blues

Διαβάζω κάτι κείμενα μερικές φορές
υπέροχα
σε ρουφάνε μέσα στις εικόνες τους
κι είναι σαν να κοιτάζεις πίνακα ζωγραφικό
μπροστά τους, τα δικά μου μοιάζουν με τις μουτζούρες που κάνουμε όταν μιλάμε στο τηλέφωνο

εντάξει δεν ξεκίνησα να γράφω εδώ επειδή εχω συγγραφικό ταλέντο
το κάνω επειδή πρέπει κάπου να τα πω όλα
όσα νοιώθω
όσα μου συμβαίνουν
αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι
θα ήθελα να την έχω αυτή τη δύναμη
να κάνω τη μουσική μου λέξεις
κι οι λέξεις να γίνονται εικόνες στο μυαλό
κι εικόνες συναισθήματα.


Επίσης, τώρα που γυρνάει
θα ήθελα να μπορώ να γίνομαι αόρατη.

Spiral out

Ακόμη και πριν μπορέσω να καταλάβω ότι αυτό επιδιώκω για μένα, οτι αυτό θέλω να κάνω με κάθε τρόπο κάθε μέρα στη ζωή μου,το έκανα.Προσπαθούσα τουλάχιστον.Να ανοίγω.Για να χωρέσω τα πάντα. Τις αλήθειες,τις ιδέες,τη γνώση των πραγμάτων.Τη βαθύτερη γνώση των πραγμάτων.Και να χωθώ για πάντα κι εγώ εκεί μέσα,να γίνω ενα με τον κόσμο σε ενα θεωρητικό επίπεδο που θα επεκτείνεται στην κάθε αναπνοή μου.Να γίνουν όλα δικά μου με την έννοια της πνευματικής κτήσης,να μπορώ να αισθάνομαι και να κατανοώ.
Δεν ξέρω αν είμαι στον σωστό δρόμο,μερικές φορές δε βλέπω κανένα δρόμο..κάποιες άλλες βλέπω άπειρες διακλαδώσεις ενός δρόμου που έχω επιλέξει να ακολουθώ.Συνήθως δεν ξέρω καν που πάω. Απλώς προχωράω κι όπου με βγάλει.Δεν το φοβάμαι αυτό. Άλλα πράγματα φοβάμαι.Μια σκέψη συγκεκριμένα.Ότι μια μέρα θα τα καταφέρω.Θα πάω κάπου που κανείς δεν έχει πάει και θα είμαι ευτυχισμένη εκεί.Αλλά μόνη. Γιατί αυτό απαιτούσε η διαδρομή. Όπως τα διαστημόπλοια που έχουν μέρη που αποκολλούνται κατά τη διάρκεια της πτήσης.
Δε μιλάω για φυσική μοναξιά αλλά για πνευματική.Κι οχι επειδή είμαι ή θα γίνω τόσο έξυπνη που δε θα μπορώ να συνεννοηθώ με κανέναν αλλά επειδή θα σκέφτομαι πάνω σε διαφορετικά μονοπάτια,με διαφορετικό τρόπο και θα είναι δύσκολη η πραγματική,ουσιαστική επικοινωνία. Ήδη το έχω αυτό σε κάποιο βαθμό γι'αυτό ενθουσιάζομαι τόσο πολύ αν σκοντάψω πάνω σε κάποιον άνθρωπο τυχαία και ανακαλύψω ότι μοιάζουμε.Ότι σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο και κάνουμε παρόμοιες σκέψεις για τα πράγματα που σημαίνουν κάτι για μας.Τα οποία είναι τα ίδια κιόλας.Είναι μεγάλη παρηγοριά,το λιγότερο.


Λοιπόν γύρισα απ'τις διακοπές στους γονείς μου γεμάτη εικόνες.
Σκέφτομαι το μπαλκόνι που έπινα καφέ κάθε πρωί με τη ζακέτα μου, το μπαμπά μου να πίνει καφέ δίπλα μου και τη μαμά μου πιο πέρα νυσταγμένοι κι οι τρείς,εγώ να τους αφηγούμαι ενα ακόμη παρανοΐκό όνειρό μου και μετά όλοι μαζί να βρίζουμε τους ανεγκέφαλους που κάνουν υπερκατανάλωση νερού ποτίζοντας τους δρόμους κι εμείς δεν έχουμε αρκετό για να κάνουμε μπάνιο.Η μαμά μου έβλεπε τα πολύτιμα λουλούδια της να ξεραίνονται και δε μπορούσε να τα ποτίσει...Ο πατέρας μου κοίταζε λυπημένα προς τις ελιές και το αμπελάκι.Μετά ήρθε το νερό και ήμασταν όλοι ευτυχισμένοι.Και καθαροί.
Σκέφτομαι τη θάλασσα.Η πιο αγαπημένη εικόνα μου για τον κόσμο είναι η θάλασσα όταν κάνω βουτιά μέσα,με ανοιχτά πάντα μάτια και κοιτάζω γύρω-γύρω αυτό το εκπληκτικό γαλαζοπράσινο χρώμα του νερού και το χρυσαφί του βυθού.Η πιο αγαπημένη...Έχω αποφασίσει ότι αυτή θέλω να είναι η τελευταία εικόνα που θέλω να δω πριν πεθάνω.Πιστεύω ότι θα φύγω πολύ ικανοποιημένη.Εκτός αν αποφασίσει κανένας καλός χριστιανός να με θάψει οπότε τα νεύρα μου, θα πάθω ασφυξία,θα κατα-αηδιάσω με τα έντομα και θα γυρίσω να τον στοιχειώσω και δε θα'μαι μόνη.
Σκέφτομαι επίσης τις μπριζόλες στα κάρβουνα και τα σάλια μου τρέχουν, κυριολεκτικά.Ενας μήνας με σαλάτες αλάδωτες και ψητά και 5 κιλάκια κάτω η yours truly(επιτέλους επιτέλους επιτέλους επιτέλους)!
Σήμερα θα παω στη Θεσσαλονίκη και θα φάω χαρτί στα Μακντόναλντς,ίσως πιω και κοκα κόλα,δεν ξέρω...Μπορεί να φάω και παγωτό μετά.Ελπίζω να μ'αφήσω.Πάντως αν φάω αυτά,αύριο το κόβω να μασουλάω μαρούλια βουτηγμένα σε άπαχο γιαούρτι και να γράφω την Οδύσσεια μιας πεινασμένης.Εντάξει δεν πεινάω και τόσο πολύ,απλώς φαντασιώνομαι λιχουδιές της γνωστής αλυσίδας προΐόντων "Eat me!" και το μάτι μου γυαλίζει.
Είπα Θεσσαλονίκη και ξέχασα να αναφέρω τα της μετακόμισης.Ναι,δεν έχουμε μετακομίσει ακόμα.Βασικά σήμερα θα είναι η Μέρα 1η της επιχείρησης μετακόμιση.Θα πάμε να αγοράσουμε χάρτη της πόλης και εφημερίδα και θα τριγυρίσουμε στο κέντρο ψάχνοντας για ενοικιαστήρια.Βασικά εγώ θα ψάξω και κάπου στην Τσιμισκή για ενα υπέροχο φόρεμα που φορούσε η κολλητή της αδερφής μου και που ήθελα να της το κλέψω.Αλλά δεν το έκανα.
Αύριο θα παω να ζητιανέψω για κούτες σε κανενα σουπερμαρκετ μάλλον,γιατί κανείς!! εδω δεν πουλάει κούτες και δε θέλω πάλι να βάλω τα ρούχα σε μαύρες σακούλες σκουπιδιών γιατί σκίζονται και στην προηγούμενη μετακόμιση κόντεψα να χάσω κατι βρακιά.Ενα έχασα σίγουρα.
Πάντως μέχρι στιγμής,απ'ότι ακούω δηλαδή,είναι τρελοί οι Θεσσαλονικείς.Ούτε στην Αθήνα δεν είναι τόσο ακριβά τα ενοίκια φίλοι μου.Κάτω Τούμπα,δυάρι,450 ευρώ.Τι λες ρε φίλε;Στο Λυκαβητό είναι φθηνότερα κι έχεις και θεα.Και συναυλίες από το μπαλκόνι σου(που λέει ο λόγος).Κάτω Τούμπα;Κάτω Τούμπα;;;;Δε μπορώ να το χωνέψω.Τελοσπάντων,εμένα αυτό που με καίει είναι να μην υπάρχουν κατσαρίδες εκεί που θα μείνω-αν τελικά βρεθεί σώφρων ιδιοκτήτης να μας νοικιάσει σπίτι στη Θεσσαλονίκη και οχι στο Μανχάτταν ή στο στρουμφοχωριό.
Επίσης με καίει,σε δέκα μέρες που είναι τα γεννέθλιά μου,να ξυπνήσω μακριά από εδώ και το βράδυ να βγώ και να γίνω λιώμα με τον Α. σε ενα ροκάδικο της προκοπής στη Θεσσαλονίκη και οχι εδώ. Θα φοράω κι εκείνο το φόρεμα που το αγόρασα 10 μέρες πριν και θα έχω χάσει και άλλα 5 κιλά και κανείς άγνωστος μετά δε θα με μαλώνει που καπνίζω στην κατάστασή μου.Επίσης μέχρι τότε θα έχω γίνει μαθηματική διάννοια,κανείς δε θα το πιστεύει γιατί ήμουν τόσο κακή στα μαθηματικά του σχολείου(όπως και ο Αΐνστάιν) και θα γυριστεί proof 2 για μένα.Επίσης, θα έχω μπεί και στο Αριστοτέλειο στην ψυχολογία-εννοείται ότι θα έχω πάρει το πτυχίο μου, μια μέρα νωρίτερα- και κατά τη διάρκεια των σπουδών μου θα ανακαλύψω το μαθηματικό τύπο της κατάθλιψης,θα θεραπευτώ και θα θεραπεύσω όλους τους πάσχοντες.Ναι.Αυτό θα κάνω.Και μη γελάσει κανείς,παρακαλώ.Σοβαρά μιλάω.Εντάξει υπερέβαλλα λιγάκι,δε γίνονται αυτά σε δέκα μέρες,θέλει περισσότερο χρόνο αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορώ να προσπαθήσω τουλάχιστον..έτσι δεν είναι;

