Μισό κιλό αυτοσαρκασμός σε πλαστική μη βιοδιασπώμενη σακούλα

Μια φίλη μου,μου είπε ότι της αρέσει πολύ που μπορώ να αυτοσαρκάζομαι.
Η πρώτη μου αντίδραση ήταν να χαμογελάσω με ικανοποίηση για τον εαυτό μου.Φυσικά, η μετριοφροσύνη μου δε μου επιτρέπει να απαντήσω,ναι μπράβο μου τι καταπληκτική που είμαι, αλλά αυτό δε σημαίνει πως ακόμη και για ενα δευτερόλεπτο δε θα θαυμάσω τον εαυτό μου.
Ενα δευτερόλεπτο είναι αρκετό.
Τι σκατά αυτοσαρκασμός είναι αυτός αν είναι μισός; αν κοροιδεύω τα μισά στραβά μου; αν τα άλλα μισά τα παραβλέπω ή τα κρύβω; πώς γίνεται να μην παίρνει κανείς το μισό του εαυτό στα σοβαρά;Θα μου πεις,πώς γίνεται να μην τον πάρεις στα σοβαρά ολόκληρο; πρέπει να είσαι πολύ γαμώ τα άτομα με γαμάτη αίσθηση του χιούμορ ή να είσαι σχιζοειδής προσωπικότητα με γαμάτη αίσθηση του χιούμορ.
Ε, δεν είμαι ούτε το ενα, ούτε το άλλο.
Και θα μου πεις επίσης,αν δεν έχεις την ικανότητα να θαυμάσεις έστω κι ενα κάτι στον εαυτό σου,πόσο διαταραγμένη προσωπικότητα μπορείς να'σαι; γιατί δε γίνεται.Κάτι θα γουστάρεις πάνω σου.
Καλό είναι αυτό,δε λέω,αλλά άμα το γουστάρεις πολύ αυτό το κάτι αναμενόμενο είναι να το παίρνεις και στα σοβαρά.Αυτομάτως,το κάτι σου γίνεται σημαντικό και ξεχωριστό και ευάλωτο στην κριτική των άλλων,στην κριτική του εαυτού σου αν την κάνεις, γιατί είπαμε,αυτό το κάτι είναι σε βάθρο,γίνεται το ασφαλές σου καταφύγιο όταν μισείς τα υπόλοιπα κάτι σου,τα κάτι τα οποία σαρκάζεις.Είναι μια ισορροπία.
Το έχεις για να μπορείς να παραμένεις λογικός.Δεν το πειράζεις.Δεν το σαρκάζεις.
Σαρκάζεις επιλεκτικά λοιπόν.Αυτά που δεν πονάνε τόσο πολύ.
Που πονάνε αλλά όχι τόσο,που δε θα σε φέρουν σε δυσαρμονία με τον εαυτό σου όπως τον αντιλαμβάνεσαι και δε θα σε κάνουν άνω κάτω ψυχολογικά.Θα ταράξουν λίγο την επιφάνεια.Άντε και λίγο πιο βαθειά αλλά μέχρι εκεί.Ελεγχόμενος σαρκασμός,σαν πείραμα εργαστηρίου.
Θα μπορούσα να πω κι άλλες παρομοιώσεις αλλά δεν είμαι και τόσο έξυπνη.Και να'τος ο σαρκασμός ινδικό χειρίδιο.Μπορώ να λέω ότι δεν είμαι έξυπνη ακριβώς επειδή πιστεύω ότι είμαι.Ούτε το αφτί μου δεν ιδρώνει.
Και μπορώ να σαρκάζω τον σαρκασμό μου σε ενα ποστ ολόκληρο με απόλυτη φυσικότητα και χωρίς καν να προσπαθώ.Μαντέψτε για ποιό λόγο.
Είμαι σκέτη απάτη ρε πούστη μου.
Απο δω και πέρα θα θαυμάζω τον ανυπέρβλητο εαυτό μου.Μη σας πώ ότι θα αγοράσω και καθρέφτη.Για να με φτύνω.Να'το πάλι.Ορκίζομαι,δεν το ελέγχω καν.Raw fucking talent.

Ordinary day with random outbursts of toothache ή Συμπεράσματα, κεφάλαιο δεύτερο:αποδοχή

-Πονάω(γκρίνια)
-Γιατί δεν πας σε ένα νοσοκομείο;
-Άμα πάω σε νοσοκομείο,θα μου πουν να πάω σε οδοντίατρο.
-Και γιατί δεν πας σε οδοντίατρο;
-Γιατί πονάω
-;



-Τον είδες τον Victor πώς κουρεύτηκε;
-Ναι,του είπα και nice hair by the way
-Στα γερμανικά;
-Nice hair by the way!
-Α.
Είναι πολύ κοντά.Σαν conehead είναι.Πω μωρό μου γέλασα τόσο πολύ.Αλλά δε του είπα τίποτα.(γέλιο ανωτερότητας)
-Εμένα καλά μου φάνηκαν πάντως(χασμουρητό).Τώρα μοιάζει με τη μπέμπα του.




