Θέλω γάτα.

Το σπίτι που δεν θα ξαναδώ, το θυμάμαι ακόμη όπως ήταν πριν χρόνια.Οχι όπως ήταν την τελευταία φορά που το είδα. Ούτε όπως ήταν τα τελευταία χρόνια.
Αν τα χρόνια που έζησα σ'εκείνο το σπίτι είχαν αρχή-μέση-τέλος, τότε εγώ θυμάμαι τη μέση.
Δεν το ήξερα τότε, αλλά υπήρχε βαθύτερος λόγος από την έλλειψη ρευστού για την έλλειψη επίπλων.Ο εξαναγκασμένος μινιμαλισμός του σπιτιού μου οφειλόταν κυρίως στην ανάγκη τη δική μου να ισορροπήσω το χάος μέσα μου το αόρατο με όσα έβλεπαν τα μάτια μου.Το σπίτι μου έπρεπε να είναι άδειο.Για να μπορέσει να χωρέσει εμένα.

Τώρα που το σκέφτομαι και η μοναχικότητά μου στους ίδιους λόγους οφειλόταν.Το μυαλό μου ήταν η καλύτερη παρέα.Κάθε μέρα του έκανα δώρο κι ενα βιβλίο.Του μαγείρευα με όλη μου την αγάπη.Του ζωγράφιζα και του χάριζα μουσική.Κι εκείνο μου έκανε το καλύτερο δώρο.Έκανε το χρόνο να μην υπάρχει.
Μέσα στο σπίτι μου δεν υπήρχε χρόνος.Υπήρχα μόνο εγώ που κοιμόμουν και ξυπνούσα.
Όταν κοιμόμουν,ονειρευόμουν την επόμενη μέρα.
Κι όταν ξυπνούσα στην επόμενη μέρα,καθόμουν πάνω στην κόκκινη φλοκάτη στο πάτωμα κι έβαζα το μπωλ με τον καφέ πάνω στο τάβλι.Τάβλι δεν έπαιζα,για τραπέζι το χρησιμοποιούσα.Άνοιγα το ραδιόφωνο και είχα την μόνη παρέα που δε με έπνιγε.Στο κάτω-κάτω,αμα δεν άντεχα άλλο,έκλεινα το κουμπάκι κι είχα την ησυχία μου.
Ησυχία.Ναι,χρόνος δεν υπήρχε,υπήρχε ησυχία.
Κι όταν έβλεπα τη βροχή να πέφτει πάνω στις πράσινες τέντες της Κυψέλης ήσυχη ήταν.Ή ίσως να΄ναι τώρα ήσυχη η ανάμνησή της.
Ενα περιστέρι αθόρυβα κουρνιάζει στο μπαλκονάκι μου.Απέναντι όλες οι τέντες και τα ρολά κατεβασμένα.Μόνο το ζευγάρι οι παππούδες απέναντι στον πρώτο, τα'χουν ανοιχτά όλα και στέκονται στο μπαλκόνι να χαρούν τη βροχή.Κι εγώ.Κάθε φορά που βρέχει έχουμε ραντεβού στα μπαλκόνια μας.Μυρίζει η βροχή και από κάπου κοντά έρχεται μυρωδιά από κρουασσάν και κουλουράκια.Σκαρφαλώνει την ανηφόρα κι ανεβαίνει δυο ορόφους πάνω για να φτάσει σε μένα.Ξαφνικά, το μόνο που έχει νόημα,αυτό που πρέπει να κάνω, είναι να αγοράσω κουλουράκια,να σταθώ δίπλα στην ανοιχτή μπαλκονόπορτα και να ευχηθώ για κεραυνούς.Και θα'μαι γεμάτη για χρόνια μετά.Μέχρι αυτήν ακριβώς τη στιγμή,τώρα, που η μυρωδιά απ'τα κουλουράκια εκείνα μου σπάει ακόμα τη μύτη κι εύχομαι μέσα μου να βρέξει.Που γράφω για τότε.Για εκείνη τη μέρα.
Ποτέ δε χαιρετηθήκαμε με εκείνο το ζευγάρι.Μια φορά μόνο χαιρέτησα τον παππού κι η γριά τράβηξε γρήγορα την κουρτίνα τους.Ζηλιάρα.Φοβόταν μη ξελογιάσω τον άντρα της.
Τις αλλαγές των εποχών τις καταλάβαινα από την παρουσία ή την απουσία του τραπεζιού με τις δυο καρέκλες στο γκρίζο μπαλκόνι τους.Χωρίς να το ξέρουν,άθελά τους είχαν γίνει κομμάτι της ζωής μου.Μου λείπουν...

Μου λείπει το σπίτι με τη φλοκάτη στο πάτωμα,με τον μικρό καναπέ και τα δυο τραπέζια(το κανονικό και το τάβλι) και τις ζωγραφιές μου στους τοίχους.
Το σπίτι εδώ στη Θεσσαλονίκη είναι καλύτερο.Είναι πιο όμορφο.Είναι μεγαλύτερο κι έχει πολλά έπιπλα και δε ζω μόνη μου.Μα εγώ δεν έχω αδειάσει ακόμα.Και δεν έχω περιστέρια να μου χέζουν το μπαλκόνι.Κι όταν βρέχει,οι απέναντι κατεβάζουν τα ρολά.
Ανακάλυψα όμως την κυρα-Νίτσα που είναι γλυκιά όσο τα σουσαμένια ψωμάκια της κι έχω μια αδέσποτη γάτα που βρίσκει το δρόμο της ως το μπαλκόνι μου και την ταίζω.Κι έχω αρχίσει να το λέω σπίτι μου.
Μόνο που πρέπει να τηλεφωνήσω στη μαμά να μου στείλει τη φλοκάτη.
Και μετά να βρέξει.