Η υπεραισιοδοξία μου χτυπάει κόκκινο σήμερα και γαμώτο είναι τόσο εύθραυστη.Πρέπει να την κρατάω τρυφερά στην αγκαλιά μου,μερικές στιγμές να την κλείνω κιόλας να μη βλέπει,να είναι προστατευμένη.Το παραμικρό μπορεί να την κάνει θρύψαλλα.Αλλά τη βρίσκω πάντα,αυτό είναι καλό.Τη βρίσκω γιατί έμαθα να ταίζω το μυαλό μου.Και να ανοίγομαι. Spiral out.

Aπόψε

πάω στο νησί.Θα πάρω το καραβάκι,θα'χω τη θαλασσινή αύρα στα μαλλιά μου και τέτοια.
Επιτέλους βασικά.Έπρεπε να είχα πάει πολύ νωρίτερα,δεν ξέρω γιατί καθομαι τόσο καιρό εδώ και τρώω τη ζέστη στη χειρότερη πόλη του κόσμου,στο πιο ζεστό διαμέρισμα του σύμπαντος!!
Τέλος του μήνα εν τω μεταξύ πρέπει να αρχίσουμε να ψάχνουμε για σπίτι στη Θεσσαλονίκη.Οχι,διορθώνω.Μέχρι τέλος του μήνα πρέπει το σπίτι να έχει βρεθεί.Αυτό είναι το περιθώριό μας.
Αυτό σημαίνει,ότι αφού καθόμουν εδώ τόσο καιρό και δεν πήγαινα να κάνω τις διακοπούλες μου νωρίτερα,ότι θα πρέπει να μείνω μια βδομάδα στο νησί(τους γονείς μου εχω να τους δω απ'τα Χριστούγεννα) και θα έχουμε μετά 4 ολόκληρες μέρες για τη μετακόμιση.
Χαλαρά.
Δέχομαι συγχαρητήρια για την εξυπνάδα και την προνοητικότητά μου.Επίσης δέχομαι τηλέφωνα μεταφορικής,πληροφορίες για υποψήφια προς ενοικίαση διαμερίσματα και λοιπά.

Ο Α. έχει ήδη αγχωθεί,με μέτρο προς το παρόν, τα βράδυα μου λέει τί σκέφτεται,πώς φαντάζεται τη ζωή στη Θεσσαλονίκη.Εγώ γιατί είμαι τόσο ξενέρωτη; δε φαντάζομαι τίποτα.Καλά,η αλήθεια είναι ότι προς το παρόν περιορίζομαι σε φαντασιώσεις μετακόμισης,ξεκαθαρίσματος της σαβούρας και κουβαλήματος αντικειμένων μεγαλύτερων από μένα.Και είναι που συνειδητοποιώ,επίσης, ότι ο φίλος μου είναι πολύ πιο ρομαντικός κι ονειροπόλος από μένα.Oh well..


Πάω να στριμώξω ρούχα,σανδάλια και άλλα χρήσιμα πράγματα στο σακίδιό μου,να βρω που έχω καταχωνιάσει το σλίπινγκ μπαγκ,να πλύνω τα πιάτα,να ξυπνήσω τον Α. να πιούμε καφέ,καλά οχι μ'αυτή τη χρονική σειρά,ουφ...τώρα εχω υπερένταση...

Σας χαιρετώ όλους,να έχετε ενα πολύ όμορφο υπόλοιπο Ιουλίου κι εμείς τα ξαναλέμε σε λίγες μέρες.Εκτός αν μου'ρθει καμμιά έμπνευση στο νησί και δε βαριέμαι να παω ως το ίντερνετ καφέ.