-Έφτιαξα dark crystal σετ για τον Vetex.
-Μπράβο μωρό μου.



-Γιατί δε βλέπεις καμμιά ταινία στο ίντερνετ;
-Κοιτάω φωτογραφίες.
-Τι φωτογραφίες;
-Από μωράκια Αχ,κοίτα το ζακετάκι..γλυκούλι..
-Αφού εσύ δε θες να κάνεις παιδιά μέχρι να πας... 70 χρονών!(γέλια)
-.....(γκριμάτσα ανωτερότητας και μισό μάτι)
-Ε τι;αφου εσ-
-Αυτό δε σημαίνει ότι δε μπορώ να βλέπω φωτογραφίες!
-Καλά,θες παιδιά τώρα γιατί σε πονάει το δόντι.Πάντα όταν πονάς, κάτι περίεργο θες πάντα.
-Καλά είσαι σοβαρός;
...τελος πάντων.
...Μη μου μιλάς,πονάω να απαντάω.
-Γιατί δε βλέπεις καμμιά ταινία στο ίντερνετ;
-.....



-Τί ήχος είναι αυτός;(απορία)
-Το πλυντήριο
-Απογειώθηκε;
-Στραγγίζει.
-Και γιατί κάνει έτσι;
-Γιατί το διάλεξες εσυ.



-Τι θα φάμε μωρό μου;
-Έχει γάλα.
-Το δικό σου δόντι πονάει,οχι το δικό μου.Θα μου φτιάξεις σάντουιτς;
-Πάλι;
-Καλά άσε(παράπονο)
μη μου κάνεις τίποτα(απογοήτευση)
θα φτιάξω κάτι μόνος μου(παραίτηση)
κάτι θα βρω(μούτρα)
-....
-....


δέκα λεπτά αργότερα

-Τι θα φάμε μωρό μου;
-Έχουμε γάλα και κορν φλέικς.Θες;
-Μμμ..Ναι!(χαμόγελο)
-....



-Θα σταματήσεις να καπνίζεις τα τσιγάρα μου; έχεις ολόκληρο καπνό!Κλέφτρα.
-Εντάξει(νάζια)
Μου δίνεις ένα τσιγαράκι; τελευταίο; έλα πονάω αμα στρίβω... (αξιολύπητη γαλυφιά που βγάζει το κακό όνομα σε όλες τις γυναίκες)
-Έλα μωρό μου,πάρε.(που όμως πιάνει)
-Ευχαριστώ.
-Τώρα θα μου φτιάξεις γάλα με κορν φλέικς;



-Τι γράφεις εκεί,τακ τακ τα πλήκτρα; θα τα σπάσεις.
-Τις συζητήσεις που κάναμε σήμερα
-Στο μπλογκ σου;
-Ναι
-......
Μη βάλεις καμμιά φωτογραφία μου!

Συμπεράσματα, κεφάλαιο πρώτο.

Σήμερα κατάλαβα πως αυτό που μετράει πιο πολύ είναι το μέγεθος.
Φανταστείτε μια κότα σε μέγεθος ελέφαντα.
Κότα: μικρό και φαινομενικά ήμερο και άκακο οικόσιτο πουλερικό, παμφάγο, με μεγάλη όρεξη και τρομακτικά μάτια.
Κότα σε μέγεθος ελέφαντα: μεγάλο και φαινομενικά ήμερο και άκακο πουλερικό-γίγαντας, παμφάγο, με τεράστια όρεξη και υπερμεγέθη τρομακτικά μάτια.
Μια κότα τρώει πολύ και πολλά πράγματα. Όταν ήμουν 5 χρονών ένας κόκκορας επιχείρησε να με φάει.Το μόνο που τον εμπόδισε ήταν το μικρό του μέγεθος.Άρα οι κότες θα μπορούσαν δυνητικά να φάνε ανθρώπους.
Μια κότα-ελέφαντας θα έτρωγε με μαθηματική ακρίβεια, κάμποσους τόνους φαγητού ημερησίως.Και δε θα περιοριζόταν στο καλαμπόκι.
Αν λοιπόν,όλος ο πληθυσμός σε όλα τα κοτέτσια του κόσμου μεγάλωνε, κυριολεκτικά, θα ήταν το τέλος μας.
Το μέγεθος λοιπόν μετράει.

