανυπέρβλητο εαυτό μου.Μη σας πώ ότι θα αγοράσω και καθρέφτη.Για να με φτύνω.Να'το πάλι.Ορκίζομαι,δεν το ελέγχω καν.Raw fucking talent.

If you were an ocean I'd learn to float

Είδα το Juno χθές το βράδυ.
Το χαμόγελό μου από τότε έχει γίνει σχεδόν τρομακτικό.
Δε μπορώ να σταματήσω να χτυπάω παλαμάκια, να κάνω αυτό το "πλούπ" με τα δυο δάχτυλα(αυτό που πρέπει να γίνεις 8 χρονών για να το καταφέρεις)(αυτό με τον αντίχειρα και το μεσαίο δάχτυλο),να κουνάω τα πόδια μου, να χτυπάω τα χέρια μου στα μπούτια μου,να κουνάω το κεφάλι μου δεξιά-αριστερά και να βλέπω αυτό το βιντεάκι.
Η χαρά μου είναι υστερική πια.

All I Want Is You



Υ.γ ξεκόλλησα κι απ'το Wucan!
Υ.γ2 Οι υπέροχοι, γλυκύτατοι στίχοι είναι εδώ

Άτιτλο

Για όσους με φοβήθηκε το μάτι τους... βουαλά!

Η σιωπή είναι χρυσός (;)

Είμαι διακριτική. Όταν μου ζητείται η γνώμη μου σκέφτομαι πριν απαντήσω και για να μην πετάξω κανένα μαργαριτάρι από κεκτημένη ταχύτητα και για να αποφύγω να προσβάλλω άθελά μου το συνομιλητή μου, αλλά ακόμα κι αν το μόνο που θέλω είναι να τον προσβάλλω... πάλι απαντώ ευγενικά και διακριτικά.
Ή καθόλου.
Και μερικές φορές θα έπρεπε να είχα μιλήσει... μου βγαίνει σε κακό η σιωπή ρε γαμώτο.
Αλλά δεν βρίσκω το θάρρος; θράσος; τόλμη; να βάλω τον άλλον στη θέση του, πάντα..Τις περισσότερες φορές μάλιστα υπεκφεύγω με ένα χαμόγελο ή με ενα σχόλιο το οποίο προδίδει ελλειπές μυαλό από μέρους μου(δηλαδή το παίζω χαζή) αποσκοπώντας στην αλλαγή της συζήτησης προς μη επώδυνα θέματα φοβούμενη πως αν με πιέσουν πολύ ή θα βάλω τα κλάμματα και θα φανώ ανώριμη και αδύναμη ή θα σκάσω και θα τα χώσω κανονικά αναφερόμενη και σε παλαιότερα περιστατικά άδικης συμπεριφοράς του συνομιλητή μου σε βάρος μου δείχνοντας όμως έτσι αδύναμο χαρακτήρα(ξανά) και μικροπρέπεια.
Όπως κι αν αντιδράσω λοιπόν δείχνω αδυναμία.. Πόσο θα'θελα να ήμουν και πιο έξυπνη και πιο κωλόπαιδο.Να τους βάζω όλους στη θέση τους, να λένε "η... δε μασάει φιλαράκι" ή "μην της τη μπαίνεις αυτής..δε σε παίρνει" και να αποκτήσω επιτέλους μια απόσταση ευγενείας που θέλω απ'τους ανθρώπους. Την απόσταση τύπου "δε μπαίνω στα χωράφια σου-είμαι διακριτική- μη μπαίνεις ούτε εσυ" .Δεν είμαι κρύα, απλώς θέλω μια στοιχειώδη ευγένεια στις σχέσεις μου.
Είναι κουραστικό και μάταιο όμως να προσπαθώ μόνο εγώ...
Σήμερα μου επέστρεψε η βλαχάρα με το σολάριουμ ένα από τα 4 βιβλία που αγενέστατα είχε δανειστεί πριν από μήνες.( Τα βιβλία μου τα λατρεύω, τα προσέχω,δεν τσακίζω τις σελίδες,δεν τα πιάνω με βρώμικα χέρια,δεν υπογραμμίζω,δεν...)
Ήταν τσακισμένο στη μέση και σχεδόν ξεκολλημένο και ζαρωμένο(προφανώς από κάποιο υγρό) το οπισθόφυλλο. Το είδα και πόνεσε η καρδιά μου. Και δεν είπα τίποτα. Κι εκείνη να με κοιτάει με ενα ηλίθιο βλέμμα σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Στην εξώπορτα φεύγοντας, φορούσα ακόμη μια κορδέλα με ένα τεράααστιο φιόγκο που μου είχε βάλει η μικρή της κόρη προηγουμένως και την είχα ξεχάσει, μου λέει το θεΐκό : Την κορδέλα θα την πάαρεις;;; απορούσε πραγματικά. Νοερή αντίδραση: Οχι θα την κλέψω ρε μαλάκα...γαμώτο.
Ρεαλιστική αντίδραση: Χαζό γέλιο με βγάλσιμο κορδέλας ενώ παριστάνω την πανηλίθια που πιάστηκε red handed ενώ προσπαθούσε να κλέψει την κατακόκκινη κορδέλα με το φιόγκο ενός 6χρονου και φεύγω με πρόσωπο στην ίδια χρωματική απόχρωση.