Σκαλιά και παραμύθια

Είμαι άρρωστη ,αν είναι δυνατόν καλοκαιριάτικα, εδώ και δυο μέρες.
Βήχω,φτύνω,τρέχει η μύτη μου και όλα τα καλά και νοιώθω τόσο υπέροχα,όπως τον χειμώνα που μας πέρασε που ήμουν κάθε μέρα έτσι. Παίζει να'χω και πυρετό γιατί ζεσταίνομαι περισσότερο απ'όσο συνήθως και όλη την ώρα ζαλίζομαι απ'το μπούκωμα και επειδή βουλώνουν τα αυτιά μου απ'το πολύ το "φύσα φύσα" έχω χάσει την αίσθηση της ισορροπίας μου και περπατάω σαν γριά σε καράβι που κουνάει.
Όλη μέρα με φώναζε η γιαγιά από κάτω και έκανα πως δεν άκουγα γιατί νόμιζα ότι θα μου γκρινιάξει πάλι για τον θόρυβο και δεν άντεχα να την αντιμετωπίσω στην κατάστασή μου.
Εντάξει την καταλαβαίνω,νοιώθει μοναξιά και φοβάται μην πεθάνει και το χειρότερο είναι ότι είναι μόνη με τις σκέψεις της και οι σκέψεις της είναι: αχ τι καλά που περνούσαμε κείνα τα χρόνια,τι τραπέζια κάναμε,μαζευόταν όλη η γειτονιά,τώρα είναι πεθαμένοι όλοι,μόνο εγώ έμεινα...
Το χειμώνα κατέβαινα που και που και με κερνούσε ελληνικό καφέ σε φλυτζανάκι με πιατάκι και βουτήματα που είχαν μαλακώσει μέσα στο ντουλάπι της και μου έλεγε όλα αυτά και μια φορά έκλαψε κιόλας και ένοιωθα τόσο ηλίθια που δεν ήξερα τι να της πω ή τι να κάνω να νοιώσει λίγο καλύτερα.. καθόμουν μόνο και της έκανα παρέα.
Πριν λίγο με φώναξε ξανά και δεν άντεξα να προσποιούμαι ότι δεν την ακούω, άνοιξα την πόρτα,κατέβηκα μερικά σκαλιά και την είδα και είχε ενα παράπονο στα μάτια της...μου λέει σε πείραξε τότε(τον Ιανουάριο) που σου είπα για τον θόρυβο; (κάτι φίλοι από Γερμανία είχαν έρθει τότε και καθόμασταν πολύ στην κουζίνα γιατί η κοπέλα ήταν έγκυος και δε θέλαμε να καπνίζουμε μες τα μούτρα της και δυστυχώς για τη γιαγιά που κοιμάται στην κουζίνα της όσο κι αν προσπαθούσαμε να είμαστε ήσυχοι,πάλι ακουγόμασταν,χάλια μόνωση δεν το συζητώ) της λέω οχι βέβαια,τι να με πειράξει,μου λέει στεναχωριόμουν τόσο καιρό που δεν ήρθες να με δεις καθόλου και φοβόμουν ότι παρεξηγήθηκες και στεναχωριόμουν τόσο πολύ,δεν έχω κανέναν..
καλα τι με ήθελες εμένα,χώμα έγινα,δεν ήξερα τι να της πω πάλι,πώς να της εξηγήσω ότι τώρα τελευταία είμαι ακοινώνητη και ότι απ'το σπίτι βγαίνω μόνο όταν είναι απαραίτητο γιατί τέτοια φάση περνάω τώρα και δε γουστάρω πολλά πολλά ή πως να της εξηγήσω και να μη γελάσει μαζί μου εκείνη που είναι 82 χρονών ότι σε ενα μήνα κλείνω τα 25 και έχω σαλτάρει και ώρες ώρες νοιώθω γριά ή απλώς πολύ μεγάλη για να κάνω "κάποια" πράγματα; Θα μου πείς,τι δε μπορώ να κάνω; όλα τα μπορώ.* Αρκεί να το πάρω απόφαση και να σταματήσω να κλαίγομαι και να βουλιάζω στο μελόδραμα της ζωής μου.Να πιπιλάω τη μαύρη καραμέλα μου,όπως είπε κι ο Ελύτης.
Μια χαρά είναι η ζωή μου και θα'πρεπε να το υπενθυμίζω στον εαυτό μου συχνότερα.Τέλος πάντων, καθόμουν εκεί, τρια σκαλιά πιο πάνω από κει που στεκόταν εκείνη και την έβλεπα να δακρύζει και πάλι ένοιωθα σα μαλάκας και δε μπορούσα να πάω κοντά της μην την κολλήσω, έχει και προβλήματα υγείας,μη φορτωθεί κι άλλα..στεκόμουν εκεί και την κοίταζα στα μάτια και της έλεγα ελάτε κυρία Σοφία,μην τα σκέφτεστε αυτά, μην στεναχωριέστε..
Μπούρδες.Είναι σαν να σπάει κάποιος το πόδι του και να του λες εσύ "πονάς καλέ μου;"
--
Είναι δύσκολο να ανοιχτείς σε κάποιον.
Αλλά είναι μερικές φορές δυσκολότερο σ'αυτόν τον κάποιον που ανοίχτηκες να σ'ακούσει.Ή να σου απαντήσει.Ή απλώς να αποδεχτεί το ρόλο που του ανέθεσες εσύ-παρόλη τη δυσκολία σου.

Η αυτολύπηση στερεί χρόνια απ΄τη ζωή σου και ούτε που το καταλαβαίνεις.
Διάβαζα μια ιστορία από ενα βιβλίο του Jorge Bucay που μου πρότεινε ο drakator .
"Ιστορίες να σκεφτείς" το λένε.
Και η ιστορία αυτή είναι για εναν ερευνητή που πήγε μια μέρα στην πόλη του Καμίρ.

"Λίγο πριν μπει στην πόλη διέκρινε ενα λόφο πανέμορφο,στολισμένο με δέντρα και λουλούδια και πουλιά.
Και αποφάσισε να πάει να ξεκουραστεί για λίγο εκεί. Πέρασε την είσοδο και άρχισε να βαδίζει αργά δίπλα στις λευκές πέτρες που ήταν τοποθετημένες ανάμεσα στα δέντρα. Σε μια απ'τις πέτρες ανακάλυψε μια επιγραφή:
Αμπντούλ Ταρέγκ: έζησε 8 χρόνια, 6 μήνες,2 εβδομάδες και 3 μέρες.
Τρόμαξε συνειδητοποιώντας ότι δεν ήταν μια απλή πέτρα λοιπόν αλλά μια ταφόπλακα και ότι όλες οι πέτρες εκείνες που έβλεπε ήταν κι εκείνες ταφόπλακες. Κι όλες είχαν παρόμοιες επιγραφές.
Ο ερευνητής ένοιωσε αβάσταχτη θλίψη,έκατσε κι άρχισε να κλαίει.
Τότε πέρασε από εκεί ο φύλακας του νεκροταφείου,τον είδε και τον ρώτησε γιατί κλαίει.
Κι ο ερευνητής του είπε: τι πράγμα φοβερό έχει αυτός ο τόπος; γιατί έχει τόσα πολλά νεκρά παιδιά θαμμένα σ'αυτό το μέρος;
Ο ηλικιωμένος φύλακας του χαμογέλασε και του είπε να ηρεμήσει και του εξήγησε ότι εκεί είχαν ένα παλιό έθιμο.Το εξής: όταν ένας νέος συμπληρώσει τα 15 του χρόνια,οι γονείς του του χαρίζουν ενα τετράδιο για να το κρεμάει στο λαιμό.Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα,κάθε φορά που απολαμβάνει έντονα κάτι ανοίγει το τετράδιο και σημειώνει: στα δεξιά αυτό που απόλαυσε
και στα αριστερά,πόσο χρόνο κράτησε αυτή η απόλαυση.
Έστω ότι γνώρισε μια κοπέλα και την ερωτεύτηκε.Πόσο κράτησε αυτό το μεγάλο πάθος; Μια βδομάδα; δυο;
και μετά,το πρώτο φιλί;
η εγκυμοσύνη; η γέννηση του πρώτου παιδιού;