Πριν λίγες μέρες άφησα ένα βιογραφικό σε ένα ιατρείο για τη θέση της γραμματέως. Δεν έχω γνώσεις γραμματέως αλλά δε ζητούσε κιόλας,οπότε δεν έκανα και καμμιά υπέρβαση. Δεν πήρα τη δουλειά. Όχι επειδή ζητούσε εμφανίσιμη δεσποινίδα. Επειδή, ενώ με ρωτούσε ο άνθρωπος-οδοντίατρος, τι κάνω στον ελεύθερό μου χρόνο και λοιπά κοινότυπα και απαραίτητα (για να σηκώνω τηλέφωνα) κατέληξα να του λέω ότι με πονάει ο φρονιμήτης(δηλαδή με πέρασε για τζαμπατζού), ότι όταν σφουγγαρίζω δεν αφήνω τους άλλους να πατάνε μέχρι να στεγνώσει(δηλαδή ζω στο 1950 κι ακόμα σφουγγαρίζω το παρκέ στα γόνατα, μετά πατάω πάνω με πετσέτες κάτω από την παντόφλα -την κλασσική με το τακούνι και τη φούντα- και φωνάζω στον άντρα μου και στα παιδιά μου να μη μου κάνουν πατημασιές) και επίσης την ιστορία της ζωής μου μέσα σε 45'' και χωρίς να αναπνέω(δηλαδή ζω κλεισμένη στο σπίτι μου, ο άντρας και τα παιδιά μου δε μου μιλάνε γιατί κάνουν μούτρα που δεν τους άφησα να μου χαλάσουν το παρκέ κι επίσης μαγείρεψα μπάμιες, δεν μπορώ να μιλήσω με κανέναν στο τηλέφωνο γιατί έχω την τάση να μιλάω δυνατά-να ανοίγω πολύ το στόμα μου προφανώς- σε όποιον δεν είναι δίπλα μου και με πρησμένο ούλο απ'το φρονιμήτη έχω να μιλήσω γενικά στον οποιονδήποτε 3,5 βδομάδες).
Το μέγεθος -της γκάφας- λοιπόν μετράει.


Πριν ένα μήνα αγόρασα μια μπλούζα μεγέθους small και πήρα αμέσως τηλέφωνο τη μητέρα μου να της το πω.Το γεγονός του μεγέθους,όχι της αγοράς της ίδιας.Σήμερα τη φόρεσα και μου ανεβαίνει στο στομάχι όταν περπατάω.Στεναχωρήθηκα.
Το μέγεθος μετράει.


το μέγεθος μετράει το μέγεθος μετράει το μέγεθος μετράει το μέγεθος μετράει το μέγεθος μετράει

α και προχτές έστειλα τον Α. να μου πάρει τον καπνό μου και μου πήρε τον μεγάλο κι όχι τον μικρό που παίρνω εγώ και σήμερα ξεράθηκε κιόλας και είναι για προσάναμμα.Φταίω εγώ δηλαδή που εκνευρίστηκα; απλώς είναι το μέγεθος που μετράει. Δεν εκνευρίστηκα πολύ όμως γιατί μου πήρε και μια σοκοφρέτα με φουντούκια-τη μεγάλη- και με κάλμαρε ο παλιοαπατεώνας.Αφού την έφαγα όμως ένοιωσα τύψεις γιατί δε φτάνει που δεν έχω δουλειά και αναγκάζομαι να καπνίζω ξεραμένο γρασίδι, μικραίνουν και οι μπλούζες μου απ'τις σοκοφρέτες.
Το μέγεθος της παράβασης(για τη σοκοφρέτα μιλάω ακόμα) είναι αντιστρόφως ανάλογο με το μέγεθος του εκνευρισμού και ανάλογο αυτού των τύψεων.Και το μέγεθος του εκνευρισμού είναι ανάλογο αυτού των τύψεων.Συμπερασματικά λοιπόν, είμαι απαράδεκτη στα μαθηματικά,αλλά, εδώ είναι το σημαντικό, το μέγεθος μετράει.Τέλος.
Απλώς συνήθως μετράει περισσότερο αν είναι μεγάλο.To είπανε και οι Depeche Mode κι εγώ πάνω απ'αυτούς δε βάζω τίποτα, εκτός ίσως από τα 60 ευρώ που κόστιζε το εισιτήριο για τη συναυλία τους. Έχουμε κρίση παιδιά, χελόοου.


Στην τελική όμως, μπορεί να κάνω και λάθος.Έχω και μια τάση να διογκώνω τα πράγματα και να τα βλέπω υπερμεγέθη.