Πόσο θύμα είμαι;;;;;

Λευκό

Σήμερα Είμαι Λευκή.

Στο Αρκοτέστ βγήκα το γουρούνι. Τζίιισες....!

"Το κενό που έχω μέσα μου μεγαλώνει καθημερινά και φοβάμαι οτι σε λίγο δε θα μου κάνει".

Οκ, αν ξεκινά έτσι πόσο οδυνηρά να είναι τα αποτελέσματα της ψυχοανάλυσής μου;
Τα χαρακτηριστικά εμού - του γουρουνιού είναι πολλά, πάρα πολλά και πού να τα γράφω όλα τώρα... αυτό που με συγκλόνισε όμως είναι η εξής φράση, θα τη γράψω με bold γιατί δεν παίζεται :
Σκέφτεστε μόνο όταν είστε αφηρημένοι. Ουάου!
Καταλήγει όμως, μετά το χιουμοριστικά απίστευτο και απολαυστικό στρίμωγμα στη γωνία οτι:
Παρ'ολα αυτά είστε μια γοητευτικά πληθωρική προσωπικότητα. Ουάου! (δις)
Πέρα από την πλάκα, έχω υποβληθεί (καλά δε με υποχρέωσαν και με το μαχαίρι στο λαιμό, μόνη μου τα έκανα, πόσο έγκυρα να'ναι άραγε;) σε αρκετα ψυχολογικά τεστς, κανένα όμως δε με διασκέδασε τόσο πολύ. Έπεσε μέσα σε πολλά κιόλας...Ακριβώς αυτό είναι, όμως, που με ανησυχεί. Είμαι τόσο γραφική; Μπορεί ένα τεστ ή κάποιος ειδικός ή έστω κάποιος διορατικός και νοήμων άνθρωπος να με τοποθετήσει σε μια κατηγορία τόσο εύκολα, τόσο απλά; Και να μου πει : "αυτό είσαι".
Η πολυπλοκότητά μου συχνά με φέρνει ενάντια στον εαυτό μου- και στον τοίχο ενίοτε- αλλά ήταν κάτι που πάντα με γοήτευε στον εαυτό μου, πίστευα οτι με έκανε ξεχωριστή. Και στην τελική αυτο δεν θέλουμε όλοι; Να είμαστε ξεχωριστοί; Μοναδικοί;
Πέρα από τις στιγμές που απλά θέλουμε να ανήκουμε κάπου και να νοιώθουμε φυσιολογικοί και μέρος του όλου-τι αντίφαση! θέλουμε παρ'όλα αυτά να είμαστε και να μας το αναγνωρίζουν οτι είμαστε ένα πολύ ξεχωριστό, ενδιαφέρον, όμορφο μ'ενα ιδιαίτερο τρόπο, μέρος του όλου κι όχι άλλη μια μαύρη κουκκίδα στη μεγάλη εικόνα...
Όλα αυτά από ένα τεστ θα μου πεις... καθώς χάζευα, αφού έκανα το τεστ, και μερικά αποσπάσματα απο τα βιβλία του Αρκά, αφαιρέθηκα κι άρχισα να σκέφτομαι :D εντάξει μου άρεσε αυτό.

Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός πάντως οτι το μυαλό μου πετάει, εκεί που κάνω μια σκέψη και ξεκινώ φυσιολογικά να την αναπτύσσω και να την αναλύω και οι νευρικοί σύνδεσμοι του εγκεφάλου μου ενώνονται και δημιουργούν νέες συνάψεις (οι οποίες θα με βοηθήσουν να αναπτύξω την αρχική σκέψη μου περαιτέρω) κάτι συμβαίνει, δεν ξέρω τι ούτε και πού οφείλεται, οι νευρικές απολήξεις κάνουν "τζιζ" και μου πετάνε τη σκέψη στο wastebin. Γιαυτό και γράφω αμέσως μόλις αρχίσω να σκέφτομαι,η έγνοια μου είναι να περισσώσω, τουλάχιστον, ότι μπορώ.
Είδα σε ένα ντοκυμαντέρ οτι οι φράουλες, τα βατόμουρα και ό,τι άλλο φρούτο στα αγγλικά έχει την κατάληξη -berry κάνει καλό στη μνήμη και γενικά στο μυαλό τελοσπάντων. Ακόμα φράουλες αρνούμαι να αγοράσω, οι φράουλες του Μαρτίου έχουν μέγεθος αχλαδιού και τις φοβάμαι, ενα έχω να πω όμως: φέτος θα τις τσακίσω, δεν πάει άλλο η κατάσταση με το μυαλό μου, πού να με πάρουν και τα χρόνια...

Αν θες κι εσύ να δείς το ζώο που κρύβεις μέσα σου...κλικ δεξιά στο λινκ του Αρκά.

Υγ. έβαλα φωτο. του φίλου μου του πουλιού γιατι από γουρούνι δεν είχα, αλλά κάτι μου λέει ότι θα αποκτήσω σύντομα.

αναβλητικοί όλου του κόσμου ενωθείτε!....αύριο.