Έτσι,όλοι εμείς,συνεχίζουμε να σημειώνουμε στο τετράδιο κάθε λεπτό που απολαμβάνουμε...Κάθε λεπτό.
Όταν κάποιος πεθαίνει
έχουμε τη συνήθεια
να ανοίγουμε το τετράδιό του
και να αθροίζουμε το χρόνο της απόλαυσης
για να τον γράψουμε πάνω στον τάφο του.
Γιατί αυτός είναι για εμάς
ο μοναδικός και πραγματικός χρόνος
ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΖΗΣΕΙ. "


Δεν έχει σημασία ο χρόνος. Σημασία έχει τι κάνουμε με τον χρόνο μας. Κλισεδάρα αλλά whatever, ήθελα να το γράψω.


*Εκτός από το να βάλω το πόδι μου πάνω απ'το κεφάλι μου.

Μεγάλες προσδοκίες ενός μικρού σύννεφου

Χρόνος για να ανοιγοκλέισω τα μάτια μου
............ για να τα κρατήσω κλειστά και να τρίψω τη νύστα μακριά
............ για να φτιάξω παγωμένο καφέ
............ για μικρές γουλιές
............ για να δώσω ενα φιλί
............ για να εισπράξω ενα χαμόγελο κι ενα σ'αγαπώ στο ίδιο πακέτο
............ για να διατρέξω την μπροστινή σελίδα του μπλογκ μου
............ για να σχολιάσω και να στείλω τις καλημέρες μου
............ για να στρίψω και να καπνίσω ενα τσιγάρο
............ για να μαγειρέψω
............ για να φαω
............ για να κάνω μπάνιο
............ για να μιλήσω
............ για να πάρω ένα τηλέφωνο
.............για να χωθώ σε μια αγκαλιά
.............για να δω μια ταινία
.............για να κοιμηθώ
.............για να ονειρευτώ
.............για να ανοίξω τα μάτια μου


να τα κλείσω ξανά
να τα ανοίξω ξανά


Η ζωή μου σε fast forward
ώρες ώρες μοιάζει να τρέχει ο χρόνος κι
άλλες να κυλάει ρυθμικά σαν καινούριο ρολόι,
ήρεμα σαν ποτάμι
υποταγμένος στην ψευδαίσθηση του μικρου και μεγάλου δείκτη
και
υποταγμένη κι εγώ στην ψευδαίσθηση του μικρού και μεγάλου δείκτη


μερικές φορές όλα μοιάζουν να μένουν ακίνητα
σαν να σταματώ τον εαυτό μου
και να γίνομαι παρατηρητής του
αλλά ξέρεις τι λένε
Stille Wasser sind tief
και είναι παρήγορο αυτό
γιατί σημαίνει ότι έχω ουσία,
περιεχόμενο
και το αντιλαμβάνομαι
οχι όλες τις φορές
αλλά υπάρχει

το μόνο που πρέπει να κάνω
είναι να σταματήσω αλλόφρων να τρέχω
να σταματήσω να περπατάω
κι απλώς
να ριζώσω για λίγο τα πόδια μου στο έδαφος και να ανοίξω λίγο πιο πολύ τα μάτια
να κινηθώ πίσω από την πλάτη του χρόνου
ή να καταλάβω την ουσία του
και να τον παγώσω
το ίδιο είναι

να γίνω ενας περιστρεφόμενος Νόρμαν
ή να καθήσω κοντά του και να ανακαλύψω τον τρόπο με τον οποίο καταφέρνει να κινηθεί μένοντας ακίνητος
κι έτσι να βρώ κι εγώ τον τρόπο να βρίσκω την ουσία μου
μέσα στη μέρα
στην κάθε μέρα
στον χρόνο.

note to self

• Να μην χαρίζομαι εύκολα
• Να γελάω συχνότερα
• Να μαζέψω το χαλί απ'το μπαλκόνι
• Να Του μιλάω περισσότερο
• Να παω να δω τους γονείς μου και να τρακάρω το αυτοκίνητο που θα αγοράσουν σε λίγες μέρες
  
• Να διαβάσω τα βιβλία που έχω αφήσει μισά
• Να πάρω τηλέφωνο την καθηγήτρια για την πτυχιακή που ακόμα να απαντήσει στο μέηλ μου
• Να ξεκολλήσω από το wucan των black mountain και να ακούσω και κάτι άλλο με το οποίο θα κολλήσω μέχρι να ακούσω τίποτα άλλο
• Να δω House το απόγευμα
• Να στείλω αγριεμένο μέηλ στην εφημερίδα που κάθε Κυριακή έδινε dvd Friends και σταμάτησε και αναγκάζομαι ,πια, να βλέπω τον 1ο κύκλο σε όλες τις γλώσσες audio που έχει καταλαβαίνοντας παρόλη την άγνοιά μου, κάθε διάλογο
• Να εξακολουθώ να χαμογελάω συνέχεια και να πονάνε τα μάγουλά μου
• Να καταφέρω να κοιτάξω την αγαπημένη μου φωτογραφία της γιαγιάς που έχασα πριν 1,5 χρόνο και να παραδεχτώ πόσο μου λείπει.
  
• Να πω στη μαμά μου πόσο την αγαπώ και την καταλαβαίνω και πόσο δεν το ξέρει γιατί συνεχώς μαλώνουμε
• Να πω στον μπαμπά μου ότι είναι ο πιο δυνατός άνθρωπος που ξέρω και ότι θα'θελα κάποτε να γίνω σαν κι αυτόν
• Να μιλάω συχνότερα με τους φίλους μου στο τηλέφωνο όταν δεν μπορώ να τους δω
• Να πίνω λιγότερο καφέ και λιγότερα αντιόξινα φάρμακα
• Να θυμάμαι ποιά είμαι
• Να ελαττώσω το κάπνισμα
• Να αγοράζω ότι περίεργο ρούχο δω και μου αρέσει χωρίς να σκέφτομαι πόσο ρόμπα θα γίνω φορώντας το
• Να βρω δουλειά
• Να σταματήσω να κρύβομαι απ'τους ανθρώπους
  
• Να υποκύπτω σε παρόρμησεις της στιγμής
• Να γίνω φυσική κοκκινομάλλα
• Να μάθω να λέω οχι όταν πρέπει και να σταματήσω να είμαι ψυχαναγκαστικά ευγενική
• Να αποφασίσω τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω και να το κάνω
• Να βγάλω την πίτσα από το φούρνο
• Να κλέψω τον Α. και να πάμε διακοπές σε τυχαίο νησί, μόνοι, με 2 υπνόσακους και να τρώμε καρπούζια τα οποία θα παγώνουμε στη θάλασσα
• Να βρω ενα ψωρόγατο να υιοθετήσω και να'ναι μαύρο με πράσινα μάτια.Κι αν δεν είναι,δεν πειράζει
• Να πω ενα Ευχαριστώ σε όλους εσάς που γνώρισα και με γνωρίσατε στους λίγους μήνες που υπάρχει αυτό το μπλογκ που βγάζω τα εσώψυχά μου και μου έχετε κάνει τη ζωή πολύ πολύ πλούσια.

Διακοπή από τις διακοπές

Το μυαλό μου τις τελευταίες εβδομάδες είναι διακοπές. Αδυνατώ να αποτυπώσω οποιαδήποτε σκέψη μου γραπτώς γιατί για αυτό συνήθως χρειάζεται να κρατήσω αυτή τη σκέψη αρκετή ώρα στο μυαλό μου μέχρι να τη γράψω.Τις τελευταίες εβδομάδες κάτι τέτοιο μου είναι απίστευτα κουραστικό και απαιτητικό,ξεχνάω δηλαδή μέσα σε δευτερόλεπτα ή και λιγότερο τι ήθελα να πω ή να γράψω εν πάσει περιπτώσει, και έχω αρχίσει να νοιώθω χαζή σαν αμοιβάδα.
Προς υπεράσπισήν μου κούρασα τον εαυτό μου πάρα πολύ τις εβδομάδες που προηγήθηκαν των τελευταίων εβδομάδων και τώρα συνειδητοποιώ ότι ο μόνος λόγος που κούρασα τον εαυτό μου ήταν επειδή για ακόμη μια φορά δεν έκανα αυτό που έπρεπε να κάνω την στιγμή που έπρεπε να το κάνω και μετά αγχώθηκα σκεφτόμενη πότε θα το κάνω και μετά θύμωσα με τον εαυτό μου επειδή ανέβαλλα κάτι σχετικά σημαντικό για την εξέλιξη κάποιου θέματος στη ζωή μου και επειδή αγχώθηκα για αυτό και γιατί αυτό το σκατοάγχος μου με κάνει να μην θέλω να κάνω τίποτα.
Τελοσπάντων ξεμπέρδεψα με την υποχρέωση και τώρα προκύπτουν άλλα,πολύ λογικό κι αναμενόμενο αλλά ενδέχεται να αγχωθώ για αυτά σε λίγες μέρες. Κι αυτό αναμενόμενο.Θα το παλέψω.
Χθες το πρωί πήγαμε με το φίλο μου στο "εξοχικό" στη θάλασσα και γυρίσαμε σήμερα το βράδυ.
Το διήμερο πέρασε πολύ ωραία αν και σκοτώθηκα να καθαρίσω το σπίτι και μπήκαν αράχνες στα μαλλιά μου και δεν έκανα μπάνιο στη θάλασσα, χθες εξαιτίας των ψόφιων μυρμηγκιών που επέπλεαν μαζί με κάτι σακούλες και είχαν κάνει το νερό σιχαμερό και σήμερα γιατί ενώ αποφασίσαμε να πάμε σε άλλη παραλία και ενώ όλο το πρωι είχε λιακάδα και ζέστη το μεσημέρι άρχισε να βρέχει και να φυσάει και να κάνει ψοφόκρυο και δεν ήξερα τι να πρωτοφορέσω για να ζεσταθώ οπότε ούτε λόγος να του δείξω το καινούριο μου μαγιό και μου ερχόταν όλη η άμμος, όλη όμως, πάνω μου με ιδιαίτερη προτίμηση στα μαλλιά. Τζάμπα το καροτέν που πασαλείφτηκα με τόση χαρά.
Στη διαδρομή του γυρισμού-επι δυο και κάτι ώρες δηλαδη, τραγουδούσα( ξεφώνιζα καλύτερα) ενω έπαιζε Tool στη διαπασών και νομίζω οτι δεν ακούω πολύ καλά τώρα αλλά διατηρώ ελπίδες οτι άμα κοιμηθώ καλά καλά απόψε θα φύγει αυτό το ελαφρύ αλλά υπαρκτό βούισμα στα αυτιά μου μέχρι αύριο.
Εκεί στη θάλασσα ήταν και μια γάτα που ερχόταν και τριβόταν στα πόδια μου κι εγώ την τάιζα κεφτεδάκια, ήταν τόσο γλυκούλα και θέλω τόσο πολύ να έχω μια γάτα να τρίβεται στα πόδια μου και να νιαουρίζει κι εγώ να της δίνω το γαλατάκι της ή κεφτεδάκια και να τη χαΐδεύω και εκείνη να κάθεται πάνω μου και να κάνει χχχρρρρρ χχχρρρρ...
Συνειδητοποιώ ότι αυτή τη στιγμή:
1) έχω περισσότερες σκόρπιες σκέψεις στο μυαλό μου απ'ότι προηγουμένως. Η απόδειξη γι'αυτό είναι οτι ξέχασα αυτό που ήθελα να γράψω στη συνέχεια και κάθομαι εδώ και λίγα λεπτά και χαζεύω το γατάκι της φωτογραφίας και φαντάζομαι οτι είναι το δικό μου.
2)πεινάω.
Θα μου πάρει λίγο καιρό ίσως μέχρι να μάθω να πληκτρολογώ τόσο γρήγορα όσο σκέφτομαι ενώ ταυτόχρονα θα συνδέω σε προτάσεις τις ασυνάρτητες σκέψεις μου αλλά θα τα καταφέρω.
Βear with me.

no matter what

Σήμερα πέτυχα αυτή την αφίσα, (INTERNET σ'αγαπώ) μια απ'τις αγαπημένες μου ταινίες.Εαν δεν κάνω λάθος γυρίστηκε το 1928 είναι Γερμανική και είναι η πρώτη science fiction ταινία που γυρίστηκε ποτέ.


Μου αρέσουν ταινίες οι οποίες ανεξάρτητα πολλές φορές από σενάριο έχουν κάτι ιδιαίτερο στη σκηνοθεσία, στη φωτογραφία, στη μουσική, στα κοστούμια... έχουν κάτι δικό τους, έχουν χαρακτήρα,δεν χαρίζονται...δεν είναι όλες οι αγαπημένες μου ταινίες άρτιες σεναριακά δηλαδή ούτε πρέπει.
Αρκεί να έχουν ενα στυλ που ανταποκρίνεται στα δικά μου αισθητικά κριτήρια. Τα αισθητικά μου κριτήρια βρίσκονται σε άμεση συνάρτηση της χρωματικής φάσης που διανύω απο καιρού εις καιρόν στη ζωή μου οπότε μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να τα εκφράσω. Γιαυτό θα δώσω ενα παράδειγμα. Το big fish που μου αρέσει τρελά το είδα όταν διένυα την πολύχρωμή μου περίοδο.Δεν φορούσα μαύρα άλλο πια-ούτε λαχανί βεβαίως,υπάρχουν κι όρια- αλλά χρωματιστά αφρικάνικα παντελόνια, τα μαλλιά ήταν σε κατάσταση φούξια τζίβας κλπ, οπότε η ταινία ήρθε κι έδεσε διότι είναι μια πανδαισία πολύχρωμων και πολύ διαφορετικών μεταξύ τους εικόνων.