Εδώ και πόση ώρα προσπαθώ να αφαιρέσω κάτι ψιχουλάκια απο μπισκότα με γεύση μήλο-κανέλλα, πολύ νόστιμα, από τα κενά ανάμεσα στα πλήκτρα του πληκτρολογίου μου. Όταν τα πατάω για να γράψω ακούγεται το κρίτσι-κρίτσι.Είμαι άθλια νοικοκυρά καταπώς φαίνεται, δε μου έκοψε να γυρίσω το πληκτρολόγιο ανάποδα για να πέσουν στα πέντε λεπτά περίπου που με αφοσίωση πεισματική επιχειρώ να τα αφαιρέσω με το μικρό δαχτυλάκι, το οποίο αν και μικρό, δεν είναι αρκετά μικρό.
Να θυμάμαι το περιστατικό αυτό την επόμενη φορά που θα ξαναφάω κάτι χρησιμοποιώντας το πληκτρολόγιο για πιάτο.
Δε μπορώ να καταλάβω γιατί ο κολλητός μου επιμένει εδώ και χρόνια να λέει σε όλους, παρουσία ή ερήμην μου, πόσο φανατική είμαι με την καθαριότητα. Αν ήταν τώρα εδώ θα αναθεωρούσε -στάνταρντ- βλέποντας με να φυσάω τα εν λόγω ψιχουλάκια στο πάτωμα και τα μισά απ'αυτά να πέφτουν πάνω στο υπερτηλέφωνο-φαξ που βρίσκεται στα αριστερά του υπολογιστή και ελαφρώς πιο χαμηλά.
Θα αναθεωρούσε επίσης αν ήξερε οτι αυτά τα ψίχουλα θα τα μαζέψω όταν ξανασκουπίσω και αυτό δεν θα είναι ούτε σε λίγο ούτε αύριο...Ή αν ήξερε ότι την ίδια μοίρα θα έχει και όση στάχτη δεν έχει πέσει μέσα στο τασάκι.Άν ήξερες Δημήτρη μου, καλό μου θα μου πετούσες στα μούτρα το σύστημα σπάΐντερμαν και θα βλαστημούσες για όλες τις φορές που σε υποχρέωνα να βγάλεις τα παπούτσια σου όταν ερχόσουν απ'το σπίτι στην Αθήνα.
Η συμπεριφορά μου αυτή δεν οφείλεται στο οτι είμαι βρωμιάρα αλλα στο ότι ειμαι τεμπέλα.Και είμαι τεμπέλα επειδή σαφώς βαριέμαι.Αναβάλλω τα πάντα. Μερικές φορές αναβάλλω ακόμα και να ζήσω ή τουλάχιστον έτσι νοιώθω...Αναβάλλω τις αντιδράσεις μου μέχρι που φτάνω στο σημείο να βαριέμαι να αντιδράσω όταν αργότερα αποφασίσω οτι ήρθε η ώρα να αντιδράσω ή να μην αξίζει πλέον τον κόπο ή η ενδεχόμενη αντίδρασή μου να μην έχει πια νόημα.How pathetic is that?
Το άκρον άωτον βεβαίως της αναβλητικότητάς μου είναι όταν αναβάλλω τις αναβολές μου. Τότε αυτομάτως περιέρχομαι σε κατάσταση υπερδιέγερσης με αποτέλεσμα να θέλω να τα κάνω όλα τώρα, ακόμα και πράγματα που δεν είναι εφικτό να κάνω τώρα και με συνακόλουθο να μην μπορώ να κοιμηθώ από την ένταση και τις εξής ανησυχητικές σκέψεις : α) αφήνω τη ζωή μου να περνάει, να γλιστράει μες απ'τα χέρια μου και δεν κάνω τίποτα, β) ακόμα να τελειώσω τη σχολή,έξι χρόνια πέρασαν, γ) έλεος,ακόμα να κάνω ένα ταξίδι στο εξωτερικό,οπουδήποτε στο εξωτερικό, η κολλητή μου έχει πάει παντού και τώρα ετοιμάζεται να ταξιδέψει με τον υπερσιβηρικό, δ)τι εξωτερικό όμως...το ίδιο μου το νησί που δεν είναι και τόσο μεγάλο δεν το έχω "γυρίσει" όλο. Όταν ζούσα εκεί ήταν δεδομένο, δεν παρουσίαζε κανένα ενδιαφέρον και τώρα όταν πηγαίνω είμαι φορτωμένη 4-5 βιβλία (ή τα αγοράζω απο κεί) και περνάω τις διακοπές μου στο μπαλκόνι του σπιτιού μου ή σε κάποια παραλία διαβάζοντάς τα και είναι αυτό που θέλω, αυτό που έχω ανάγκη και δε μετανοιώνω αλλά ας πάω και σε καμιά παραλία που δεν έχω ξαναπάει σε απόσταση ενός τετάρτου της ώρας απ'το σπίτι μου. Ξεφτίλα πια!
ε) υπάρχουν κι άλλες σκέψεις αλλα βαριέμαι τώρα να τις γράψω, κι αύριο μέρα είναι. Ναι,....Σκάρλετ.

Δημήτρη μου, σε σκέφτομαι πάντα. Γίνε καλά...και σε περιμένω εδώ στο βορρά.
Σόνια μου, φασκομηλάκι, καλό ταξίδι.. και μην ξεχάσεις να μου φέρεις τσάντα από τη Σιβηρία που να γράφει πάνω Σιβηρία, χεχεχ..κι ένα πακέτο τσίχλες "shit happens", ξέρεις εσυ.

Όση ώρα γράφω θέλω να καπνίσω αλλά δεν έστριψα ακόμη το τσιγάρο. Έχω το χαρτάκι δίπλα στο ποντίκι και το φιλτράκι στα χείλια μου και προηγουμένως πήγα να το ανάψω. Να θυμηθώ αύριο να γράψω κάτι για την αφηρημάδα μου.Και για το ΙQ μου.