Σήμερα, αλλάζω θέμα τώρα -έχω να πω πολλά και δεν ξέρω πώς να τα συνδέσω γιαυτό δεν τα συνδέω καθόλου-, ήταν η πρώτη μέρα που τυπικά πρέπει να φτιάχνω μόνη μου παιδαγωγικό πρόγραμμα στον παιδικό, σαν να είμαι μόνη μου στην τάξη. Μέχρι τώρα βέβαια ήμουν η μόνη που έφτιαχνε ημερήσια ψυχοπαιδαγωγικά προγράμματα οπότε δεν άλλαξε και τίποτα.
Απλώς τώρα η άλλη θα μπορεί να τα ξύνει και επισήμως.
Το πρωί πάντα διαβάζω στα παιδιά μια ιστορία ή τους διηγούμαι μια δική μου (μια μέρα θα ποστάρω την ιστορία μου με το αυγό που βρήκα στην ψωμιέρα κι έκανε μπλιμ-μπλομ όταν το κουνούσες-τρελό hit στις ηλικίες 4-5) και σήμερα επέλεξα να τους διαβάσω αυτήν("no matter what" αγγλικός τίτλος) :
Διαβάζω το τέλος : " Χαλάει ποτέ η αγάπη;" ρώτησε ο Μικρός
"Λυγίζει άραγε ποτέ και σπάει; Κι αν ναι, μπορείς άραγε να την κολλήσεις, να τη φτιάξεις και να τη χτίσεις;"
"Α δεν ξέρω" είπε η Μαμά. "Το μόνο που ξέρω είναι οτι θα σ'αγαπώ για πάντα"
"Κι όταν πεθάνουμε και χαθούμε θα μ'αγαπάς ακόμη;" είπε ο Μικρός.
"Θα υπάρχει ακόμα η αγάπη;"
Η Μαμά πήρε στην αγκαλιά της τον Μικρό και κοίταξαν μαζί από το παράθυρο τον ουρανό.Το φεγγάρι έφεγγε ψηλά και τ'αστεράκια ήταν φωτεινά.
"Κοίτα Μικρέ, τ'αστεράκια πώς λάμπουνε στον ουρανό.Ξέρεις πως πολλά απ'αυτά έχουν πεθάνει εδώ και χρόνια πια;"
"Τα βλέπεις όμως πώς φωτίζουν ακόμα στον ουρανό;
Η αγάπη είναι σαν τ'αστέρια : ποτέ δεν πεθαίνει και πάντα φωτίζει."
Όταν τελείωσα την αφήγηση ένα απ'τα μικρούλικα που συχνά μ'αφήνει άφωνη με τον τρόπο που σκέφτεται έρχεται κοντά μου, χώνεται στην αγκαλιά μου με το έτσι θέλω και με κοιτά με τεράστια υγρά ματάκια. "Τι συμβαίνει Β. μου;" της λέω.
"Πάααρε το κινητό σου να πάρεις τηλέφωνο τη μαμά μου" (παράπονο στον τόνο της φωνής απίστευτο μαζί με νάζι)
"Τι να της πω στο τηλέφωνο;"
"Πες της να έρθει εδώωωωωω..."
"Γιατίιι;"
"ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΗΣ ΠΩ ΟΤΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΑΩ ΕΓΩ ΤΗ ΜΑΜΑ ΜΟΥ!! σαν τ'αστεράκια.." χαμόγελο με ενα δόντι, αξία ανεκτίμητη.

Φυσικά και πήρα τηλέφωνο τη μαμά της και της τα "κάρφωσα" όλα. Ήρθε το μεσημέρι να την πάρει κατασυγκινημένη. Η μικρή τρισευτυχισμένη.
Είναι δυνατόν να υπάρχει άνθρωπος που δεν πιστεύει στη μαγική δύναμη των βιβλίων; Δε νομίζω..
Σήμερα είναι η παγκόσμια μέρα παιδικού βιβλίου. Τη γιόρτασα με τον καλύτερο τρόπο :)

Ήθελα να πω και κάτι άλλο αλλά τώρα δε θυμάμαι πια τι ήταν. Στη θέση του θα αναρτήσω μια εικόνα που δεν έχει καμμία σχέση με το υπόλοιπο κείμενο.

...α! τελικά είχε!

Μας φτύνουν ακόμα και τα μηχανήματα... ή αλλιώς το άκρον άωτον του φτυσίματος.

Αφιερωμένο στην Άντζυ, προστάτιδα, νεα φίλη και λίγο γκαντέμω(λιγουλάκι-όσο πατάει η γάτα....)

Η Άντζυ πρέπει να κάνει ανάληψη χρημάτων, δεν μπορεί να φύγει από τη δουλειά οπότε εμπιστεύεται σε μένα, την έτερη γκαντέμω, κάρτα και pin ώστε να κάνω εγώ την ανάληψη γιατί έχω εξωτερικές δουλειές και θα βγω.
Φτάνοντας στο atm, βλέπω οτι μια κυρία είναι ήδη εκεί και εξυπηρετείται. Περιμένω υπομονετικά τη σειρά μου, δε βιάζομαι και να γυρίσω πίσω...
Φεύγει η κυρία και το μηχάνημα μου βγάζει το γνωστό μήνυμα " βάλτε την κάρτα σας". Δείχνει να λειτουργεί μια χαρά. Βάζω την κάρτα-προσέχω να τη βάλω σωστά κι όχι απο την ανάποδη π.χ- ενώ ταυτοχρόνως βγάζω και από την τσέπη το χαρτάκι με τον κωδικό pin να τό'χω έτοιμο για να το πληκτρολογήσω.
Όλη αυτή την ώρα σκέφτομαι-καθότι και φοβιτσιάρα- μην τυχόν συμβεί καμιά στραβή και ανακαλύψουν από την τράπεζα ότι δεν είμαι η ιδιοκτητρια και μου κρατήσουν την κάρτα και με περάσουν για κλεφτρόνι και καλέσουν την αστυνομία και μετα τί θα πώ στην Άντζυ;
Καθησυχάζω τον εαυτό μου στη σκέψη οτι απλώς γίνομαι παρανοΐκή κι ότι ό,τι κι αν συμβεί η Άντζυ θα με υπερασπιστεί και όλα καλά.
Σηκώνω τα μάτια από το χαρτάκι και είμαι με το δάχτυλο προτεταμένο, έτοιμη να πληκτρολογήσω.
Κι εκείνη την ώρα το μηχάνημα τα φτύνει και μου "φτύνει" και την κάρτα έξω. Δε χάνω το θάρρος μου, συμβαίνουν αυτά και σπρώχνω πάλι την κάρτα μέσα. Η οθόνη του μηχανήματος γίνεται μαύρη και μαύρες σκέψεις με τυλίγουν ....το χάλασα το μηχάνημα, πάει... ελέγχω τα πάντα. Βγάζω την κάρτα, την κοιτάζω καλά, προσπαθώ να βρω ένδειξη από πού μπαίνει μήπως την έβαλα λάθος, στο μεταξύ η οθόνη του atm ανάβει πάλι και μου γράφει " βάλτε την κάρτα σας". Ενταξει, δεν το χάλασα τελικα...
Προσπαθώ ξανά αν και λίγο αποθαρρυμένη. Η κάρτα δε μπαίνει. Οκ την είχα βάλει λάθος, άαααρα την πρώτη φορά την είχα τοποθετήσει σωστά. Άλλη μια. Η κάρτα μπαίνει αλλά αμέσως η οθόνη σβήνει ξανά και φρουπ! πετάει την κάρτα έξω πάλι. Πεισμώνω. Δε θα με νικήσει ένα μηχάνημα. Επιχειρώ τα ίδια 3-4 φορές ακόμη ώσπου...το μηχάνημα δεν δέχεται καθόλου πια την κάρτα ούτε ακόμα κι απ'τη σωστή μεριά.
Φαντάζομαι φώτα να αναβοσβήνουν και προειδοποιητικούς ήχους, μηνύματα τύπου "το atm θα αυτοκαταστραφεί σε 5 δευτερόλεπτα". Τίποτα φυσικά απ'όλα αυτά δε συμβαίνει και γυρνάω άπραγη και άφραγκη.
Η Άντζυ όταν ακούει τα γεγονότα σκάει στα γέλια και πετάει την ατάκα -τίτλο αυτής της ανάρτησης.
Γελάω κι εγώ με τη φάση και με τη γκαντεμιά μας.

Η Άντζυ είναι γαμώ τα παιδιά.

Και επίσης τείνω να καταλήξω ότι η αληθινή γκαντέμα αυτής της ιστορίας είναι η κυρία που εξυπηρετήθηκε πριν από μένα.Αυτή το χάλασε, αυτή φταίει!

αναβλητικοί όλου του κόσμου ενωθείτε!....αύριο.

Εδώ και πόση ώρα προσπαθώ να αφαιρέσω κάτι ψιχουλάκια απο μπισκότα με γεύση μήλο-κανέλλα, πολύ νόστιμα, από τα κενά ανάμεσα στα πλήκτρα του πληκτρολογίου μου. Όταν τα πατάω για να γράψω ακούγεται το κρίτσι-κρίτσι.Είμαι άθλια νοικοκυρά καταπώς φαίνεται, δε μου έκοψε να γυρίσω το πληκτρολόγιο ανάποδα για να πέσουν στα πέντε λεπτά περίπου που με αφοσίωση πεισματική επιχειρώ να τα αφαιρέσω με το μικρό δαχτυλάκι, το οποίο αν και μικρό, δεν είναι αρκετά μικρό.
Να θυμάμαι το περιστατικό αυτό την επόμενη φορά που θα ξαναφάω κάτι χρησιμοποιώντας το πληκτρολόγιο για πιάτο.
Δε μπορώ να καταλάβω γιατί ο κολλητός μου επιμένει εδώ και χρόνια να λέει σε όλους, παρουσία ή ερήμην μου, πόσο φανατική είμαι με την καθαριότητα. Αν ήταν τώρα εδώ θα αναθεωρούσε -στάνταρντ- βλέποντας με να φυσάω τα εν λόγω ψιχουλάκια στο πάτωμα και τα μισά απ'αυτά να πέφτουν πάνω στο υπερτηλέφωνο-φαξ που βρίσκεται στα αριστερά του υπολογιστή και ελαφρώς πιο χαμηλά.
Θα αναθεωρούσε επίσης αν ήξερε οτι αυτά τα ψίχουλα θα τα μαζέψω όταν ξανασκουπίσω και αυτό δεν θα είναι ούτε σε λίγο ούτε αύριο...Ή αν ήξερε ότι την ίδια μοίρα θα έχει και όση στάχτη δεν έχει πέσει μέσα στο τασάκι.Άν ήξερες Δημήτρη μου, καλό μου θα μου πετούσες στα μούτρα το σύστημα σπάΐντερμαν και θα βλαστημούσες για όλες τις φορές που σε υποχρέωνα να βγάλεις τα παπούτσια σου όταν ερχόσουν απ'το σπίτι στην Αθήνα.
Η συμπεριφορά μου αυτή δεν οφείλεται στο οτι είμαι βρωμιάρα αλλα στο ότι ειμαι τεμπέλα.Και είμαι τεμπέλα επειδή σαφώς βαριέμαι.Αναβάλλω τα πάντα. Μερικές φορές αναβάλλω ακόμα και να ζήσω ή τουλάχιστον έτσι νοιώθω...Αναβάλλω τις αντιδράσεις μου μέχρι που φτάνω στο σημείο να βαριέμαι να αντιδράσω όταν αργότερα αποφασίσω οτι ήρθε η ώρα να αντιδράσω ή να μην αξίζει πλέον τον κόπο ή η ενδεχόμενη αντίδρασή μου να μην έχει πια νόημα.How pathetic is that?
Το άκρον άωτον βεβαίως της αναβλητικότητάς μου είναι όταν αναβάλλω τις αναβολές μου. Τότε αυτομάτως περιέρχομαι σε κατάσταση υπερδιέγερσης με αποτέλεσμα να θέλω να τα κάνω όλα τώρα, ακόμα και πράγματα που δεν είναι εφικτό να κάνω τώρα και με συνακόλουθο να μην μπορώ να κοιμηθώ από την ένταση και τις εξής ανησυχητικές σκέψεις : α) αφήνω τη ζωή μου να περνάει, να γλιστράει μες απ'τα χέρια μου και δεν κάνω τίποτα, β) ακόμα να τελειώσω τη σχολή,έξι χρόνια πέρασαν, γ) έλεος,ακόμα να κάνω ένα ταξίδι στο εξωτερικό,οπουδήποτε στο εξωτερικό, η κολλητή μου έχει πάει παντού και τώρα ετοιμάζεται να ταξιδέψει με τον υπερσιβηρικό, δ)τι εξωτερικό όμως...το ίδιο μου το νησί που δεν είναι και τόσο μεγάλο δεν το έχω "γυρίσει" όλο. Όταν ζούσα εκεί ήταν δεδομένο, δεν παρουσίαζε κανένα ενδιαφέρον και τώρα όταν πηγαίνω είμαι φορτωμένη 4-5 βιβλία (ή τα αγοράζω απο κεί) και περνάω τις διακοπές μου στο μπαλκόνι του σπιτιού μου ή σε κάποια παραλία διαβάζοντάς τα και είναι αυτό που θέλω, αυτό που έχω ανάγκη και δε μετανοιώνω αλλά ας πάω και σε καμιά παραλία που δεν έχω ξαναπάει σε απόσταση ενός τετάρτου της ώρας απ'το σπίτι μου. Ξεφτίλα πια!
ε) υπάρχουν κι άλλες σκέψεις αλλα βαριέμαι τώρα να τις γράψω, κι αύριο μέρα είναι. Ναι,....Σκάρλετ.

Δημήτρη μου, σε σκέφτομαι πάντα. Γίνε καλά...και σε περιμένω εδώ στο βορρά.
Σόνια μου, φασκομηλάκι, καλό ταξίδι.. και μην ξεχάσεις να μου φέρεις τσάντα από τη Σιβηρία που να γράφει πάνω Σιβηρία, χεχεχ..κι ένα πακέτο τσίχλες "shit happens", ξέρεις εσυ.

Όση ώρα γράφω θέλω να καπνίσω αλλά δεν έστριψα ακόμη το τσιγάρο. Έχω το χαρτάκι δίπλα στο ποντίκι και το φιλτράκι στα χείλια μου και προηγουμένως πήγα να το ανάψω. Να θυμηθώ αύριο να γράψω κάτι για την αφηρημάδα μου.Και για το ΙQ μου.

Ω, τι κοσμος μπαμπα!

Ενταξει, εχουν περασει αρκετα χρονια απο τοτε που καταλαβα οτι δεν υπαρχουν "καλοι" και "κακοι".
Φτανω ομως να αναζητω εκεινη την παιδικη αγνοια ( ητη blissfull ignorance) μηπως καταφερω να βαλω τον κοσμο σε γνωστικα κουτακια και να τον καταλαβω. Αυτο απο μονο του κρυβει κινδυνους ( βλεπε κατηγοριοποιηση=> αποδωση ενδεχομενως ανυποστατων χαρακτηριστικων/χαρακτηρισμων=> δημιουργια η/και ενισχυση υπαρχοντων στερεοτυπων => ρατσισμος.) ομως τελικα το εχω αναγκη για να βαλω σε ταξη ολα οσα συμβαινουν στον μικρο μου κοσμο, στη χωρα μου, στον πλανητη και εισερχονται με τη μορφη πληροφοριων, συναισθηματων και ποικιλλων ερεθισμων στον πολυπαθο εγκεφαλο μου.
Εαν δεν το επιτυχω αυτο με κοβω να τριγυρναω στους δρομους παραμιλωντας και επαναλαμβανοντας αυτο που θα εχει γινει τοτε το μοτο μου."Δεν καταλαβαινω τιποτα." Τιποτα ομως....
Το κλιμα αλλαζει προς το χειροτερο για τους ζωντανους οργανισμους του πλανητη και μαλιστα ραγδαια και στο οχι και τοσο μακρινο μελλον εξαιτιας της ανοδου της θερμοκρασιας στην Ελλαδα θα μετοικησουν Βεδουινοι με καμηλες. Και οι Ελληνες θα μετοικησουν στην Νορβηγια και θα καλλιεργουν μανγκο και μπανανες. Στο μεταξυ θα υπαρχουν δυο Μακεδονιες, η ανω και η κατω(οπως ελεγε καποτε στην ταινια ο Γκορτσος "ανω Παναγια, κατω Παναγια") η ελληνικη και η FYROMικη. Η ελληνικη θα εχει καει απο καλοκαιρινες πυρκαγιες, θαφτει κατω απο αμμο και εκει θα ταξιδευουμε με τις καμηλες που προανεφερα. Εναλλακτικη τροπη των πραγματων θα ειναι να πλυμμηρισουμε για τα καλα και να γινουμε η νεα χαμενη Ατλαντιδα. Προσπαθω με κακο ενδεχομενως χιουμορ να γραψω τις σκεψεις μου για ολα αυτα. Δεν ειμαι απαισιοδοξη, το αντιθετο και μαλιστα εκ πεποιθησεως και οχι εκ φυσεως... Ισως γιαυτο να εξακολουθω να πιστευω πως υπαρχουν λυσεις εφικτες. Και υπαρχουν. Ποια λυση ομως υπαρχει για τα περιβαλλοντικα, τα πολιτικα, τα κοινωνικο-οικονομικα και θεσμικα προβληματα?
Μπορω να σκεφτω μονο μια. Να ανοιξουμε ολοι λιγο περισσοτερο το μυαλο μας. Να υιοθετησουμε νεες συνηθειες, νεες επιλογες στη ζωη μας και για τη ζωη μας. Ας εξοικονομησουμε ενεργεια οπου ειναι αυτο εφικτο, ας μαθουμε να διεκδικουμε αυτα που θεωρουμε δικα μας, ας μαθουμε να σεβομαστε τους ανθρωπους, τα ζωα, τη φυση και ας σταματησουμε επιτελους να φοβομαστε να εκφραστουμε, να ανοιξουμε το στομα μας και να φωναξουμε ενα θηριωδες "ΟΧΙ" σε οσους καταπατουν τα δικαιωματα μας, σε οσους επιχειρουν να μας κοιμιζουν με ομορφα και καλοστημενα επικοινωνιακα κολπα ( media, χαζοεμπορικες ταινιας "του κιλου" κλπ κλπ) και σ'ολους οσους παρασιτουν και ευημερουν εις βαρος μας.
Ας γινει μια επανασταση βρε αδερφε. Πού ομως? Οι επαναστασεις γινονται με αιμα και εμεις φαινεται πως δεν ειμαστε διατεθειμενοι να λερωθουμε. Κι ομως το προβλημα εγω τουλαχιστον το εντοπιζω αλλου.Η αγωνιστικη διαθεση δε μας λειπει και ολα οσα εγραψα μεχρι τωρα ειναι γνωστα τοις πασοι. Και ολοι(σχεδον) ζουμε και αντιμετωπιζουμε τα ιδια προβληματα κατω απο τον ιδιο ουρανο. Τι ειναι αυτο που φταιει λοιπον και δεν ξεσηκωνομαστε? Η που δεν εχουμε ξεσηκωθει ηδη? Η συλλογικοτητα απαντω εγω.
Ο καθενας παγιδευμενος στο μικροκοσμο του, πιθανως και στο βραχυχρονο βολεμα του, η ελλειψη διαπολιτισμικης και κοινωνικης παιδειας, η λουφα που εχει αναχθει σε αξια-ελεος?-
η ελλειψη σωστης και εγκυρης ενημερωσης για οσα συμβαινουν γυρω μας, ο σταρχιδισμος-sorry για τον αδοκιμο ορο, η ελλειψη επικοινωνιας με το συνανθρωπο, η αποξενωση, ο κοινωνικος αποκλεισμος. Ολα αυτα ειναι issues που πρεπει να λυσουμε αν θελουμε να αναβαθμιστει η ζωη μας ποιοτικα κι αν θελουμε αληθινη προοδο. Αν θελουμε να λεγομαστε ανθρωποι. Δε μπορω να αποφυγω το cliche οτι το οφειλουμε στις επομενες γενιες να τα λυσουμε.
Και ολοι οσοι θεωρουμε εαυτους αφυπνισμενους ας κανουμε την αρχη.
Εν αρχη ην ο bλογ(ος).
-Για να νικησουν οι "καλοι" στην πραγματικη ζωη κι οχι μονο στις ταινιες αυτη τη φορα.
Καλο βραδυ.



Σημ. Η φωτογραφια ειναι στιγμιοτυπο της γαλλικης ταινιας κιν. σχεδιων εμφανως Les triplettes de Belleville. Εναλλακτικος τιτλος "Η αφοσιωμενη γιαγια"
Σημ.2 Για να χρησιμοποιησω αυτη την φωτογραφια δεν πηρα αδεια απο κανεναν.Ελπιζω να μη βρω μπελα διοτι ανηκω και στην κατηγορια της γενιας των 600-700 ευρω και δε θα'χω να πληρωσω!